Ο μαγικός κόσμος του animation είναι εδώ

Δημιουργοί από τριάντα χώρες δίνουν ραντεβού στην Αθήνα για το 5ο διεθνές φεστιβάλ κινουμένων σχεδίων Animfest

Του Σπυρου Γιανναρα, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 07/03/2010

Η φετινή διεκδίκηση του Οσκαρ καλύτερης ταινίας από το 3D animation «Avatar» ή η μεγάλη επιτυχία του «Up» των Πιτ Ντόκτερ και Μπομπ Πίτερσον αποτελούν σαφή δείγματα της ραγδαίας αύξησης της δημοτικότητας ενός είδους που στην Ελλάδα κάνει τα πρώτα δειλά του βήματα. Η διοργάνωση του 5ου διεθνούς φεστιβάλ κινουμένων σχεδίων Animfest από την Πέμπτη 11 ώς την Κυριακή 14 Μαρτίου στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος (Ιερά οδός & Μεγάλου Αλεξάνδρου 134-136, Κεραμεικός) με τη συμμετοχή δημιουργών από τριάντα χώρες δίνει την ευκαιρία στο ελληνικό κοινό να πάρει μια ιδέα της ιστορίας και της ποικιλίας των κινουμένων σχεδίων από τα πρώτα χειροποίητα σχέδια μέχρι τις πιο σύγχρονες παραγωγές.

Το φετινό πρόγραμμα περιλαμβάνει ένα διεθνές διαγωνιστικό τμήμα ταινιών animation μικρού μήκους, ένα μεγάλο αφιέρωμα στο γερμανικό κινούμενο σχέδιο, καθώς και αφιερώματα σε σύγχρονους, αλλά και πιο παλιούς αναγνωρισμένους δημιουργούς.

Εντονη πολιτική χροιά

Το διαγωνιστικό τμήμα το οποίο αποτελεί αναμφίβολα την ραχοκοκαλιά του φεστιβάλ δίνει την ευκαιρία σε Ελληνες καλλιτέχνες και φοιτητές νέων τεχνολογιών και κινηματογραφικών σχολών να γνωρίσουν και να έρθουν σε διάλογο με το έργο ξένων δημιουργών. Η εξέλιξη της ψηφιακής τεχνολογίας καθιστά ευκολότερη τη συμμετοχή σπουδαστών με πειραματικές ταινίες 3D, και μικρών ανεξάρτητων εταιρειών παραγωγής animation. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο το γεγονός ότι οι περισσότερες συμμετοχές στο διαγωνιστικό τμήμα του Animfest είναι τέτοιου είδους. Η βράβευση στον διαγωνισμό προσφέρει ένα πέρασμα από τη σχετική αφάνεια στο φως, καθώς αποτελεί εχέγγυο για τον εντοπισμό των δημιουργών από τις μεγάλες εταιρείες του χώρου.

Η θεματική των διαγωνιζόμενων ταινιών έχει έντονη πολιτική χροιά. Τα περισσότερα έργα animation ασχολούνται με τον πόλεμο, τις χώρες του Τρίτου Κόσμου, το περιβάλλον και κατ’ επέκταση τη ζωή στην (μεγαλου)πόλη. Τα θέματα αυτά προσεγγίζονται μέσω ποικίλων τεχνικών (2D και 3D animation) και τη χρήση ετερόκλητων υλικών όπως χαρτί, σύρμα, πλαστελίνη, ακόμα και κουτιά. Η θεματική των υποψήφιων προς βράβευση ταινιών αντικατοπτρίζει την επικρατούσα διεθνή τάση, του πολιτικού κινούμενου σχεδίου. Πολλά από τα πρόσφατα βραβεία αντίστοιχων φεστιβάλ όπως του Ανεσί (Γαλλία) αφορούσαν έργα ανάλογης θεματικής.

Στον περσινό διαγωνισμό συμμετείχαν 40 ελληνικές ταινίες. Αξίζει να σημειωθεί η ελληνική συμμετοχή στο διαγωνιστικό μέρος του Animfest της παραγωγής κινουμένων σχεδίων (3D animation) με τη συμμετοχή της ΕΡΤ «Ενα δέντρο μια φορά» σε σκηνοθεσία Παναγιώτη Ράππα η οποία βασίζεται στο ομώνυμο παραμύθι του Ευγένιου Τριβιζά.

Αφιέρωμα στη Γερμανία

Στο πλαίσιο του μεγάλου αφιερώματος στα γερμανικά κινούμενα σχέδια σε συνεργασία με το Φεστιβάλ της Στουτγκάρδης και το Ινστιτούτο Γκαίτε θα προβληθούν ταινίες κινουμένων σχεδίων από τα πρώτα βήματα του κινηματογράφου μέχρι πολύ πρόσφατες δημιουργίες.

Το αφιέρωμα εστιάζει σε τρεις κομβικούς σταθμούς της ιστορίας του γερμανικού animation με την παρουσίαση χαρακτηριστικών έργων της Λότε Ρέινιγκερ (1899-1981), δημιουργιών της Λαϊκής Δημοκρατίας της Γερμανίας (1959-1989) και σύγχρονων έργων της επανενωμένης Γερμανίας.

Το φεστιβάλ περιλαμβάνει τρία επιπλέον ειδικά αφιερώματα σε δυο διακεκριμένους ξένους δημιουργούς και έναν Ελληνα: στον Ολλανδό Πολ Ντρίεσεν (σε συνεργασία με το Netherlands Instituut Voor Animatie Film), στον Βρετανό Μπάρι Περβς και στον εικαστικό και καθηγητή χαρακτικής της Καλών Τεχνών Μιχάλη Αρφαρά, ο οποίος έχει ασχοληθεί συστηματικά με το κινούμενο σχέδιο.

Ο Αρφαράς και ο Περβς είναι δύο από τους τέσσερις δημιουργούς που στο πλαίσιο σεμιναρίων Masterclass (ένα κάθε μέρα) θα παρουσιάσουν το έργο τους και θα μιλήσουν για τις τεχνικές, τα προβλήματα που ανακύπτουν κατά τη διαδικασία κατασκευής ενός animation και την εξέλιξη της τέχνης τους. Τα υπόλοιπα Masterclass θα δοθούν από τον διευθυντή του ολλανδικού ινστιτούτου animation, Τον Κρόουν και τον Ισραηλινό Ντέιβιντ Πολόνσκι, καλλιτεχνικό διευθυντή της ταινίας «Βαλς με τον Μπασίρ». Το θέμα του masterclass του Πολόνσκι είναι «Behind the lines- The Making of «Waltz with Bashir’». Η εν λόγω ταινία, η οποία βραβεύθηκε με το βραβείο καλύτερης ταινίας, καλύτερης σκηνοθεσίας, σεναρίου, φωτογραφίας, μοντάζ και ήχου από την Κινηματογραφική Ακαδημία του Ισραήλ θα είναι μια από τις τέσσερις μεγάλου μήκους παραγωγές που θα προβληθούν στη διάρκεια του φεστιβάλ σε μια από τις δύο αίθουσες της Ταινιοθήκης.

Το Animfest πλαισιώνουν δύο ακόμα θεματικές προβολές. Σε συνεργασία με το Γαλλικό Ινστιτούτο Αθηνών θα παρουσιαστεί μια ανθολογία κινουμένων σχεδίων από μια από τις μεγαλύτερες «σχολές» του κόμικ και του animation παγκοσμίως, τη Γαλλία. Ενώ το πανόραμα ταινιών κινουμένων σχεδίων από ολόκληρο τον κόσμο αποπειράται να δώσει μια γεύση της σύγχρονης δημιουργίας animation σε ολόκληρη την υφήλιο. Παράλληλα με το Animfest θα πραγματοποιηθεί έκθεση σκίτσων και κόμικ σπουδαστών της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών και Νέων καλλιτεχνών.

Ακριβό σπορ και άγνωστο

Ο σκηνοθέτης Παναγιώτης Ράππας, ο οποίος είναι ισόβιο μέλος της Ακαδημίας Τεχνών και Επιστημών του Κινηματογράφου των ΗΠΑ, επισήμανε ότι ο γενικός όρος «κινούμενο σχέδιο» αφορά δύο διαφορετικά είδη δημιουργίας: Τα animation τύπου «Αvatar» και τις προσωπικές εικαστικές δημιουργίες. «Κι εγώ από τον χώρο της ζωγραφικής ξεκίνησα. Οι περισσότεροι εικαστικοί και ζωγράφοι επιδεικνύουν κάποια στιγμή ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την κινούμενη εικόνα.

Το ελληνικό κινούμενο σχέδιο βρίσκεται ακόμα στα σπάργανα», υπογραμμίζει ο πρώην συνεργάτης του Steven Spielberg. «Η χώρα μας δεν διαθέτει Ακαδημία Κινηματογράφου και κατ’ επέκταση ούτε και συστηματοποιημένες κινηματογραφικές σπουδές. Για την ώρα δεν υπάρχουν, από όσο γνωρίζω, εξειδικευμένες σχολές στον τομέα των multimedia. Ταυτόχρονα και σε αντίθεση την διαδεδομένη άποψη σύμφωνα με την οποία το κινούμενο σχέδιο είναι απλό και σχετικά φτηνό στην παραγωγή, το animation είναι ένα πολύ ακριβό μέσο ακόμα και για την παραγωγή μιας πολύ μικρής ταινίας 30’’. Και πολύ δύσκολο και κοπιαστικό στην παραγωγή του. Με δεδομένο ότι το κόστος μιας μεγάλου μήκους κινηματογραφικής ταινίας ξεκινάει από 60 εκατομμύρια δολάρια και μπορεί να ξεπεράσει τα 300, οι δυνατότητες σε μια εκ των πραγμάτων μικρή αγορά όπως η ελληνική είναι σε γενικές γραμμές περιορισμένες.

