Showing posts with label Σκηνοθέτες. Show all posts
Showing posts with label Σκηνοθέτες. Show all posts

Monday, November 21, 2011

«Κοντινό» σε τέσσερα πρόσωπα

  • Επτά, Κυριακή 20 Νοεμβρίου 2011
  • ΤΗΣ ΕΥΑΝΝΑΣ ΒΕΝΑΡΔΟΥ, ΦΩΤ.: ΠΑΥΛΟΣ ΜΑΚΡΙΔΗΣ
Δύο σκηνοθέτες δοκιμάζονται πρώτη φορά σε ταινία μυθοπλασίας και δυο ηθοποιοί κάνουν το κινηματογραφικό τους ντεμπούτο. Συζητήθηκαν στο Φεστιβάλ και μας συστήνονται στο «ΕΠΤΑ».


  • ΚΟΡΑ ΚΑΡΒΟΥΝΗ, Ηθοποιός
  • «ΜΟΥ ΑΡΕΣΕΙ Η ΥΠΕΡΒΟΛΗ»

ΝΕΟ πρόσωπο η Κόρα Καρβούνη; Οχι βέβαια. Η θεατρική της διαδρομή περιλαμβάνει ονόματα όπως αυτά του Στάιν και του Βασίλιεφ, και έχει ήδη ένα φανατικό κοινό που την παρακολουθεί από παράσταση σε παράσταση και από σίριαλ σε σίριαλ. Στο σινεμά όμως, είναι καινούργια. Εκτος από το βραβευμένο στην Κύπρο «Tungsten», μια ενδιαφέρουσα, low budget ταινία πόλης που βγαίνει στα σινεμά την Πέμπτη, η Κόρα έχει και έναν βασικό ρόλο στο «J.Α.C.Ε.» του Μενέλαου Καραμαγγιώλη. Η 31χρονη ηθοποιός ενσαρκώνει μια Αλβανή που, παιδί ακόμα, απάγεται από τη μαφία και μπαίνει στην πορνεία. Και όταν, ενήλικη πια, μένει δύο φορές έγκυος, της παίρνουν τα μωρά.

«Εχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον η σχέση της με τον νταβατζή της, τον οποίο ενσαρκώνει ο Γιάννης Τσορτέκης», εξηγεί η ταλαντούχα ηθοποιός. «Εχουν ερωτικές σχέσεις, όμως αυτός της δίνει ναρκωτικά και την εκδίδει σε έλληνες αστυνομικούς για να του κάνουν τα χατίρια. Αυτή η σχέση εξάρτησης μεταξύ απαγωγέα και απαχθέντος ονομάζεται "Σύνδρομο της Στοκχόλμης". Το θύμα δεν μπορεί να φύγει από τον τύραννό του, γιατί μόνο αυτόν γνωρίζει».

Την ηρωίδα τη συναντάμε σε μια κρίσιμη στιγμή: έγκυο και πάλι, αλλά έτοιμη να λύσει τα δεσμά της όταν ξαναβλέπει τον J.Α.C.Ε., τον ορφανό ήρωα της ταινίας που υπέστη τα πάνδεινα από τη μαφία που εκμεταλλεύεται παιδιά. Σε μικρή ηλικία την ενσαρκώνει η Αλμα, η κορούλα του γνωστού σκηνοθέτη Μπουγιάρ Αλιμάνι. «Εκλεψα από την Αλμα για να αποδώσω τον ρόλο, γιατί ως παιδί έχει μια περηφάνια που προσπάθησα να βγάλω».

Sunday, October 30, 2011

Αμαρτωλοί σκηνοθέτες, αθώες ταινίες


Τα προσωπικά ψεγάδια των δημιουργών δεν σπιλώνουν τα έργα τους, εκτός αν αυτά τα ίδια αποδεικνύουν το αντίθετο
The New York Times
Το 1938, ένα μήνα μετά την επίθεση των ναζί εναντίον των Εβραίων, που έμεινε στην ιστορία ως «η νύχτα των κρυστάλλων», ο Γουόλτ Ντίσνεϊ συνόδευσε την αγαπημένη κινηματογραφίστρια του Χίτλερ, τη Λένι Ρίφενσταλ, σε μια περιοδεία στο κινηματογραφικό του στούντιο. Της έδειξε μερικά πρωτότυπα σκίτσα του Μίκυ Μάους και εκείνη προσφέρθηκε να του δείξει το φιλμ «Olympia», το προπαγανδιστικό ντοκιμαντέρ της για τους Ολυμπιακούς του Βερολίνου του 1936. Ο Ντίσνεϊ αρνήθηκε, γιατί φοβήθηκε ότι θα φαινόταν υπερβολικά φιλόξενος σε μια γυναίκα που το Χόλιγουντ αντιπαθούσε. Στη βιογραφία του της Ρίφενσταλ, «Λένι», ο Στίβεν Μπαχ γράφει ότι, όταν εκείνη επέστρεψε στη Γερμανία, επαινούσε τον Ντίσνεϊ που τη δέχτηκε, λέγοντας ότι «ήταν πολύ ικανοποιητικό να μαθαίνεις πως οι αληθινοί Αμερικανοί δεν επηρεάζονται από τις ύπουλες εκστρατείες των Εβραίων». 
Σκέφτηκα τον θείο Γουόλτ και τη συνάντησή του με τη Λένι τον περασμένο Μάιο, όταν, στη διάρκεια του Φεστιβάλ των Καννών, ο Δανός σκηνοθέτης Λαρς φον Τρίερ έκανε μπροστά σε πλήθος δημοσιογράφων εκείνες τις φοβερές δηλώσεις περί ναζισμού. Η καινούργια του ταινία, η «Μελαγχολία», είχε μόλις κάνει την πρεμιέρα της και έμελλε να του προσφέρει μερικές από τις καλύτερες κριτικές της καριέρας του. Από πολύ καιρό, όσοι τον παρακολουθούσαν έπρεπε να ξέρουν ότι ήταν ικανός να σαμποτάρει κάθε έκφραση καλής θέλησης προς το πρόσωπό του, και τελικά η στιγμή ήρθε όταν ένας δημοσιογράφος τον ρώτησε για τα «γοτθικά» χαρακτηριστικά των ταινιών του και αν θα μπορούσε να επεκταθεί πάνω σε παλιότερα σχόλια που έχει κάνει για τη ναζιστική αισθητική.

