- Ελευθεροτυπία, Πέμπτη 28 Απριλίου 2011
- ΚΡΙΤΙΚΗ: ΝΙΝΟΣ ΦΕΝΕΚ ΜΙΚΕΛΙΔΗΣ
Δύο ταινίες με θέματα πολύ επίκαιρα ξεχωρίζουν από τις επτά νέες ταινίες της κινηματογραφικής βδομάδας: «Η Κομμούνα» του Πίτερ Γουότκινς και «Ακόμη και η βροχή» της Ισιαρ Μπολάιν.
Στο πρόγραμμα και οι: «Η πλειοψηφία της σιωπής» του Τούρκου Σέρεν Γιούτσε, «Μη μ' αφήσεις ποτέ» του Μαρκ Ρόμανεκ, «Τρίτη» του Νίκου Κορνήλιου, «Thor» του Κένεθ Μπράνα και «Η Κοκκινοσκουφίτσα» της Κάθριν Χάρντγουικ.
Τρεις πολύ καλές ταινίες παρουσιάζει η νέα κινηματογραφική βδομάδα: τη βραβευμένη, ρουμάνικη «Οταν θέλω να σφυρίξω, σφυρίζω» του Φλόριν Σέρμπαν, την όμορφη, αγωνιστική «Ψηλά τα χέρια» του Γάλλου Ρομέν Γκουπίλ και την ελεγειακή «Απώλεια» του Τζον Κάμερον Μίτσελ.
- ΚΡΙΤΙΚΗ: ΝΙΝΟΣ ΦΕΝΕΚ ΜΙΚΕΛΙΔΗΣ
- Ελευθεροτυπία, Πέμπτη 10 Φεβρουαρίου 2011
Το βραβευμένο «Οταν θέλω να σφυρίξω, σφυρίζω» του Ρουμάνου Φλόριν Σέρμπαν
Στο πρόγραμμα και οι ταινίες «Burlesque» του Στίβεν Αντιν, «Το άδυτο» του Αλιστερ Γκρίρσον και το καρτούν «Ζουμπαίος και Ιουλιέτα» του Κέλι Ασμπερι (οι δύο τελευταίες γυρισμένες σε 3D).
Οταν θέλω να σφυρίξω, σφυρίζω
If Ι want to whistle Ι whistle. Ρουμανία, 2010. Σκηνοθεσία: Φλόριν Σέρμπαν. Σενάριο: Καταλίν Μιτουλέσκου, από θεατρ. του Αντρέα Βάλεαν. Ηθοποιοί: Γκεόργκε Πιστερεάνου, Αντα Κοντέσκου, Κλάρα Βόντα. 94' *** ½ Το σπαρακτικό πορτρέτο του Σίλβιου, ενός ανήλικου εγκληματία, σε μια δοσμένη με νατουραλιστικά χρώματα, ταινία. Ακόμη μία έκπληξη από Ρουμανία. Ενα ακόμη συγκλονιστικό ντοκουμέντο, από τον πρόσφατα σε άνθηση ρουμάνικο κινηματογράφο, είναι η ταινία αυτή (βραβευμένη στο Φεστιβάλ Βερολίνου και αλλού) του πρωτοεμφανιζόμενου σκηνοθέτη Φλόριν Σέρμπαν. Η ταινία σκιαγραφεί το πορτρέτο ενός ανήλικου εγκληματία που, λίγο πριν από την αποφυλάκισή του, μπλέκει σε δραματικά γεγονότα χωρίς διέξοδο. Μια βδομάδα πριν από την αποφυλάκισή του, ο Σίλβιου (ευαίσθητη ερμηνεία από τον ερασιτέχνη Γκεόργκε Πιστερεάνου) πληροφορείται πως η μητέρα του ετοιμάζεται να πάρει το μικρότερο αδερφό του μαζί της στην Ιταλία. Στην προσπάθειά του να εμποδίσει την οικογένειά τους να διαλυθεί, ο Σίλβιου, σε μια στιγμή απόγνωσης, αρπάζει όμηρο τη νεαρή φοιτήτρια κοινωνιολογίας (Αντα Κοντεέσκου) που φλέρταρε όταν τον επισκεπτόταν στη φυλακή. Χρησιμοποιώντας βασικά ένα καστ ερασιτεχνών (πολλοί από τους φυλακισμένους είναι τρόφιμοι φυλακών), ο Σέρμπαν καταγράφει με μελανά, νατουραλιστικά χρώματα, τη ζωή στη φυλακή, ακολουθώντας από κοντά, συχνά με την κάμερα στο χέρι, το νεαρό αντιήρωά του. Με χαμηλούς τόνους, με άνεση και οξυδέρκεια, ο σκηνοθέτης αφηγείται τη σπαρακτική ιστορία του Σίλβιου, καταγράφοντας ταυτόχρονα τον περίγυρο με τη γραφειοκρατία και τη στάση (συχνά επιθετική) των δεσμοφυλάκων. Για να φτάσουμε στο τελευταίο στάδιο του ξαφνικού ξεσπάσματος, όπου τα πράγματα ξεφεύγουν από τον έλεγχο κι όπου ο ρυθμός αλλάζει για να δημιουργηθεί το κατάλληλο σασπένς.
Ψηλά τα χέρια
Les mains en l'air. Γαλλία, 2010. Σκηνοθεσία-σενάριο: Ρομέν Γκουπίλ. Ηθοποιοί: Βαλέρια Μπρούνι - Τεντέσκι, Λίντα Ντούντεβα, Ζιλ Ριτμάνιτς, Λούκα Μάσετ. 90' *** ½ Τα παιδιά ενός γαλλικού σχολείου βρίσκουν έναν πανέξυπνο και πρωτότυπο τρόπο να σώσουν μια μετανάστρια συμμαθήτριά τους από απέλαση, σε μια όμορφη, γοητευτική ταινία. Με το πρόβλημα της μετανάστευσης και των απαράδεκτων μέτρων της πολιτικής της γαλλικής κυβέρνησης του Σαρκοζί καταπιάνεται σ' αυτή την ταινία του ο αριστεριστής, από τους ένθερμους υποστηρικτές του Μάη του '68, Γάλλος σκηνοθέτης και ντοκιμαντερίστας Ρομέν Γκουπίλ. Η ιστορία αρχίζει στη Γαλλία τον Μάη του 2067. Μια ηλικιωμένη γυναίκα, η Μιλάνα, θυμάται όταν το 2008-9 ήταν λαθρομετανάστρια πρόσφυγας από την Τσετσενία στο Παρίσι. Τότε που κινδύνευε να συλληφθεί στο σχολείο όπου φοιτούσε, όταν μια αγωνίστρια ενάντια στο μεταναστευτικό νόμο μητέρα (Βαλέρια Μπρούνι - Τεντέσκι) ενός συμμαθητή της, για να τη σώσει την πήρε στο σπίτι της. Αργότερα, όταν τα πράγματα χειροτερεύουν, τα παιδιά που βλέπουν την εφιαλτική αστυνόμευση της περιοχής τους και αρχίζουν να πληροφορούνται για μετανάστες που οδηγούνται σε αυτοκτονία, αποφασίζουν, σε αλληλεγγύη με τη Μιλάνα (μια όμορφη ερμηνεία από τη Λίντα Ντούντεβα), να κρυφτούν μαζί της σ' ένα υπόγειο. Ο Γκουπίλ, που το 1982 μας είχε δώσει το θαυμάσιο ντοκιμαντέρ «Να πεθαίνεις στα 30», έφτιαξε μια όμορφη, ευφυή ταινία γύρω από τη μαθητική νεολαία, τα παιχνίδια/«κώδικες» για συνεννόηση, αλλά και την αφοσίωσή της. Ταινία όπου τα παιδιά αντιμετωπίζονται με ειλικρίνεια και σοβαρότητα, χωρίς κανένα μελοδραματισμό. Και όπου τα παιδιά, σε αντίθεση με τους εφησυχασμένους μεγάλους, παίρνουν στα χέρια τους την ευθύνη για τα ίδια και το μέλλον τους, με πολιτική και κοινωνική συνείδηση. Με κατανόηση, με εκπληκτική καθοδήγηση των παιδιών, με εξαιρετική διαύγεια, ο σκηνοθέτης έφτιαξε εικόνες όμορφες, όπου η λεπτομέρεια δίνει τη θέση της στην ποίηση (οι σκηνές όπου τα παιδιά βγαίνουν από την κρυψώνα τους με τα χέρια ψηλά είναι από τις πιο όμορφες), χωρίς ποτέ να ξεφεύγει από το βασικό θέμα του: την πίστη του στην αγωνιστικότητα της σύγχρονης νεολαίας.
Απώλεια
Rabbit Hole. ΗΠΑ, 2010. Σκηνοθεσία: Τζον Κάμερον Μίτσελ. Σενάριο: Ντέιβιντ Λίντσεϊ-Αμπερ, από το θεατρικό του έργο. Ηθοποιοί: Νικόλ Κίντμαν, Ααρον Εκχαρτ, Σάντρα Ο, Νταϊάν Γουίστ, Μάιλς Τέλερ. 92' ***Η απώλεια οδηγεί τις σχέσεις ενός ζευγαριού σε κρίση, σε μια συγκινητική, βουτηγμένη σε μια μελαγχολική ατμόσφαιρα ταινία, με πολύ καλές ερμηνείες. Η θλίψη που φέρνει η απώλεια, αλλά και οι διαφορετικοί τρόποι αντιμετώπισης, που βάζουν σε κίνδυνο τις συζυγικές σχέσεις, είναι στο επίκεντρο της υποψήφιας για Οσκαρ ταινίας του Τζον Κάμερον Μίτσελ, βασισμένης στο βραβευμένο με Πούλιτζερ θεατρικό έργο του Ντέιβιντ Λίντσεϊ-Αμπερ. Μια θλίψη δοσμένη με λεπτότητα, ευαισθησία, τρυφερότητα, συχνά και με χιούμορ που, στιγμές, κάνουν σχεδόν ανυπόφορη την παρακολούθηση της ταινίας. Το μεσοαστικό, σε προάστιο της Νέας Υόρκης, ζευγάρι της ταινίας, η Μπέκα (Νικόλ Κίντμαν) και ο επιχειρηματίας σύζυγός της, Χάουι (Ααρον Εκχαρτ), προσπαθούν να ξαναβρούν την αρμονία τους μετά τον τυχαίο, τραγικό θάνατο, πριν από οκτώ μήνες, του τετράχρονου γιου τους. Παρά τις προσπάθειές τους, όμως, δεν καταφέρνουν να το ξεπεράσουν. Ούτε και στις ομαδικές συναντήσεις θεραπείας που παρακολουθούν -μάλιστα, σε μια στιγμή μαύρου χιούμορ, η Μπέκα ξεσπά όταν ένα από τα ζευγάρια παρομοιάζει το δικό τους νεκρό παιδί με άγγελο που πήρε κοντά του ο Θεός. Ο καθένας από τους δύο προσπαθεί με το δικό του τρόπο να αντιμετωπίσει το γεγονός: η Μπέκα, προσπαθώντας να αφαιρέσει κάθε τι που της θυμίζει το γιο της, σε αντίθεση με τον Χάουι, που προσπαθεί με κάθε τρόπο να κρατήσει ζωντανή τη μνήμη του. Κάποια επιμέρους στοιχεία στην πλοκή -όλοι γύρω από το ζευγάρι, ακόμη και η μητέρα της Μπέκα, υποφέρουν από δική τους απώλεια- φαντάζουν παρατραβηγμένα, ενώ υπάρχουν στιγμές όπου η θλίψη και η ψυχική οδύνη του ζευγαριού βαραίνουν υπερβολικά το θεατή. Και είναι χάρη στις εξαιρετικές, όλο ευαισθησία ερμηνείες των δύο πρωταγωνιστών που η ταινία τα ξεπερνά και καταφέρνει να κρατήσει το ενδιαφέρον του θεατή ώς το τέλος.
Burlesque
ΗΠΑ, 210. Σκηνοθεσία-σενάριο: Στίβεν Αντιν. Ηθοποιοί: Σερ, Κριστίνα Αγκιλέρα, Καμ Γκίγκαντετ, Στάνλεϊ Τούτσι, Πίτερ Γκάλαχερ, Κρίστεν Μπελ. 116' *Συνηθισμένη ιστορία, με φόντο ένα κλαμπ του μπουρλέσκ -όπου ξεχωρίζουν μόνο τα τραγούδια της Σερ και της Αγκιλέρα. Η ταινία του Στίβεν Αντιν είναι εμπνευσμένη από τα burlesque shows που τα τελευταία χρόνια έχουν γίνει μόδα στην Αμερική -παρόμοιο θέμα είχε και η πολύ καλύτερη ταινία «Τουρνέ στο Παρίσι». Μόνο που εδώ, για λόγους καταλληλότητας, η ταινία δεν έχει καθόλου γυμνό ούτε τίποτα το προκλητικό. Η ιστορία μοιάζει μ' εκείνες των παλιών κλασικών μιούζικαλ: η άγνωστη χωριατοπούλα (εδώ η γνωστή τραγουδίστρια Κριστίνα Αγκιλέρα) που φτάνει στο Λος Αντζελες και καταφέρνει να γίνει σταρ ενός κλαμπ του «μπουρλέσκ». Δυστυχώς, εδώ λείπει η έμπνευση ενός Μπάσμπι Μπέρκλεϊ. Η σκηνοθεσία είναι επίπεδη και μόνο τα τραγούδια -μαζί κι αυτά της πάντα όμορφης Σερ- έχουν ενδιαφέρον.ΤΟ ΑΔΥΤΟ (Sanctum). ΗΠΑ, 2011. Σκηνοθεσία: Αλιστερ Γκρίρσον. Σενάριο: Τζον Γκάβιν, Αντριου Ράιτ. Ηθοποιοί: Ρις Γουέικφιλντ, Κρίστοφερ Μπέικερ, Αλισον Κράτσλι. 109' Αυστραλέζικη περιπέτεια του βυθού, με το σκηνοθέτη-παραγωγό Τζέιμς Κάμερον να δανείζει το όνομά του και τις κάμερες του 3D από το «Avatar» για να αφηγηθεί την εφιαλτική ιστορία μια εξερευνητικής αποστολής στα βάθη του ωκεανού στην Παπούα της Νέας Γουινέας.
Οι άλλες ταινίες
ΖΟΥΜΠΑΙΟΣ ΚΑΙ ΙΟΥΛΙΕΤΑ (Gnomeo & Juliet). Σκηνοθεσία: Κέλι Ασμπερι. Με τις φωνές των Τζέιμς ΜακΑβόι, Εμιλι Μπλαντ, Μάικλ Κέιν, Μάγκι Σμιθ, Τζέισον Στέιθαμ. 84' Διασκεδαστική διασκευή σε κινούμενα σχέδια, και με το σύστημα του 3D, της σεξπιρικής τραγωδίας «Ρωμαίος και Ιουλιέτα». Η βεντέτα ανάμεσα στους μπλε νάνους στον κήπο της κυρίας Μοντέγι και τους κόκκινους νάνους στο γειτονικό κήπο του κυρίου Καπουλέτι, στέκεται εμπόδιο στον έρωτα ανάμεσα στην «κόκκινη» Ιουλιέτα και τον μπλε Ζουμπαίο...
Με 25 μέρες να απομένουν εώς την απονομή των βραβείων της Αμερικανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου, οι διανομείς σπεύδουν να διανείμουν ταινίες τους με υποψηφιότητες για Οσκαρ. Ετσι, τη βδομάδα αυτή βγαίνουν στις αίθουσες δύο τέτοιες ταινίες: η ανεξάρτητη «Blue Valentine» του Ντέρεκ Σιανφράνς και το «127 ώρες» του Ντάνι Μπόιλ. Στο πρόγραμμα και άλλες τρεις ταινίες, η αγγλική «Cheri» του Στίβεν Φρίαρς και δύο ελληνικές, η «Υπογραφή» του Στέλιου Χαραλαμπόπουλου και «Το έτερον ήμισυ» του Βαγγέλη Σεϊτανίδη.