Ωστόσο, τα τελευταία χρόνια ο αριθμός των νέων κυρίως ανθρώπων που ασχολούνται με το είδος, ολοένα αυξάνεται. Αρχίζουν σιγά σιγά να δημιουργούνται ταινίες κινουμένων σχεδίων με ελληνικό χαρακτήρα», συμπλήρωσε ο κ. Ράππας. Οι επαγγελματικές δυνατότητες είναι επίσης σχετικά περιορισμένες. Ο νέος δημιουργός μπορεί να ασχοληθεί με τη διαφήμιση έχοντας ωστόσο το μειονέκτημα του εξαιρετικά μεγάλου κόστους παραγωγής ενός animation ή κινουμένου σχεδίου.

Οσο πιο στρουμπουλοί τόσο καλύτεροι

• «Εναι κρίμα που δεν θα έρθω, είχα πάρει ακόμα και τα εισιτήρια», ακούγεται η Τζοάνα Κουίν στο άλλο ακουστικό, κάπου στην Ουαλία.

«Dreams and Desires: Family Ties» (2006)

• Οι αλλαγές ημερομηνιών του Animfest -που τελικά θα γίνει 2 με 5 Απριλίου- επέβαλαν στη διάσημη Βρετανίδα ανιμέιτορ να μην παρευρεθεί στο αφιέρωμα στη δουλειά της στο πλαίσιο της ελληνικής γιορτής του ανιμέισον. Οπότε σκεφτήκαμε πως μια κουβέντα μαζί της ίσως μας αποζημίωνε. Ποια είναι, όμως, η Τζοάνα Κουίν;

• Σπούδαζε ακόμα γραφικές τέχνες όταν η πρώτη μικρή μήκους ανιμέισον ταινία της «Girl's Night Out» (1986), για τις περιπέτειες της νοικοκυράς Μπέριλ με τις φίλες της σε στριπ κλαμπ για κυρίες, σύστησε το μοναδικά ζωντανό της σχέδιο στο παγκόσμιο κοινό. Από τότε απέκτησε δική της εταιρεία παραγωγής, την Beryl Productions, και ένα τσούρμο βραβεία.

• Το μικρού μήκους έργο της για τον βρετανικό αυτοκρατορικό ιμπεριαλισμό «Britannia» (1993) βραβεύτηκε με το βραβείο Λεονάρντο Ντα Βίντσι, που παραδόξως τής απένειμε ο ίδιος ο πρίγκιπας Φίλιπ στο Μπάκιγχαμ. Εργα της έχουν τιμηθεί με Bafta, Emmy και Anneci. Τα «Famous Fred» (1996) και «The Wife of Bath» (1998) ήταν υποψήφια για Οσκαρ, ενώ το «Dreams and Desires: Family Ties», που είδαμε πέρσι στο πλαίσιο του Πανοράματος Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου της «Ε», έχει πάρει πάνω από 40 διακρίσεις διεθνώς. Ταυτόχρονα η εταιρεία της έχει δημιουργήσει διαφημίσεις για τις μεγαλύτερες αγορές της Δύσης και εταιρείες όπως η Whiskas, η United Airlines και το χαρτί υγείας Charmin.

Ποια θα λέγατε πως είναι τα βασικά στοιχεία του στιλ σας;

«Body beautifull» (1990)

• «Μ' αρέσει να σχεδιάζω ρευστά πράγματα, που όταν τα βλέπεις νιώθεις την κίνηση του μολυβιού. Κάθε αυτόνομο σχέδιο να έχει μια δική του κίνηση. Δεν είναι πως το προσπαθώ, απλά μου βγαίνει έτσι».

Τι σας ενέπνευσε να δημιουργήσετε την υπέροχα στρουμπουλή Μπέριλ, τον χαρακτήρα με τον οποίο διακριθήκατε αρχικά και τελικά σας συντροφεύει τόσες δεκαετίες;

• «Μάλλον η μητέρα μου...».

Το ξέρει;

• «Οχι, άλλωστε δεν είναι ακριβώς έτσι η μητέρα μου. Οι δικοί μου χώρισαν όταν ήμουν μικρή και η μητέρα μου με μεγάλωσε μόνη της, χωρίς να παραπονεθεί ποτέ για τίποτα. Αυτό πέρασε στην Μπέριλ, που προσπαθεί σκληρά και πάντα γελάει, δεν γκρινιάζει. Είναι στρουμπουλή, γιατί μου αρέσει να σχεδιάζω στρουμπουλούς ανθρώπους. Οσο πιο στρουμπουλοί τόσο καλύτεροι μου βγαίνουν».

Γιατί;

• «Δεν ξέρω, οι αδύνατοι μου βγαίνουν πάντα ενοχλητικοί και μισεροί. Συνήθως οι κοκαλιάρηδες βγαίνουν καλοί «κακοί»».

Πώς επιλέγετε το θέμα σας;

• «Δουλεύω πολύ στενά με τον σύντροφό μου, σεναριογράφο και παραγωγό Λεζ Μιλς, και πολλά θέματα έρχονται από αυτόν. Είχε μια πολύ περίεργη ζωή και πολλές από τις εμπειρίες του περνάνε στα έργα».

Ποιο κομμάτι του ανιμέισον απολαμβάνετε περισσότερο;

• «Το σχέδιο και την απόδοση κίνησης. Τη μαγεία που νιώθεις όταν αυτό το στατικό σχέδιο στο στόριμπορντ το κάνεις για πρώτη φορά να κινείται και να ζωντανεύει. Είναι μια απόλαυση που σου δίνει το κουράγιο να συνεχίζεις και να αντέχεις το μεγαλύτερο κομμάτι της διαδικασίας του ανιμέισον, που είναι πολύ βαρετό- σχέδιο και ξανά σχέδιο».

Πώς προέκυψε το «Britannia»;

• «Μου ζητήθηκε από έναν αριστερό παραγωγό, που παλιότερα συνεργαζόταν με το BBC, να εικονοποιήσω σε μια μικρού μήκους ένα βιβλίο για τη βρετανική αυτοκρατορία. Αρχικά το αποτέλεσμα ήταν ωραίο, αλλά έμοιαζε σαν να εικονογραφούμε το βιβλίο. Ηταν πολύ στατικό. Οπότε δοκίμασα να δώσω εναλλακτικά την εικόνα του βρετανικού ιμπεριαλισμού σε 5 λεπτά μέσω του ανιμέισον».

Θα δουλεύατε στη διαφήμιση για λόγους πέρα από τον οικονομικό;

• «Πιθανότατα ναι. Το απολαμβάνω. Οι δουλειές εκεί είναι σύντομες και σου δίνουν τη δυνατότητα να δείξεις τη δουλειά σου σε χιλιάδες ανθρώπους. Είναι ειρωνικό αν το σκεφτείς... Εχω δώσει τόση ενέργεια και πάθος στις μικρού μήκους και οι περισσότεροι άνθρωποι με ξέρουν από τις διαφημίσεις με τα αρκουδάκια για ένα χαρτί τουαλέτας! Από την άλλη, είναι κάτι να νιώθει καλά η μητέρα και οι φίλοι σου όταν βλέπουν τη δουλειά σου στην τηλεόραση. Σου δίνει και ένα συγκεκριμένο στάτους στην αγορά. Δημιουργικά μπορεί να μην είναι τόσο ικανοποιητικό, αλλά σου δίνει τη δυνατότητα να κάνεις αυτό που θέλεις και εκτός διαφήμισης. Πώς αλλιώς θα είχαμε δικό μας στούντιο και υπαλλήλους; Πώς θα έρχονταν όλοι αυτοί οι φοιτητές που παίρνουμε δοκιμαστικά κοντά μας;»

Ποιο είναι το πιο αγαπημένο από τα έργα σας;

• «Το «Britannia». Ηταν απολαυστικός ο τρόπος που φτιάχτηκε, με το μόρφινγκ ενός και μόνο χαρακτήρα, ενός υστερικού μπουλντόγκ, χωρίς καν φόντο. Το ίδιο ευχάριστο ήταν και ότι το κοινό, ιδιαίτερα εκτός Βρετανίας, το υποδέχτηκε θερμά».

Η Μπέριλ, με την οποία έχετε τόσο συνδεθεί, τι θα απογίνει;

• «Επιστρέφουμε στην Μπέριλ για την επόμενη περιπέτειά της, το «Dreams and Desires: Beverly Thrills», που φτιάχνουμε τώρα. Θα έχει πια περάσει στη θέση του παρατηρητή, καθώς θα έχει πάρει μια κάμερα και θα βλέπει μέσα από αυτή τους μέχρι τώρα δεύτερους ρόλους γύρω της. Πηγαίνει στην αδερφή της, που είναι επιχειρηματίας στον χώρο της κρυογενετικής στην Αμερική, κολλημένη με τη διατήρηση της ζωής, και προσπαθεί εκεί να βρει τον εαυτό της». *

Το κινούμενο σχέδιο δεν είναι φτηνό υποκατάστατο του σινεμά

Πώς βλέπετε το ανιμέισον την εποχή της οικονομικής κρίσης; Καλύτερα ή χειρότερα;

• «Χθες μίλησα με κάποιον που εκπροσωπούσε σκηνοθέτες και δημιουργούς σε διαφημιστικές εδώ και 20 χρόνια και έκλεισε την επιχείρησή του. Εχουν αρχίσει όλοι να ψάχνουν για φτηνότερα, εναλλακτικά της τηλεόρασης, μέσα. Ισως έτσι οδηγηθούμε στην ελευθερία του Ιντερνετ, όπου δημιουργούμε με μικρότερο κόστος και λιγότερους τεχνικούς περιορισμούς και απευθυνόμαστε σε κοινό εκατομμυρίων. Η «κακή» πλευρά της κρίσης είναι πως για πολλούς το ανιμέισον μπορεί τώρα να θεωρηθεί ένα φτηνό, μιας χρήσης υποκατάστατο της κινηματογραφίας. Θα ήταν άδικο, γιατί όταν το κάνεις όπως εγώ, δεν είναι καθόλου φθηνό και εύκολο. Θέλει χρόνο και πολλά χέρια. Γενικά, πάντως, το ανιμέισον μειώνει το κόστος του χρονιά με τη χρονιά, σε μια εποχή όπου το κόστος ζωής αυξάνεται διαρκώς».

