Σερ Μπεν Κίνγκσλεϊ «Ανήκω στο θέατρο. Χρειάζομαι σάρκα και αίμα»

Στον ρόλο του Νιζάμ, δόλιου θείου του Ντάσταν, βρίσκουμε τον σπουδαίο και πολυβραβευμένο βρετανό ηθοποιό σερ Μπεν Κίνγκσλεϊ [Ben Kingsley], βραβευμένο με Οσκαρ για την ταινία «Γκάντι». Λιλιπούτειος και άκρως γοητευτικός, ο σερ Μπεν ήταν ιδιαίτερα ευχάριστος την ημέρα της συνάντησής μας μιλώντας από την ικανότητά του στα... υδραυλικά ως τη λατρεία του στον Σαίξπηρ.

- Αν είχατε ένα μαγικό ξίφος σαν αυτό στο «Ρrince of Ρersia» τι θα αλλάζατε από το παρελθόν σας;

«Επειδή τα χέρια μου “πιάνουν”, στον ελεύθερο χρόνο μου ασχολούμαι συνέχεια με τα κατσαβίδια, τις βίδες, τα σφυριά και τα καρφιά. Εχω γλιτώσει λίρες και λίρες με το να επιδιορθώνω μονάχος μου πράγματα και να κάνω τον υδραυλικό. Αλλά ακριβώς επειδή έχω αυτό το χάρισμα, καταντά κουραστικό. Θα ήθελα λοιπόν, αν ήταν να γυρίσει ο χρόνος πίσω, να μην έχω αυτή την ικανότητα. Να μην μπορώ να πιάσω τίποτε! Αν θέλετε τη γνώμη μου όμως, δεν μπορείς να ζητάς αλλαγές από το παρελθόν σου. Λες καμιά φορά “αν δεν είχα χάσει αυτό το τρένο θα είχα... ” Οχι. Γιατί ακριβώς επειδή έχασες το τρένο, είχες την ευκαιρία να γνωρίσεις τον τάδε ή τον δείνα, να κάνεις εκείνο ή το άλλο και πάει λέγοντας... Πιστεύω φανατικά στη δύναμη του τυχαίου».

- Είχατε ποτέ κάποια τέτοιου τύπου εμπειρία;

«Περίπου. Πριν από χρόνια, η σύζυγος του συγγραφέα Αντρέ Ντούμπου του Γ΄ μού έστειλε το χειρόγραφο του μυθιστορήματός του “Σπίτι από άμμο και ομίχλη” λέγοντας ότι ο σύζυγός της είχε βασίσει πάνω μου τον Μπεχράνι, τον κεντρικό ήρωα της ιστορίας. Μου ζήτησε την έγκρισή μου και φυσικά δεν είχα κανένα πρόβλημα. Λίγο καιρό αργότερα, ένας ρώσος σκηνοθέτης ονόματι Βαντίμ Πέρελμαν βρέθηκε σε κάποιο αεροδρόμιο έχοντας χάσει το αεροπλάνο. Περιμένοντας το επόμενο θέλησε να διαβάσει κάτι. Και τι πήρε; Το “Σπίτι από άμμο και ομίχλη”, το οποίο είχα ήδη διαβάσει ως χειρόγραφο προτού καν εκδοθεί. Ο Πέρελμαν, χωρίς να ξέρει την επικοινωνία μου με τη σύζυγο του Ντούμπου, μου τηλεφώνησε και μου είπε ότι σκόπευε να σκηνοθετήσει το “Σπίτι από άμμο και ομίχλη” και ότι με ήθελε παθιασμένα για τον ρόλο του Μπεχράνι. “Γνωρίζετε το βιβλίο; ” με ρώτησε. “Οχι μόνον το γνωρίζω”, του απάντησα, “αλλά γνωρίζω και γιατί με θέλετε για τον ρόλο” (που τελικά χάρισε στον Κίνγκσλεϊ μία ακόμη υποψηφιότητα για Οσκαρ). Αν τώρα αλλάξετε έστω και έναν κρίκο από αυτή την αλυσίδα, όλα θα καταρρεύσουν».