Blue Valentine
ΗΠΑ, 2010. Σκηνοθεσία: Ντέρεκ Σιανφράνς. Σενάριο: Ντέρεκ Σιανφράνς, Τζόι Κέρτις, Κάμι Ντελαβίν. Ηθοποιοί: Ράιαν Γκόσλινγκ, Μισέλ Γουίλιαμς, Φέιθ Βλαντίκα. 114' ****Η βαθμιαία φθορά στη σχέση ενός ζευγαριού, μέσα από τρεις σημαντικές στιγμές της εξάχρονης συμβίωσής του, σε μια δοσμένη με λεπτομέρεια, οξυδέρκεια και ρεαλισμό και με έξοχες ερμηνείες ταινία. Οι συζυγικές σχέσεις, από το ξεκίνημα ώς τη σταδιακή φθορά τους, είναι στο επίκεντρο της θαυμάσιας αυτής μελαγχολικής ταινίας. Πρωταγωνιστές ένα συνηθισμένο ζευγάρι εργατικής τάξης: ο μπογιατζής Ντιν και η νοσοκόμα Σίντι. Η ταινία αρχίζει στο παρόν, με το ζευγάρι να έχει κλείσει έξι χρόνια γάμου κι ενώ η σχέση τους έχει ήδη φθαρεί.
Οι πρώτες σκηνές, με την αναζήτηση του εξαφανισμένου, και στη συνέχεια το θάψιμο του νεκρού σκυλιού του τετράχρονου κοριτσιού τους και την ιδιαίτερη συμπεριφορά του καθενός από τους δυο μάς αποκαλύπτουν την ήδη προβληματική σχέση τους και καθορίζουν την πορεία, αλλά και το μέλλον τους.
Σε μια σειρά φλας-μπακ χωρίς χρονολογική σειρά, που τα αναμιγνύει κάθε τόσο με το παρόν, ο σκηνοθέτης και σεναριογράφος, από τις αποκαλύψεις του Φεστιβάλ του Σάντανς, Ντέρεκ Σιανφράνς, παρακολουθεί το ζευγάρι μέσα από σκηνές επιλεγμένες για να φωτίσουν τις αλλαγές στη συμπεριφορά τους, από την αρχική ειδυλλιακή, όλο ενέργεια και αληθινό πάθος σχέση τους ώς τη σταδιακή, αναπόφευκτη διάλυσή της.
Μια χαμηλών τόνων, μελαγχολική στην πραγματικότητα ταινία, με έξοχες ερμηνείες από τους δυο πρωταγωνιστές: τον Ράιαν Γκόσλινγκ, που τονίζει ιδιαίτερα το ρομαντισμό, την ενέργεια και τον αυθορμητισμό του Ντιν και τη Μισέλ Γουίλιαμς (υποψήφια για Οσκαρ α' γυναικείου ρόλου), που υποβάλλει με ελεγχόμενη λεπτότητα όχι μόνο τις μικρές, διαρκώς αναπτυσσόμενες, διαφορές ανάμεσά τους, αλλά και την κουραστική καθημερινότητα της μητέρας και συζύγου με τις πολλές, συχνά αξεπέραστες ευθύνες. Συνολικά, μια ταινία δείγμα του πολύ καλού ανεξάρτητου κινηματογράφου που διαρκώς συρρικνώνεται.
127 ώρες
127 Hours. ΗΠΑ, 210. Σκηνοθεσία: Ντάνι Μπόιλ. Σενάριο: Ντάνι Μπόιλ, Σάιμον Μπιουφόι, από το βιβλίο του Αρον Ράλστον. Ηθοποιοί: Τζέιμς Φράνκο, Αμπερ Τάμπλιν, Κέιτ Μάρα, Κλεμάνς Ποεζί. 93'Αγωνία και σασπένς σε μια υποψήφια για 6 Οσκαρ ταινία, γύρω από την αληθινή ιστορία ενός ορειβάτη και τις εφιαλτικές ώρες που περνά, παγιδευμένος σ' ένα φαράγγι. Το βασικό λάθος του Αρον ήταν ότι ξεκίνησε για ορειβασία στα έρημα φαράγγια της Γιούτα μόνος του, χωρίς να πει σε κανέναν πού πάει. Η ταινία τον παρουσιάζει κάθε άλλο παρά ήρωα.
***
Στο μεγαλύτερο μέρος τής, βασισμένης στο βιβλίο του Αρον Ράλστον, ταινίας, που σκηνοθέτησε ο βραβευμένος ήδη με Οσκαρ («Slumdog Millionaire») σκηνοθέτης Ντάνι Μπόιλ («Trainspotting», «28 μέρες μετά»), παρακολουθούμε τις υπομονετικές, αν και απελπισμένες, προσπάθειες του Αρον να απελευθερώσει το χέρι του για να μπορέσει να σωθεί.
Ενώ οι ώρες και οι μέρες περνούν, ο Αρον (μια πολύ δυνατή, συγκλονιστική ερμηνεία από τον υποψήφιο για Οσκαρ Τζέιμς Φράνκο) καταγράφει την εφιαλτική οδύσσειά του με τη βιντεο-κάμερα που έτυχε να έχει μαζί του, ενώ σχολιάζει, συχνά με χιούμορ, την κατάστασή του (σε μια στιγμή μάλιστα φαντάζεται να παίρνει μέρος σ' ένα χαζό σόου), μέχρι και το πέταγμα, κατά τακτές ώρες, ενός γερακιού, πάνω από τη μικρή σχισμή που του αποκαλύπτει μέρος του ουρανού κι από όπου, για μερικά λεπτά κάθε πρωί, ζεσταίνει το κορμί του ο ήλιος.
Με τον τρόπο που τοποθετεί την κάμερα, τις περιορισμένες κινήσεις της και ένα καλομελετημένο, γρήγορο μοντάζ, ο Μπόιλ μας κάνει συνένοχο του παγιδευμένου νέου. Μαζί του αγωνιούμε και μαζί του αγωνιζόμαστε και, τελικά, μαζί του υποφέρουμε, όταν, ύστερα από πέντε μέρες, για να απεμπλακεί από τη θανάσιμη παγίδα του, αρχίζει να κόβει το χέρι του, με το μοναδικό, έστω και αμβλύ, εργαλείο που έχει στη διάθεσή του. Σε σκηνές έντονα ρεαλιστικές, όπου η ωμότητα καταντά ανυπόφορη.
Σκηνές σίγουρα φριχτές, αλλά που δίνονται με τέτοια δύναμη που σε κρατάνε καθηλωμένο στη θέση σου. Σε μια ταινία που, παρά το θέμα της, βλέπεται, όσο και αν φαίνεται παράξενο, με ξεχωριστή απόλαυση, χάρη στο χιούμορ και την όλη διάθεση της σκηνοθετικής αντιμετώπισης.
Cheri
Βρετανία, 2009. Σκηνοθεσία: Στίβεν Φρίαρς. Σενάριο: Κρίστοφερ Χάμτον. Ηθοποιοί: Μισέλ Φάιφερ, Ρούπερτ Φρεντ, Κάθι Μπέιτς, Ανίτα Πάλενμπεργκ. 100' ***
Η ιστορία ενός αδύνατου έρωτα ανάμεσα σ' έναν 20χρονο νέο και μια σαραντάρα εταίρα, στο Παρίσι της Μπελ Επόκ, με βάση ένα βιβλίο της Κολέτ, σε μια εικαστικά λαμπρή ταινία. Τον δυνατό, αν και χωρίς μέλλον, έρωτα ανάμεσα σε μια πλούσια, σαραντάρα εταίρα (μια πολύ πειστική και πάντα όμορφη Μισέλ Φάιφερ) και τον 20χρονο Φρεντ, που όλοι αποκαλούν Cheri (τέλειος στο ρόλο ο Ρούπερτ Φρεντ), γιο μιας πρώην εταίρας και ανταγωνίστριάς της (Κάθι Μπέιτς), στο Παρίσι της Μπελ Επόκ, στις αρχές του 20ού αιώνα, με βάση το πιο γνωστό και πολυδιαβασμένο βιβλίο της Κολέτ, αφηγείται στην ταινία του αυτή ο Στίβεν Φρίαρς.
Αντίθετα με τις ίντριγκες και τις προσωπικές εκδικήσεις που συναντάμε στις «Επικίνδυνες σχέσεις», την άλλη ρομαντική ταινία εποχής τού Φρίαρς, εδώ εκείνο που εξυμνείται είναι ο έρωτας. Ο Φρίαρς στήνει μια εικαστικά λαμπρή ταινία που δίνει την ατμόσφαιρα της Μπελ Επόκ (τα ντεκόρ, τα κοστούμια, οι χώροι είναι επιλεγμένοι με φροντίδα και γνώση της εποχής). Παράλληλα, καταφέρνει να αναπτύξει με πειστικότητα και δύναμη τις διάφορες επιμέρους σκηνές, που τονίζουν το αναπότρεπτο πέρασμα του έρωτα αλλά και της εφήμερης ομορφιάς.
Ενώ πίσω από το φαινομενικά ευχάριστο και στιλπνό ύφος της ταινίας ανακαλύπτει κανείς και μια βαθύτερη, μελαγχολική ματιά. Στα προτερήματα της ταινίας και οι πολύ ωραίοι, διανθισμένοι με χιούμορ και ειρωνεία, διάλογοι του Κρίστοφερ Χάμπτον.
Η υπογραφή
Ελλάδα, 2011. Σκηνοθεσία-Σενάριο: Στέλιος Χαραλαμπόπουλος. Ηθοποιοί: Γιώργος Χωραφάς, Μαρία Πρωτόπαππα, Αλεξία Καλτσίκη, Νίκος Κουρής, Δημήτρης Λιγνάδης. 130' ** ½Ενας ερωτευμένος άντρας θυσιάζει μέρος της προσωπικότητάς του για χάρη της γυναίκας που αγαπά, σε μια δοσμένη με άνεση αλλά και σασπένς ταινία. Πολύ καλός στο ρόλο ο Γιώργος Χωραφάς. Η ταινία αρχίζει με την έρευνα της Αννας, μιας νεαρής ιστορικού τέχνης, που για να διοργανώσει ένα αφιέρωμα στο έργο της ζωγράφου Μαρίας Δήμου, που αυτοκτόνησε, πλησιάζει τον Αγγελο, σύντροφο της Μαρίας.
Μαζί τους ταξιδεύουμε σε διάφορες εποχές στο παρελθόν, για να παρακολουθήσουμε τη σχέση του Αγγέλου με τη Μαρία, από την εποχή που, φιλόδοξοι νέοι, γνωρίζονται στο Παρίσι του '68, όταν ο τρελά ερωτευμένος μαζί της Αγγελος υπογράφει τους πίνακές του με το όνομα της Μαρίας, μέχρι τις τελευταίες συναντήσεις τους. Με άνεση κινεί τα πρόσωπά του στους διάφορους εσωτερικούς ή εξωτερικούς χώρους, με τον Ηλία Κωνσταντακόπουλο να δημιουργεί τη σωστή ατμόσφαιρα με την εξαιρετική φωτογραφία του. Ο Γιώργος Χωραφάς αναπλάθει με την ίδια πειθώ τις διάφορες ηλικίες του χαρακτήρα του, δείχνοντάς μας, για μια ακόμη φορά, πόσο καλός μπορεί να είναι όταν έχει τον κατάλληλο σκηνοθέτη. Αρκετά καλή στον ρόλο της Μαρίας, η Μαρία Πρωτόπαππα. Στους υπόλοιπους ρόλους αξίζει ν' αναφέρω την Αλεξία Καλτσίκη (Αννα) και τον Νίκο Κουρή (στο ρόλο του Ορφανού, του ανθρώπου που εκβιάζει το ζευγάρι).
Το έτερον ήμισυ
Ελλάδα, 2011. Σκηνοθεσία: Βαγγέλης Σεϊτανίδης. Σενάριο: Παναγιώτης Χριστόπουλος. Ηθοποιοί: Κρατερός Κατσούλης, Βλαδίμηρος Κυριακίδης, Δάφνη Λαμπρόγιαννη, Κατερίνα Παπουτσάκη.
½Οι περιπέτειες ενός ζευγαριού θεραπευτών γάμου σε μια μέτρια, χωρίς ιδιαίτερο γέλιο, κωμωδία.
- ΚΡΙΤΙΚΗ: ΝΙΝΟΣ ΦΕΝΕΚ ΜΙΚΕΛΙΔΗΣ
- Ελευθεροτυπία, Τετάρτη 22 Δεκεμβρίου 2010
Συνολικά οκτώ οι ταινίες της νέας αυτής εβδομάδας. Ο Βρετανός Στίβεν Φρίαρς εμπνέεται από τον κόσμο των καρτούν για την κωμωδία του «Η επεισοδιακή επιστροφή της Ταμάρα Ντρου».
Ο ελληνικής καταγωγής Λούι Ψυχογιός στρέφεται στον κόσμο των δελφινιών στο συγκλονιστικό, οσκαρικό ντοκιμαντέρ του «Ο όρμος». Ακολουθούν οι ταινίες: «Ο θαυματοποιός», καρτούν του Σιλβέν Σομέ, «Ο κόσμος είναι μεγάλος και η σωτηρία της ψυχής βρίσκεται στη γωνία» του Βούλγαρου Στέφαν Κομαντάρεφ, «Ζητείται ψεύτης» κωμωδία του Ιεροκλή Μιχαηλίδη, «Τα ταξίδια του Γκιούλιβερ» περιπέτεια του Μπομπ Λέτερμαν. Σε επανέκδοση προβάλλεται η θαυμάσια ταινία «Καλά Χριστούγεννα κύριε Λόρενς» του Ναγκίσα Οσίμα.
Η επεισοδιακή επιστροφή της Ταμάρα Ντρου
****
- Tamara Drewe. Βρετανία, 2010. Σκηνοθεσία: Στίβεν Φρίαρς. Σενάριο: Μόιρα Μπουφίνι, βασισμένο στο γραφικό μυθιστόρημα της Πόουζι Σίμοντς. Ηθοποιοί: Τζέμα Αρτερτον, Ρότζερ Αλαμ, Τάμσιν Γκρεγκ, Ντομινίκ Κούπερ, Λουκ Εβανς. 111'
Ενα ανεξάρτητο, σκανδαλιάρικο κορίτσι επιστρέφει στο χωριό του για να ξεσηκώσει τους άντρες και να προκαλέσει το χάος σε μια δροσερή, δοσμένη με χιούμορ (συχνά μαύρο) και ωραίους, έξυπνους διαλόγους, κωμωδία.
Ηνέα ταινία του γνωστού Βρετανού σκηνοθέτη Στίβεν Φρίαρς («Ωραίο μου πλυντήριο», «Οι κλέφτες», «Επικίνδυνες σχέσεις», «Ομορφα, βρώμικα πράγματα»), που πρωτοείδαμε στο Φεστιβάλ των Κανών, είναι βασισμένη σ' ένα graphic novel της Πόουζι Σίμοντς, ελεύθερα εμπνευσμένο από το κλασικό μυθιστόρημα «Μακριά από το αγριεμένο πλήθος» του Τόμας Χάρντι και δημοσιευμένο σε επεισόδια στην εφημερίδα «Γκάρντιαν», το οποίο ο σκηνοθέτης, όπως μου ανέφερε σε συνέντευξή του, γνώριζε εδώ και 40 χρόνια.