Thursday, September 23, 2010

Έλληνες σκηνοθέτες δέχθηκε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας


Με ανθρώπους του σινεμά συναντήθηκε ο Κάρολος Παπούλιας
Με ανθρώπους του σινεμά συναντήθηκε ο Κάρολος Παπούλιας   (Φωτογραφία:  ΑΠΕ )
Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, Κάρολος Παπούλιας, δέχθηκε την Πέμπτη Έλληνες σκηνοθέτες, με αφορμή τη βράβευση της πρωταγωνίστριας της ταινίας Attenberg, της Αθηνάς Ραχήλ-Τσαγκάρη στο πρόσφατο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βενετίας. Ο Κ.Παπούλιας συνάντησε, εκτός από την Αθηνά Ραχήλ Τσαγκάρη, τον Σύλλα Τζουμέρκα -του οποίου η ταινία Χώρα Προέλευσης προβλήθηκε επίσης στο Φεστιβάλ Βενετίας-, ο Τάσος Μπουλμέτης (Πολίτικη Κουζίνα) και ο πρόεδρος του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου Γιώργος Παπαλιός. Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας συνεχάρη τους Έλληνες κινηματογραφιστές για τις πρόσφατες επιτυχίες τους. «Φέρατε μια δεύτερη άνοιξη στον ελληνικό κινηματογράφο. Τον αντιπροσωπεύετε επάξια στην Ευρώπη» είπε στους δύο σκηνοθέτες ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας. «Να δουν και οι Ευρωπαίοι ότι υπάρχει ελληνικός κινηματογράφος. Η νέα γενιά που ανεβαίνει» πρόσθεσε.

Wednesday, June 23, 2010

Νέο ΔΣ για τους σκηνοθέτες-παραγωγούς

  • Από τις εκλογές που διενεργήθηκαν τη Δευτέρα 14 Ιουνίου προέκυψε το νέο διοικητικό συμβούλιο της Ενωσης Σκηνοθετών- Παραγωγών Ελληνικού Κινηματογράφου (ΕΣΠΕΚ): Λάγια Γιούργου (πρόεδρος), Κατερίνα Ευαγγελάκου (αντιπρόεδρος), Αλέξανδρος Παπαηλιού (γραμματέας), Παναγιώτης Φαφούτης (ταμίας), Νίκος Τριανταφυλλίδης (μέλος). Σημειώνουμε ότι η ΕΣΠΕΚ (η οποία δεν έχει καμία σχέση με την Εταιρεία Ελλήνων Σκηνοθετών) αποτελείται από 83 ενεργούς σκηνοθέτες- παραγωγούς, που αντιπροσωπεύουν το πιο δυναμικό κομμάτι της ελληνικής παραγωγής.

Monday, July 7, 2008

ΣΟΚ ΧΩΡΙΣ ΜΟΝΤΑΖ


Μια σκληρή, «εκρηκτική» ταινία βγαίνει την Πέμπτη στα σινεμά. Πρόκειται για το «PVC-1» του 29χρονου Σπύρου Σταθουλόπουλου, ανερχόμενου έλληνα σκηνοθέτη από την Κολομβία, που ήδη έδειξε τη σκληρή αγωνιώδη ταινία του, σε Κάνες και Θεσσαλονίκη, εντυπωσιάζοντας μέχρι και το Χόλιγουντ.
Το «PVC-1», που απέσπασε τον «Αργυρο Αλέξανδρο» στη Θεσσαλονίκη, αποτελεί και τεχνικό επίτευγμα αφού πρόκειται για ένα μονοπλάνο 85 περίπου λεπτών. Βασίστηκε, μάλιστα, σε πραγματικό γεγονός -μια ιδιότυπη τρομοκρατική επίθεση στην Κολομβία το 2000: μια μητέρα εξαναγκάζεται να φορέσει ένα κολάρο-βόμβα και παλεύει να επιβιώσει πριν αυτό εκραγεί.
Η ταινία ξεκινάει μέσα από τη σκοπιά των τρομοκρατών-απαγωγέων, που οδηγούν το αυτοκίνητό τους προς την αγροικία της ανύποπτης οικογένειας. Στόχος τους είναι να τους αποσπάσουν τα χρήματα που πιστεύουν πως η (φτωχή) οικογένεια κρύβει. Εγκέφαλος ένας αμείλικτος Κολομβιανός, που δεν διστάζει να απειλήσει ακόμα και τον ίδιο του τον ανιψιό, με ένα πιστόλι στον κρόταφο. Μαζί τους κουβαλούν ένα κολάρο γεμάτο εκρητικά (pvc) που λίγο αργότερα θα «κλειδώσουν» στο λαιμό της ταλαίπωρης μητέρας μπροστά στα μάτια του συζύγου της και των τριών παιδιών της. Αν η οικογένεια δεν καταβάλει λύτρα, η βόμβα θα πυροδοτηθεί με τηλεχειρισμό.
Ολη η ταινία στο εξής είναι η προσπάθεια των πανικόβλητων ανθρώπων να διασχίσουν με το κολάρο-βόμβα την κολομβιανή ζούγκλα ώστε να συναντήσουν έναν πυροτεχνουργό που θα επιχειρήσει να σώσει τη γυναίκα αλλά και τον εαυτό του...
Ο Σταθουλόπουλος καταγράφει με νατουραλισμό, αλλά και με ελλειπτικότητα το ιδιότυπο αυτό ρόουντ μούβι, δίνοντας στην ταινία έναν έντονα ντοκιμαντερίστικο χαρακτήρα.
  • Με μία ανάσα
Ο θεσσαλονικιός σκηνοθέτης έζησε από παιδί μαζί με τους γονείς του στην Κολομβία και σήμερα ολοκληρώνει τις σπουδές του στο Λος Αντζελες. Η αληθινή αυτή ιστορία τον κέντρισε γιατί θίγει δύο ζητήματα που τον απασχολούν ιδιαίτερα: «Το πόσο άτεγκτος είναι ο χρόνος και το πόσο ευαίσθητη είναι η ζωή. Η τρομοκρατία είναι ένα παγκόσμιο πρόβλημα που εξαπλώνεται σαν ιός», μας είχε πει λίγο πριν από το Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης.
Γιατί όμως θέλησε να κινηματογραφήσει το περιστατικό με ένα μονοπλάνο; «Η συγκεκριμένη ταινία έχει άμεση σχέση με τον χρόνο και τον χρόνο δεν μπορούμε να τον τεμαχίσουμε. Ο άλλος λόγος είναι πως έτσι οι ηθοποιοί κάνουν μια πιο αληθινή δουλειά: αν βάλεις έναν ηθοποιό να τρέχει για δέκα λεπτά και τραβάς δέκα λεπτά ταινίας, ο ηθοποιός στο τέλος είναι στ' αλήθεια κουρασμένος».
Για τρεις μήνες γυμναζόταν ένα τρίωρο κάθε μέρα για να μπορεί να αντέξει το βάρος της φορητής κάμερας στη ζούγκλα. Κάθε μέρα, επί τέσσερις μέρες, γύριζε ολόκληρη την ταινία, παλεύοντας συνεχώς με τον ήλιο ώστε να μη δείξει τη σκιά του!
Αυτή πάντως δεν ήταν η πρώτη φορά στην ιστορία του κινηματογράφου που μια ταινία μεγάλου μήκους αποτελεί ένα τεράστιο μονοπλάνο, γυρισμένο με μία και μόνη λήψη: Τα πρωτεία έχει η «Ρωσική Κιβωτός» του Αλεξάντερ Σοκούροφ, που ο σκηνοθέτης της γύρισε το 2002 εξ ολοκλήρου στο θρυλικό Μουσείο Ερμιτάζ της Αγίας Πετρούπολης. Επειτα από μήνες προετοιμασίας, η 90λεπτη ταινία του γυρίστηκε σε μία μόλις ημέρα, με μία και μοναδική λήψη στις 33 αίθουσες τέχνης του Μουσείου. Εντυπωσιακό, αν σκεφτεί κανείς πως χρησιμοποιήθηκαν 867 ηθοποιοί, περισσότεροι από 1.000 κομπάρσοι, τρεις συμφωνικές ορχήστρες και αναρίθμητα κοστούμια και περούκες της εποχής! Η ταινία ολοκληρώθηκε, όπως και στην περίπτωση του «PVC-1», χωρίς κανένα κόψιμο (cut) και συνεπώς χωρίς καθόλου μοντάζ.