- Φαίνεται να έχετε φιλοσοφήσει αρκετά το ζήτημα του τυχαίου... Κάποιο άλλο φιλοσοφικό ερώτημα που σας απασχολεί;

«Πολλά. Το σημαντικότερο- και αν συναντήσω ποτέ τη Δύναμη που μας κινεί θα τη ρωτήσω- είναι: Μας ωθεί το παρελθόν μας ή μας τραβά το μέλλον μας; Υπάρχει μια διακριτική μεν αλλά τεράστια διαφορά ανάμεσα στα δύο».

- Ως ηθοποιός σας αρέσει το ξαφνικό, το τυχαίο, ακόμη και πάνω στην ίδια τη δουλειά σας;

«Μια ξαφνική αλλαγή, που εντελώς τυχαία έκανε μέ σα σε μια νύχτα ο Στίβεν Σπίλμπεργκ στο σενάριο της “Λίστας του Σίντλερ”, είχε ως αποτέλεσμα μία από τις καλύτερες στιγμές μου σε εκείνη την ταινία. Την προηγουμένη του γυρίσματος με κάλεσε στο δωμάτιό του και με ρώτησε αν θα με πείραζε να πω μια φράση που είχε προσθέσει. Αυτή η φράση, μόλις πέντε λέξεις, ήταν η πεμπτουσία της εβραϊκής ειρωνείας, του εβραϊκού χιούμορ. Και ήταν απαραίτητο να ειπωθεί ακόμη και σε μια ταινία τόσο βαριά, όπως η “Λίστα του Σίντλερ”».

- Ποια ήταν η φράση;

«Σε μια σκηνή της ταινίας προσλαμβάνω έναν εβραίο που έχει μόνο ένα χέρι. Και ο αγαπητός Λίαμ, ο Σίντλερ στην ταινία, γυρνά και μου λέει έκπληκτος: “Μα έχει μόνο ένα χέρι!”. Κι εγώ του απαντώ: “Αλήθεια; Εχει μόνο ένα χέρι;”».

- Τι χρειάζεται να έχει ένας ρόλος για να τον αναλάβετε;

«Θα πρέπει κάπου στον ρόλο να αναγνωρίσω μια ανθρώπινη συμπεριφορά. Οπως συμβαίνει όταν κοιτάζεις ένα πορτρέτο. Θα πρέπει να το κατανοήσεις. Πρέπει λοιπόν να βρω ένα μυστικό μονοπάτι ανάμεσα σε μένα και στον ήρωα που θα υποδυθώ. Αν μέσα στο κεφάλι μου ακούσω τον εαυτό μου να ψιθυρίζει “ξέρω το μυστικό σου” στον ήρωα που πρόκειται να αναλάβω, ξέρω ότι θα τον αναλάβω».

- Τι βρήκατε στον Νιζάμ του «Ρrince of Ρersia»;

«Εδώ όλα ήταν ξεκάθαρα από την αρχή και με βοήθησε η εμπειρία μου από τα έργα του Σαίξπηρ όπου είχα την τύχη να υποδυθώ τεράστιους ήρωες, όπως ο Ριχάρδος ο Γ΄ ή ο Ιάγος στον “Οθέλλο”· άνδρες που λειτουργούν από ζήλια, φθόνο, μετάνοια και πόνο. Ολα αυτά είναι ο αέρας που αναπνέουν, το φαγητό τους, τα κύτταρα στο σώμα τους: “Αχ να ΄ρθει εκείνη η μέρα που θα πάρω το αίμα μου πίσω”. Ο Νιζάμ δεν διαφέρει. Εσωσε τη ζωή του αδελφού του όταν ήταν παιδιά και ποτέ δεν έγινε ο ίδιος βασιλιάς. Είναι κυριευμένος από μίσος».