Η ιστορία είναι τοποθετημένη σε ένα χωριό της αγγλικής επαρχίας, καταφύγιο για συγγραφείς που θέλουν να βρουν έμπνευση και να μπορέσουν άνετα να γράψουν τα βιβλία τους. Σε μια τέτοια φάρμα συναντάμε τα διάφορα βασικά πρόσωπα: την ιδιοκτήτρια Μπεθ (Τάμσιν Γκρεγκ) και τον συγγραφέα αστυνομικών βιβλίων και αδιόρθωτα άπιστο σύζυγό της, Νίκολας (Ρότζερ Αλαμ), έναν Αμερικανό συγγραφέα (Μπιλ Καμπ) και έναν αρρενωπό νέο, βοηθό στα χωράφια (Λουκ Εβανς). Στο χωριό φτάνει για να πουλήσει το πατρικό της σπίτι ένα παλιό κορίτσι του χωριού, η Ταμάρα Ντρου (Τζέμα Αρτερτον), που τώρα έχει μετατραπεί σε τολμηρή και σέξι δημοσιογράφο και την οποία ερωτεύονται όλα τα αρσενικά της περιοχής, μαζί και ο αδιόρθωτος Νίκολας. Από το Λονδίνο φτάνει και ο νεαρός, διάσημος ροκ σταρ Μπεν Σάρτζεντ (Ντομινίκ Κούπερ), που ανάβει φλόγες στις καρδιές δύο ανήλικων, προκλητικών κοριτσιών, που τον ακολουθούν και τον κατασκοπεύουν (όπως και τους υπόλοιπους κατοίκους), σχολιάζοντας, σαν είδος χορού αρχαίας τραγωδίας, τα πάντα και τους πάντες.
Ο Φρίαρς έφτιαξε μια δροσερή κωμωδία, με ωραίους, έξυπνους διαλόγους, γρήγορο ρυθμό και απολαυστικές (τονισμένες για κωμικούς σκοπούς) ερμηνείες. Είναι ταυτόχρονα ένα σχόλιο γύρω από τη μεσαία τάξη και τους συχνά γελοίους, με απραγματοποίητες φιλοδοξίες, τύπους της. Από την ταινία δεν λείπει και ένα μαύρο στοιχείο, και συγκεκριμένα στην απρόσμενα τραγική κατάληξη μιας πανικόβλητης φυγής από γελάδια.
Ο όρμος
****
- The Cove. ΗΠΑ, 2009. Ντοκιμαντέρ. Σκηνοθεσία: Λούι Ψυχογιός. Σενάριο: Μαρκ Μονρό. 90'
Συγκλονιστικό, ταυτόχρονα συγκινητικό, βραβευμένο με Οσκαρ, ντοκιμαντέρ, γύρω από τη μαζική εξόντωση των δελφινιών σ' έναν κρυφό ιαπωνικό όρμο. Με τη μαζική εξόντωση των δελφινιών στο παραλιακό ιαπωνικό χωριό Ταΐτζι καταπιάνεται στο εξαιρετικό αυτό, συγκλονιστικό, βραβευμένο με Οσκαρ, ντοκιμαντέρ του, ο γνωστός ελληνικής καταγωγής φωτογράφος Λούι Ψυχογιός.
«Οταν εκπαιδεύεις αυτά τα έξυπνα ζώα να κάνουν ηλίθια ανθρώπινα τρικ, αυτό μας λέει περισσότερα για την ανθρώπινη εξυπνάδα από τη δική τους», λέει ο ίδιος ο Ψυχογιός για τα δελφίνια. Πέρα όμως από τη βασανιστική αυτή, απάνθρωπη εκπαίδευσή τους, εκείνο που ενδιαφέρει τον σκηνοθέτη είναι η μαζική εξόντωσή τους. Σ' έναν κρυφό όρμο, κοντά στο χωριό Ταΐτζι, οι χωρικοί χρησιμοποιούν sonar ήχους για να προσελκύσουν και να παγιδεύσουν τα δελφίνια με σκοπό να τα σκοτώσουν και να χρησιμοποιήσουν το κρέας τους για τροφή, ιδιαίτερα στα σχολικά συσσίτια, παρουσιάζοντάς το ως κρέας φάλαινας -αφού το κυνήγι των φαλαινών απαγορεύεται- παρ' όλο που το κρέας των δελφινιών περιέχει επικίνδυνη ποσότητα υδράργυρου.
Το ντοκιμαντέρ, με ένα στιλ που θυμίζει θρίλερ, παρουσιάζει τον Λούι Ψυχογιό και την ομάδα του να διεισδύουν, συχνά κυνηγημένοι από την ιδιωτική αστυνομία του όρμου, στην απαγορευμένη, υψηλής ασφάλειας, περιοχή για να καταγράψουν με υποβρύχιες, έξυπνα καλυμμένες, κάμερες τη μαζική δολοφονία των δελφινιών. Ανάμεσα στα μέλη της ομάδας είναι και ο ακτιβιστής Ρίτσαρντ Ο'Μπάρι, παλαιότερα υπεύθυνος για την εκπαίδευση πέντε δελφινιών για το τηλεοπτικό σόου «Φλίπερ» -σόου που τον έκανε διάσημο και πλούσιο- και ο οποίος, εδώ και 25 χρόνια, μετανιωμένος για τον απαίσιο ρόλο του, προσπαθεί να εξιλεωθεί, βοηθώντας στη διάσωση των δελφινιών. Ο Ψυχογιός και η ομάδα του διανθίζουν την ταινία με συνεντεύξεις, αφηγήσεις και διάφορες αποκαλυπτικές πληροφορίες γύρω από τα δελφίνια και τη σχέση τους με τους ανθρώπους, για να φτιάξουν το συναρπαστικό ντοκιμαντέρ τους, που πέρα από τις αποκαλύψεις του τεράστιου αυτού εγκλήματος, είναι και μια συγκινητική ταινία.
****
- The Illusionist. Γαλλία, 2010. Σκηνοθεσία: Σιλβέν Σομέ. 79'
Ενας θαυματοποιός, που βλέπει το επάγγελμά του να σβήνει, φτάνει στο Εδιμβούργο σε αναζήτηση νέου κοινού κι ερωτεύεται το κορίτσι που τον ακολουθεί. Ομορφο ελεγειακό καρτούν βασισμένο σε σενάριο του Ζακ Τατί.
Βασισμένη σε ένα σενάριο του Ζακ Τατί, το καινούργιο αυτό καρτούν του Σιλβέν Σομέ (δημιουργού του άλλου θαυμάσιου καρτούν, «Το τρίο της Μπελβίλ») έχει για πρωταγωνιστή ένα θαυματοποιό, τον Τατίτσεφ (πραγματικό όνομα του Ζακ Τατί). Οταν στη δεκαετία του '50, μια εποχή που κυριαρχεί το ροκ εν ρολ, το κοινό σε πόλεις όπως το Παρίσι και το Λονδίνο αρχίζει να αδιαφορεί για τα νούμερά του, παίρνει το άσπρο κουνέλι και την ομάδα του και ξεκινά για τη Σκωτία. Εκεί θα γνωρίσει την Αλίκη, μια καμαριέρα, η οποία τον ερωτεύεται και τον ακολουθεί στο Εδιμβούργο όπου αποφασίζουν να ζήσουν.
Ο Σομέ προτίμησε τον παλιό, χειρωνακτικό τρόπο φτιαξίματος των σχεδίων αντί της ψηφιακής «μηχανικής, απρόσωπης» (όπως τη χαρακτηρίζει) τεχνικής ή της εξίσου απρόσωπης τεχνικής τού 3-D, για να φτιάξει τις όμορφες, θαυμάσιες, παλαιικές εικόνες του Εδιμβούργου. Ενώ, για να αφηγηθεί την ελεγειακή αυτή ιστορία του -από τις πιο όμορφες σκηνές είναι εκείνη στο φινάλε με τα φώτα να σβήνουν στο μιούζικ χολ που εξαφανίζεται- αποφεύγει, όπως και ο Τατί στις κωμωδίες του, τον πολύ διάλογο, προτιμώντας ν' αφήσει τους χαρακτήρες του να μιλήσουν με το σώμα τους.
Ο κόσμος είναι μεγάλος και η σωτηρία της ψυχής βρίσκεται στη γωνία
- The World Is Big and Salvation Lurks Around the Corner. Βουλγαρία, 2010. Σκηνοθεσία: Στέφαν Κομαντάρεφ. Ηθοποιοί: Μίκι Μανοΐλοβιτς, Κάρλο Λιούμπεκ, Αννα Παπαδοπούλου, Χρίστο Μουτατσίεφ.
* ½
Ενας αμνησιακός, ύστερα από αυτοκινητικό δυστύχημα, άντρας, που είχε διαφύγει από την κομμουνιστική Βουλγαρία στη δεκαετία του '80, ξαναβρίσκει τη μνήμη του χάρη στις προσπάθειες του παππού του, σε μια συγκινητική ταινία-πρόταση της Βουλγαρίας στα ξενόγλωσσα Οσκαρ. Πολύ καλός στο ρόλο του παππού ο Μίκι Μανοΐλοβιτς.
Με την κατάσταση της ζωής σε κομμουνιστικό καθεστώς της Ανατολικής Ευρώπης καταπιάνεται η ταινία του Στέφαν Κομαντάρεφ, βασισμένη στο ημι-αυτοβιογραφικό μυθιστόρημα του Ιλία Τρογιάνοφ γύρω από την απόδραση μιας οικογένειας από την κομμουνιστική Βουλγαρία. Οταν, ύστερα από ένα αυτοκινητικό δυστύχημα στη Γερμανία όπου βρίσκεται εδώ και χρόνια, ο Βούλγαρος Αλεξάντερ «Σάσκο» (Κάρλο Λιούμπεκ) παθαίνει αμνησία, ο παππούς του, Μπάι Νταν (Μίκι Μανοΐλοβιτς), έρχεται από τη Βουλγαρία για να τον βοηθήσει να επανακτήσει τη μνήμη του. Ενώ επιστρέφουν στη Βουλγαρία, ο Μπάι Νταν αρχίζει μέσα από διάφορα φλας μπακ να αφηγείται στον εγγονό του την ιστορία της απόδρασής του με τους γονείς του, από το τότε κομμουνιστικό καθεστώς της δεκαετίας του '80.
Η ταινία-πρόταση της Βουλγαρίας για το ξενόγλωσσο Οσκαρ προσπαθεί να βάλει πολλά θέματα μέσα στη μιάμισης ώρας διάρκειά της (από τα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια, την πολιτική καταπίεση, την περίοδο του ψυχρού πολέμου και τη μετανάστευση στη Γερμανία), βάζοντας σε κίνδυνο την ανάπτυξη των βασικών χαρακτήρων για χάρη μιας ταινίας που ν' αρέσει στην Ευρωπαϊκή Ενωση. Παρ' όλα αυτά, η σκηνοθεσία του Κομαντάρεφ, η καταγραφή της οδύσσειας του ήρωα στις ευρωπαϊκές χώρες και ο προσεγμένος ρυθμός, μαζί με την πολύ καλή ερμηνεία του Μίκι Μανοΐλοβιτς στο ρόλο του παππού που χρησιμοποιεί το τάβλι ως σύμβολο για τα πολιτικά και άλλα δρώμενα, αποζημιώνουν για τις διάφορες αδυναμίες της ταινίας.
Οι άλλες ταινίες
ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΚΥΡΙΕ ΛΟΡΕΝΣ (Merry Christmas Mr. Lawrence). Βρετανία/Ιαπωνία, 1983. Σκηνοθεσία: Ναγκίσα Οσίμα. Σενάριο: Λόρενς Βαν Ντερ Ποστ, Ναγκίσα Οσίμα. Ηθοποιοί: Ντέιβιντ Μπόουι, Ριουίτσι Σακαμότο, Τομ Κόντι, Τακέσι Κιτάνο. 123'****Μια ιστορία που εκτυλίσσεται στο τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου χρησιμεύει για την καταγραφή μυστικών σεξουαλικών πόθων αλλά και συνεννόηση ανάμεσα σε διαφορετικούς πολιτισμούς σε μια τολμηρή για την εποχή της ταινία -σε επανέκδοση. Δύο διαφορετικοί πολιτισμοί συγκρούονται σε μια ιστορία γύρω από τη σχέση που αναπτύσσεται ανάμεσα σ' έναν ευγενικής καταγωγής, αν και σκληρό Ιάπωνα διοικητή στρατοπέδου αιχμαλώτων (στο ρόλο ο γνωστός Ιάπωνας ροκ σταρ και συνθέτης της μουσικής της ταινίας, Ριουίτσι Σακαμότο) και έναν Νοτιοαφρικανό στρατιώτη (Ντέιβιντ Μπόουι), που συλλαμβάνεται στην περίοδο του Β' Παγκοσμίου Πολέμου και κλείνεται στο στρατόπεδο. Αυτό που βασικά ενδιαφέρει τον Οσίμα στην ταινία είναι το θέμα της βίας και του έρωτα, στοιχεία που αναπτύσσει με ιδιαίτερη λεπτότητα. Ενώ, αντίθετα με άλλες πολεμικές ταινίες με θέμα τα στρατόπεδα αιχμαλώτων (όπως «Η γέφυρα του ποταμού Κβάι»), η ταινία του τολμά να καταπιαστεί και με ένα θέμα-ταμπού, αυτό της ομοφυλοφιλίας.
ΓΟΝΕΙΣ ΤΗΣ ΣΥΜΦΟΡΑΣ (Meet the Parents: Little Fockers). ΗΠΑ, 2010. Σκηνοθεσία: Πολ Γουάιτζ. Σενάριο: Τζον Χάμπεργκ, Λάρι Στάκι. Ηθοποιοί: Ρόμπερτ ντε Νίρο, Μπεν Στίλερ, Οουεν Γουίλσον, Ντάστιν Χόφμαν, Ερικα Γιένσεν, Μπάρμπρα Στράισαντ, Τζέσικα Αλμπα. Η σύγκρουση ανάμεσα στον Γκρεγκ Φάκερ (Στίλερ) και τον παρανοϊκό, πρώην κατάσκοπο της CIA, πεθερό του (Ντε Νίρο) συνεχίζεται στην τρίτη αυτή «συνέχεια» της γνωστής κωμικής σειράς.
ΖΗΤΕΙΤΑΙ ΨΕΥΤΗΣ. Ελλάδα, 2010. Σκηνοθεσία: Ιεροκλής Μιχαηλίδης. Επιμέλεια σκηνοθεσίας: Αγγελος Φραντζής. Σενάριο: Κωνσταντίνα Γιαχαλή, Παπαγιώτης Μαντζιαφός. Ηθοποιοί: Ιεροκλής Μιχαηλίδης, Ζέτα Μακρυπούλια, Οδυσσέας Παπααπηλιόπουλος.Ριμέικ της γνωστής κωμωδίας που γύρισε το 1961 ο Γιάννης Δαλιανίδης, με βάση το θεατρικό έργο του Δημήτρη Ψαθά.
ΤΑ ΤΑΞΙΔΙΑ ΤΟΥ ΓΚΙΟΥΛΙΒΕΡ (Gulliver's Travels). ΗΠΑ, 2010. Σκηνοθεσία: Μπομπ Λέτερμαν. Σενάριο: Τζο Στίλμαν, Νίκολας Στόλερ. Ηθοποιοί: Τζακ Μπλακ, Τζέισον Σίγκελ, Αμάντα Πιλ. Μια νέα, μέτρια εκδοχή της ιστορίας του Τζόναθαν Σουίφτ, με τον Τζακ Μπλακ να αναλαμβάνει ένα ταξίδι στο Τρίγωνο των Βερμούδων και να βρίσκεται ξαφνικά σε μια λιλιπούτεια χώρα, όπου αντιμετωπίζει διάφορους κινδύνους και τελικά γίνεται ήρωας όταν σώζει τη χώρα από έναν κακό γειτονικό βασιλιά.