Της ΕΥΑΝΝΑΣ ΒΕΝΑΡΔΟΥ,Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία /7, 06/07/2008

Sunday, June 8, 2008

ΠΕΘΑΝΕ Ο ΠΑΤΕΡΑΣ ΤΗΣ ΙΤΑΛΙΚΗΣ ΚΩΜΩΔΙΑΣ, ΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ ΝΤΙΝΟ ΡΙΖΙ

Ο σκηνοθέτης Ντίνο Ρίζι, που θεωρείται ο πατέρας της ιταλικής κωμωδίας, έφυγε από τη ζωή σήμερα το πρωΐ στην κατοικία του στη Ρώμη, σε ηλικία 91 ετών.


Dino Risi

Ο Ρίζι γεννήθηκε στις 23 Δεκεμβρίου 1916 στο Μιλάνο και γνώρισε την αποθέωση στη δεκαετία του '50, γυρίζοντας εμβληματικές ταινίες, που καθόρισαν το πνεύμα της ιταλικής κωμωδίας, όπως ο «Φανφαρόνος», «Τα Τέρατα», ή το αριστουργηματικό «Άρωμα Γυναίκας», μία κωμωδία για έναν άνδρα που είναι διχασμένος ανάμεσα στον πόθο της αγάπης και στην επιθυμία του θανάτου και χάρισε στον Βιτόριο Γκάσμαν το βραβείο πρώτου ανδρικού ρόλου στις Κάνες το 1975.

Ο Ντίνο Ρίζι σκηνοθέτησε ορισμένους από τους κυριότερους Ιταλούς ηθοποιούς του δεύτερου μισού του 20ου αιώνα, από τη Σοφία Λόρεν, τον Βιτόριο Γκάσμαν, και τον Αλμπέρτο Σόρντι έως τον Ούγκο Τονιάτσι. Είχε τιμηθεί με τον Χρυσό Λέοντα στο Φεστιβάλ Βενετίας για το σύνολο του έργου του. Η τελευταία ταινία που σκηνοθέτησε ήταν μία παραγωγή για την τηλεόραση με τίτλο «Οι νεαρές της Μις Ιταλία», το 2002. Αμέσως μετά την είδηση του θανάτου του, ο ιταλικός Τύπος αφιέρωσε ουρανομήκη αφιερώματα στις ιστοσελίδες του, διανθισμένα με φωτογραφίες του «μεγάλου γέρου του σινεμά» με τα πάλλευκα μαλλιά του.

http://www.mymovies.it/filmclub/2006/06/175/locandina.jpg

«Μαζί με τον Μάριο Μονιτσέλι, τον Έτορε Σκόλα, τον Λουΐτζι Κομεντσίνι και τον Νάνι Λόι, υπήρξε ένας από τους μεγάλους δασκάλους της ιταλικής κωμωδίας. Υπήρξε ένα είδος Μπίλι Γουάιλντερ α λα Ιταλικά», τονίζει η εφημερίδα Λα Ρεπούμπλικα. «Γύρισε ταινίες που θα μείνουνε στην ιστορία του κινηματογράφου», υπερθεματίζει η Λα Στάμπα. Για το ANSA, o Ρίζι είναι ο «πατέρας της ιταλικής κωμωδίας», που «γνώριζε να παντρεύει το λαϊκό πνεύμα με την μέθοδο, το χυδαίο χιούμορ με μία υποδόρια ηθική».

http://www.mclink.it/mclink/cinema/SORPAS.GIF

ΒΛΕΠΕ ΚΑΙ ΑΥΤΑ:

LIBERATION.FR : samedi 7 juin 2008

Dino Risi in an undated photo from the 1970s
Mr Risi's Profumo di Donna (Scent of a Woman) was remade with Al Pacino

Italian director Dino Risi, who was nominated for two Oscars for the 1974 film Profumo di Donna (Scent of a Woman), has died in Rome aged 91.

Mr Risi, who was known as one of the masters of Italian comedy, had been suffering ill-health for some time.

He made more than 50 productions, many focusing on his country's society in the boom years after World War II.

Italy had lost "a noble and vital father of its cinema and its culture", said Rome's mayor, Gianni Alemanno.

"His legacy is pages of minute work by someone who loved the world and his country," he added.

"We have lost one of the masters of the most beautiful and intense seasons of the Italian comedy, which gave the world so much."


Monday, May 26, 2008

«ΕΦΥΓΕ» ΣΕ ΗΛΙΚΙΑ 74 ΕΤΩΝ Ο ΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ ΚΑΙ ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ ΣΙΝΤΕΪ ΠΟΛΑΚ