- Ο Νιζάμ δεν είναι Ιάγος βέβαια,ούτε Ριχάρδος Γ΄, αλλά ο ήρωας μιας ψυχαγωγικής περιπέτειας. Τον αντιμετωπίσατε το ίδιο;

«Δεν θα μπορούσα να κάνω διαφορετικά. Δουλειά μου είναι να δίνω ζωή σε ρόλους ανεξάρτητα από το πόσο σπουδαίοι ή μη σπουδαίοι είναι. Θα πρέπει να μάθω να αναπνέω μαζί τους. Θα πρέπει να τους πιστέψω. Ειδάλλως το αποτέλεσμα θα είναι ψεύτικο».

- Υπάρχει διαφορά ανάμεσα στην ερμηνεία ενός ηθοποιού που παίζει ανάμεσα σε χιλιάδες κομπάρσους, όπως παίξατε στον «Γκάντι», και του ίδιου ηθοποιού που παίζει μόνος μέσα σε ένα δωμάτιο αφού όλα τα υπόλοιπα της σκηνής θα προστεθούν αργότερα με την ψηφιακή τεχνολογία;

«Με κάνετε και νοσταλγώ. Κάποτε είχαμε αληθινούς ανθρώπους στο σετ. Από σάρκα και οστά. Σήμερα; Η ψηφιακή τεχνολογία, αυτό το καταραμένο CGΙ, μας τα έχει πάρει όλα. Το νιώθω στο σώμα μου. Εχω αλλάξει ως ηθοποιός. Παίζοντας τον Γκάντι περπατούσα σε μια πλατφόρμα και έβλεπα 50.000 ανθρώπους να με κοιτάζουν. Δεν χρειαζόταν να κάνω τίποτε παρά να τρέμω από αληθινή συγκίνηση. Πώς να νιώσεις έτσι όταν σου ζητούν να κάνεις το ίδιο χωρίς ψυχή γύρω σου; Είναι σαν να παίζεις “Ρωμαίο και Ιουλιέτα”, να είσαι ο Ρωμαίος και η Ιουλιέτα να είναι ψηφιακή. Γίνεται; Ενας από τους ρόλους που ελπίζω να κερδίσω στο μέλλον είναι ενός βρετανού ναυάρχου. Ειλικρινά δεν ξέρω αν θα δεχθώ τον ρόλο αν μου πουν ότι το πλήρωμά μου θα είναι ψηφιακό. Είμαι του θεάτρου. Χρειάζομαι σάρκα και αίμα γύρω μου».

• Η ταινία «Τhe prince of Ρersia» θα προβάλλεται στις αίθουσες από την Πέμπτη 20 Μαΐου

• Διαβάστε περισσότερα: http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=34&artid=331980&dt=16/05/2010#ixzz0o5BlC6YX

«Το σύμπαν μάς περνά από δοκιμασίες»

Ο Μπεν Κίνγκσλεϊ είδε στην Μπερλινάλε τη νέα του ταινία για πρώτη φορά και θαύμασε την ερμηνεία της Πενέλοπε Κρουζ

Tου Παναγιωτη Παναγοπουλου, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, Kυριακή, 16 Nοεμβρίου 2008

Στην πρώτη του εμφάνιση στη θεατρική σκηνή, σε μια παράσταση όπου εκτός από το ότι έπαιζε έναν από τους βασικούς ρόλους είχε γράψει τη μουσική και τραγουδούσε, πλησίασαν τον Μπεν Κίνγκσλεϊ ο Τζον Λένον και ο Ρίνγκο Σταρ και του είπαν ότι έπρεπε να ασχοληθεί με τη μουσική, διαφορετικά θα το μετάνιωνε για την υπόλοιπη ζωή του. Ο Κίνγκσλεϊ δεν τους άκουσε και δεν το μετάνιωσε. Με ένα Οσκαρ για τον «Γκάντι» και τρεις ακόμη υποψηφιότητες, τον τίτλο του σερ που του απονεμήθηκε το 2001 από τη βασίλισσα Ελισάβετ και σχεδόν εκατό ρόλους στον κινηματογράφο και την τηλεόραση, πέρα από την καριέρα του στο θέατρο, ο Κίνγκσλεϊ είναι μια από τις βασικές και πιο αξιοσέβαστες υποκριτικές δυνάμεις της Βρετανίας.