- ΚΡΙΤΙΚΗ: ΝΙΝΟΣ ΦΕΝΕΚ ΜΙΚΕΛΙΔΗΣ, Ελευθεροτυπία, Τετάρτη 15 Δεκεμβρίου 2010
Το δράμα του τραυλού βασιλιά Γεωργίου του 6ου της Αγγλίας, στην ταινία «Ο λόγος του βασιλιά» του Τομ Χούπερ, και η ιστορία ενός περιβόητου ψυχοπαθή φυλακισμένου στην ταινία «Μπρόνσον» του Νίκολας Γουίντινγκ Ρεφν, μαζί με την επανέκδοση (με αφορμή τα 40 χρόνια της) της αριστουργηματικής ελληνικής ταινίας «Αναπαράσταση» του Θόδωρου Αγγελόπουλου, ξεχωρίζουν από τις 7 ταινίες της νέας αυτής κινηματογραφικής βδομάδας.
Ο Κόλιν Φερθ, πάλι φαβορί για Οσκαρ, με τη Χελένα Μπόναμ Κάρτερ στην ταινία του Τομ Χούπερ «Ο λόγος του βασιλιά»
Στο πρόγραμμα και το συναρπαστικό καρτούν «Μεγαλοφυής» του Τομ ΜακΚραθ, το ελληνικό ακτιβιστικό ντοκιμαντέρ «Οργώνοντας το χρόνο» του Κώστα Κολημένου, η περιπέτεια επιστημονικής φαντασίας «Skyline» των αδερφών Στράους και «Tron: the legacy» του Τζόζεφ Κοσίνκι.ΟΙ ΑΛΛΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ
Οργώνοντας το χρόνο Ελλάδα, 2010. Ντοκιμαντέρ. Σκηνοθεσία-φωτογραφία: Κώστας Κολημένος. Ηχοληψία/μουσική: Χρήστος Ζυγόμαλας. 72'Ενδιαφέρουσα επιστροφή στον πολιτικό κινηματογράφο των πρώτων χρόνων της μεταπολίτευσης, με το ακτιβιστικό αυτό ντοκιμαντέρ του Κώστα Κολημένου, που καταγράφει τα διάφορα πολιτικοκοινωνικά γεγονότα των τελευταίων χρόνων, από το θάνατο του Αλέξη Γρηγορόπουλου τον Δεκέμβριο του 2008 μέχρι τη μεγάλη διαδήλωση του Μαΐου του 2010. Ο σκηνοθέτης παρακολουθεί με την κάμερά του την τελευταία αυτή διαδήλωση ενάντια στα μέτρα που επέβαλε το ΔΝΤ, την πολιορκία της Βουλής και την αιματηρή επέμβαση της αστυνομίας, συνομιλεί με τους διαδηλωτές και συζητά τον τραγικό θάνατο των εργαζομένων στη «Μαρφίν». Ενώ στο τέλος επισκέπτεται και ένα χωριό στην επαρχία, όπου συνομιλεί με ηλικιωμένους ανθρώπους που πήραν μέρος στην Αντίσταση, σε μια προσπάθειά του να συνδέσει το παρελθόν με το παρόν.
**
SKYLINE
ΗΠΑ, 2010. Σκηνοθεσία: Κόλιν & Κρεγκ Στράους. Σενάριο: Λίαμ Ο'Ντόνελ, Τζόσουα Κορντς. Ηθοποιοί: Ερικ Μπάλφουρ, Σκότι Τόμπσον, Μπρίτανι Ντάνιελ. 129'
**
Παράξενα φώτα εμφανίζονται ένα πρωί στο Λος Αντζελες, που ρουφάνε τους ανθρώπους, ενώ γιγαντιαία εξωγήινα τέρατα και ρομπότ περιπλανώνται στους δρόμους αναζητώντας τους επιζήσαντες. Μια ακόμη, αρκετά ενδιαφέρουσα, ταινία επιστημονικής φαντασίας, με σκηνοθέτες τους αδερφούς Στράους, γνωστούς μέχρι σήμερα για τα ειδικά εντυπωσιακά οπτικά εφέ σε ταινίες όπως «Terminator», «Χ-Men» και «Avatar». Δυστυχώς, οι χαρακτήρες δεν αναπτύσσονται, αν και, τουλάχιστον εδώ, τα πράγματι εντυπωσιακά εφέ χρησιμοποιούνται για δραματικούς σκοπούς, με αποτέλεσμα η ταινία να κρατά το ενδιαφέρον από την αρχή ώς το τέλος.
TRON: ΤΗΕ LEGACY (3-D)
ΗΠΑ, 2010. Σκηνοθεσία: Τζόζεφ Κοσίνκι. Σενάριο: Εντουαρντ Κίτσις, Ανταμ Χόροβιτς. Ηθοποιοί: Τζεφ Μπρίτζες, Γκάρετ Χέντλαντ, Ολίβια Γουάιλντ, Μάικλ Σιν. 127'
*
Στη «συνέχεια» αυτή, ύστερα από 30 σχεδόν χρόνια, του πρώτου «Tron», η «Ντίσνεϊ» μας μεταφέρει και πάλι στον κόσμο της εικονικής πραγματικότητας, σε μια περιπέτεια όπου τα δημιουργήματα του ανθρώπου στρέφονται εναντίον του, με τον Τζεφ Μπρίτζες σε διπλό ρόλο (στον ένα, χάρη στο ψηφιακό «μακιγιάζ», να είναι πολύ πιο νέος). Παρά τα πολύ πιο εντυπωσιακά, υπερσύγχρονα ειδικά εφέ, η ιστορία μοιάζει χιλιοειπωμένη.
Ο λόγος του βασιλιά
The King's Speech. Βρετανία/Αυστραλία. Σκηνοθεσία: Τομ Χούπερ. Σενάριο: Ντέιβιντ Σάινλτερ. Ηθοποιοί: Κόλιν Φερθ, Τζέφρι Ρας, Χελένα Μπόναμ Κάρτερ, Μάικλ Γκάμπον, Ντέρεκ Τζακόμπι, Τίμοθι Σπολ, Γκάι Πιρς. 118'*** ½Ακόμη μία ανθρώπινη πλευρά της βασιλικής οικογένειας της Βρετανίας, μέσα από τη σχέση του βασιλιά Γεωργίου του 6ου και του λογοθεραπευτή του. Εξαιρετικοί στους δύο ρόλους οι Κόλιν Φερθ και Τζέφρι Ρας.
Ο λόγος του βασιλιά, στην ομότιτλη ταινία του Τομ Χούπερ (γνωστού για τις καλές τηλεοπτικές σειρές του), αναφέρεται στον από ραδιοφώνου λόγο του βασιλιά Γεωργίου του 6ου, όταν η Βρετανία κήρυξε τον πόλεμο ενάντια στη Γερμανία του Χίτλερ. Μόνο που για να φτάσει εκεί ο Γεώργιος, που τραύλιζε από μικρός, χρειάστηκε, από την εποχή που ήταν ακόμη δούκας του Γιορκ, την ειδική θεραπεία του Αυστραλού εκκεντρικού λογοθεραπευτή Λάιονελ Λονγκ. Η ταινία του Χούπερ περιγράφει το δεσμό φιλίας που αναπτύσσεται σταδιακά ανάμεσα στον Γεώργιο, από την εποχή που ήταν δούκας, μέχρι την ανάληψη του θρόνου, όταν ο αδερφός του, βασιλιάς Εδουάρδος ο 8ος, αναγκάστηκε να παραιτηθεί με το σκάνδαλο που προκλήθηκε όταν αποφάσισε να παντρευτεί τη χωρισμένη Αμερικανίδα κυρία Σίμπσον.
Δεν είναι βέβαια η πρώτη φορά που ο αγγλικός κινηματογράφος μάς δίνει την ανθρώπινη πλευρά του βασιλικού οίκου της Βρετανίας. Προηγήθηκαν ταινίες όπως «Η βασίλισσα» του Στίβεν Φρίαρς και «Βασίλισσα Βικτόρια: τα χρόνια της νιότης». Στη νέα αυτή ταινία, η ανθρώπινη πλευρά του Οίκου των Ουίνδσορ περνάει από τον «καναπέ» του δρος/ψυχαναλυτή Λονγκ. Ο οποίος, με τις ανορθόδοξες μεθόδους του, κατάφερε να μετατρέψει τον Μπέρτι (όπως τον αποκαλούσε η οικογένειά του) σ' ένα αρκετά πειστικό και συγκινητικό ρήτορα. Φτάνει ν' ακούσετε, προς το φινάλε της ταινίας, τον ιστορικό ραδιοφωνικό του λόγο, το 1939. Είναι από τις καλύτερες στιγμές της ταινίας, δοσμένη σ' ένα μοντάζ σκηνών ομάδων ανθρώπων (από στρατιώτες και απλούς ανθρώπους μέχρι μέλη της βασιλικής οικογένειας), που ακούνε την ομιλία από το ραδιόφωνο. Ανάμεσα στις απολαυστικές, ειρωνικές ατάκες αναφέρω κι εκείνη που, όταν ο Λονγκ αναφέρει στον Μπέρτι πως οι προηγούμενοι λογοθεραπευτές του ήταν βλάκες, ο Μπέρτι του απαντά: «Μα όλοι τους χρίστηκαν ιππότες», για να πάρει την απάντηση: «Μα αυτό το επισημοποίησε»!
Ο σκηνοθέτης, με βάση ένα καλογραμμένο, διανθισμένο συχνά με ειρωνεία και χιούμορ σενάριο, σκιτσάρει με συμπάθεια τη σχέση των δύο ανθρώπων, από τη μια του ευέξαπτου Μπέρτι κι από την άλλη του λογοθεραπευτή, ενός απλού ανθρώπου, ταυτόχρονα αποτυχημένου ερμηνευτή σεξπιρικών έργων. Σε ένα είδος αντιμετώπισης που μετατρέπει τους δυο τους σε ηθοποιούς θεάτρου, με τον Λονγκ να αναγκάζει τον Μπέρτι να χορεύει, να τραγουδά και να χρησιμοποιεί «βρώμικο» λεξιλόγιο, για να μπορέσει να ξεπεράσει τον τραυλισμό του.
Τα ιστορικά γεγονότα της εποχής περιορίζονται στο φόντο. Μία από τις πιο χαρακτηριστικές σκηνές είναι εκείνη του Μπέρτι να παρακολουθεί στα επίκαιρα την ομιλία του Χίτλερ στην ογκώδη συγκέντρωση της Νυρεμβέργης και να σχολιάζει: «Να κι ένας τύπος που δεν διστάζει». Εκείνο που πετυχαίνει πάνω απ' όλα η ταινία είναι να δώσει τον οδυνηρό συχνά αγώνα του Μπέρτι να ξεπεράσει το πρόβλημά του, με τον Κόλιν Φερθ να δίνει με τέτοια δύναμη και πάθος το ρόλο, που σίγουρα θα είναι ανάμεσα στα φαβορί για τις υποψηφιότητες των Οσκαρ. Με αποτέλεσμα, ένα θέμα φαινομενικά περιορισμένο, όπως τα προβλήματα ενός βασιλιά που τραυλίζει, να μετατρέπεται σε μια πολύ ελκυστική ταινία. Στις πολύ καλές ερμηνείες και εκείνη του Τζέφρι Ρας (εξαιρετικός ως Λονγκ), καθώς και των Χελένα Μπόναμ Κάρτερ (η στοργική βασίλισσα), Μάικλ Γκάμπον (ο πατέρας, Γεώργιος ο 5ος), Γκάι Πιρς (Εδουάρδος ο 8ος), Τίμοθι Σπολ (Τσόρτσιλ) και Ντέρεκ Τζακόμπι (Αρχιεπίσκοπος του Καντερμπέρι).
Bronson
Βρετανία, 2008. Σκηνοθεσία: Νίκολας Γουίντινγκ Ρεφν. Σενάριο: Ρέφιν & Νόρμαν Μπροκ. Ηθοποιοί: Τομ Χάρντι, Χιου Ρος, Τζούλιετ Ολντφιλντ, Τζόνι Φίλιπς. 92'*** ½Ενας εξαιρετικός Τομ Χάρντι παρουσιάζει, σαν είδος σόου σε τσίρκο, την πολυτάραχη ζωή του πιο διάσημου και πιο βίαιου φυλακισμένου της Βρετανίας.
Το θέατρο ως τρόπος ζωής είναι το κύριο στοιχείο στην ταινία «Μπρόνσον», συναρπαστικό πορτρέτο του περιβόητου και πιο βίαιου φυλακισμένου της Αγγλίας, σκηνοθετημένο από τον Δανό Νίκολας Γουίντινγκ Ρεφν (δημιουργός της περιβόητης τριλογίας «Pusher»). Ο ηθοποιός Τομ Χάρντι (ένας από τους γκάνγκστερ του «RocknRolla»), με ξυρισμένο κεφάλι και ένα μικρό μουστάκι, παρουσιάζει, κοιτάζοντας την κάμερα και προκαλώντας τους φανταστικούς θεατές του, σαν οργισμένος κλόουν σε τσίρκο, την ταραχώδη, βίαιη ζωή του Μάικλ Πίτερσον, γνωστού με το όνομα Τσαρλς Μπρόνσον (πήρε το παρατσούκλι όταν, έφηβος, είδε την ταινία «Ο εκτελεστής της νύχτας»). Ηταν φυλακισμένος για 34 συνεχή χρόνια, τα 30 από τα οποία σε απομόνωση και ενδιάμεσα και σε ψυχιατρική κλινική.
Μέσα από τα διάφορα αυτά επεισόδια, με εξαιρετική (τις πιο πολλές φορές κλασική) μουσική υπόκρουση, μαθαίνουμε για τη ζωή του Μπρόνσον, από την παιδική του ηλικία μέχρι το πρώτο του αδίκημα (τη ληστεία ταχυδρομείου, το 1974), που, με μαζοχιστική διάθεση, χρησιμοποίησε για να επιμηκύνει την καταδίκη του, είτε κρατώντας ομήρους είτε με άγριες επιθέσεις ενάντια στους φύλακες, σε σκηνές που μοιάζουν να βγήκαν από ταινίες όπως «Το κουρδιστό πορτοκάλι». Η ταινία δεν σου μαθαίνει πολλά σχετικά με τον (ψυχοπαθή;) άνθρωπο Μπρόνσον, αλλά σε αφήνει να γνωρίσεις ένα φιγουρατζή καλλιτέχνη. Εναν ηθοποιό που δίνει μια έξοχη παράσταση -και μέσα απ' αυτόν να θαυμάσεις έναν το ίδιο δυνατό καλλιτέχνη, τον έξοχο ηθοποιό Τομ Χάρντι.
Αναπαράσταση
Ελλάδα, 1970. Σκηνοθεσία: Θόδωρος Αγγελόπουλος. Σενάριο: Θόδωρος Αγγελόπουλος, Στρατής Καρράς, Θανάσης Βαλτινός. Ηθοποιοί: Τούλα Σταθοπούλου, Γιάννης Τότσικας, Θάνος Γραμμένος, Πέτρος Χοϊδάς. 110'**** ½Ενα έγκλημα -η σύζυγος και ο εραστής σκοτώνουν το σύζυγο μετανάστη μόλις επιστρέφει- γίνεται αφορμή για μια εξονυχιστική έρευνα γύρω από την κατάσταση στην ελληνική επαρχία. Αριστουργηματική ταινία σε επανέκδοση.