Νέα Υόρκη. Την τελευταία του πνοή άφησε σε ηλικία 74 ετών ο σκηνοθέτης και παραγωγός Σίντνεϊ Πόλακ. Είχε τιμηθεί με Όσκαρ για την ταινία Πέρα από την Αφρική, ενώ από τις πιο γνωστές ταινίες το ήταν η Τούτσι με τον Ντάστιν Χόφμαν και Τα καλύτερά μας χρόνια με τον Ρόμπερτ Ρέντφορντ και την Μπάρμπαρα Στρέιζαντ.
Ο Πόλακ είχε χτυπηθεί από καρκίνο, ασθένεια για την οποία εγκατέλειψε τη σκηνοθεσία μιας ταινίας για λόγους υγείας. Όπως είπε η εκπρόσωπος της οικογένειας, Λέσλι Νταρτ, ο Πόλακ άφησε την τελευταία του πνοή στο σπίτι του, στο Πασίφικ Πάλισεϊντς του Λος Αντζελες.
Ο σκηνοθέτης γεννήθηκε την 1η Ιουλίου 1934 στο Λαφαγιέτ της Ιντιάνα. Ο πατέρας του ήταν φαρμακοποιός και ο ίδιος αρχικά ήθελε να γίνει οδοντίατρος. Στα 17 του χρόνια όμως ανακάλυψε τη Νέα Υόρκη και τον κόσμο του θεάματος, ενώ σε ηλικία μόλις 20 ετών δίδασκε δραματική τέχνη στο Neighborhood Playhouse. Αφήνοντας το θέατρο και την τηλεόραση έφυγε το 1965 για το Λος Άντζελες και πέρασε πίσω από την κάμερα γυρίζοντας ταινίες που θεωρούνται πλέον κλασικές: Σκοτώνουν τ' άλογα όταν γεράσουν (1969), Τζερεμάια Τζόνσον (1972), Τα καλύτερά μας χρόνια (1973) και Οι τρεις μέρες του Κόνδορα (1975).
Ήταν υποψήφιος για το Όσκαρ σκηνοθεσίας για την ταινία Τούτσι το 1982 (όπου έπαιζε και ο ίδιος, στο ρόλο του ατζέντη του Ντάστιν Χόφμαν) αλλά κέρδισε τελικά το πολυπόθητο αγαλματίδιο τέσσερα χρόνια αργότερα για το Πέρα από την Αφρική. Η ταινία βραβεύτηκε συνολικά με επτά Όσκαρ, μεταξύ των οποίων και αυτό της καλύτερης ταινίας.Μετά την εμπορική αποτυχία της ταινίας Αβάνα το 1990, αφοσιώθηκε στην παραγωγή ταινιών όπως Λογική και ευαισθησία και Ο ταλαντούχος κύριος Ρίπλεϊ, ενώ υπήρξε και πρωταγωνιστής σε αρκετές ταινίες, όπως στο Μάτια ερμητικά κλειστά αλλά και στην τηλεοπτική σειρά Σοπράνος. Η τελευταία σκηνοθετική δουλειά του ήταν το ντοκιμαντέρ που γύρισε το 2005 με θέμα τον περίφημο αρχιτέκτονα Φρανκ Γκέρι, το δημιουργό του μουσείου του Μπιλμπάο.
[Newsroom ΔΟΛ
, με πληροφορίες από Associated Press, ΑΠΕ/Reuters/Γαλλικό]

http://www.nicolekidmanunited.com/NicoleKidmanFilmography/TheInterpreter/SydneyPollack3.jpg

Sydney Pollack; 'Tootsie' Director Won Oscars for 'Out of Africa'

By Adam Bernstein, Tuesday, May 27, 2008; Page B06. Washington Post Staff Writer

Sydney Pollack, 73, a director and producer of popular Hollywood movies for nearly four decades, including the comedy "Tootsie," and who won Academy Awards for "Out of Africa," died May 26 at his home in Los Angeles. He had cancer.

Mr. Pollack, who called himself "Mr. Mainstream," was wildly successful at moviemaking with mass appeal but drew mixed reviews during a prolific career.

His best-remembered work could be provocative, timely and sensitively crafted: "Tootsie" (1982) was hilarious and underscored aspects of the feminist struggle; the taut spy story "Three Days of the Condor" (1975) captured Nixon-era paranoia; "They Shoot Horses, Don't They?" (1969), though set at a Depression-era dance marathon, resonated with young ticket buyers who saw the rigged contest as a reflection of modern society.


http://www.lovefilm.com/lovefilm/images/products/0/5510-large.jpg

Mr. Pollack's movies often emphasized the loner at conflict with society, whether a fur trapper in the wilderness in "Jeremiah Johnson" (1972) or a cowboy who tries to recover his soul after selling out in "The Electric Horseman" (1979) with Robert Redford and Jane Fonda.

He saw Redford as his ideal collaborator and cast him in seven movies, from "This Property Is Condemned" (1966) to "Havana" (1990), because of what he considered his "very internal, rather understated" acting style as well as a dark undercurrent he found appealing beneath Redford's "golden boy" exterior.

Redford returned the compliment, telling Film Comment magazine, "Sydney's the one director that seems to read me best. . . . Basically he's a romantic."

Audiences embraced two of Mr. Pollack's best-known romance stories: "The Way We Were" (1973) with Redford as a WASP writer and Barbra Streisand as a Jewish political activist during the Hollywood blacklist; and "Out of Africa" (1985), a $30 million production based on Danish author Isak Dinesen's years in Kenya and her complicated affair with a free-spirited and handsome pilot.

The latter film, which earned Oscars for Mr. Pollack for directing and producing, starred Meryl Streep and Redford against a backdrop likened by critics to a National Geographic spread.

Dave Kehr of the Chicago Reader complimented Mr. Pollack's craftsmanship and taste, saying that "although the denouement is a bit overextended, he never yields to facile, insistent sentimentality -- his effects are honestly won."

Many others found both films saccharine and ponderous, and Mr. Pollack spoke of his own "tendency by nature to be heavy-handed," which he attributed to his early training as a television director "where you have to grab the audience in the first 10 minutes."

Few disputed that Mr. Pollack was a master of pulling terrific performances from actors. Those who won Oscars under his direction included Gig Young as a cynical dance-marathon announcer in "They Shoot Horses, Don't They?" and Jessica Lange as an emotionally vulnerable actress in "Tootsie."


http://twi-ny.com/theyakuza.jpg

But even in his less-regarded works, many actors earned Oscar nominations, including Paul Newman and Melinda Dillon in the newspaper libel drama "Absence of Malice" (1981) and Holly Hunter in "The Firm" (1993), based on the John Grisham legal thriller... [article continues]

Sydney Pollack

Associated Press

Sydney Pollack, a Hollywood mainstay as director, producer and sometime actor whose star-laden movies like "The Way We Were," "Tootsie" and "Out of Africa" were among the most successful of the 1970s and '80s, died on May 26 at his home in Los Angeles. He was 73. Mr. Pollack's career defined an era in which big stars (Robert Redford, Barbra Streisand, Warren Beatty) and the filmmakers who knew how to wrangle them (Barry Levinson, Mike Nichols) retooled the Hollywood system. Savvy operators, they played studio against studio, staking their fortunes on pictures that served commerce without wholly abandoning art. Hollywood honored Mr. Pollack in return. His movies received multiple Academy Award nominations, and as a director he won an Oscar for his work on the 1985 film "Out of Africa" as well as nominations for directing "They Shoot Horses, Don't They" (1969) and "Tootsie" (1982).

Read More... [The New York Times]


Saturday, April 19, 2008

Werner Herzog's wild world

Werner Herzog directing Christian Bale in Rescue Dawn
Herzog directs Christian Bale in Rescue Dawn

The director's passion for film-making has taken him from tropical jungles to the Antarctic, he tells Marc Lee

  • In pictures: Werner Herzog's Rescue Dawn
  • Werner Herzog is one of the great visionaries of modern cinema. His films are strange, daring and tinged with a kind of madness, a madness that the director seemingly shares with his subjects. His shoots are never easy, largely because he chooses to tell stories - or record real life - in the most extreme environments on earth.