Ο 65χρονος ηθοποιός, που γεννήθηκε στο Γιόρκσαϊρ, γιος Ινδού γιατρού και μιας όμορφης Βρετανής που εργαζόταν ως μοντέλο, ο Κίνγκσλεϊ, που μεγάλωσε με το όνομα Κρίσνα Μπάνζι, είναι την ίδια στιγμή ένας μεγάλος ηθοποιός, με σπουδαίες ερμηνείες σε ταινίες όπως ο «Γκάντι», το «Sexy beast», η «Λίστα του Σίντλερ» και το «Σπίτι από άμμο και ομίχλη», ενώ την ίδια στιγμή δεν διστάζει να παίξει σε αμφιβόλου γούστου ταινίες σαν το «Love Guru» και την επική περιπέτεια «BloodRayne», κάνοντας πολλούς να απορούν.

Η «Ελεγεία ενός έρωτα» της Ιζαμπέλ Κοϊξέτ (στις αίθουσες από τις 20 Νοεμβρίου) είναι μια ταινία που του δίνει την ευκαιρία να παίξει έναν ακόμη πολύ καλό ρόλο. Βασισμένη στο βιβλίο του Φίλιπ Ροθ «Το ζώο που ξεψυχά», η ταινία αφηγείται την ερωτική ιστορία του Ντέιβιντ, ενός ώριμου διανοούμενου, που αρνείται να δείξει τρυφερότητα και να παραδοθεί στο συναίσθημα, και της Κονσουέλα, μιας νεαρής γυναίκας (την υποδύεται η Πενέλοπε Κρουζ), που του δείχνει αγάπη, για να βρει ανταπόκριση μόνο όταν εκείνη χτυπηθεί από τον καρκίνο. Με αφορμή αυτή την ταινία, συναντηθήκαμε με τον Κίνγκσλεϊ στην περασμένη Μπερλινάλε, μια μέρα μετά την πρώτη προβολή της ταινίας. Ήταν η πρώτη φορά που και ο ίδιος την είδε.

«Είδα την ταινία για πρώτη φορά μαζί με το κοινό, εδώ στην αίθουσα της Μπερλινάλε, και έχω να πω ότι θαύμασα την ερμηνεία της Πενέλοπε», λέει ο Κίνγκσλεϊ. «Πιστεύω ότι τα καταφέραμε καλά. Ότι πετύχαμε ακριβώς ό,τι θέλαμε από αυτή την ιστορία. Ο χαρακτήρας της είναι τόσο ευάλωτος και λειτουργεί απόλυτα απέναντι στον δικό μου. Είναι ίσως ακόμη νωρίς για να βγάλει κανείς συγκεκριμένα συμπεράσματα, όμως πιστεύω ότι θα είναι μια ταινία που θα αγαπηθεί».

• Παίζετε έναν χαρακτήρα που αντιμετωπίζει με δυσκολία το γεγονός ότι μεγαλώνει. Τι σημαίνει για εσάς ότι μεγαλώνετε;

— Είναι σαν να μην υπάρχει η ερώτηση που μόλις μου κάνατε… Κι αυτό γιατί ζω τη ζωή μου, εργάζομαι συνεχώς, είμαι δραστήριος και δεν προλαβαίνω να σκεφτώ κάτι τέτοιο. Είμαι το αντίθετο από τον χαρακτήρα που παίζω στην ταινία, γιατί ο Ντέιβιντ ζει μια κατασκευασμένη πραγματικότητα, ενώ θέλει να ζήσει κάτι άλλο. Έχει αφιερώσει τη ζωή του στην απουσία της οικειότητας και το σύμπαν αποφασίζει να τον δοκιμάσει. Γιατί το σύμπαν σού στέλνει δοκιμασίες για τα πράγματα που προσπαθείς να αποφύγεις. Η δική του δοκιμασία έρχεται με το πρόσωπο της Κονσουέλα και με τον θάνατο του καλύτερού του φίλου, που υποδύεται ο Ντένις Χόπερ. Εκείνη τη στιγμή διαπιστώνει τη θνητότητα. Η διαφορά ωστόσο του Ντέιβιντ με τον φίλο του τον Τζορτζ, είναι ότι ο φίλος του πεθαίνει καλά. Πεθαίνει αγαπώντας τη γυναίκα του και δίνοντας ένα φιλί στον καλύτερό του φίλο. Δεν πεθαίνει μόνος, αλλά με τους δικούς του ανθρώπους κοντά του και με την αγάπη τους. Και τότε ο Ντέιβιντ σκέφτεται: «Πώς θα πεθάνω άραγε εγώ;». Προς το τέλος της ταινίας, ο Ντέιβιντ είναι ένας άνθρωπος ολοκληρωμένος, γιατί επιτρέπει στον εαυτό του την οικειότητα και το να αγαπηθεί.