Info: 2-5 Απριλίου, κινηματογράφος «Ιλιον» (Τροίας 34 και Πατησίων 11). Το αφιέρωμα στην Τζοάνα Κουίν το Σάββατο 4 Απριλίου, 10 μ.μ.

• Του ΒΑΓΓΕΛΗ ΒΑΓΓΕΛΑΤΟΥ, Ελευθεροτυπία, Σάββατο 28 Μαρτίου 2009

Ψηφιακοί ηθοποιοί προσεχώς στην οθόνη μας

Κλώνους που δεν θα διαφέρουν από τους πραγματικούς συμπρωταγωνιστές τους θα δημιουργήσουν σε λίγο καιρό ερευνητές

Του Κωστα Δεληγιαννη, Η Καθημερινή, 17/01/2009. Θα μπορούσατε να φανταστείτε κάποια άλλη ηθοποιό εκτός από την Αντζελίνα Τζολί να υποδύεται τη Λάρα Κροφτ; ΄Η τον Χάρι Πότερ να παίρνει «σάρκα και οστά» από κάποιον διαφορετικό πρωταγωνιστή πέρα από τον Daniel Radcliffe; Ισως σε μερικά χρόνια κάτι τέτοιο να είναι αναπόφευκτο, καθώς οι ηθοποιοί δυστυχώς γερνούν, με συνέπεια να μην μπορούν επ’ άπειρον να παίζουν ρόλους οι οποίοι παραπέμπουν σε έφηβους μάγους ή αρχαιολόγους με αθλητικές ικανότητες.

Ισως πάλι όχι, αν οι ειδικοί από τις εταιρείες Image Metrics και AMD αλλά και το Πανεπιστήμιο της Νότιας Καλιφόρνιας καταφέρουν, όπως υποστηρίζουν, κυριολεκτικά να σταματούν τον χρόνο για τους κινηματογραφικούς ήρωες. Τότε, χρησιμοποιώντας την τεχνολογία LightStage που ανέπτυξαν οι παραπάνω εταιρείες, οι κινηματογραφόφιλοι θα έχουν τη δυνατότητα να απολαμβάνουν τα σίκουελ των αγαπημένων τους ταινιών με τους ηθοποιούς με τους οποίους τα ταύτισαν – και μάλιστα αιώνια νέους, παρόλο που μπορεί να έχουν πια φτάσει στα βαθιά γεράματα ή ακόμη και να έχουν πεθάνει.

• Η τεχνολογία LightStage

Το μόνο που χρειάζεται, υποστηρίζουν οι ερευνητές, είναι να δημιουργήσουν έναν ψηφιακό κλώνο κάθε ηθοποιού χρησιμοποιώντας την τεχνολογία LightStage. Ετσι, με τη βοήθεια πανίσχυρων μικροεπεξεργαστών και εξαιρετικά περίπλοκων προγραμμάτων, κάθε τέτοιος ψηφιακός κλώνος θα μπορεί να μιλάει και να κινείται στην ταινία με τόση αληθοφάνεια ώστε να μη διαφέρει σχεδόν καθόλου από τους πραγματικούς συμπρωταγωνιστές του. «Σε λίγο καιρό θα είμαστε έτοιμοι να δημιουργήσουμε οποιαδήποτε κινηματογραφική σκηνή μπορεί κανείς να φανταστεί», λέει χαρακτηριστικά στην εφημερίδα Mercury News ο Mark Starkenburg από την Image Metrics.

Παρόλο που οι υπολογιστές έχουν δώσει τη δυνατότητα στους σκηνοθέτες να συμπεριλάβουν στις ταινίες τους εντυπωσιακά οπτικά εφέ, μέχρι σήμερα οι προγραμματιστές επικεντρώνονται συνήθως στην απεικόνιση αντικειμένων όπως κτιρίων ή δέντρων, αποφεύγοντας συνήθως τις ανθρωπόμορφες φιγούρες στις οποίες θα ζουμάρει η κινηματογραφική κάμερα. Ο λόγος είναι ότι τα προγράμματα γραφικών δεν μπορούν να αποδώσουν στην εντέλεια τους ανεπαίσθητους μορφασμούς που κάνει ένα ανθρώπινο πρόσωπο, με συνέπεια οι ψηφιακοί κλώνοι να μοιάζουν στους θεατές περισσότερο με απόκοσμα όντα παρά με ανθρώπους.

Μπορεί να μοιάζει παράδοξο, όμως όσο πιο πολύ ένα τέτοιο εικονικό δημιούργημα πλησιάζει την ανθρώπινη μορφή τόσο πιο αφύσικο το κάνουν να φαίνεται οι μικρές του ατέλειες. Και μάλιστα, αυτό δεν ισχύει μόνο για τους ψηφιακούς κλώνους των ταινιών, αλλά και για τα ρομπότ. Γι’ αυτό και ο Masahiro Mori, ο Ιάπωνας επιστήμονας ο οποίος μελέτησε ήδη από τη δεκαετία του ’70 το φαινόμενο, πρότεινε στους ρομποτιστές να αποφεύγουν να κατασκευάζουν ανδροειδή που θα μιμούνται τη μορφή και την κίνηση του ανθρώπου, πριν φτάσουν σε αντίγραφα που θα αγγίζουν το τέλειο.

Τι εμπόδιζε μέχρι σήμερα τους ειδικούς στα κινηματογραφικά εφέ να φτιάξουν πιστές ανθρώπινες απομιμήσεις; Κατ’ αρχάς η τεράστια υπολογιστική ισχύς που χρειαζόταν για να αποδώσουν τις ανθρώπινες κινήσεις και εκφράσεις - την οποία η τεχνολογία LightStage εξασφάλισε με τη συνεργασία της AMD, της εταιρείας που κατασκεύασε κάρτες γραφικών με σχεδόν διπλάσια υπολογιστική ισχύ από αυτές που κυκλοφορούσαν μέχρι και πριν από ένα χρόνο στο εμπόριο.

• Ρεαλιστικά ομοιώματα

Κατά δεύτερον, ο όγκος των οπτικών δεδομένων στα οποία θα βασιστεί ο ψηφιακός κλώνος του πρωταγωνιστή: μέχρι σήμερα, για να δημιουργηθεί το εικονικό αντίγραφο ενός ηθοποιού, οι ειδικοί τοποθετούν πάνω του αισθητήρες οι οποίοι καταγράφουν ψηφιακά δεδομένα για τη θέση του σώματος και του προσώπου του καθώς αυτός κινείται ή κάνει κάποιο μορφασμό. Ωστόσο, μπορεί αυτά τα δεδομένα να δίνουν τη δυνατότητα στους προγραμματιστές να αναπαράγουν τις ίδιες κινήσεις στον ψηφιακό κλώνο, όμως δεν μπορούν να τις αποδώσουν με απόλυτη φυσικότητα - λόγω του γεγονότος ότι λείπουν δεδομένα για κρίσιμα σημεία όπως η περιοχή των ματιών ή της γλώσσας, για παράδειγμα, όπου βέβαια δεν μπορούν να τοποθετήσουν αισθητήρες.

Γι’ αυτό και το LightStage ακολουθεί μία εντελώς διαφορετική φιλοσοφία: ο ηθοποιός μπαίνει σε ένα σφαιρικό κλωβό από 3.000 προβολείς LED, ώστε δύο κάμερες υψηλής ανάλυσης να τον φωτογραφίζουν με ταχύτητα 15 καρέ ανά δευτερόλεπτο την ώρα που αυτός κινείται και παίρνει διάφορες εκφράσεις. Ετσι, με την ανάλυση των φωτογραφιών από ειδικά προγράμματα, οι ειδικοί έχουν πλέον δεδομένα κυριολεκτικά για κάθε λεπτομέρεια από το σώμα και το πρόσωπο του πρωταγωνιστή, κάνοντας ακόμη πιο ρεαλιστικό το ψηφιακό ομοίωμά του.

Οι ειδικοί που ανέπτυξαν το LightStage θεωρούν ότι είναι θέμα χρόνου να κατασκευαστούν ακόμη πιο ισχυρά τσιπ γραφικών, έτσι ώστε ολόκληρες ταινίες να βασίζονται σε τέτοιους ψηφιακούς κλώνους, «δανεισμένους» είτε από τους ίδιους τους ηθοποιούς που αντιγράφουν είτε από τους κληρονόμους τους. Αλλοι υποστηρίζουν ότι, μπορεί έτσι να μειωθεί το κόστος παραγωγής των ταινιών, όμως με αυτόν τον τρόπο ο κινηματογράφος θα μονοπωλείται πια από την τεχνολογία και όχι από τις υποκριτικές ερμηνείες των ηθοποιών. Οποιο και αν είναι το αποτέλεσμα, ο πρώτος ψηφιακός ηθοποιός στον κόσμο είναι ήδη γεγονός, έστω και αν πρωταγωνιστεί σε ένα βίντεο διάρκειας μόλις 26 δευτερολέπτων. Είναι η εικονική εκδοχή της Emily O’Brien, γνωστής από τη σαπουνόπερα «Ατίθασα Νιάτα».