    The films for which he is best-known illustrate the point perfectly. In Fitzcarraldo (1982), a European adventurer decides to build an opera house in the South American jungle, a task that involves lugging a 350-ton steamboat over a mountain - so Herzog did exactly that with the help of local tribesmen.

    His most successful feature documentary, Grizzly Man (2005), charts the bizarre life of a social misfit hell-bent on befriending wild bears who is then eaten by them. Location: remotest Alaska.

    Then it was back to the jungle - this time in hot, humid Thailand - for his latest drama, Rescue Dawn, based on the experiences of an American fighter pilot shot down and captured by the enemy during the Vietnam War.


    Rescue Dawn

    Most recently, he got as far from the tropics as possible by travelling to Antarctica's howling snowscapes for the documentary Encounters at the End of the World... [article continues, Telegraph, 12/4/2008]

    Saturday, April 12, 2008

    ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ

    Η εργατική τάξη ψάχνει το δρόμο του παραδείσου
    Το κοινωνικό σινεμά επιστρέφει δειλά, θίγοντας ζητήματα όπως η παγκοσμιοποίηση και η ανεργία

    Στην ταινία με τον οξύμωρο τίτλο «Ο αδελφός μου είναι μοναχοπαίδι», ο σκηνοθέτης Ντανιέλε Λουκέτι ανασυνθέτει μια εικόνα της ταραγμένης Ιταλίας του ’60 και του ’70 με αφορμή την κωμικοτραγική ιστορία μιας οικογένειας της εργατικής τάξης. Η σύντομη κινηματογραφική ιστορία του είναι ένα μείγμα κοινωνικοπολιτικού σινεμά και νοσταλγίας. Ο Λουκέτι κλιμακώνει μια πικρή αλληγορία για τους «κατώτερους» της κοινωνίας που περιμένουν το θαύμα, περιγράφοντας έναν μικρό εμφύλιο πόλεμο με πρωταγωνιστές τους δυο γιους της οικογένειας – έναν ακροαριστερό συνδικαλιστή κι έναν φασίστα. Η ταινία είναι συγκινητική και βαθιά πολιτική. Ο Λουκέτι επαναδιατυπώνει παρόμοια αιτήματα με αυτά που έθετε το πολιτικό και κοινωνικό σινεμά στην Ιταλία κατά τη δεκαετία του ’70. Παρακάμπτει τις ιστορικές καταβολές της σύγκρουσης Δεξιάς και Αριστεράς (το φαινόμενο του φασισμού και η γέννηση της τρομοκρατίας περιγράφονται επιφανειακά) και επαναφέρει το αίτημα της κοινωνικής χειραφέτησης και της πολιτικής πράξης μέσα σε ένα ουμανιστικό πλαίσιο, απαλλαγμένο από τις ιδεολογικές κόντρες του πρόσφατου παρελθόντος.

    Το κοινωνικό σινεμά επιστρέφει δειλά στο προσκήνιο, θίγοντας επικαιρικά ζητήματα γύρω από την παγκοσμιοποίηση, την ανεργία και την ενσωμάτωση (ή μη) του ξένου στον δυτικοευρωπαϊκό κοινωνικό ιστό. Στο ντοκιμαντέρ «Το μεγάλο ξεπούλημα», ο Γερμανός Φλόριαν Οπιτζ περιγράφει τις αλλαγές στην καθημερινή ζωή των λαϊκών στρωμάτων σε διάφορες χώρες του πλανήτη μετά την ιδιωτικοποίηση της υγείας, της ύδρευσης, της παροχής ηλεκτρικού ρεύματος και των δημόσιων σιδηροδρόμων. Στο «Κους κους με φρέσκο ψάρι» του Γαλλοτυνήσιου Αμπτελατίφ Κεσίς ένας μεσήλικας και κάτι, Αραβας μετανάστης στη Γαλλία, ζει την τελευταία μεγάλη τρικυμία της ζωής του μέσα στα ήρεμα νερά του λιμανιού της Μασσαλίας. Μένει άνεργος και προσπαθεί να στήσει μια οικογενειακή επιχείρηση. Από την ανεργία ξεκινάει και ο Βρετανός Κεν Λόουτς στο «Ενας ελεύθερος κόσμος» για να σκιαγραφήσει το πορτρέτο μιας γυναίκας, που μεταμορφώνεται από θύμα σε θύτη μέσα σε ένα οικονομικό περιβάλλον αδυσώπητου ανταγωνισμού... [συνέχεια ΕΔΩ. Του Δημητρη Μπουρα, Η Καθημερινή, 14/4/2008]

    Ο ΥΠΕΡΒΑΤΙΚΟΣ ΔΑΣΚΑΛΟΣ ΚΑΡΛ ΝΤΡΑΓΙΕΡ

    Αφιέρωμα στο σύνολο του κινηματογραφικού έργου ενός πρωτοπόρου δημιουργού, βαθύτατα ουμανιστή και ασυμβίβαστου
    Σκηνή από την ταινία του Ντράγιερ «Ο Λόγος»

    Εάν πιστέψουμε τον Λαρς φον Τρίερ, ο Ντράγιερ σκόπευε να γυρίσει τη «Μήδεια» στην Ελλάδα με πρωταγωνίστρια τη Μαρία Κάλλας. Σαράντα χρόνια μετά το θάνατο του Δανού σκηνοθέτη (1889 - 1968), η «είδηση» δεν έχει ιδιαίτερη σημασία αφού, εν τω μεταξύ, η μεν Μαρία Κάλλας πρωταγωνίστησε στην ομώνυμη ταινία του Πιερ Πάολο Παζολίνι ο δε Λαρς φον Τρίερ ανέλαβε να ολοκληρώσει την τελευταία επιθυμία του Ντράγιερ σκηνοθετώντας την αρχαία ελληνική τραγωδία για την τηλεόραση της Δανίας (το 1988), σε σενάριο του «μεγάλου δασκάλου». Ελάχιστοι δημιουργοί στην ιστορία της 7ης Τέχνης μπορούν να φέρουν επαξίως και με τόσο καθολική αποδοχή τον χαρακτηρισμό του «δασκάλου». Και ο Καρλ Θίοντορ Ντράγιερ, νόθο παιδί μιας Σουηδέζας καμαριέρας και ενός Δανού κτηματία, που υιοθετήθηκε από τον τυπογράφο Καρλ Ντράγιερ και τη γυναίκα του, ανήκει σε αυτούς τους ελάχιστους... [συνέχεια ΕΔΩ. Της Μαρiας Κατσουνακη, Η Καθημερινή, 13/4/2008]

    Αλφρεντ Χίτσκοκ «Νύχτα αγωνίας»