• Η συμπεριφορά του δεν είναι αρκετά συνηθισμένη στον κόσμο και ειδικά στους άντρες;

— Κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων προσπαθήσαμε να ανακαλύψουμε κάποιες αλήθειες για τους χαρακτήρες που παίζουμε. Αυτό που ανακάλυψα για τον Ντέιβιντ, είναι ότι είναι ένας άντρας που έχει συνηθίσει να βρίσκεται ανάμεσα σε άντρες και βρίσκει τρομακτική την οικειότητα. Επίσης κυριαρχείται από τη λογική του και από το σώμα του, θεωρώντας ότι αν δείξει αγάπη, παραδίδεται. Τα πράγματα δεν λειτουργούν όμως έτσι. Δεν υπάρχουν παιχνίδια εξουσίας στις στενές ανθρώπινες σχέσεις που να τις κάνουν καλύτερες. Βλέπω κάθε τόσο στα περιοδικά στήλες με συμβουλές που λένε «κάνε αυτό» ή «μην κάνεις αυτό» ή «πώς να ελέγξεις το παιχνίδι». Είναι γελοίο κάτι τέτοιο. Δεν φέρνει κανένα αποτέλεσμα, εκτός από μοναχικούς ανθρώπους, που προσπαθούν να παίξουν παιχνίδια και μένουν μόνοι. Με τη σχέση του με την Κονσουέλα, το σύμπαν στέλνει στον Ντέιβιντ το μήνυμα «Πρόσεξε: Game over». Και εκείνος αποφασίζει να ακούσει το μήνυμα και να παραδοθεί.

• Βρισκόμαστε σε ένα φεστιβάλ όπου προβάλλονται τρεις ταινίες που παίζετε: Η «Ελεγεία ενός έρωτα», το «Χυμαδιό» και το «Transiberian». Γιατί εργάζεστε τόσο πολύ;

— Απλώς έτυχε. Έτυχε τα δύο τελευταία χρόνια να δουλέψω πολύ. Μ’ αρέσει η δουλειά μου, την αγαπώ, θέλω να συμμετέχω και να παράγω έργο, αξιοποιώντας όλες μου τις δυνατότητες. Προσπαθώ να βοηθώ συγγραφείς, νέους σκηνοθέτες, ηθοποιούς, να τους φέρω κοντά σε παραγωγούς. Συμβαίνει κάτι σαν κι αυτό που λέγαμε πριν για το σύμπαν. Σαν να έγινε μια στροφή στους πλανήτες κι αυτό ξαφνικά να μου έφερε πολλή δουλειά, κάτι που μου είναι εξαιρετικά ευχάριστο. Όσο δουλεύω, τόσο περισσότερο μου αρέσει και το απολαμβάνω.

• Νιώσατε ποτέ ότι μπορεί να χάσετε τον εαυτό σας ανάμεσα στους ρόλους που παίζετε; Αφήνετε χρόνο για τον εαυτό σας;

— Ποτέ δεν συνέβη αυτό. Ούτε πρόκειται να συμβεί. Αγαπώ τους ρόλους μου, αλλά δεν παίζω παιχνίδια και δεν χάνω τον εαυτό μου σ’ αυτούς. Και πάντα, ακόμη και όταν παίζω, είμαι ο εαυτός μου. Δεν θεωρώ ότι παίζοντας αφήνομαι σε μια μεταμφίεση. Οπότε, μην ανησυχείτε, δεν πρόκειται να χαθώ πουθενά…