• O Φρεντ Αστέρ με παρτενέρ μια... σκούπα

Αν μέχρι σήμερα δεν έχει σκηνοθετηθεί καμία ταινία με πρωταγωνιστές αποκλειστικά ψηφιακούς κλώνους, αυτό οφείλεται κυρίως στο γεγονός ότι η δημιουργία των εικονικών αντιγράφων είναι εξαιρετικά χρονοβόρα και δαπανηρή, καθώς χρειάζεται την επιμέλεια ενός επιτελείου από ειδικούς στο animation. Στις περισσότερες περιπτώσεις, οι σκηνοθέτες χρειάζεται επίσης να χρησιμοποιήσουν διάφορα τρικ για να κρύψουν τις λεπτομέρειες που κάνουν τον κλώνο να μοιάζει αφύσικος. Ετσι, ψηφιακοί σωσίες έχουν χρησιμοποιηθεί μέχρι σήμερα σχεδόν αποκλειστικά για διαφημιστικά σποτ, για τις ανάγκες των οποίων… αναστήθηκαν νεκροί κινηματογραφικοί αστέρες ή μουσικοί. Πριν από λίγες ημέρες, άλλωστε, ξεκίνησε η προβολή ενός τέτοιου βίντεο με τον Τζον Λένον να διαφημίζει το «λάπτοπ των 100 δολαρίων», ενώ ένα χρόνο νωρίτερα χρησιμοποιήθηκε ένας ψηφιακός σωσίας του νεκρού Αγγλου κωμικού Bob Monkhouse σε μία εκστρατεία για τον καρκίνο του προστάτη. Ωστόσο, ανάλογα σποτ έχουν γυρισθεί και για καθαρά εμπορικές διαφημίσεις, δείχνοντας για παράδειγμα τον Φρεντ Αστέρ να χορεύει με παρτενέρ μία… ηλεκτρική σκούπα ή τον John Wayne να πίνει μία καινούρια μάρκα μπίρας.

Η αθωότητα δεν ταιριάζει στα καρτούν!

Οι εποχές άλλαξαν, το σύγχρονο χολιγουντιανό animation εγκατέλειψε τις χαρούμενες αισιόδοξες οικογενειακές ταινίες

Του Δημητρη Μπουρα, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, Kυριακή, 19 Oκτωβρίου 2008

Το 1937 ο Γουόλτ Ντίσνεϊ δημιούργησε την πρώτη ταινία κινουμένων σχεδίων μεγάλου μήκους, αφαιρώντας ό,τι θα μπορούσε να τρομάξει την τρυφερή παιδική ηλικία από τη «Χιονάτη» των σκοτεινών αδελφών Γκριμ. Από τη χρυσή εποχή του οραματιστή Γουόλτ Ντίσνεϊ μέχρι την γκρίζα εποχή του μελαγχολικού «Γουόλ–Υ», που προβάλλεται αυτό τον καιρό στις αίθουσες, πολλά άλλαξαν στη Γη και στον πλανήτη Χόλιγουντ. Τα χαρούμενα ζωάκια με τις ανθρώπινες ιδιότητες εξαφανίστηκαν. Οι μοναδικοί κάτοικοι στον πάλαι ποτέ πολύχρωμο πλανήτη, μια κατσαρίδα και ένα ρομπότ–σκουπιδιάρης, κυκλοφορούν ανάμεσα σε ουρανοξύστες από σκουπίδια σε μια τενεκεδούπολη κατ’ εικόνα και ομοίωση της Νέας Υόρκης.

Το «Γουόλ–Υ», που προβάλλεται με επιτυχία εδώ και μερικές εβδομάδες, είναι άλλο ένα χαρακτηριστικό δείγμα της νέας εποχής για το χολιγουντιανό animation. Οι χαρούμενες και αισιόδοξες οικογενειακές ταινίες κινουμένων σχεδίων συρρικνώθηκαν στα μέτρα ενός Γουίνι, που συγκινεί μόνον τα παιδιά της προσχολικής ηλικίας. Το βαρύ πυροβολικό των ψηφιακών πλέον κινουμένων σχεδίων, η ομάδα της Pixar, έχει στρέψει τη θεματολογία του animation σε σημερινούς, καθ’ όλα υπαρκτούς εφιάλτες. Παρομοίως συμβαίνει και σε άλλα στούντιο. Οι εποχές άλλαξαν. Η κατηχητική προτροπή «σεβασμός στους μεγαλύτερους», με την οποία μεγάλωσαν γενιές και γενιές μικρών μαθητών, έγινε «σεβασμός στο περιβάλλον» ή «σεβασμός στο διαφορετικό που υπάρχει δίπλα σου». Δείγμα κι αυτό της αβεβαιότητας μπροστά σε ένα μέλλον που προοιωνίζεται ζοφερό. Η φαντεζί Λιμνούπολη, που αποτύπωσε απλοϊκά, αλλά τόσο ζωντανά, το μεταπολεμικό καταναλωτικό όνειρο φαντάζει ονειρικό παρελθόν.

Η νέα οικογένεια

Η συνοχή της οικογένειας και η εικόνα της ευτυχίας, που έθρεψαν το όνειρο του Ντίσνεϊ, διαλύθηκαν επτά δεκαετίες μετά τη «Χιονάτη» – στα πρώτα λεπτά του «Ψάχνοντας το Νέμο», που απευθύνεται κυρίως σε παιδιά και εφήβους της σημερινής εποχής. Ενα ψαράκι, ο Νέμο, που μεγαλώνει στη σκιά του θανάτου της μητέρας του, ζει μια περιπέτεια πρόωρης ενηλικίωσης. Ο μικρός Νέμο το σκάει από την αυστηρή επιτήρηση του μπαμπά του, του Μάρλιν, και πέφτει στην απόχη ενός δύτη. Στη συνέχεια, ο Μάρλιν, που είναι γεμάτος ανασφάλειες, θα αναγκαστεί να πολεμήσει τους φόβους του ζώντας και αυτός μια περιπέτεια μακριά από τον ήσυχο ύφαλό του, στον άγνωστο ωκεανό. Παράλληλα, ο λιλιπούτειος Νέμο θα αποδείξει στα ταλαίπωρα ενήλικα ψάρια ενός ενυδρείου πώς μπορούν να πετύχουν το αδύνατο: Να δραπετεύσουν από τη γυάλα.

Ο Νέμο δεν είναι παρά ένα συνηθισμένο παιδί που κοιτάζει από το παράθυρο του δωματίου του τον κόσμο. Και ο Μάρλιν, ένας υπερπροστατευτικός πατέρας, χωρίς σύζυγο, χαμένος σε μια εποχή που η έννοια της παραδοσιακής οικογένειας επαναπροσδιορίζεται ποικιλοτρόπως. Στο «Ψάχνοντας το Νέμο» η πρώτη σοβαρή επισήμανση σχετίζεται με την οικογένεια, που είναι μονογονεϊκή (η μητέρα του Νέμο γίνεται βορά ενός άγριου καρχαρία αμέσως μετά τους τίτλους της ταινίας). Η δεύτερη, καθώς προχωράει η ιστορία, αφορά την άγρια φύση του βυθού, που αλλάζει ακολουθώντας τη λογική του πολιτικώς ορθού και με αρκετή δόση χιούμορ, σαν αντίδοτο στην περιπέτεια τρόμου (σαν ίλιγγος στο τρενάκι ενός λούνα παρκ) που ζει ο μπαμπάς Μάρλιν: Ο φοβερός και τρομερός καρχαρίας είναι ένα υστερικό πλάσμα, που καταφεύγει στον… ψυχαναλυτή για να πάψει να σκοτώνει και να γίνει χορτοφάγος!

Στον βυθό εκτυλίσσεται και ο «Καρχαριομάχος» (της ομάδας animation της Dreamworks) που μοιάζει άλλοτε σαν γελοιογραφία του «Νονού» και άλλοτε σαν καρτουνίστικο σκίτσο του τηλεοπτικού γκάνγκστερ Τόνι Σοπράνο. Η ιστορία πλέκεται γύρω από το όνειρο ενός μικροαπατεώνα γύλου, του μυθομανούς Οσκαρ, να αποκτήσει δόξα και πλούτη. Ομως, το πιο ενδιαφέρον κομμάτι της ταινίας αφορά μια νέα ηθογραφία γύρω από τη διαφορετικότητα (υπαινιγμός στην ομοφυλοφιλία) που φέρνει στα πρόθυρα νευρικού κλονισμού έναν καρχαρία – φόβητρο του βυθού.

Ο Δον Λίνο, ένας αυταρχικός πάτερ φαμίλιας – καρικατούρα του Δον Κορλεόνε, γίνεται έξαλλος και στη συνέχεια χάνει το έδαφος κάτω από τα πόδια του όταν ο μικρότερος από τους δυο γιους του, ο χορτοφάγος Λένι, του δηλώνει ευθαρσώς πως δεν πρόκειται να βάλει στο στόμα του ούτε μια γαρίδα. Ο Δον Λίνο τρέμει στην ιδέα ότι θα χαθεί η εξουσία της οικογένειάς του, η οποία στηρίζεται στον τρόμο, αν τα ψάρια και τα μαλάκια μάθουν την ιδιοτροπία του Λένι. Ετσι, αναθέτει στον μεγαλύτερο γιο του, τον «φυσιολογικό» Φράνκι, την «αναμόρφωση» του Λένι, που τελικά μεταμφιέζεται σε άκακο δελφίνι και φεύγει από το σπίτι...