Η ταινία που αποκάλυψε το μεγάλο ταλέντο του Θόδωρου Αγγελόπουλου και άνοιξε νέους δρόμους στον ελληνικό κινηματογράφο. Η έρευνα γύρω από το μετανάστη, που επιστρέφει από τη Γερμανία στο χωριό του για να δολοφονηθεί ύστερα από λίγες μέρες από τη σύζυγο και τον εραστή της, βασισμένη σε ένα έγκλημα που είχε γίνει πριν από χρόνια σε ορεινό χωριό της Ηπείρου, στάθηκε αφορμή για μια σε βάθος και με οξυδέρκεια έρευνα πάνω στη θλιβερή, αποδεκατισμένη από τη μετανάστευση ελληνική επαρχία.
Ο φακός του Αγγελόπουλου, μέσα από τη θαυμάσια, μαυρόασπρη, ατμοσφαιρική φωτογραφία του Γιώργου Αρβανίτη, κοιτάζει την Ελλάδα με διαφορετικό μάτι, ανασκαλεύει το παρελθόν της και εξερευνά το παρόν της για να μας ανοίξει το δρόμο προς το (ζοφερό;) μέλλον. Να μας προειδοποιήσει για το κακό που μας περιμένει στο τέρμα του δρόμου. Προάγγελος γι' αυτά που θα συμβούν στις επόμενες δεκαετίες, τη φθορά και τη διαφθορά, την έκπτωση των ηθικών αξιών, την κατακερματισμένη οικογένεια, αλλά και τον κατακερματισμό της ίδιας της κοινωνίας. Η αφετηρία του αυτή ξεκινάει από πολύ βαθιά στο παρελθόν, από την περιπλάνηση του Οδυσσέα (με την ωραία Ελένη τελικά να τον προδίδει) και την αρχαία τραγωδία (βλέπε «Ορέστεια») για να φτάσει στη σύγχρονη, βουβή τραγωδία της. Μια ταινία προφητική, πρώτη μιας μεγάλης, κλασικής σήμερα τριλογίας, που θα κλείσει με τις «Μέρες του 36» και το «Θίασο».
Μεγαλοφυής
Megamind (3D). ΗΠΑ, 2010. Σκηνοθεσία: Τομ ΜακΚραθ. Σενάριο: Αλαν Σιούκραφτ, Μπρεντ Σάιμονς. Με τις φωνές των: Γουίλ Φερέλ, Μπραντ Πιτ, Τίνα Φέι, Τζόνα Χιλ. 95'***Απολαυστικό καρτούν με ωραία, έξυπνα γκαγκ, με έναν «κακό» Μεγαλοφυή, που όταν δεν έχει πια αντίπαλο, ανακαλύπτει την πραγματική, καλή φύση του.
Ο Μεγαλοφυής είναι ένας σούπερ-κακός που, αφού ξεφορτωθεί τον αντίπαλό του, τον Μέτρο Μαν, δημοφιλή ήρωα μιας ολάκερης μεγαλούπολης, ανακαλύπτει πως η ζωή χωρίς εχθρό για να τον μάχεται είναι ανιαρή. Γι' αυτό αποφασίζει να φτιάξει έναν άλλο ήρωα, τον Τιτάνα, μόνο που θ' ανακαλύψει πως το δημιούργημά του θέλει να καταστρέψει τον κόσμο. Γι' αυτό ο Μεγαλοφυής αλλάζει στρατόπεδο, όταν ανακαλύπτει πως τελικά έχει καλή καρδιά και ενώ στην πορεία ερωτεύεται και μια μαχητική, τολμηρή τηλεοπτική δημοσιογράφο.
Ο σκηνοθέτης Τομ ΜακΚραθ (που γύρισε τη «Μαδαγασκάρη») έφτιαξε ένα χαριτωμένο, γυρισμένο με το σύστημα 3D, με ωραία ποπ μουσική και αρκετά έξυπνα γκαγκ, καρτούν, με αναφορές σε διάφορα άλλα καρτούν («Εγώ, ο απαισιότατος »), αλλά και ταινίες όπως ο «Σούπερμαν» (σε μια από τις διάφορες απολαυστικές μεταμφιέσεις του, ο Μεγαλοφυής μετατρέπεται σε μια καλοκάγαθη γριά που μιλάει όπως ο Μάρλον Μπράντον στον «Σούπερμαν»). *
- ΚΡΙΤΙΚΗ: ΝΙΝΟΣ ΦΕΝΕΚ ΜΙΚΕΛΙΔΗΣ, Ελευθεροτυπία, Πέμπτη 25 Νοεμβρίου 2010
- Δύο εξαιρετικές ταινίες στο πρόγραμμα της νέας κινηματογραφικής εβδομάδας: «Μια χρονιά ακόμα», η νέα, δραματική κωμωδία του Μάικ Λι, και «Εντβαρτ Μουνκ» μια παλιότερη (1974), πορτρέτο του εξπρεσιονιστή ζωγράφου από τον Πίτερ Γουότκινς, που προβάλλεται για πρώτη φορά εμπορικά στη χώρα μας.
Ακολουθούν τρεις πολύ ενδιαφέρουσες ταινίες: «Ολική έκλειψη», ατμοσφαιρική φανταστική ταινία του Ιρλανδού Κόνορ ΜακΦέρσον, «Machette», βίαιη περιπέτεια των Ρόμπερτ Ροντρίγκεζ, Ιθαν Μανίκουις και «Εγώ, ο απαισιότατος», καρτούν των Πιερ Κοφέν & Κρις Ρενό. Στο πρόγραμμα και τρεις ελληνικές: «Ο θάνατος που ονειρεύτηκα», ταινία τρόμου του Παναγιώτη Κραββά, «Στο ξέσπασμα του φεγγαριού» του Στράτου Μαρκίδη και «Μοιραίο πάθος» του Ερρίκου Ανδρέου.
Μια χρονιά ακόμα
Another Year. Βρετανία, 2010. Σκηνοθεσία-σενάριο: Μάικ Λι. Ηθοποιοί: Τζιμ Μπρόουντμπεντ, Λέσλι Μάνβιλ, Ρουθ Σιν, Ιμέλντα Στόντον, Ντέιβιντ Μπράντλι. 129'Γύρω από ένα ευτυχισμένο ζευγάρι κινείται μια ομάδα δυστυχισμένων ανθρώπων, που αναζητούν μια αχτίδα φωτός στη μοναχική, γεμάτη απογοητεύσεις ζωή τους. Μια δοσμένη με ζεστασιά και χιούμορ δραματική κομεντί, με εξαιρετικές ερμηνείες.
**** ½
Στη νέα του ταινία, ο γνωστός Βρετανός σκηνοθέτης Μάικ Λι καταπιάνεται για ακόμη μια φορά με τα γνωστά του θέματα: τη μοναξιά και τη φιλία, τον έρωτα και το θάνατο, τις απογοητεύσεις και τις μικρές χαρές της ζωής. Θέματα που ανανεώνει χάρη στη ζωντάνια, τη ζεστασιά και το χιούμορ του, προσφέροντάς μας μια ταινία στο επίπεδο του «Μυστικά και ψέματα».
Οι πρωταγωνιστές του, άνθρωποι απλοί, που ζουν κάπου στην επαρχία, στη βόρεια Αγγλία, προσπαθούν να επιβιώσουν σε μια κοινωνία σε κρίση, οικονομική, κοινωνική, πάνω όμως απ' όλα κρίση αξιών. Στο επίκεντρο, ένα μεσήλικο ζευγάρι, ο γεωλόγος Τομ (Τζιμ Μπρόουντμπεντ) και η γυναίκα του, ψυχολόγος σύμβουλος, Τζέρι (Ρουθ Σιν), που με τα χρόνια έχουν κατορθώσει να δημιουργήσουν μια σταθερότητα και ισορροπία στη ζωή τους.
Το ευτυχισμένο ζευγάρι περνά τις ελεύθερες ώρες του φροντίζοντας το μικρό τους χωραφάκι όπου καλλιεργούν διάφορα ζαρζαβατικά. Γύρω τους κινούνται διάφορα μοναχικά, με προβλήματα, πρόσωπα: η Μαίρη (Λέσλι Μάνβιλ), μια χωρισμένη φίλη, ρεσεψιονίστ στο ιατρείο όπου εργάζεται η Τζέρι, που, παρά τα 50 της χρόνια, ψάχνει απελπισμένα για σύντροφο, και που η μοναξιά της την έχει οδηγήσει στο ποτό. Ο Κεν (Πίτερ Γουάιτ), ένας αλκοολικός χοντρούλης φίλος της οικογένειας, που, όπως και η Μαίρη (Ιμέλντα Στόντον), μια άλλη προβληματική φίλη, τους επισκέπτεται κάθε τόσο για να δοκιμάσει το φαγητό που τους ετοιμάζει ο Τομ.
Ο Μάικ Λι έφτιαξε μια χαμηλών τόνων, τρυφερή ταινία, με ζωντανούς, διανθισμένους με χιούμορ διαλόγους και με ένα σενάριο χωρίς μεγάλες δραματικές εξάρσεις. Μόνη εξαίρεση, η σκηνή μετά την κηδεία της γυναίκας του αδερφού τού Τομ, όταν εμφανίζεται ο αποξενωμένος γιος του τεθλιμμένου πατέρα. Η κάμερά του παρακολουθεί τα διάφορα πρόσωπα με επιμονή και οξυδέρκεια στη διάρκεια των τεσσάρων εποχών (εποχές που συλλαμβάνει με την κάμερά του με θαυμάσιο τρόπο ο Ντικ Πόουπ).
Η σκηνοθεσία του καταγράφει με κάθε λεπτομέρεια τη συμπεριφορά και τις αντιδράσεις τους, δημιουργώντας την εντύπωση πως βλέπουμε ένα είδος ντοκιμαντέρ πάνω στην ανθρώπινη κατάσταση. Ενώ οι ηθοποιοί του -μερικοί τακτικοί στις ταινίες του- ζωντανεύουν με τον καλύτερο και πιο συναρπαστικό τρόπο τους διάφορους χαρακτήρες. Η ταινία δεν προσφέρει καμιά λύση. Απλά μας παρουσιάζει τη ζωή, όπως είναι στην πραγματικότητα. Με τα μικρά της δράματα και τις μικρές χαρές της. Το πόσο στη ζωή των ανθρώπων αυτών φταίει η τύχη και πόσο η συγκεκριμένη κοινωνία επαφίεται στο θεατή να αποφασίσει.
Εντβαρτ Μουνκ
Edvard Munch. Σουηδία/Νορβηγία, 1974. Σκηνοθεσία-σενάριο: Πίτερ Γουότκινς. Ηθοποιοί: Γκέιρ Γουέστμπι, Ερίκ Αλουμ, Κέρστι Αλουμ, Σούζαν Τρόλντμιλ. 210'
****
Αριστουργηματική ταινία του Πίτερ Γουότκινς για το ζωγράφο της «Κραυγής» Εντβαρτ Μουνκ Μια σε βάθος ανατομή της ζωής του μεγάλου οραματιστή, εξπρεσιονιστή Νορβηγού καλλιτέχνη, που ανέτρεψε τις υπάρχουσες αντιλήψεις για την τέχνη, προκαλώντας τη στενοκέφαλη κοινωνία της εποχής του.
Μετά τις ταινίες «Punishment Park» και «The Gladiators» του Πίτερ Γουότκινς, το ελληνικό κοινό έχει τώρα την ευκαιρία να δει μιαν άλλη αριστουργηματική ταινία του, τον «Εντβαρτ Μουνκ» (1974), που μας αποκαλύπτει το πραγματικό μέγεθος του ταλέντου του.
Η τέχνη και η σχέση της με τη ζωή (μαζί και την κοινωνία) είναι αυτό που απασχολεί τον σκηνοθέτη. Γιατί δεν πρόκειται για καμιά συνηθισμένη (ανιαρή) βιογραφία. Αλλά για το πορτρέτο ενός ανθρώπου/καλλιτέχνη σε σχέση με την τέχνη του και την εποχή του, που του δίνει την ευκαιρία να κάνει κι ένα σχόλιο πάνω σε κοινωνικά και πολιτικά θέματα -μαζί και την κατάσταση της γυναίκας.
Η ταινία παρακολουθεί τον Μουνκ από το 1884 μέχρι το 1895, παρουσιάζοντας από τη μια τη ζωή του κι από την άλλη την κοινωνία της εποχής του και την άρνησή της να δεχτεί το έργο του. Με ντοκιμαντεριστική λεπτομέρεια στην παρουσίαση των εξπρεσιονιστικών πινάκων του (με ιδιαίτερη έμφαση στην κλασική «Κραυγή») και την άμεση σχέση τους με τους χώρους έμπνευσής τους, με την ίδια επιμονή και λεπτομέρεια σ' ό,τι αφορά την ιδιωτική ζωή του Μουνκ και τις σχέσεις του με διάφορες γυναίκες (μέσα από φλας μπακ δοσμένα με έμπνευση και πρωτοτυπία), με ηθοποιούς ερασιτέχνες που ανακάλυψε στη Νορβηγία, ο Γουότκινς έφτιαξε μια μεγαλειώδη, συναρπαστική σε κάθε της πλάνο ταινία, μια ταινία-ποταμό (διαρκεί σχεδόν τρεισήμισι ώρες), που βλέπεται και ξαναβλέπεται με την ίδια πάντα απόλαυση.
Machette
ΗΠΑ, 2010. Σκηνοθεσία: Ρόμπερτ Ροντρίγκεζ, Ιθαν Μανίκουις. Σενάριο: Ρόμπερτ Ροντρίγκεζ, Αλβάρο Ροντρίγκεζ. Ηθοποιοί: Ντάνι Τρέχο, Ρόμπερτ ντε Νίρο, Τζέσικα Αλμπα, Στίβεν Σίγκαλ. 105'Σκοτωμοί, ωμότητα και εκρήξεις κυριαρχούν σε μια διασκεδαστική, όπου όλα είναι δοσμένα με υπερβολή, περιπέτεια με ήρωα ένα πρώην αστυνομικό που σκοτώνει τους εχθρούς του με μια μασέτα.
** ½
Ο «προστατευόμενος» και συνεργάτης του Ταραντίνο, Ρόμπερτ Ροντρίγκεζ, επιβεβαιώνει το ταλέντο του ως σκηνοθέτη ταινιών «μπι-μούβις» με την ταινία του αυτή, επηρεασμένη τόσο από τις ταινίες του Σέρτζιο Λεόνε όσο και από τις φτηνές, δεύτερης κατηγορίας ταινίες που γυρίζονταν στις δεκαετίες του '40 και '50. Ηρωας είναι ένας πρώην αστυνομικός, ο επονομαζόμενος «Μασέτε» (σκοτώνει τους εχθρούς του με μια μασέτα), που μετατρέπεται σε vigilante (εκδικητή), όταν ένας Μεξικανός «βαρόνος των ναρκωτικών» δολοφονεί την οικογένειά του και στη συνέχεια προσπαθεί να σκοτώσει και τον ίδιο, φοβούμενος πως ο Μασέτε θ' αποκαλύψει τη συνεργασία του με διεφθαρμένους Αμερικανούς πολιτικούς και αστυνομικούς.
Ο Ροντρίγκεζ σκηνοθετεί με νεύρο, στήνοντας σκηνές όπου κυριαρχεί μια έντονη, υπερβολική συχνά ωμότητα, διανθίζοντάς την με άφθονο (μαύρο) χιούμορ, με τον Μασέτε να κόβει κεφάλια και άλλα ανθρώπινα μέλη με τη μασέτα του (σε μια μάλιστα σκηνή καταφέρνει να διαφύγει κρεμασμένος από το... μακρύ έντερο ενός κακοποιού που σκοτώνει). Σε ρόλους γκεστ-σταρ οι Ντε Νίρο, Στίβεν Σίγκακλ, Λίντσεϊ Λόχαν κ.ά.