    Ο Αλφρεντ Χίτσκοκ σκηνοθετεί το ψυχαναλυτικό θρίλερ «Νύχτα αγωνίας». Ο διευθυντής ενός ψυχιατρικού νοσοκομείου αναγκάζεται να αποσυρθεί και τη θέση του παίρνει ένας νεότερος επιστήμονας, ο Δρ. Εντουαρντς. Στο νοσοκομείο εργάζεται η αφοσιωμένη στο έργο της γιατρός Κόνστανς Πέτερσον, η οποία αμέσως συμπαθεί τον νέο της προϊστάμενο. Σύντομα, όμως, αρχίζει να παρατηρεί περίεργα σημάδια στη συμπεριφορά του. H γιατρός ανακαλύπτει ότι ο άντρας που έχει ερωτευτεί και είναι επικεφαλής του νοσοκομείου, δεν είναι ο γιατρός που νομίζει, αλλά ένας ασθενής του, ο Τζον Μπάλανταϊν. O Μπάλανταϊν βρίσκεται σε κατάσταση αμνησίας και εκφράζει την ενοχή του, πιστεύοντας ότι σε ένα κενό μνήμης ίσως έχει δολοφονήσει τον γιατρό. Παίζουν: Ινγκριντ Μπέργκμαν, Γκρέγκορι Πεκ, Μάικλ Τσέχοφ, Λέο Κάρολ, Τζον Εμερι, Νόρμαν Λόιντ (Δευτέρα, 14/4, ΝΕΤ, 01.00)

    Ρόμπερτ Σιόντμακ «Βουβός πόθος»



    Ο Ρόμπερτ Σιόντμακ σκηνοθετεί το θρίλερ αγωνίας «Βουβός πόθος». Στις αρχές του 20ού αιώνα, η νεαρή μουγκή Ελεν εργάζεται ως συνοδός και προσωπική βοηθός της πλούσιας ηλικιωμένης κυρίας Γουόρεν, σε ένα μεγάλο, αρχοντικό σπίτι, στην ύπαιθρο της Νέας Αγγλίας. Στο σπίτι μένουν επίσης οι δυο γιοι της κας Γουόρεν, η γραμματέας και το υπηρετικό προσωπικό. Οταν στη γύρω περιοχή, νέες γυναίκες με κάποια αναπηρία βρίσκονται δολοφονημένες, η κα Γουόρεν ανησυχεί ότι η Ελεν θα μπορούσε να είναι το επόμενο θύμα του άγνωστου δολοφόνου και την προτρέπει να φύγει από το σπίτι. Την ίδια γνώμη έχει και ο γιατρός της κας Γουόρεν, ο Δρ. Πάρι, ο οποίος γνωρίζει την αιτία που προκάλεσε την αφωνία της Ελεν και ελπίζει να την κάνει να ξαναμιλήσει... Παίζουν: Ντόροθι ΜακΓκουάιρ, Τζορτζ Μπρεντ, Εθελ Μπάριμορ, Κεντ Σμιθ, Ρόντα Φλέμινγκ (Πέμπτη, 17/4, ΝΕΤ, 01.00)

    Wednesday, March 19, 2008

    Αντονι Μινγκέλα: ο θάνατος τον βρήκε στο χειρουργείο

    Ο θάνατος βρήκε στο χειρουργείο τον «Αγγλο ασθενή»
    Ο βραβευμένος σκηνοθέτης Αντονι Μινγκέλα απεβίωσε
    χθες σε ηλικία 54 ετών από αιμορραγία στη διάρκεια επέμβασης

    Φωτογραφία
    Ο Αντονι Μινγκέλα σε στιγμιότυπο από την τελετή των Οσκαρ το 1997 με το χρυσό αγαλματίδιο που κέρδισε για τον «Αγγλο ασθενή». Δεξιά, σκηνή από την ταινία του με τους Ρέιφ Φάινς και Ζυλιέτ Μπινός
    ΑΡ/RΕΕD SΑΧΟΝ
    Σε ηλικία 54 ετών πέθανε χθες ο βραβευμένος με Οσκαρ για τον «Αγγλο ασθενή» (1996) βρετανός σκηνοθέτης Αντονι Μινγκέλα. Την είδηση ανακοίνωσε η ατζέντισσά του Τζούντι Ντάις, η οποία- όπως μετέδωσε το Reuters- ανέφερε ότι αιτία θανάτου ήταν η ακατάσχετη αιμορραγία έπειτα από χειρουργική επέμβαση για την αντιμετώπιση καρκίνου. Γιος ιταλικής καταγωγής ιδιοκτητών βιομηχανίας παγωτού, ο Μινγκέλα γεννήθηκε το 1953 στο Νησί του Γουάιτ κοντά στις νότιες ακτές της Βρετανίας. Μετά τις σπουδές του στο Πανεπιστήμιο του Χαλ εργάστηκε ως καθηγητής Πανεπιστημίου, οπότε άρχισε να γράφει μουσική και θεατρικά έργα... [συνέχεια ΕΔΩ]

    Sunday, March 16, 2008

    ΒΑΣΙΛΗΣ ΒΑΦΕΑΣ. Αντρας μόνος ψάχνει...

    Ενας άντρας στο κατώφλι της μέσης ηλικίας ζει τον απόλυτο εφιάλτη: απολύεται, χωρίζει με τη γυναίκα του και, σε μια ατέρμονη αναζήτηση ερωτικής συντρόφου, βρίσκεται εγκλωβισμένος σε μια παράλογη δίνη καταστάσεων με πρωταγωνίστριες γυναίκες διαφόρων τύπων και ηλικιών που παίζουν μαζί του. Ταυτόχρονα, βιώνει μερικά σουρεαλιστικά επαγγελματικά ραντεβού, και καταλήγει στην εντατική... Ονειρο ή πραγματικότητα;

    Οκτώ χρόνια μετά την τελευταία του ταινία «Κάθε Σάββατο», ο Βασίλης Βαφέας επιστρέφει με «Γυναικείες συνωμοσίες» (από τις 27 του μηνός στα σινεμά) και «θύμα» τους έναν μεσήλικα που χάνει τα πάντα. Πρωταγωνιστές δύο θεατρικοί ηθοποιοί: ο Αλέξανδρος Τσακίρης και η Τζένη Σκαρλάτου (που απολαύσαμε στο θεατρικό «Σπιρτόκουτο»), και από τους νεότερους, η Φαίη Ξυλά και ο Νίκος Πουρσανίδης. Δεν θα μπορούσε βέβαια να λείπει σε ένα πέρασμα και ο ηθοποιός-φετίχ του Βαφέα: ο Κώστας Βουτσάς... [συνέχεια ΕΔΩ] [Της Ευάννας Βενάρδου, Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία, 16/3/2008].

    Τζορτζ Ρομέρο: το πρόσωπο του σινεμά τρόμου!