Εμείς και οι άλλοι

Η ιδέα της διαφορετικότητας έχει αναδειχτεί σε κεντρικό πυρήνα των πιο επιτυχημένων animation των τελευταίων χρόνων. Στο «Ηappy Feet», ένας μικρός αυτοκρατορικός πιγκουίνος γεννιέται με ένα «κουσούρι», ύστερα από ένα μικροατύχημα κατά την περίοδο εκκόλαψης του αυγού από το οποίο προήλθε. Ο Μαμπλ, έτσι το βάφτισαν οι γονείς του, είναι φάλτσος – γεγονός που θα τον δυσκολέψει αφάνταστα στο να ζευγαρώσει (οι αυτοκρατορικοί πιγκουίνοι προσελκύουν το ταίρι τους «τραγουδώντας»). Ομως, έχει ένα χάρισμα παρόμοιο με αυτό του… Φρεντ Αστέρ. Χορεύει τόσο καλά ώστε να μπορεί να «σπάει τους πάγους» και να δημιουργεί με ευκολία σχέσεις με όλους όσοι βρίσκονται έξω από την κλειστή και συντηρητική κοινωνία του. Ακόμη και με τους ανθρώπους, που έχουν καταδικάσει σε πείνα την αποικία του στην Ανταρκτική με την υπεραλιεία και με την αλόγιστη επέκταση των δραστηριοτήτων τους μέχρι και στις πιο παρθένες γωνιές του πλανήτη.

Μια παραλλαγή της διαφορετικότητας είναι η ιστορία του περσινού «Ρατατούη», όπου ένας ποντικός με εκλεπτυσμένη όσφρηση και γεύση ονειρεύεται να γίνει κορυφαίος σεφ. Αρνείται τη μοίρα του, που τον θέλει στους υπονόμους και στα σκουπίδια, και δίνει τη μάχη για μια αξιοπρεπή ζωή. Ο μικροσκοπικός Ρατατούης θέλει να σπάσει όλες τις προκαταλήψεις που έχουν καταδικάσει το είδος του να ζει στο περιθώριο. Ενας από τους πιο ενδιαφέροντες χαρακτήρες σε ταινία animation είναι αυτός του Σρεκ στην ομώνυμη σειρά με δεκάδες αναφορές σε μύθους και με προεξέχοντα τον μύθο της Ωραίας και του Τέρατος. Ο Σρεκ είναι ο κατεξοχήν αντιήρωας των σημερινών παραμυθιών. Ενα πράσινο τέρας, σαν διασταύρωση του Κουασιμόδου με το Αλιεν, ζει σε ένα βάλτο χωρίς να ενοχλεί κανέναν. Ο Σρεκ, που έχει αποκρουστική όψη αλλά χρυσή καρδιά, θα χάσει την ηρεμία του όταν τα πλάσματα του παραδοσιακού παραμυθιού θα προσγειωθούν σαν εξωγήινοι στον κόσμο του και θα τον μπλέξουν σε περιπέτειες.

Προς τη χωματερή

Στον πυρήνα του πρόσφατου «Γουόλ–Υ» υπάρχουν το μελόδραμα και το απλοϊκό ρομάντζο μεταξύ δυο ρομπότ. Στο κέλυφος, οι αποχρώσεις της σκουριάς και μια μελαγχολία σαν κι αυτήν του «Μπλέιντ Ράνερ». Στη Γη, η οποία το έτος 2700 μ.Χ. είναι ένας απέραντος σκουπιδότοπος, η ατμόσφαιρα θυμίζει την επόμενη μέρα μιας πυρηνικής καταστροφής. Στο Διάστημα, η κιβωτός στην οποία επιβαίνουν οι επιζήσαντες άνθρωποι περιγράφεται με τα χρώματα της διαφήμισης και της καταναλωτικής ευφορίας του ’50 και του ’60. Το «Γουόλ–Υ» διατρέχεται από έναν φόβο: Η παγκοσμιοποίηση του καταναλωτικού ονείρου της Δύσης οδηγεί με αυξανόμενη ταχύτητα σε μια τεράστια χωματερή.

Μπορείτε να δείτε

- «Γουόλ–Υ» (2008) του Αντριου Στάντον

Το 2700 μ.Χ. στη Γη, που είναι καλυμμένη από σκουπίδια, συνυπάρχουν ένα ρομπότ και μια κατσαρίδα. Η μοναδική ελπίδα αναγέννησης βρίσκεται σε ένα σπόρο που φυτρώνει ανάμεσα στα σκουπίδια και που πρέπει να διασωθεί. Οπως το Θείο Βρέφος. (Προβάλλεται στις αίθουσες.)

- Ρατατούης (2007) του Μπραντ Μπερντ

Κυνικοί άνθρωποι και γκουρμέ ποντίκια! (Σε dvd από την Audio Visual.)

- Ψάχνοντας τον Νέμο (2003) του Αντριου Στάντον

Ταινία–τομή στον τρόπο που το animation βλέπει την οικογένεια. Με το «Νέμο» η «ανεξάρτητη» Pixar μετέτρεψε την Ντίσνεϊ από παραγωγό σε διανομέα κινουμένων σχεδίων. (Σε dvd από την Audio Visual.)

- Happy Feet (2006) του Τζορτζ Μίλερ

Το πρώτο ψηφιακό μιούζικαλ στην ιστορία του Χόλιγουντ. Ενας μικρός πιγκουίνος, που το ταλέντο του στον χορό θεωρείται «κουσούρι», φέρνει την κλειστή και αγκυλωμένη κοινωνία του σε επαφή με τον έξω κόσμο και τη σώζει από την πείνα. Οικολογία και διαφορετικότητα. (Σε dvd από την Audio Visual.)

- Σρεκ (2001) των Αντριου Ανταμσον και Βίκι Τζένσον

Οι ήρωες των παραμυθιών εκδιώχνονται από τη χώρα τους, φτάνουν σε ένα βάλτο και ζητούν βοήθεια από ένα πράσινο τέρας. (Σε dvd από τη Videosonic.)

- Καρχαριομάχος (2004) της Βίκι Τζένσον

Το αμερικανικό όνειρο, η παρωδία «Νονού» και «Σοπράνος» σε έναν ύφαλο του βυθού, παραπλεύρως του διασημότερου ναυαγίου – του Τιτανικού. (Σε dvd από τη Videosonic.)

- Πέρα από το φράχτη (2006) του Τιμ Τζόνσον

Τα ζώα του δάσους ξυπνούν από τη χειμερία νάρκη τους και ανακαλύπτουν ένα νεόδμητο προάστιο νέοπλουτων στη γειτονιά τους. Στη συνέχεια, πέφτουν στην παγίδα της κατανάλωσης εξαιτίας ενός ρακούν -απατεώνα. (Σε dvd από την Odeon.)

- Antz (1998) των Ερικ Ντάρνελ και Λόρενς Γκούτερμαν

Ενας ερωτευμένος μέρμηγκας αλλάζει τον κόσμο του, που παραπέμπει στον ολοκληρωτισμό. Παράλληλα, σχολιάζεται η ισοπεδωτική κοινωνία της κατανάλωσης. (Σε dvd από τη Videosonic.)

2700: η οδύσσεια των σκουπιδιών

Του Δημητρη Μπουρα, Η Καθημερινή, Σάββατο, 20 Σεπτεμβρίου 2008

Μια ηθελημένα απλοϊκή ιστορία, με μελόδραμα, περιπέτεια, επιστημονική φαντασία και κοινωνική αλληγορία

Στο ξεκίνημα του μελλοντολογικού animation της Pixar «Wall E» η εικόνα μιας πολιτείας από ουρανοξύστες σκουπιδιών έχει κάτι από τη μοναξιά και τη μελαγχολία του «Μπλέιντ Ράνερ», αλλά και κάτι από την πρωτοτυπία της κλασικής «Μητρόπολης» του Φριτς Λανγκ. Στο μακρινό μέλλον (το «Wall E» διαδραματίζεται το 2700 μ.Χ.) οι άνθρωποι έχουν εγκαταλείψει τη Γη και περιπλανιούνται στον Γαλαξία χωρίς σκοπό και προορισμό επί επτά αιώνες. Πίσω άφησαν μονάχα τα σκουπίδια τους και μια σειρά από ρομπότ, στα οποία είχαν αναθέσει ρόλο σκουπιδιάρη. Το μοναδικό που συνεχίζει να κινείται και να διεκπεραιώνει την ίδια ρουτίνα κάθε μέρα είναι το ρομπότ Wall E. Οταν ο ήλιος ανατέλει στη Γη πάνω από τους ουρανοξύστες των σκουπιδιών, το λιλιπούτειο ρομπότ γεμίζει με ανανεώσιμη ηλιακή ενέργεια τις μπαταρίες του και βγαίνει στους δρόμους για να τακτοποιήσει σε κύβους τα σκουπίδια που έχουν κατακλύσει την υδρόγειο.