Εγώ, ο απαισιότατος
Despicable Me. ΗΠΑ, 2010. Σκηνοθεσία: Πιερ Κοφέν, Κρις Ρενό. Σενάριο: Κεν Ντόριο, Σέρτζιο Πάμπλος. Με τις φωνές των: Στιβ Καρέλ, Τζέισον Σίγκελ, Τζούλι Αντριους. 95'Τρία ορφανά κοριτσάκια έρχονται αντιμέτωπα μ' ένα σατανικό, αν και τελικά, συμπαθητικό, αρχιεγκληματία σ' ένα διασκεδαστικό καρτούν γυρισμένο σε 3-D.
** ½
Ευχάριστο, διασκεδαστικό και με μπόλικο γέλιο, είναι το καρτούν αυτό της Pixar, με καλή χρήση του 3-D, που σκηνοθέτησε το δίδυμο Πιερ Κοφέν-Κρις Ρενό. Η ιστορία αναφέρεται σ' ένα μεγαλοφυή εγκληματία, τον Γκρου, που σχεδιάζει να κλέψει το... φεγγάρι και που τελικά αρχίζει να υποχωρεί όταν έρχεται αντιμέτωπος με τρία γλυκά, αξιαγάπητα, ορφανά κοριτσάκια που στο πρόσωπό του αναζητούν τον πατέρα που τους λείπει.
Για ν' ανακαλύψουμε πως πίσω από το σκληρό, σατανικό ύφος του ο Γκρου κρύβει τελικά μια καλή καρδιά. Οι σκηνοθέτες διακωμωδούν τους διάφορους αρχιεγκληματίες των ταινιών του Χόλιγουντ, προσφέροντας απολαυστικούς χαρακτήρες και διάφορα έξυπνα, ευρηματικά γκαγκ που θα διασκεδάσουν τους μικρούς, ιδιαίτερα, θεατές. Τον όχι τελικά και τόσο «Απαισιότατο» του τίτλου εκφράζει (στην πρωτότυπη βερσιόν) τέλεια με τη φωνή του ο Στιβ Καρέλ, ενώ τη στρίγγλα μητέρα του η Τζούλι Αντριους. *
Οι άλλες ταινίες
- Ο θάνατος που ονειρεύτηκα
Ελλάδα, 2010. Σκηνοθεσία-σενάριο: Παναγιώτης Κραββάς. Ηθοποιοί: Τζένη Θεωνά, Ανδρέας Κωνσταντίνου, Λένα Παπαληγούρα, Νικόλας Αγγελής, Αντώνης Καφετζόπουλος, Μαρία Σολωμού. 90'
Μια ομάδα νεαρών μαθητών, μ' επικεφαλής τον Χρήστο, έναν παράξενο, απόμακρο νεαρό, και τη Δωροθέα, ένα γοητευτικό κορίτσι, αρχίζουν μια παράξενη εγκληματική πορεία, βασισμένη στις σατανικές θεωρίες του Χρήστου. Ταινία τρόμου, όπου κυριαρχεί το λουτρό αίματος, εμπνευσμένη από την αληθινή ιστορία των «σατανιστών», που είχε συγκλονίσει την Αθήνα πριν από μερικά χρόνια.
Στο ξέσπασμα του φεγγαριού. Ελλάδα, 2010. Σκηνοθεσία: Στράτος Μαρκίδης. Σενάριο: Γιώργος Χρυσοβιτσάνος, Ιωάννα Γιαννούλη. Ηθοποιοί: Ιωσήφ Μαρινάκης, Κώστας Αποστολάκης, Τάνια Τρύπη, Τζένη Μπότση, Γιάννης Βόγλης, Μπέττυ Λιβανού.
Ο ξαφνικός έρωτας ανάμεσα σε δύο άγνωστα μεταξύ τους παιδιά, την Αλεξάνδρα και τον Μάνο, που ξεκινάει στην Κρήτη και συνεχίζεται στο Λονδίνο, όπου σπουδάζουν, θα διακοπεί απότομα όταν επεμβαίνουν ο πατέρας και ο αδερφός της Αλεξάνδρας, εξαιτίας μιας παλιάς έχθρας (άγνωστης στα δυο παιδιά) ανάμεσα στους γονιούς τους. Ελληνικό μελόδραμα εμπνευσμένο από το μύθο του Ρωμαίου και της Ιουλιέτας. Ο τίτλος είναι εμπνευσμένος από ένα τραγούδι του Βασίλη Σκουλά.
- ΚΡΙΤΙΚΗ: ΝΙΝΟΣ ΦΕΝΕΚ ΜΙΚΕΛΙΔΗΣ, Ελευθεροτυπία, Πέμπτη 25 Νοεμβρίου 2010
The Eclipse. Ιρλανδία, 2009. Σκηνοθεσία: Κόνορ ΜακΦέρσον. Σενάριο: ΜακΦέρσον & Μπίλι Ρος. Ηθοποιοί: Κιάραν Χάιντς, Εϊνταν Κουίν, Ιμπεν Χέιλιε, Σάρα Χάνα Λιντς. 88'
***
Ενας άντρας προσπαθεί να ξεπεράσει τη θλίψη του, ενώ στοιχειώνεται από φαντάσματα του παρελθόντος σε μια αρκετά τρομακτική, ταυτόχρονα τρυφερή ταινία, με έξοχη ερμηνεία από τον Κιάραν Χάιντς. Δεν είναι καθόλου εύκολο να φτιάξεις ταινίες με φαντάσματα, όταν θέλεις να πείσεις (ταυτόχρονα να τρομάξεις) τον θεατή. Χρειάζεται προσοχή και φροντίδα στη λεπτομέρεια, καθώς και στη δημιουργία της κατάλληλης, απειλητικής ατμόσφαιρας, πράγματα για τα οποία σήμερα οι περισσότεροι σκηνοθέτες αδιαφορούν. Αντίθετα, ο Ιρλανδός σκηνοθέτης και διάσημος θεατρικός συγγραφέας Κόνορ ΜακΦέρσον κατάφερε στην ταινία του «Ολική έκλειψη» να δημιουργήσει αυτή την ατμόσφαιρα.
Η ιστορία εκτυλίσσεται στη διάρκεια ενός λογοτεχνικού φεστιβάλ σε μια όμορφη παραλιακή πόλη της Ιρλανδίας. Εκεί, ο χήρος Μάικλ Φαρ (Κιάραν Χάιντς), που ζει μια ήρεμη ζωή με τα δύο ανήλικα παιδιά του, αναλαμβάνει να κάνει τον οδηγό και να ξεναγήσει στην πόλη δύο από τους επισκέπτες συγγραφείς: τη Λένα (Ιμπεν Χέιλιε), μια συμπαθητική Βρετανίδα συγγραφέα ιστοριών με φαντάσματα, και τον Αμερικανό Νίκολας (Εϊνταν Κουίν), έναν ναρκισσιστή συγγραφέα μπεστ σέλερ, που κάποτε είχε μια περιστασιακή σχέση με τη Λένα και που τώρα προσπαθεί να την αναβιώσει, παρά την αρνητική στάση της. Ο Μάικλ, όμως, δεν μπορεί να ξεχάσει τη νεκρή γυναίκα του, που συχνά βλέπει το φάντασμά της και με την οποία μοιράζεται τα προβλήματά του. Παράλληλα, φαίνεται να τον στοιχειώνει και το φάντασμα του ζωντανού, αν και άρρωστου, πεθερού του.
Ο ΜακΦέρσον αναπτύσσει το στόρι του με λεπτομέρεια και φρόνηση, συνδυάζοντας τις καθημερινές οικογενειακές απασχολήσεις του Μάικλ με τη σχέση του και το φλερτάρισμά του με τη Λένα, ενώ, άθελά του, συμμετέχει και στις συγκρούσεις της με τον Νίκολας. Μια ήρεμη φαινομενικά πορεία, στην οποία εισβάλλουν κάθε τόσο, αναπάντεχα, τα φαντάσματα του Μάικλ. Στοιχείο που ο σκηνοθέτης καταφέρνει να εντάξει και να ισορροπήσει έντεχνα με την υπόλοιπη ιστορία.
- ΚΡΙΤΙΚΗ: ΝΙΝΟΣ ΦΕΝΕΚ ΜΙΚΕΛΙΔΗΣ, Ελευθεροτυπία, Πέμπτη 18 Νοεμβρίου 2010
Το πολιτικό θρίλερ «Παιχνίδια συνωμοσίας» του Νταγκ Λάιμαν και το δράμα των 7 δολοφονηθέντων Γάλλων μοναχών στη βραβευμένη ταινία «Ενώπιον θεών και ανθρώπων» του Ξαβιέ Μποβουά ξεχωρίζουν από τις πέντε νέες ταινίες της εβδομάδας.
Ναόμι Γουότς και Σον Πεν στο συναρπαστικό πολιτικό θρίλερ του Νταγκ Λάιμαν «Παιχνίδια συνωμοσίας»
Στις υπόλοιπες: δύο ελληνικές, «Ταξίδι στη Μυτιλήνη» του Λάκη Παπαστάθη και «Χάρισμα» της Χριστίνας Ιωακειμίδη, και η περιπέτεια «Ο Χάρι Πότερ και οι κλήροι του Θανάτου» του Ντέιβιντ Γέιτς.
Παιχνίδια συνωμοσίας
Fair Game. ΗΠΑ, 2010. Σκηνοθεσία: Νταγκ Λάιμαν. Σενάριο: Τζεζ & Τζον-Χένρι Μπάτεργουερθ. Ηθοποιοί: Ναόμι Γουότς, Σον Πεν, Σαμ Σέπαρντ. 104'Ο εφιαλτικός αγώνας ενός ζευγαριού ενάντια στις επιθέσεις και τα ψέματα της κυβέρνησης Μπους, επειδή αποκάλυψαν την αλήθεια γύρω από τη μη ύπαρξη όπλων μαζικής καταστροφής στο Ιράκ. Συναρπαστικό πολιτικό θρίλερ.
***
Με την αληθινή ιστορία της Βάλερι Πλέιμ, μυστικής πράκτορα της CIA, την οποία εξέθεσαν τα αφεντικά της για να εκδικηθούν τον άντρα της, Τζόζεφ Γουίλσον, που αποκάλυψε τα ψέματα του προέδρου Μπους σχετικά με την εισβολή στο Ιράκ, καταπιάνεται το πολιτικό θρίλερ του Ντάγκ Λάιμαν.
Αμέσως μετά την τρομοκρατική επίθεση της 11ης Σεπτεμβρίου 2001, η Βάλερι (μια πολύ καλή Ναόμι Γουότς) στέλνεται στο Ιράκ για να ερευνήσει την ύπαρξη όπλων μαζικής καταστροφής. Παράλληλα, ο άντρας της, πρώην πρεσβευτής Τζόζεφ Γουίλσον (σωστός, συγκρατημένος στο ρόλο ο Σον Πεν), στέλνεται από τις ίδιες υπηρεσίες να ερευνήσει την πιθανή πώληση εμπλουτισμένου πλουτωνίου ανάμεσα στο Ιράκ και το Νίγηρα. Παρά τα αρνητικά τους αποτελέσματα, η κυβέρνηση Μπους, αποφασισμένη να ανατρέψει τον Σαντάμ Χουσεΐν, εισβάλλει στο Ιράκ. Απαυδισμένος με την πολιτική του Λευκού Οίκου, ο Γουίλσον αποκαλύπτει σε άρθρο του στους «Τάιμς της Νέας Υόρκης» τα ψέματα περί ύπαρξης όπλων μαζικής καταστροφής στο Ιράκ, γεγονός που προκαλεί την οργή της κυβέρνησης. Με αποτέλεσμα, οι μυστικές υπηρεσίες να διώξουν τη Βάλερι από τη CIA και ν' αποκαλύψουν την ταυτότητά της, βάζοντας σε κίνδυνο τη ζωή της, καθώς κι εκείνη της οικογένειάς της.
«Δεν προσεγγίσαμε την ταινία ως πολιτική, αλλά ως την οδύσσεια του ζευγαριού αυτού, που βρέθηκε ξαφνικά στη μέση του τυφώνα κι είχε να πολεμήσει όλη την κυβέρνηση και τα μέσα ενημέρωσης, που ήταν εναντίον τους και τους κατηγορούσαν για αντι-αμερικανισμό», ανέφερε σε συνέντευξή του ο Λάιμαν. Ο αγώνας, όμως, του ζευγαριού ενάντια σε κυβέρνηση Μπους και αμερικανική κοινωνία, επηρεασμένη από τα συνεχή ψέματα των μίντια που υποστήριζαν την εισβολή, δεν μπορούσε παρά να είναι πολιτικός. Ο Λάιμαν, που έδειξε το ταλέντο του ιδιαίτερα στη δημιουργία του σασπένς στην ταινία «The Bourne Identity», εκμεταλλεύεται κι εδώ το στοιχείο αυτό για να τονίσει τον εφιαλτικό αγώνα της Βάλερι και του συζύγου της να προστατέψουν τον εαυτό τους και τα μικρά παιδιά τους ενάντια στις φαλκιδευμένες πληροφορίες των μυστικών υπηρεσιών και του γραφείου του αντιπροέδρου της κυβέρνησης.
Ταυτόχρονα, ο σκηνοθέτης κατάφερε να ισορροπήσει το οικογενειακό δράμα των Γουίλσον (η επιμονή της Βάλερι να φτάσει ώς το τέλος οδήγησε τελικά σε ρήξη το ζευγάρι) με το γενικότερο κοινωνικό τους δράμα. Αποτέλεσμα: ένα με ωραίο ρυθμό, μπόλικο σασπένς και πειστική ατμόσφαιρα (η φωτογραφία είναι του ίδιου του Λάιμαν) πολιτικό θρίλερ, στο στιλ παλιότερων ταινιών του είδους («Ολοι οι άνθρωποι του προέδρου»). Πολύ καλές όλες οι ερμηνείες.
Ενώπιον θεών και ανθρώπων
Des homes et des dieux. Γαλλία, 2010. Σκηνοθεσία: Ξαβιέ Μποβουά. Σενάριο: Ξαβιέ Μποβουά, Ετιέν Κομάρ. Ηθοποιοί: Λαμπέρ Ουιλσόν, Μικαέλ Λονσντάλ. 120'Η ιστορία των 7 Γάλλων μοναχών, που το 1996 απήχθησαν και δολοφονήθηκαν από εξτρεμιστές ισλαμιστές, δοσμένη με ένα απέριττο, λυρικό, εικαστικά λαμπρό στιλ και εξαιρετικές ερμηνείες.
***
Σε αληθινή ιστορία στηρίζεται και η βραβευμένη στις Κάνες (Μέγα Βραβείο) ταινία του Γάλλου Ξαβιέ Μποβουά: σ' εκείνη των εφτά τραπιστών μοναχών που έζησαν στην Αλγερία από το 1993 μέχρι το 1996 και οι οποίοι απήχθησαν και στη συνέχεια δολοφονήθηκαν. Δεν έχει αποκαλυφθεί ακόμα όλη η ιστορία, ούτε ακριβώς ποιοι ήταν οι δολοφόνοι τους, παρ' όλο που το 2003 την υπόθεση ανέλαβαν τα γαλλικά δικαστήρια.