    «Οι ταινίες τρόμου», λέει ο Τζορτζ Ρομέρο, «είναι ένας τρόπος να εξορκίζεις για λίγο τις μόνιμες φοβίες και τους συλλογικούς πανικούς που σε περιμένουν στην πραγματική ζωή»
    Ανάσταση! Πριν από 40 χρόνια ακριβώς ένας πρωτοεμφανιζόμενος σκηνοθέτης ερχόταν από το πουθενά για να αλλάξει με το ντεμπούτο του το πρόσωπο του μοντέρνου σινεμά τρόμου. Ηταν το 1968, χρονιά κοσμογονικών αλλαγών για την Αμερική και ο μόλις 28 ετών τότε Τζορτζ Ρομέρο προσπαθούσε να αποτυπώσει ρεαλιστικά σε φιλμ το εφιαλτικό ενδεχόμενο να ξυπνήσουν οι νεκροί.

    Νεοϋορκέζος στην καταγωγή, ο Ρομέρο είχε αποφασίσει να εγκαταλείψει τις σπουδές του στο κολέγιο του Πίτσμπουργκ όπου φοιτούσε, όχι όμως και τη μουντή αυτή βιομηχανική πόλη, στην ύπαιθρο της οποίας επρόκειτο να γυρίσει την ταινία του. Ψάχνοντας απεγνωσμένα χρήματα, αποφάσισε με μόλις 100 χιλιάδες δολάρια που είχε συγκεντρώσει από ευκαιριακές δουλειές και συνδρομές φίλων, δανεικά μηχανήματα, ερασιτέχνες ηθοποιούς και ελάχιστες γνώσεις περί κινηματογράφου να υλοποιήσει ένα σενάριο για τη συγγραφή του οποίου είχε αφιερώσει αρκετά από τα ξενύχτια των πανεπιστημιακών του χρόνων... [συνέχεια ΕΔΩ]. [Του ΛΟΥΚΑ ΚΑΤΣΙΚΑ, Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία, 16/3/2008].

    Saturday, March 15, 2008

    Μισέλ Γκοντρί: «Πάντα με γοήτευαν τα σκουπίδια»


    Από τα πετυχημένα, πρωτοποριακά μουσικά βίντεο που γύρισε για την Μπγιοργκ, ώς τις τρελές, ανεξάρτητες κωμωδίες που γύρισε στην Αμερική, ο Γάλλος, πρώην ντράμερ, Μισέλ Γκοντρί κατάφερε να δείξει το ξεχωριστό, διανθισμένο με σουρεαλιστικό χιούμορ, ταλέντο του. Φτάνει να θυμηθούμε ταινίες όπως «Η αιώνια λιακάδα ενός καθαρού μυαλού» (Οσκαρ σεναρίου), «Σε είδα στο όνειρό μου», «Η ανθρώπινη φύση», συχνά σε συνεργασία με τον σεναριογράφο Τσάρλι Κάουφμαν.
    Με τη νέα του ταινία «Γύρισέ το μόνος», που είδαμε στο πρόσφατο Φεστιβάλ του Βερολίνου, συνεχίζει την κωμική, ανατρεπτική ματιά του: Ενας άντρας που, ύστερα από κάποιο ατύχημα, το μυαλό του μαγνητίζεται, καταστρέφει άθελά του όλα τα βίντεο σ' ένα βίντεο-κλαμπ. Για να ικανοποιήσουν μια πιστή πελάτισσα, αρχίζει με ένα φίλο του να ξαναγυρίζει τις ιστορίες των ταινιών σε δική τους βερσιόν: «Ρόμποκοπ», «Γκόστμπαστερς», «Rush Hour», κ.ά. Ευκαιρία για τρελά, σουρεαλιστικά γκαγκ, και ωραίες ερμηνείες από τους Τζακ Μπλακ, Μία Φάροου, Μος Ντεφ, Ντάνι Γκλόβερ... []συνέχεια ΕΔΩ] [Του Νίνου Φένεκ Μικελίδη, Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία, 16/3/2/008].

    ΚΕΝ ΛΟΟΥΤΣ: «Η κοινωνική πρόοδος είναι ένα τεράστιο ψέμα»

    Ο καταξιωμένος άγγλος σκηνοθέτης στη νέα ταινία του στρέφει το βλέμμα στην εκμετάλλευση των μεταναστών που ζουν στις παρυφές ενός εχθρικού και αφιλόξενου Λονδίνου

    [Ι. Ζουμπουλάκης, Το Βήμα, 16/3/2008]. Στην τελευταία ταινία του Κεν Λόουτς «Ενας ελεύθερος κόσμος...» («It's a free world...») η Αντζι (Κίρστον Γουόριν), μια γυναίκα χωρίς ιδιαίτερη μόρφωση και παιδεία αλλά δυναμική, έξυπνη, καπάτσα και φιλόδοξη, αποφασίζει να γίνει αφεντικό του εαυτού της στήνοντας ένα γραφείο ανεύρεσης εργασίας για μετανάστες στο σύγχρονο Λονδίνο. Το γραφείο λειτουργεί σε μια διαφορετική πραγματικότητα και με «ανορθόδοξους» κανόνες. Η εργασία πωλείται φτηνά και οι νόμοι θεσπίζονται για να καταργούνται. Η Αντζι και η συνεργάτιδά της αντιπροσωπεύουν ένα σημείο των καιρών μας: τη δελεαστική ιδέα να βγάλεις όσο το δυνατόν περισσότερα χρήματα, ανεξάρτητα από τις συνέπειες. Οι οποίες βέβαια υπάρχουν...

    Ιδού ο... «Ελεύθερος κόσμος...» της ταινίας του Λόουτς: ο κόσμος των ταλαιπωρημένων μειονοτήτων, μεταναστών από κάθε σημείο του πλανήτη, ανθρώπων αναγκασμένων να προσφέρουν εργασία για ένα κομμάτι ψωμί (αν το πάρουν κιόλας) και να ζουν σε τρώγλες στις παρυφές ενός εχθρικού και αφιλόξενου Λονδίνου· του Λονδίνου εκείνου που δεν θα επισκεφθούν ποτέ τουρίστες. Είναι ένας κόσμος που ο Λόουτς κοιτάζει με συμπάθεια αλλά και με το ψυχρό μάτι του κριτικού απέναντι σε ένα σύστημα αλόγιστης κοινωνικής αδικίας.

    Ο Κεν Λόουτς ανήκει στους σκηνοθέτες που όταν δίνουν συνέντευξη μιλούν έτσι όπως γυρίζουν ταινίες: εν προκειμένω ο χαμηλός τόνος της φωνής και η λιτότητα και ακρίβεια του λόγου είναι τα χαρακτηριστικά του. Δεν του λείπει ο χιούμορ (κάποια στιγμή αποκάλεσε την πολιτική του Τόνι Μπλερ «The Blair Witch Project»), αλλά σίγουρα ποτέ δεν θα γύριζε μια κωμωδία... [συνέχεια ΕΔΩ].