Aυτός ο μικρός μαθουσάλας από ατσάλι πρωταγωνιστεί σε μια ηθελημένα απλοϊκή ιστορία, στην οποία ανακυκλώνονται το μελόδραμα, η περιπέτεια, η επιστημονική φαντασία και η κοινωνική αλληγορία. Το «Wall E» πραγματεύεται το οικολογικό πρόβλημα με έναν τρόπο εύκολα αντιληπτό στα παιδιά, στα οποία κυρίως απευθύνεται, ενώ κατατρύχεται από ένα μεγάλο σημερινό εφιάλτη της Δύσης: η παγκοσμιοποίηση του καταναλωτικού ονείρου της αυξάνει με γεωμετρική πρόοδο τους τόνους των σκουπιδιών οδηγώντας τη ζωή στον πλανήτη σε αδιέξοδο. Στο μέλλον, που περιγράφεται ζοφερό, το μοναδικό ευδιάκριτο σημάδι της Γης από το Διάστημα είναι μια νεκρή πόλη από σκουπίδια που η εικόνα της παραπέμπει στη Νέα Υόρκη.

Η περιέργεια, που έδιωξε τους πρωτόπλαστους από τον Παράδεισο, βγάζει το ρομπότ από την αιώνια ρουτίνα του και το κάνει φθαρτό και ευάλωτο. Η περιέργεια κάνει τον Wall E συλλέκτη (σκουπίδια - θραύσματα του πολιτισμού της κατανάλωσης κοσμούν μια ατομική συλλογή του) και η μοναξιά, εξερευνητή ενός χαμένου κόσμου. Ο Wall E ανακαλύπτει το ανθρώπινο συναίσθημα στο φτηνό μελόδραμα, μπροστά στην οθόνη μιας μισοδιαλυμένης ασπρόμαυρης τηλεόρασης που προβάλλει σκηνές από μια βιντεοκασέτα, την οποία μάζεψε από τα σκουπίδια. Ο εξανθρωπισμός του ολοκληρώνεται με την εμφάνιση της Εύας, που πέφτει από τον ουρανό σαν πρωταγωνίστρια μιας διαστημικής περιπέτειας.

H Εύα είναι ένα τεχνολογικά εξελιγμένο ρομπότ που στέλνεται στη Γη για να βρει σημάδια ζωής. Έχει κατασκευαστεί από τους επιζήσαντες της οικολογικής καταστροφής, που βρέθηκαν στο Διάστημα με εντολή μιας πολυεθνικής που παίζει τον ρόλο παγκόσμιας(;) κυβέρνησης. Αξιοπρόσεκτη είναι η εικόνα των μακρινών μας απογόνων. Είναι σαν παχύσαρκα κατοικίδια, που ζουν την πεμπτουσία του καταναλωτικού ονείρου τους στο φαντεζί περιβάλλον μιας εικονικής πραγματικότητας. Ο διαστημικός σταθμός, στον οποίο περνούν τις μέρες τους ξαπλωμένοι διαρκώς σε πολυθρόνες, μοιάζει με κρουαζιερόπλοιο. Ο καπετάνιος του είναι άνθρωπος, αλλά κουμάντο κάνει ένας αυτόματος πιλότος, προγραμματισμένος από την κυβέρνηση να αποτρέψει την επιστροφή της hi-tech κιβωτού στη Γη. Ακόμη και όταν η Εύα επιστρέφει με ένα φυτό που μόλις φύτρωσε ανάμεσα στα σκουπίδια.

Επικεφαλής της δημιουργικής ομάδας της Pixar είναι ο σκηνοθέτης Αντριου Στάντον. Για τα μικρά παιδιά το «Wall E» προβάλλεται και μεταγλωττισμένο.

Ενα ρομπότ με ανθρωπιά

Ταινία για όλη την οικογένεια, με άποψη, ευαισθησία και χιούμορ
Wall-e *****

Του Παναγιωτη Παναγοπουλου, Η Καθημερινή, Πέμπτη, 18 Σεπτεμβρίου 2008

Animation. Σκηνοθεσία: Αντριου Στάντον. Πρωταγωνιστούν (φωνές): Μπεν Μπερτ, Ελίσα Νάιτ, Σιγκούρνεϊ Γουίβερ, Τζον Ράτσενμπεργκ, Κάθι Νατζίμι. Στη μεταγλωττισμένη στα ελληνικά βερσιόν: Γρηγόρης Αρναούτογλου, Αφροδίτη Σημίτη.

Το μόνο κινηματογραφικό είδος που σπάνια απογοητεύει είναι το σύγχρονο animation και ειδικά οι ταινίες της Pixar. Φτιαγμένες με δεξιοτεχνία, τεχνολογικά επιτεύγματα στην επεξεργασία της εικόνας, χιούμορ και ευαισθησία, αποτελούν αξιοζήλευτο πρότυπο, όχι μόνο για τον ανταγωνισμό στο animation, αλλά για κάθε κινηματογραφιστή.

Ο «Wall-e», ένα αριστούργημα στην κάθε του λεπτομέρεια, είναι μια ταινία που ήδη μπορεί να θεωρηθεί κλασική. Τα παλιά -λίγο υπερβολικά- τρέιλερ των ταινιών μιλούσαν για «γέλιο, συγκίνηση, δάκρυ, περιπέτεια». Κι όμως, χωρίς υπερβολή, ο «Wall-e» τα διαθέτει όλα αυτά.

Και επιπλέον, ο βραβευμένος με Οσκαρ για το «Ψάχνοντας τον Νέμο», Αντριου Στάντον, παίρνει ρίσκο, τόσο κινηματογραφικό όσο και πολιτικό. Το πρώτο μέρος της ταινίας για περισσότερο από μισή ώρα δεν έχει καθόλου διάλογο, με δράση που θυμίζει τις ταινίες του Τσάρλι Τσάπλιν, ενώ το πολιτικό μήνυμα της ταινίας είναι αρκετά τολμηρό για μια οικογενειακή παραγωγή. Ο Στάντον παρουσιάζει ως υπεύθυνη για την καταστροφή του πλανήτη τη μοναδική υπερδύναμη, που έχει μετατρέψει σε σκουπιδότοπο τη Γη, προωθώντας την υπερκατανάλωση.

• Ρομπότ με ανθρωπιά

Ο Wall-e είναι ένα πλάσμα από μέταλλο, ένα σαραβαλιασμένο ρομπότ - σκουπιδιάρης, με χαρακτηριστικά που θα είχε ο ιδανικός άνθρωπος. Είναι ευδιάθετος, εργάζεται σαν σταχανοβίτης, ευαίσθητος, πάντα πρόθυμος να βοηθήσει, έχει την αίσθηση του καθήκοντος, αναζητεί την αγάπη και όταν βλέπει ένα ερωτευμένο ζευγάρι σε ταινία, κλείνει τα δυο του μεταλλικά χέρια, το ένα μέσα στο άλλο, επειδή δεν υπάρχει άλλο για να πιάσει.

Κι αυτό, επειδή ο Wall-e είναι ο μοναδικός κάτοικος που έχει μείνει πια στη Γη, μαζί με μια κατσαρίδα. Οι άνθρωποι έχουν εγκαταλείψει τον πλανήτη εδώ και 700 χρόνια και ζουν σε έναν θηριώδη διαστημικό σταθμό, όπου από την υπερτροφία και την ακινησία μπορούν πια να κινούνται μόνο σε ιπτάμενες πολυθρόνες.Ωστόσο, ο Wall-e, ο μοναδικός του είδους του που ακόμη λειτουργεί, συνεχίζει τη δουλειά του, να στοιβάζει σκουπίδια σε πύργους και το βράδυ να ονειρεύεται ότι κάποτε θα έχει μια παρέα. Η παρέα φτάνει μια μέρα και είναι εντυπωσιακή. Ενα υπερσύγχρονο ρομπότ, η Eve, κατεβαίνει στη Γη με την αποστολή να ανακαλύψει πιθανά ίχνη ζωής στον πλανήτη. Στην αρχή είναι επιθετική απέναντι στον ξεπερασμένο Wall-e, μετά αδιαφορεί για την ξελογιασμένη του συμπεριφορά και στο τέλος αρχίζει να τον συμπαθεί.

Οταν όμως βρει τελικά ένα μικρό, ασθενικό φυτό, το πρόγραμμά της την κάνει να κλείσει και να περιμένει το σκάφος που θα την πάρει πίσω στο Διάστημα. Ο απαρηγόρητος Wall-e θα την ακολουθήσει και μπροστά του θα αποκαλυφθεί ένας εντελώς διαφορετικός κόσμος.

Για 700 χρόνια προσπαθούσε να κάνει καλύτερη τη Γη, καθαρίζοντάς την από τα σκουπίδια των ανθρώπων και τώρα θα κάνει ό, τι μπορεί για να τους φέρει πίσω. Για να το καταφέρει θα χρειαστεί να δώσει μάχες και να υποστεί επιθέσεις. Ομως μαζί μ’ αυτό, θα παλέψει για να κρατήσει κοντά του και την αγαπημένη του Eve.

Ο Στάντον, που σκηνοθέτησε και συνέγραψε το σενάριο, έχει κάνει μια ταινία άψογη σε κάθε επίπεδο. Στο σενάριο, τη σκηνοθεσία, τον ρυθμό, τις ανατροπές, το συναίσθημα και την ανάπτυξη χαρακτήρων.

Ο «Wall-e» είναι μια ταινία animation για όλη την οικογένεια, με άποψη, ευαισθησία και χιούμορ. Ο, τι έχει να πει το λέει με ποιητικό και τρυφερό τρόπο, με έναν ήρωα που δεν μπορεί παρά να είναι αξιολάτρευτος, γιατί από μια στραπατσαρισμένη μεταλλική κατασκευή, βλέπουμε πώς θα όφειλε να είναι η χαμένη μας ανθρωπιά, εκείνη που συχνά πετάμε μαζί με τα σκουπίδια.