Με άνεση στην αφήγηση και με ένα στιλιζάρισμα στη φωτογραφία, ο Μποβουά («Ο μικρός συνταγματάρχης») παρουσιάζει την καθημερινή ζωή των μοναχών, αλλά και το φόβο του θανάτου που εισβάλλει ξαφνικά στη ζωή τους όταν αρχίζει η αιματοχυσία στη διάρκεια του εμφύλιου πολέμου. Η κάμερά του τούς ακολουθεί στις σχεδόν βουβές, καθημερινές απασχολήσεις τους, καταγράφει τις φιλικές σχέσεις τους με τους ντόπιους, μαζί και τους εκπροσώπους της μουσουλμανικής Εκκλησίας. Ωσπου, κάποια στιγμή η ζωή τους βρίσκεται σε κίνδυνο όταν τρομοκράτες, με ανακοίνωσή τους, ζητούν από τους ξένους να εγκαταλείψουν τη χώρα.
Το ερώτημα που μπαίνει στους μοναχούς και που φαίνεται να κυριαρχεί στην ταινία είναι: να φύγουν και μ' αυτό τον τρόπο να προδώσουν τους χωρικούς οι οποίοι τους εμπιστεύονται ή να μείνουν και να συνεχίσουν, ρισκάροντας τη ζωή τους, να προσφέρουν την πνευματική αλλά και υλική τους βοήθεια; Ενας από τους μοναχούς είναι γιατρός και φροντίζει όλους τους κατοίκους της περιοχής.
Η απέριττη σκηνοθετική προσέγγιση έχει κάτι από τις ταινίες του Μπρεσόν. Εκεί όμως που ο Μπρεσόν σε μια, για παράδειγμα, ταινία όπως «Η δίκη της Ζαν Ντ'Αρκ» εστιάζει το ενδιαφέρον του στην ανθρώπινη πλευρά της ηρωίδας του, χωρίς να παραμερίζει και τις αδυναμίες της, ο Μποβουά αντίθετα περιορίζεται στους ιερούς σκοπούς των μοναχών, σε μια προσπάθεια να τους αγιοποιήσει, χωρίς όμως να μας τους γνωρίζει ως ανθρώπους με όλες τις αδυναμίες τους. Με αποτέλεσμα η ταινία του, παρά τις εντυπωσιακές εικαστικές αρετές της, να παραμένει ψυχρή. Στα συν πρέπει να αναφέρω και τις έξοχες ερμηνείες των ηθοποιών του, μ' επικεφαλής τον Λαμπέρ Ουιλσόν (ο επικεφαλής των μοναχών) και τον Μικαέλ Λονσντέλ (ο ηλικιωμένος γιατρός).
Ταξίδι στη Μυτιλήνη
Ελλάδα, 2010. Σκηνοθεσία-σενάριο: Λάκης Παπαστάθης. Ηθοποιοί: Χρήστος Χατζηπαναγιώτης, Μαρία Ζορμπά, Δημήτρης Καταλειφός, Λουκία Μιχαλοπούλου, Νικόλας Παπαγιάννης, Φωκίων Σπύρογλου.Τα παιδικά χρόνια και οι νεκροί συγγενείς ανασταίνονται στο ταξίδι-επιστροφή του ήρωα-σκηνοθέτη στη γενέτειρά του, σε μια εικαστικά όμορφη, με σπαστή αφήγηση, ταινία.
** ½ -
Επιστροφή στην πατρίδα -και συγκεκριμένα στη Μυτιλήνη- είναι το θέμα της τέταρτης ταινίας του Λάκη Παπαστάθη («Το μόνον της ζωής του ταξίδειον»). Ο ήρωάς του, που έφυγε στα 18 του από το νησί για να σπουδάσει κινηματογράφο στο Παρίσι, επιστρέφει σήμερα, ύστερα από 20 χρόνια, με αφορμή την κληρονομιά του οικογενειακού σπιτιού.
Νόστος της πατρίδας και ταξίδι στην παιδική ηλικία και γενικά στη μνήμη, με νεκρά πρόσωπα να ανασταίνονται, ενώ ο ήρωας συναντά διάφορους συγγενείς και φίλους, μαζί και μια γιατρό που εργάζεται στο γηροκομείο. Το ταξίδι αυτό ο Παπαστάθης το καταγράφει με υποκειμενική κάμερα, έτσι που να μη φαίνεται καθόλου ο σκηνοθέτης-ήρωάς του. Καθαρή αναφορά (ακόμη και η σκηνή όπου τον βλέπουμε μια φορά μόνο μέσα από καθρέφτη) σ' έναν πειραματισμό του ηθοποιού-σκηνοθέτη Ρόμπερτ Μοντγκόμερι στο κλασικό φιλμ νουάρ «Lady in the Lake», αν και στην ταινία του Παπαστάθη ο ήρωάς του τελικά εμφανίζεται -αδικαιολόγητα, πιστεύω- στα τελευταία λεπτά της ταινίας.
Ο Παπαστάθης καταγράφει την πορεία του σκηνοθέτη-ήρωά του άλλοτε σε μαυρόασπρο κι άλλοτε σε έγχρωμο φιλμ (με το χρώμα στις σκηνές που ο ήρωας «γυρίζει» με μια κάμερα που διαρκώς κουβαλάει μαζί του), με έναν σπαστό τρόπο αφήγησης και ένα στιλ που αναμιγνύει το στιλιζάρισμα της εικόνας με το ντοκιμαντεριστικό στοιχείο. Είναι μια σίγουρα τολμηρή προσπάθεια, που προσωπικά πιστεύω πως τελικά δεν πέτυχε το στόχο της. Γιατί, όταν πρόκειται για μια ταινία για τη μνήμη και το νόστο, η πλήρης αποστασιοποίηση (στοιχείο που συναντάμε και στις παλιότερες ταινίες του) δεν βοηθά. Με αποτέλεσμα η απουσία του ήρωα από το κάδρο ν'αφήνει συχνά το θεατή αδιάφορο. Και είναι μόνο σε σκηνές όπου κυριαρχεί το ρεαλιστικό στοιχείο, όπως εκείνες με την άρρωστη μητέρα ή τον παππού να περιφέρεται στο νησί (ένας πολύ καλός Καταλειφός), που ο θεατής αισθάνεται κάποια συγκίνηση. Τελικά, εκτός από τις σκηνές αυτές, εκείνο που μένει στη μνήμη του θεατή είναι οι ωραία επιλεγμένες σκηνές της Μυτιλήνης και τα φροντισμένα εικαστικά, δοσμένα με λυρισμό πλάνα (η φωτογραφία είναι του Γιώργου Αργυροηλιόπουλου).
Χάρι Πότερ και οι κλήροι του Θανάτου - Μέρος πρώτο
Harry Potter and the Deathly Hallows-Part 1. ΗΠΑ, 2010. Σκηνοθεσία: Ντέιβιντ Γέιτς. Σενάριο: Στιβ Κλόουβς. Ηθοποιοί: Ντάνιελ Ράντκλιφ, Εμα Γουότσον, Ρούπερτ Γκριντ, Αλαν Ρίκμαν, Μάγκι Σμιθ, Χέλενα Μπόναμ-Κάρτερ. 146'Ο Χάρι και η παρέα του προσπαθούν να βρουν τους τρεις κλήρους του Θανάτου πριν από τον σατανικό Βάλντεμορτ, στη νέα τους, ατέλειωτη, χωρίς καμιά ανανέωση, περιπέτεια.
**
Πέρασαν δέκα χρόνια από τότε που ο 11χρονος Χάρι Πότερ αντιμετώπιζε τα πρώτα τέρατα στη σχολή μαγείας Χόγκουαρντς. Από τότε, στις έξι συνολικά ταινίες που γυρίστηκαν πριν από την καινούργια αυτή ταινία (πρώτο μέρος του έβδομου και τελευταίου βιβλίου της Τζ. Κ. Ρόουλινγκ), ο Πότερ αντιμετώπισε τις διάφορες δυνάμεις του σκότους, τους φρουρούς του Αζκαμπάν (στην τρίτη και καλύτερη ταινία της σειράς, του Αλφόνσο Κουαρόν), τα τρομακτικά μυστικά της κρυφής κάμαρας και τους Θανατοφάγους του σατανικού Λόρδου Βάλντεμορτ. Στις περιπέτειες αυτές ο Πότερ έχασε και μερικούς αγαπητούς φίλους του, από τον Σίριους Μπλακ (Γκάρι Ολντμαν) και τον Σέντρικ Ντίγκορι (Ρόμπερτ Πάτισον) μέχρι τον καθηγητή Ντάμπλντορ (Μάικλ Γκάμπον). Ενώ, όσο πλησιάζει το τέλος, κι άλλοι φίλοι αρχίζουν να χάνονται...
Στη νέα αυτή, ατέλειωτη περιπέτεια ο Χάρι, παρέα με την Ερμιόνη και τον Ρον, αντιμετωπίζει ξανά τους Θανατοφάγους, στην προσπάθειά του να βρει τους τρεις κλήρους του Θανάτου πριν τους ανακαλύψει ο Βάλντεμορτ και τους χρησιμοποιήσει για να κυριαρχήσει στον κόσμο. Οι τρεις νεαροί πρωταγωνιστές (αν και τώρα αρκετά μεγάλοι, ξεπέρασαν ήδη το 20ό έτος της ηλικίας τους), μακριά, τη φορά αυτή από τη σχολή, περιφέρονται σε διάφορους χώρους (δάση, βουνά, θάλασσα, χιονισμένα τοπία), με βάση τις ίδιες περίπου συνταγές (λίγη δράση, πολλή φλυαρία και ξανά λίγη δράση και πάει λέγοντας...) χωρίς να μπορούν να ανανεώσουν την ιστορία. Ο σκηνοθέτης Γέιτς και ο σεναριογράφος του, Στιβ Κλόουζ, επιμηκύνουν το τελευταίο βιβλίο σε δύο επεισόδια (το δεύτερο θα το δούμε γύρω στον Ιούνιο του 2011), για να φτιάξουν μια ταινία δυόμισι ωρών. Εκεί που αρκούσαν 90 μόνο λεπτά.
ΟΙ ΑΛΛΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ
Χάρισμα. Ελλάδα, 2010. Σκηνοθεσία-σενάριο: Χριστίνα Ιωακειμίδη. Ηθοποιοί: Βάσω Καβαλιεράτου, Μάκης Παπαδημητρίου, Γιάννης Τσορτέκης. 87'**1/2 -Ενδιαφέρουσα ρομαντική κωμωδία. Θέματά της, η μοναξιά και οι ανθρώπινες σχέσεις. Στο επίκεντρο η συνάντηση ανάμεσα σ' έναν άξεστο, αν και συναισθηματικό, οδηγό σχολικού λεωφορείου με μια νέα γυναίκα, η οποία έχει σύνδεσμο με τον παντρεμένο προϊστάμενό της. Στην αρχή η γυναίκα τον αποφεύγει, αντίθετα όμως με την επιπολαιότητα του εραστή, η φροντίδα και η επιμονή του οδηγού θα τη ρίξουν τελικά στην αγκαλιά του. Στην πρώτη της αυτή ταινία, η Ιωακειμίδη, αν και δεν ξεπερνά πάντα τις καλές προθέσεις, καταφέρνει να δώσει σε συνηθισμένα θέματα μια φρεσκάδα, με μια, συχνά, αφέλεια, που σε αφοπλίζει. Χαμηλοί οι τόνοι, καλές οι ερμηνείες.
- ΚΡΙΤΙΚΗ: ΝΙΝΟΣ ΦΕΝΕΚ ΜΙΚΕΛΙΔΗΣ, Ελευθεροτυπία, Πέμπτη 4 Νοεμβρίου 2010
Τρεις εξαιρετικές ταινίες ξεχωρίζουν σε μια βδομάδα με εννιά συνολικά ταινίες: η ελληνική «Μαχαιροβγάλτης» του Γιάννη Οικονομίδη, η αμερικανική «Somewhere» της Σοφίας Κόπολα και «Γνήσιο αντίγραφο» του Ιρανού Αμπάς Κιαροστάμι.
Στο υπόλοιπο πρόγραμμα και οι ταινίες: «Off Ways-Berlin», ντοκιμαντέρ του Ούλι Σίπελ· «Μπάτσοι από τον πάγκο», κωμωδία του Ανταμ ΜακΚέι· «Red», περιπέτεια του Ρόμπερτ Σβέντκε· «Η ζωή όπως την ξέρουμε», δραματική κομεντί του Κρεγκ Μπερλάντι· «Ο Αρθουρ και ο πόλεμος των δύο κόσμων», περιπέτεια κινουμένων σχεδίων του Λικ Μπεσόν και «Saw 3D», ταινία τρόμου του Κέβιν Τρέουτερτ.ΟΙ ΑΛΛΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ
- Μπάτσοι από τον πάγκο (The other guys)
ΗΠΑ, 2010. Σκηνοθεσία: Ανταμ ΜακΚέι. Σενάριο: ΜακΚέι & Κρις Χέντσι. Ηθοποιοί: Γουίλ Φερέλ, Μαρκ Γουόλμπεργκ, Εύα Μέντες, Μάικλ Κίτον, Στιβ Κούγκαν, Σάμιουελ Λ. Τζάκσον. 107'
* ½ - Δυο ατζαμήδες, υπό δυσμένεια, μπάτσοι αναλαμβάνουν ν' αποκαλύψουν τις βρώμικες υποθέσεις ενός καπιταλίστα σε μια κωμωδία. Το δίδυμο Φερέλ-Γουόλμπεργκ προσφέρει μερικές έξυπνες, σχεδόν σουρεαλιστικές, σκηνές, αν και, από κάποιο σημείο η κωμωδία χάνει το στόχο της.
- RED
ΗΠΑ, 2010. Σκηνοθεσία: Ρόμπερτ Σβέντκε. Σενάριο: Τζον & Εριχ Χέμπερ. Ηθοποιοί: Μπρους Γουίλις, Μαίρη Λουίζ Πάρκερ, Μόργκαν Φρίμαν, Τζον Μάλκοβιτς, Χέλεν Μίρεν, Ρίτσαρντ Ντρέιφους, Ερνεστ Μπόργκναϊν.
* Ενας συνταξιούχος πράκτορας της CIA και η μεσήλικη παρέα του (Γουίλις, Φρίμαν, Μάλκοβιτς, Χέλεν Μίρεν κι ένας 93χρονος Ερνεστ Μπόργκναϊν) βρίσκονται ξαφνικά στο στόχαστρο της υπηρεσίας τους επειδή μίλησαν σε μια δημοσιογράφο που ήταν έτοιμη ν' αποκαλύψει επικίνδυνα μυστικά για το Λευκό Οίκο. Μια συνηθισμένη, ρομαντική (;) περιπέτεια που αντιγράφει άλλες, ιδιαίτερα τις «Επικίνδυνες παρέες» του δίδυμου Τομ Κρουζ-Κάμερον Ντίαζ. Η ταινία ξεκινάει με κάποιο ενδιαφέρον για να καταλήξει στις συνηθισμένες, με συνεχείς καταδιώξεις, συγκρούσεις και ατέλειωτους, απίθανους σκοτωμούς, όπως, φαντάζομαι, και στο κόμικ που είναι βασισμένη η ταινία.
- Η ζωή όπως την ξέρουμε (Life as we know it)
Σκηνοθεσία: Κρεγκ Μπερλάντι. Σενάριο: Ιαν Ντέιτσμαν, Κριστίν Ρασκ Ρόμπινσον. Ηθοποιοί: Κάθριν Χέιγκελ, Τζος Ντιχαμέλ, Τζος Λούκας. 114'
½ - Δραματική κομεντί γύρω από δύο φίλους που προσπαθούν να μεγαλώσουν το παιδί των δύο καλύτερών τους φίλων που σκοτώνονται σε δυστύχημα.