    Η τρομερή ενηλικίωση των αδελφών Κοέν

    Ο φετινός τους θρίαμβος, με το «Καμιά πατρίδα για τους μελλοθάνατους», σηματοδοτεί την κορυφή της καλλιτεχνικής τους διαδρομής

    [The Observer, Η Καθημερινή, 16/3/2008]. Πριν από δέκα χρόνια, σε ένα άρθρο στο New Yorker με τίτλο «Τα έξυπνα πουλιά», η κριτικός Ντάφνι Μέρκιν κατακεραύνωνε τους αδελφούς Κοέν για την «καθυστερημένη ηθική ανάπτυξή» τους. Ολη η ευφυΐα και η δεξιοτεχνία τους, έγραψε, «δεν μπορούν να ισοφαρίσουν την αίσθηση κενού στις ταινίες τους. Αν δεν βρουν τον τρόπο να αφήσουν λίγο την πραγματική ζωή να μπει μέσα, ο Τζόελ και ο Ιθαν Κοέν θα φαίνονται κάπως καθηλωμένοι - στο επίπεδο των πιο έξυπνων παιδιών της τάξης».

    Δεν ήταν καινούργια κριτική αυτή. Πολλοί άλλοι έλεγαν παρόμοια πράγματα για το ντουέτο συγγραφέων - παραγωγών - σκηνοθετών από τον καιρό του φιλμ «Μόνο αίμα», που ήταν το εκπληκτικά πρώιμο ντεμπούτο τους το 1984. Σε εκείνη η ταινία, φόρο τιμής στη διφορούμενη δυναμική του συγγραφέα Τζέιμς Μακέιν, επέδειξαν μια οξύτατη αίσθηση της αμερικανικής καθομιλουμένης. Ηταν επίσης μια ταινία στιλπνή, στεγνή σαν σκόνη και αφοπλιστικά ειρωνική... [συνέχεια ΕΔΩ].

    ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ: Αφουγκράζονται την ελληνική κοινωνία

    Τρεις γνωστοί ξένοι, προσκεκλημένοι του φετινού 10ου Διεθνούς Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ, μιλούν στην «Κ» για την εγχώρια παραγωγή

    [Της Μαρίας Κατσουνάκη, Η Καθημερινή, 16/3/2008]. Ο 30χρονος Κινέζος σκηνοθέτης Γιανγκ Τσανγκ υπέγραψε μία από τις πιο ενδιαφέρουσες ταινίες του φετινού 10ου Διεθνούς Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ, που ολοκληρώθηκε χθες: «Ανεβαίνοντας τον Γιανγκτσέ», ο τίτλος του και θέμα του ένα αμφιλεγόμενο σύμβολο του κινεζικού οικονομικού θαύματος. Το μεγαλύτερο υδροηλεκτρικό φράγμα στην ιστορία, τα «Τρία φαράγγια», θα εκτοπίσει εκατομμύρια Κινέζους από τις κατοικίες τους για να μπορέσει να ολοκληρωθεί. Το κινεζικό όνειρο του 21ου αιώνα περιλαμβάνει μια ανησυχητική και καθόλου φωτεινή πλευρά. Ο νεαρός σκηνοθέτης, που ζει στον Καναδά, πάλευε 4 χρόνια για να το ολοκληρώσει. Στην έναρξη του ντοκιμαντέρ, μια φράση του Κομφούκιου: «Με τρεις τρόπους κατακτούμε τη σοφία: ο στοχασμός είναι η ευγενέστερη μέθοδος, η μίμηση η ευκολότερη και η εμπειρία η πιο πικρή». Ο θεατής ενός φεστιβάλ ντοκιμαντέρ έρχεται αντιμέτωπος και με τα τρία βήματα. Παρακολουθεί ιστορίες αυθεντικές που οδηγούν στον στοχασμό, εύκολες απομιμήσεις που τις αφήνει πίσω του μόλις πέσουν οι τίτλοι του τέλους και ντοκιμαντέρ – εμπειρίες που αλλάζουν το βλέμμα του απέναντι στον κόσμο. Το κοινό μιας διεθνούς συνάντησης με ταινίες ντοκιμαντέρ διαφέρει κάπως από εκείνο ενός κινηματογραφικού φεστιβάλ. Τα ντοκιμαντέρ δεν έχουν σταρ, σπανίως φιλοδοξούν να ψυχαγωγήσουν, στόχος τους, κυρίως, είναι να ανοίξουν διάλογο με την πραγματικότητα που μας περιβάλλει ή που βρίσκεται μέσα μας... [συνέχεια ΕΔΩ]

    Ξένος, ο μεγάλος πρωταγωνιστής

    Η «Διόρθωση» είναι η πιο πρόσφατη από τις ταινίες με θέμα τον ρατσισμό στη σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα

    [Του Δημήτρη Μπούρα, Η Καθημερινή, 16/3/2008]. Παραμονές της εθνικής μας εορτής θα κάνει πρεμιέρα στην Αθήνα η «Διόρθωση» του Θάνου Αναστόπουλου. Είναι μια ταινία με άριστες διαπιστεύσεις: Εδρεψε θετικές κριτικές στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης τον περασμένο Νοέμβριο, συμμετείχε στο Forum της πρόσφατης Μπερλινάλε και επιλέχθηκε από το MOMA της Νέας Υόρκης για το πρόγραμμα ενός φεστιβάλ με τίτλο New Directors / New films.

    «Διορθώνοντας» τη θολή κινηματογραφική μας εικόνα στο εξωτερικό, η ταινία πραγματεύεται την ξενοφοβία και τον ακραίο ρατσισμό στη σύγχρονη Ελλάδα. Το σενάριο συνδέει τη μυθοπλασία της με ένα αληθινό περιστατικό (τη δολοφονία ενός Αλβανού φιλάθλου από Ελληνες χούλιγκαν τη βραδιά της ήττας της Εθνικής μας ομάδας ποδοσφαίρου και πρωταθλήτριας Ευρώπης, στα Τίρανα) και στη συνέχεια περιστρέφεται γύρω από ένα προσωπικό, σχεδόν υπαρξιακό δράμα. Το κεντρικό πρόσωπο, ο Ελληνας δολοφόνος του Αλβανού, αποφυλακίζεται και περιπλανιέται αποξενωμένος στους δρόμους της Αθήνας, σαν ένας άνθρωπος δίχως πατρίδα. Η «Διόρθωση» είναι η τελευταία μιας σειράς ελληνικών ταινιών που έχουν ως θέμα τους την αμηχανία, τη σπασμωδική αντίδραση και την εσωστρέφεια της σύγχρονης Ελλάδας απέναντι στον ξένο... [συνέχεια ΕΔΩ]