Τα κινούμενα σχέδια κατακτούν το Χόλιγουντ

Συνέντευξη: Μπιλ Πλίμπτον

Κι αυτό το λέει ο Μπιλ Πλίμπτον, ο βασιλιάς του ανεξάρτητου ανιμέισιον. Επίτιμος καλεσμένος του 14ου Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας, μας φέρνει την καινούργια του ταινία («Ηλίθιοι και Αγγελοι»), ένα παραμύθι χωρίς λόγια, αλλά με χιούμορ και ηθικό δίδαγμα

Του ΒΑΓΓΕΛΗ ΒΑΓΓΕΛΑΤΟΥ

Τον αποκαλούν βασιλιά του Indy (ανεξάρτητου) ανιμέισιον και στο τηλέφωνο δηλώνει πως ανυπομονεί να ακολουθήσει την ταινία του στην Ελλάδα και να κολυμπήσει στα νερά. Ο Μπιλ Πλίμπτον, εκτός από επίτιμος καλεσμένος στο 14ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας, «Νύχτες Πρεμιέρας» Conn-X (17-18 Σεπτεμβρίου), είναι και ένας από τους σημαντικότερους ανιμέιτορς της Αμερικής.

Ο Μπιλ Πλίμπτον ή αλλιώς βασιλιάς του ανεξάρτητου ανιμέισιον (πάνω), εξηγεί τη διαδρομή από το ντυμένο με φωνές τού Χόλιγουντ «Hair High», στο σιωπηλότερο «Idiots & Angels»

Είναι ο τύπος που μας έπεισε στο παρελθόν ότι ένας ανεμιστήρας μπορεί να ερωτευτεί ένα λουλούδι (στο «The Fan and the Flower»), έχει δημοσιεύσει καρτούν στη Βογκ, τη Βίλατζ Βόις, τους Νιου Γιορκ Τάιμς και η δουλειά του έχει γίνει πασίγνωστη μέσα από βιντεοκλίπ αλλά και την εκπομπή του MTV «The Edge» στη δεκαετία του '80.

Παλιός γνωστός του φεστιβάλ, μας επισκέπτεται και πάλι με το «Idiots and Angels» (Ηλίθιοι και Αγγελοι), ένα μοραλιστικό παραμύθι με στοιχεία ρομάντζου και νουάρ. Είναι η υπέροχη ιστορία ενός σκληρού και εγωιστή άντρα, που ξυπνάει για να βρει στην πλάτη του ένα ζευγάρι φτερά να τον κατευθύνουν σε καλές πράξεις.

Πώς σας ήρθε η ιδέα για το «Idiots and Angels»;

«Αυτή την ερώτηση δεν την κατάλαβα ποτέ. Μιλούσα πάντως με κάποιον πριν από τρία χρόνια και με ρώτησε το θέμα της επόμενης ταινίας μου. Δεν είχα και του είπα ό,τι μου 'ρθε: "ένας κακός άνθρωπος αποκτά φτερά, αλλά δεν του αρέσει". "Ωραία ιδέα", μου απάντησε... Αργότερα σκέφτηκα πως όντως ήταν μια καλή ιδέα και άρχισα να το σχεδιάζω. Είχε μια δυναμική σουρεαλιστική και παράξενες, σχεδόν θρησκευτικές, αποχρώσεις. Είναι και λίγο σενάριο σε στιλ Ιησούς: Πεθαίνεις -πας στον παράδεισο-γυρνάς...».

«Idiots & Angels»

Το Idiots and Angels τελικά τι είναι;

«Μια καφκική ιστορία μεταμόρφωσης. Ενα πρόσωπο που η ζωή του αλλάζει και δεν του αρέσει καθόλου η αλλαγή, αφού τον αναγκάζει να επανεκτιμήσει τη φιλοσοφία του. Ενα είδος ηθικής ιστορίας, με μια θρησκευτική σχεδόν προσέγγιση για το πώς οι άνθρωποι ανταποκρίνονται στις αναποδιές και τις αλλαγές στη ζωή, αν τις εκμεταλλεύονται ή τις καταστρέφουν. Ο τύπος προσπαθεί να καταστρέψει τα φτερά του και χάνει γιατί τον αναγκάζουν να γίνει καλός άνθρωπος».

Τα φτερά τελικά σχεδόν παίρνουν υπό τον έλεγχό τους όλη την ταινία...

«Ναι. Εξελίχθηκαν σε έναν ξεχωριστό χαρακτήρα. Αυτό ήθελα. Ο πρωταγωνιστής αποκτά μια άλλη προσωπικότητα στην πλάτη του. Σαν συνείδηση».

«Hair High»

Χρησιμοποιήσατε ήχους, μουσική αλλά όχι διάλογο. Γιατί;

«Η προηγούμενη ταινία μου "Hair High", είχε τις φωνές πολλών γνωστών σταρ όπως των Κιθ και Ντέιβιντ Καραντάιν, της Μπέβερλι Ντ' Αντζελο και της Σάρα Σίλβερμαν και ήταν μεγάλη εμπορική αποτυχία. Ηταν όμως ιδιαίτερα ακριβή λόγω αυτών των διάσημων φωνών οπότε είπα ,"τέρμα οι ηθοποιοί, στο επόμενο φιλμ θα πω την ιστορία μόνος μου ποιητικά, εικονικά". Και έτσι γύρισα στις τεχνικές των μικρού μήκους με τις οποίες ξεκίνησα αντιμετωπίζοντας το σαν μια πρόκληση».

Σαφώς αυτό θα λειτουργεί καλά στις ξένες αγορές που δεν μιλούν αγγλικά. Δεν ήταν, όμως, αντιεμπορικό στην Αμερική;

«Οι κριτικοί αποθέωσαν την ταινία και βρήκαν φρέσκια την ιδέα της απουσίας διαλόγου. Είναι και σπάνιο. Μέχρι τώρα μου έρχονται στο μυαλό "Το Τρίο της Μπελβίλ", που είναι γαλλικό φιλμ και το πρώτο μισάωρο του "Γουόλ-Υ" της "Πίξαρ". Είναι μια νέα ιδέα και παραδόξως πολλοί από το κοινό δεν το προσέχουν καν».

Ποια τα κύρια στοιχεία που σχημάτισαν το προσωπικό σας στιλ, όλα αυτά τα χρόνια;

«Το χιούμορ! Μ' αρέσει να ακούω τους ανθρώπους να γελάνε. Η σεξουαλικότητα αν και αυτή η ταινία δεν έχει ιδιαίτερα. Η βία σε σουρεαλιστικό, υπερβολικό βαθμό. Και το σκίτσο στο χέρι».

Σε αυτή τη δουλειά σας μοιάζει σαν να συνδυάσατε τα κινηματογραφικά εφέ με την αίσθηση του χειροποίητου σκίτσου...

«Ναι, δεν μου αρέσουν τα φιλμ από κομπιούτερ, όλα μοιάζουν με μηχανές. Αυτά είναι σχέδια στο χέρι με πολλά λάθη. Μ' αρέσουν τα λάθη γιατί τα κάνουν ανθρώπινα, ενδιαφέροντα. Είναι η προσωπική σφραγίδα μου».

Κατά τη γνώμη σας ποια είναι η δυνατότερη ποιότητα του ανιμέισον;

«Η φαντασία του. Οτιδήποτε έρθει στο μυαλό μου και το φανταστώ, μπορώ να το βάλω σε ένα κομμάτι χαρτί και να του δώσω ψυχή. Το σινεμά έχει πολλές δυσκολίες στο να αντικατοπτρίσει σουρεαλιστικές φαντασιώσεις. Αν και αυτό αλλάζει σιγά σιγά με τα ειδικά εφέ των υπολογιστών. Αυτό αγαπάω στο ανιμέισον, την αίσθηση της ελευθερίας και την απουσία ορίων».

Πώς βλέπετε το μέλλον του ανιμέισον μέσα στον εμπορικό κινηματογράφο;

«Λαμπρό. Νομίζω πως είναι δημοφιλή τόσο τα φιλμ από κομπιούτερ -το "Κουνγκ Φου Πάντα", το "Γουόλ-Υ"- όσο και με άλλες τεχνικές: το δισδιάστατο ανιμέισον του Μιγιαζάκι, το παραδοσιακό του Τιμ Μπάρτον, με πηλό όπως του Νικ Παρκ, το φλας ανιμέισον στο Διαδίκτυο. Το ανιμέισον, αντί για μία τεχνική, εξελίσσεται σε ολόκληρο φάσμα τεχνικών, γεγονός που το κάνει ιδιαίτερα απολαυστικό να το παρακολουθείς».

Βλέπετε τη βιομηχανία του ανιμέισον να κατακτά το σινεμά;

«Μπορεί να είμαι προκατειλημμένος, αλλά ναι! Αν δείτε τα τελευταία πέντε χρόνια τα μεγαλύτερα εμπορικά φιλμ είναι ανιμέισον, το "Σρεκ", "Οι Απίθανοι" κ.λπ. Απλώς το Χόλιγουντ δεν έχει καταλάβει ακόμα την επίδραση του ανιμέισον στο κοινό. Οταν το κοινό πάει σινεμά θέλει πάντα να δει κάτι που δεν έχει ξαναδεί. Κάτι νέο, διαφορετικό και με φαντασία. Και αυτό είναι που κάνει το ανιμέισον. Είναι ένας νέος φανταστικός κόσμος».*

info

* Στην Αθήνα ο Μπιλ Πλίμπτον θα διδάξει σε workshop πώς σχεδιάζει αλλά και πώς βγάζει κανείς χρήματα από το ανιμέισιον. Οποιος συμμετάσχει θα φύγει με ένα δωρεάν υπογεγραμμένο σχέδιό του.