- Ο Αρθουρ και ο πόλεμος των δύο κόσμων (Arthur et la guerre des deux mondes)
Γαλλία, 2010. Σκηνοθεσία: Λικ Μπεσόν. Με τις φωνές των: Φρέντι Χάιμορ, Μία Φάροου, Ρόμπερτ Στάντον.
Η τρίτη περιπέτεια κινουμένων σχεδίων με τον Αρθουρ προσφέρει, όπως και στις προηγούμενες, αρκετή δράση, που θα ικανοποιήσει το παδικό κοινό.
- Saw 3D
ΗΠΑ, 2010. Σκηνοθεσία: Κέβιν Τρέουτερτ. Ηθοποιοί: Τόμπιν Μπελ, Κώστας Μάντιλορ, Μπέτσι Ράσελ. 90'
Ο τρόμος που ξεκίνησε με το πρώτο Saw (2005) συνεχίζεται, αν και κάπως άνευρα, για 7η φορά, με μόνο ενδιαφέρον την επιστροφή του Κάρι Ελγουις στο ρόλο του δρος Γκόρντον.
Μαχαιροβγάλτης
Ελλάδα/Κύπρος, 2010. Σκηνοθεσία: Γιάννης Οικονομίδης. Σενάριο: Γιάννης Οικονομίδης, Δωρής Αυγερινόπουλος. Ηθοποιοί: Στάθης Σταμουλακάτος, Βαγγέλης Μουρίκης, Μαρία Καλλιμάνη, Γιάννης Βουλγαράκης. 108'Η ελληνική πραγματικότητα με τη μιζέρια της, αλλά και τους ανταγωνισμούς και τον αγώνα για εξουσία, μέσα από το προσωπικό δράμα μιας οικογένειας σε μια βουτηγμένη στην ατμόσφαιρα του φιλμ-νουάρ ταινία.
*****
Ο φθόνος και η λαγνεία που οδηγούν σε ακραίες λύσεις, άτομα σε μια κλεισμένη στον εαυτό της, αποξενωμένη μικροαστική κοινωνία, είναι μερικά από τα θέματα της νέας, βουτηγμένης σε σκοτεινά χρώματα, ταινίας του Γιάννη Οικονομίδη.
Τρία είναι τα κύρια πρόσωπα της ταινίας: ο θείος (Βαγγέλης Μουρίκης), η γυναίκα του (Μαρία Καλλιμάνη) και ο ανιψιός (Στάθης Σταμουλακάτος). Η ταινία αρχίζει με σκηνές κάπου στη Βόρεια Ελλάδα, με τον μισομεθυσμένο ανιψιό να παρακολουθεί τηλεόραση. Αργότερα επισκέπτεται τον ετοιμοθάνατο πατέρα του στο νοσοκομείο, όπου τον παρακολουθεί αδιάφορα μασουλώντας σπόρια. Παντού μιζέρια, μοναξιά και ανία. Σκηνές σε μουντά, καταθλιπτικά, βιομηχανικά τοπία. Μόνη διασκέδασή τους το πιοτό και οι «αντρικές» έξοδοι. Οταν ο πατέρας πεθαίνει, ο θείος καλεί τον ανιψιό να κατέβει από την Πτολεμαΐδα στην Αθήνα για να δουλέψει κοντά του. Να του φυλάει το σπίτι και να φροντίζει τα σκυλιά του. Κάποια στιγμή ο ανιψιός θα τα φτιάξει με την, παραγνωρισμένη από το θείο, σύζυγο και μαζί θα σχεδιάσουν τη δολοφονία του.
Η ιστορία θυμίζει το μυθιστόρημα του Τζέιμς Κέιν «Ο ταχυδρόμος χτυπά πάντα δυο φορές», αλλά και τις διάφορες κινηματογραφικές διασκευές του -ιδιαίτερα τη νεορεαλιστική διασκευή στο «Ossessione» του Βισκόντι. Μόνο που ο Οικονομίδης το χρησιμοποιεί απλώς ως βάση για να κάνει διάφορες καίριες ανατροπές και να το εντάξει στέρεα στην ελληνική πραγματικότητα. Σε μια ατμόσφαιρα βγαλμένη μέσα από τον καλύτερο κινηματογράφο: από τη «Δίκη» του Γουέλς ώς τους λούμπεν του Φασμπίντερ.
Οπως και στις προηγούμενες ταινίες του σκηνοθέτη («Σπιρτόκουτο», «Η ψυχή στο στόμα»), η οικογένεια είναι στο επίκεντρο της ταινίας. Μόνο που σε μια κοινωνία σε κρίση (ηθική, πολιτική, οικονομική) αυτή βρίσκεται υπό διάλυση. Η κοινωνική πραγματικότητα δεν αφήνει περιθώρια για αναπνοή. Χώρος υπάρχει μονάχα για καταπίεση, ζήλια, θυμό, εκδίκηση, αγώνα για εξουσία. Αυτά καθοδηγούν και καθορίζουν την πορεία των προσώπων. Μια πορεία, αληθινή κατάβαση στην κόλαση. Με τα πάθη τους ανεξέλεγκτα. Οπου δεν υπάρχει χώρος για αληθινό έρωτα. Με μόνη επιτακτική ανάγκη το σεξ -ένα σεξ βίαιο, ζωώδες. Με τη γυναίκα απλό «παιχνίδι», μέσο για την επίτευξη στόχων.
Στο επίκεντρο και ο διάλογος που, όπως πάντα στον Οικονομίδη, καθορίζει και τους χαρακτήρες των ηρώων του. Διάλογος άμεσος, μπρούτος, που αποδίδουν με ξεχωριστή δύναμη οι τρεις πρωταγωνιστές του. Στην ταινία βασικό ρόλο παίζει και ο περίγυρος: χώροι άδειοι, εγκαταλειμμένοι, βιομηχανικοί, με μουντά, σκοτεινά χρώματα, σαν από φιλμ νουάρ. Γι' αυτό και ο Οικονομίδης επιλέγει το ασπρόμαυρο για να δώσει την αίσθηση του φιλμ νουάρ. Ενα νεο-νουάρ, όμως, που μας μιλά για τη σύγχρονη ελληνική κοινωνία. Για ένα τμήμα της. Για τα αδιέξοδα και τα πάθη μας. Για την αποξένωσή μας. Μια ταινία απ' τα κόκαλα (και την ψυχή) βγαλμένη. Αναμφισβήτητα, η καλύτερη του σκηνοθέτη της.
Somewhere
ΗΠΑ, 2010. Σκηνοθεσία-σενάριο: Σοφία Κόπολα. Ηθοποιοί: Στίβεν Ντορφ, Ελ Φάνινγκ, Μισέλ Μόναγκαν. 98'Με τις σχέσεις ενός πατέρα με την αποξενωμένη κόρη του αλλά και με το τίμημα της δημοσιότητας και τα αδιέξοδα στα οποία οδηγούνται αρκετοί σταρ του Χόλιγουντ καταπιάνεται η Σοφία Κόπολα στο μινιμαλιστικό αυτό «ρόουντ-μούβι» της.
*****
Ο απίθανος, τραγελαφικός, μοναχικός κόσμος ενός ηθοποιού του Χόλιγουντ είναι το θέμα τής, βραβευμένης με το Χρυσό Λιοντάρι της Βενετίας, ταινίας Somewhere («Κάπου») της Σοφίας Κόπολα. Ο Ιταλοαμερικανός ήρωάς της, Τζόνι Μάρκο (ένας μινιμαλιστικός Στίβεν Ντορφ), είναι ένας χωρισμένος, αποξενωμένος από την οικογένειά του, νεαρός σταρ του Χόλιγουντ, που όταν δεν γυρίζει ταινία ή δεν ασχολείται με την προώθησή της περνάει τις μέρες και τις νύχτες του με ποτό, ναρκωτικά και περιστασιακό σεξ. Κάποια στιγμή, η γυναίκα του που, για άγνωστο λόγο, αποφασίζει να εξαφανιστεί για ένα διάστημα, του αφήνει για μερικές μέρες την κόρη τους. Είναι στο διάστημα αυτό που, με την επαφή με την 11χρονη κόρη του, Κλίο (πολύ καλή στο ρόλο η 12χρονη Ελ Φάνινγκ), ο Τζόνι αρχίζει να γίνεται άλλος άνθρωπος και να βλέπει μια αχτίδα αλλαγής -έστω και μικρή- στη ζωή του.
Ο ήρωας τής Κόπολα, όπως και εκείνος στην ταινία της «Χαμένος στη μετάφραση», ζει σε μια αποξενωμένη απ' αυτόν κοινωνία, τρέχοντας στους δρόμους με τη μαύρη Φεράρι του, άλλοτε διασκεδάζοντας με «καυτά» κορίτσια στο περιβόητο Chateau Marmont (το ξενοδοχείο των ροκ σταρ απ' όπου πέρασαν και σταρ όπως η Μονρόε και ο Τζέιμς Ντιν κι όπου ο Τζον Μπελούσι πέθανε από υπερβολική δόση ναρκωτικών) κι άλλοτε, ξαπλωμένος μόνος στο δωμάτιό του, να παρακολουθεί ιδιωτικό lap dance από δυο ξανθές χορεύτριες. Ενώ, στη διάρκεια της μέρας τρέχει σε φωτογραφίσεις, συνεντεύξεις Τύπου (όπου αντιμετωπίζει συχνά ηλίθιες ερωτήσεις) ή σε ταξίδια στο εξωτερικό (στο Μιλάνο) για να παραλάβει το τηλεοπτικό «Βραβείο της γάτας». Μια ζωή που τον έχει αφαιμάξει και τον έχει μετατρέψει σε είδος ζόμπι. Κατάσταση που η σκηνοθέτρια σκιαγραφεί με χιούμορ και ειρωνεία, τονίζοντας τις απαράδεκτες συχνά απαιτήσεις της διασημότητας. Απαιτήσεις που γνωρίζει από πρώτο χέρι, όντας κόρη ενός διάσημου σκηνοθέτη.
Με ένα καλογραμμένο από την ίδια και με ωραία, ατμοσφαιρική φωτογραφία του Ελληνοαμερικανού Χάρι Σαββίδη, η Κόπολα καταγράφει με άνεση και μινιμαλιστικό στιλ τη βασανιστική αυτή πορεία του πρωταγωνιστή της, φέρνοντας στο νου τόσο τις πρώτες ταινίες του Τζιμ Τζάρμους όσο και εκείνες του Αντονιόνι. Μια ταινία ταυτόχρονα σχόλιο πάνω στον κινηματογράφο και τις απαιτήσεις που συχνά οδηγούν τους σταρ σε υπαρξιακά αδιέξοδα.
Γνήσιο αντίγραφο
Copie conforme/Certified copy. Γαλλία/Ιταλία/Ιράν, 2010. Σκηνοθεσία-σενάριο: Αμπάς Κιαροστάμι. Ηθοποιοί: Ζιλιέτ Μπινός, Γουίλιαμ Σίμνελ, Ζαν-Κλοντ Καριέρ. 106'Η τυχαία (;) συνάντηση ενός ζευγαριού σε μια ιταλική πόλη δίνει την ευκαιρία στον Κιαροστάμι να μας μιλήσει για τις αξίες της ζωής, αλλά και την πολυπλοκότητά της. Εξαιρετική η Ζιλιέτ Μπινός (βραβείο ερμηνείας στις Κάνες).
*****
Με τη ζωή και την πολυπλοκότητά της, αλλά και την αξία της αληθινής τέχνης, μέσα από την ιστορία της συνάντησης ενός «ζευγαριού» σε μια ιταλική πόλη, καταπιάνεται στη νέα του αυτή ταινία, γυρισμένη στην Ιταλία, ο Ιρανός σκηνοθέτης Αμπάς Κιαροστάμι. Εκείνο βέβαια που ξεχωρίζεις από τις πρώτες κιόλας σκηνές είναι πως σε όποια χώρα κι αν γυρίζει τις ταινίες του, ο Κιαροστάμι έχει ένα τόσο προσωπικό στιλ που εύκολα τον αναγνωρίζεις.
Τη φορά αυτή, ο σκηνοθέτης της «Γεύσης του κερασιού» στράφηκε στην Ιταλία για να γυρίσει την ιστορία της κρίσης στο γάμο ενός πιθανού «ζευγαριού» (ποτέ δεν μαθαίνουμε αν είναι πράγματι ζευγάρι ή απλώς παίζουν ένα ρόλο): ενός Αγγλου συγγραφέα (στο ρόλο ο γνωστός Βρετανός βαρύτονος Γουίλιαμ Σίμνελ) και μιας Γαλλίδας (εξαιρετική στο ρόλο η βραβευμένη στις Κάνες Ζιλιέτ Μπινός), που βρίσκονται σε μια μικρή ιταλική πόλη, όπου ο άντρας παρουσιάζει το μεταφρασμένο στα ιταλικά βιβλίο του, «Γνήσιο αντίγραφο». Βιβλίο γύρω από τη σχέση πρωτότυπου και αντίγραφου που ο Κιαροστάμι εκμεταλλεύεται για να κάνει ένα σχόλιο πάνω στην απλότητα/πολυπλοκότητα της ζωής μέσα από μια σκηνοθετημένη με ξεχωριστή έμπνευση σκηνή, με το ζευγάρι να ταξιδεύει σ' ένα αυτοκίνητο.
Τα συνεχή, εξαιρετικά τράβελινγκ και οι πάντα ενδιαφέρουσες συζητήσεις γύρω από καίρια προβλήματα της ζωής παραπέμπουν σε παλαιότερες ταινίες του, όπως «Close-Up», «Μέσα από τον ελαιώνα» και «Η γεύση του κερασιού». Τα θέματα που βάζει στην ταινία είναι καίρια: οι ανθρώπινες σχέσεις, ο έρωτας και γενικότερα η ζωή και οι αξίες της αλλά και η αξία της αληθινής τέχνης και ποιο είναι το διαχωριστικό σημείο ανάμεσα στο πρωτότυπο και το αντίγραφο -θέμα για το οποίο παλαιότερα μας είχε μιλήσει και ο Ορσον Γουέλς στην ταινία του «F for Fake».
Off Ways-Berlin (Von Vegen)
ΚΡΙΤΙΚΗ: ΝΙΝΟΣ ΦΕΝΕΚ ΜΙΚΕΛΙΔΗΣΓερμανία, 2009. Ντοκιμαντέρ. Σκηνοθεσία-σενάριο: Ούλι Μ. Σίπελ. Φωτογραφία: Κορνήλιους Πλάχε, Ούλι Μ. Σίπελ. 90'
***Από το περσινό φεστιβάλ του Βερολίνου έρχεται αυτό το πολύ ενδιαφέρον ντοκιμαντέρ γύρω από το ιστορικό κοντσέρτο που έδωσαν στις 21 Δεκεμβρίου 1989 στην αίθουσα «Ηλεκτράνθρακας» του Ανατολικού Βερολίνου τα μέλη της περίφημης μπάντας εναλλακτικής μουσικής (βασισμένης σε ακατέργαστους θορύβους), Einsturzende Neubauten, του Δυτικού Βερολίνου.
Ο σκηνοθέτης αναμιγνύει έντεχνα την τότε εποχή με τη σημερινή, μέσα από τις διαδρομές διαφόρων προσώπων της τότε διχασμένης Γερμανίας, στη σημερινή ενωμένη Γερμανία. Αφορμή για τη δημιουργία ενός οδιπορικού στην Ιστορία, όχι μόνο μέσα από τις αφηγήσεις και τις συναντήσεις των διαφόρων προσώπων αλλά και μέσα από την ιδιόρρυθμη μουσική των Neubauten. *