* Για τις ημερομηνίες προβολών και εργαστηρίων του 14ου Διεθνούς Κινηματογραφικού Φεστιβάλ της Αθήνας στο www.aiff.gr

* Εισιτήρια και κάρτες διαρκείας μπορείτε να προμηθευτείτε από τα ταμεία των κινηματογράφων ΑΤΤΙΚΟΝ, ΑΠΟΛΛΩΝ και ΔΑΝΑΟΣ καθημερινά από τις 11.00 έως τις 20.30 και Σαββατοκύριακα από τις 17.00 έως 20.30.

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 09/09/2008

Το περιθωριακό πάντα κάνει την έκπληξη

Προτιμήστε την πρωτότυπη βερσιόν, όπου ακούγονται οι φωνές του Ντάστιν Χόφμαν, της Αντζελίνα Τζολί κ.ά.

Του Παναγιωτη Παναγοπουλου, Η Καθημερινή, Σάββατο, 6 Σεπτεμβρίου 2008

Οι ταινίες animation για όλη την οικογένεια αγαπούν να έχουν ασυνήθιστους ήρωες, χαρακτήρες που έρχονται από το περιθώριο για να υπερνικήσουν τις δυσκολίες και να λάμψουν.

Και κάπως έτσι πρέπει να νιώθουν τα στούντιο, που προσπαθούν να ανταγωνιστούν το μονοπώλιο της Ντίσνεϊ και της Pixar. Κάθε καλή τους ταινία είναι σαν ένας ήρωας που από το περιθώριο καταφέρνει να πετύχει κάτι ακατόρθωτο στον ανταγωνισμό. Και αυτό ακριβώς καταφέρνει το «Kung Fu Panda» της Dreamworks, η καλύτερη μέχρι τώρα ταινία του στούντιο στον τομέα του animation, μαζί με τους δύο πρώτους «Σρεκ».

Ενας τέτοιος χαρακτήρας από το περιθώριο είναι ο πρωταγωνιστής του «Kung Fu Panda», το νεαρό αρκουδάκι Πο. Ο Πο έχει εμμονή με τις πολεμικές τέχνες, τόσο έντονη, που ονειρεύεται ότι είναι ατρόμητος και ανίκητος πολεμιστής. Οταν ξυπνάει, όμως, η προσγείωση στην πραγματικότητα είναι ανώμαλη.

Ο πατέρας του επιμένει ότι ο Πο πρέπει να ασχοληθεί πιο σοβαρά με την οικογενειακή επιχείρηση, ένα εστιατόριο με νουντλς, κάτι που ο Πο σιχαίνεται. Για τον εαυτό του ονειρεύεται κάτι πιο θεαματικό και δοξασμένο. Και το αποτέλεσμα είναι ότι ο Πο νιώθει ακόμη πιο αποξενωμένος και μόνος, χωρίς επαφή με τον πατέρα του. Η σουρεαλιστική λεπτομέρεια είναι ότι ο πατέρας του Πο δεν είναι καν αρκούδος πάντα, αλλά μια χήνα (!) και οι δημιουργοί της ταινίας δεν προσπαθούν καν να δώσουν μια εξήγηση γι’ αυτή την παράδοξη συγγένεια.

Το όνειρο του Πο θα δικαιωθεί όταν ένας κίνδυνος απειλήσει το χωριό του. Το συμβούλιο του χωριού με τους σοφούς και τους επίλεκτους πολεμιστές θα ζητήσει μια προφητεία. Και η προφητεία θα δείξει τον Πο ως μελλοντικό σωτήρα του χωριού, που θα προστατέψει τους κατοίκους από τον πανίσχυρο Τάι Λουνγκ, που έχει αποδράσει από μια φυλακή υψίστης ασφαλείας.

Η προφητεία, ωστόσο, δεν λύνει αυτομάτως όλα τα προβλήματα. Ο Πο, παρ’ όλη την καλή του διάθεση, δεν παύει να είναι ένα άχαρο και λαίμαργο πάντα, που δεν μπορεί να εκπαιδευτεί άμεσα σε ανίκητο πολεμιστή. Ομως ο δάσκαλος Σίφου θα πιστέψει στην προφητεία και, επιμένοντας, θα βρει τα κλειδιά που θα κάνουν τον Πο ικανό στις πολεμικές τέχνες. Παρά τη δυσπιστία και την αρνητικότητα της ομάδας των πρώτων πολεμιστών.

Η ταινία έχει πολλή δράση και περιπέτεια και σκηνές με θεαματικές μονομαχίες, αλλά δεν είναι σε καμία περίπτωση πολεμοχαρής ή άγρια. Πρωταρχικός της στόχος είναι η διασκέδαση, κάτι που καταφέρνει με πολύ χιούμορ, που περνάει μέσα από τις ερμηνείες. Προτιμήστε όχι τη μεταγλωττισμένη, αλλά την πρωτότυπη βερσιόν, όπου ακούγονται οι φωνές του Τζακ Μπλακ, του Ντάστιν Χόφμαν, της Αντζελίνα Τζολί, του Τζάκι Τσαν, του Σεθ Ρόγκεν, του Ιαν Μακ Σέιν και της Λούσι Λιου.

Κινούμενα σχέδια με ψυχή

Μην ψάχνετε στα λεξικά ποια είναι η «τέχνη της εμψύχωσης» και ποια της «κινηματικής παραστασεογραφίας». Την ξέρετε ως «ανιμέισον» (animation). Η τέχνη της εμψύχωσης, καθώς περνάμε κι εμείς σιγά σιγά στην εποχή της ψηφιακής κυριαρχίας, αποκτά το φεστιβάλ της. Θα διεξαχθεί, πρώτη φορά, από τις 19 μέχρι και τις 21 Σεπτεμβρίου στην Ερμούπολη της Σύρου. Το ελληνικό Φεστιβάλ, μια εκτός των τειχών γιορτή για την Τέχνη της Εμψύχωσης (animation) με τον τίτλο «Animasyros» φιλοδοξεί να γίνει θεσμός, ο οποίος θα εξοικειώσει το ευρύτερο κοινό με το ποιοτικό animation.

Ανθρωποι και μηχανές διαθέσιμοι στην υπηρεσία της «κινηματικής παραστασεογραφίας»

Στο πρόγραμμά του περιλαμβάνει προβολές πάνω από 100 ταινιών animation από 31 χώρες. Οι ταινίες, από ποικίλα είδη και σχολές, ξεχωρίζουν για το μεγάλο θεματικό και αισθητικό τους εύρος. Η διοργάνωση εμπλουτίζεται με υλικό από διεθνή φεστιβάλ, όπως το βραζιλιάνικο Anima Mundi, εργαστήρια για παιδιά και τελειοφοίτους του τομέα κινουμένων σχεδίων του ΤΕΙ Αθηνών, αλλά και διαγωνιστικό τμήμα με περισσότερες από 70 συμμετοχές. Εντονη θα είναι και η εκπαιδευτική πλευρά του φεστιβάλ, που διοργανώνει ανοιχτά για το κοινό σεμινάρια επικεντρωμένα στην ιστορία των κινουμένων σχεδίων, το δισδιάστατο και τρισδιάστατο ψηφιακό animation, με την επιμέλεια καθηγητών και animators.

Σκοπός αυτής της γιορτής της ψηφιακής αισθητικής είναι η προβολή έργων ψηφιακού πολιτισμού, ιδίως της τέχνης της κινηματικής παραστασεογραφίας (animation) και των κινουμένων σχεδίων, αλλά και του έργου Ελλήνων και ξένων δημιουργών. Ετσι, το φεστιβάλ θα φιλοξενήσει ένα αφιέρωμα στο τμήμα κινουμένων σχεδίων του ΤΕΙ Αθηνών με προβολή ταινιών των σπουδαστών του, αλλά και αφιέρωμα στους Αυστραλούς animators με την επιμέλεια του καταξιωμένου δημιουργού Atanas Djonov.

Το animation είναι πλέον ένα καθιερωμένο είδος κινηματογραφικής καταγραφής και για πολλούς η «νέα μυθοπλασία». Παγκοσμίως εξελίσσεται με γοργούς ρυθμούς, φεστιβάλ ξεπηδούν συνεχώς, ταινίες με ποικίλο περιεχόμενο βασίζονται αποκλειστικά σε αυτό, και καταξιωμένοι ηθοποιοί δανείζουν τις φωνές τους σε χαρακτήρες κινουμένων σχεδίων. Σαν είδος δίνει για πρώτη φορά τη δυνατότητα στον δημιουργό να απελευθερωθεί πλήρως και να λειτουργήσει ανεξάρτητα από τους συμβατικούς περιορισμούς της κλασικής βίντεο-τέχνης ή του ακαδημαϊκού κινηματογράφου, όπως μέχρι σήμερα τον γνωρίζουμε. Επιπλέον, τα νέα μέσα και η συνεχής εξέλιξή τους δίνουν νέες δυνατότητες στον δημιουργό. Τα κινούμενα σχέδια ξεκίνησαν στις αρχές του 19ου αιώνα και έχει εξαιρετικό ενδιαφέρον να μελετήσει κανείς την πορεία τους και την εξέλιξή τους.

Το φεστιβάλ διοργανώνεται από την αστική μη κερδοσκοπική εταιρεία «Πλατφόρμα» σε συνεργασία με το Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Ερμούπολης. Αναλυτικά το πρόγραμμά του θα ανακοινωθεί σύντομα. Μέχρι τότε για περισσότερες πληροφορίες επισκεφθείτε το www.animasyros.com

ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΒΑΓΓΕΛΑΤΟΣ, ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 28/08/2008