Πέθανε ο Πάνος Γλυκοφρύδης

ΤΑ ΝΕΑ: Δευτέρα 15 Μαρτίου 2010

Πέθανε χθες, σε ηλικία 80 ετών, ο Πάνος Γλυκοφρύδης, σκηνοθέτης των ταινιών του Θανάση Βέγγου.

Εκτός από τον κινηματογράφο, ο Γλυκοφρύδης σκηνοθέτησε τηλεοπτικές σειρές (Γιάννης και Μαρία) και θεατρικές παραστάσεις, ενώ διατέλεσε καλλιτεχνικός διευθυντής στο ΔΗΠΕΘΕ Βέροιας και στον Οργανισμό Ηπειρωτικού Θεάτρου.

Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1930. Σπούδασε κινηματογράφο στη Σχολή Σταυράκου κι αργότερα έκανε την πρακτική του στο Παρίσι. Το ντεμπούτο του στη μεγάλη οθόνη έγινε το 1959 με την κωμωδία «Δουλειές με φούντες». Δύο χρόνια αργότερα ξεκίνησε η συνεργασία του με τον Βέγγο.

Η ταινία του «Με τη λάμψη στα μάτια» (1966) με θέμα την αντίσταση του ελληνικού λαού την περίοδο της Κατοχής, βραβεύτηκε στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης (Βραβεία σεναρίου, μουσικής, Α΄ ανδρικού ρόλου), ενώ προβλήθηκε στο πλαίσιο δύο μεγάλων αναδρομικών εκδηλώσεων που οργάνωσαν το Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης της Νέας Υόρκης (1993) και το Κέντρο Ζορζ Πομπιντού στο Παρίσι (1995).
Αξιοσημείωτη είναι επίσης η ταινία εποχής Η δίκη των δικαστών (1974), με πρωταγωνιστή τον Νίκο Κούρκουλο, μία από τις 21 ταινίες μεγάλου μήκους, που γύρισε συνολικά.

Επίσης, δίδαξε σκηνοθεσία στη Σχολή Σταυράκου, ενώ ήταν από τα ιδρυτικά μέλη της Εταιρείας Ελλήνων Σκηνοθετών και συμμετείχε στο Δ.Σ του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου και την Καλλιτεχνική Επιτροπή του Εθνικού Θεάτρου.

Η κηδεία του Πάνου Γλυκοφρύδη θα γίνει αύριο στις 16.30 στο Νεκροταφείο της Καισαριανής, στη γειτονιά όπου γεννήθηκε και μεγάλωσε.

• enet.gr, 16:51 Δευτέρα 15 Μαρτίου 2010

Πέθανε ο σκηνοθέτης Πάνος Γλυκοφρύδης

Σε ηλικία 80 ετών έφυγε, σήμερα, από τη ζωή ο Πάνος Γλυκοφρύδης, ένας από τους σημαντικότερους εκπροσώπους της πρώτης μεταπολεμικής γενιάς σκηνοθετών.

Ο Πάνος Γλυκοφρύδης (1930-2010) γύρισε 21 ταινίες μυθοπλασίας μεγάλου μήκους, με σημαντικότερη το δράμα «Με τη λάμψη στα μάτια» (1966), που βραβεύθηκε στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης (βραβεία σεναρίου, μουσικής, Α' ανδρικού ρόλου- Γιώργος Φούντας) και τιμήθηκε με το Α΄ Κρατικό βραβείο του Υπουργείου Βιομηχανίας.

Ξεχωριστή θέση στο έργο του Πάνου Γλυκοφρύδη κατέχουν «Η δίκη των δικαστών» (1974) με τον Νίκο Κούρκουλο στον πρωταγωνιστικό ρόλο, το ασπρόμαυρο φίλμ «Πολύ Αργά για Δάκρυα» του 1969, με τους Μαίρη Χρονοπούλου και Γιώργο Φούντα και η πολύχρονη συνεργασία του με τον Θανάση Βέγγο σε κλασικές κωμωδίες. Ανάμεσά τους ξεχωρίζουν οι: «Είναι ένας τρελός… τρελός… Βέγγος», «Δικτάτωρ καλεί Θανάση» και «Tο μεγάλο κανόνι».

Ο Πάνος Γλυκοφρύδης, διετέλεσε πρόεδρος της Εταιρείας Ελλήνων Σκηνοθετών, μέλος του ΔΣ του Κέντρου Κινηματογράφου, της καλλιτεχνικής επιτροπής του Εθνικού Θεάτρου και καλλιτεχνικός Διευθυντής του Οργανισμού Ηπειρωτικού Θεάτρου και του ΔΗΠΕΘΕ Βέροιας.

Η νεκρώσιμος ακολουθία θα γίνει αύριο στις 4 και μισή από το Κοιμητήριο Καισαριανής.

Διαβάστε επίσης:

►«Εμπορικότητα σημαίνει πτώση της ποιότητας»

ΥΠΠΟ: Ανεκτίμητη η συνεισφορά του Πάνου Γλυκοφρύδη

Τη θλίψη της για την απώλεια του Πάνου Γλυκοφρύδη, ενός από τους πιο σημαντικούς κινηματογραφικούς σκηνοθέτες της πρώτης μεταπολεμικής γενιάς, εκφράζει με ανακοίνωσή της η ηγεσία του υπουργείου Πολιτισμού και Τουρισμού.

"Η συνεισφορά του υπήρξε ανεκτίμητη. Κατά τη διάρκεια της δημιουργικής πορείας του, γύρισε συνολικά 21 ταινίες μυθοπλασίας μεγάλου μήκους, σκηνοθέτησε τηλεοπτικές σειρές, θεατρικές παραστάσεις και διετέλεσε καλλιτεχνικός διευθυντής στο ΔΗΠΕΘΕ Βέροιας και στον Οργανισμό Ηπειρωτικού Θεάτρου. Ο Πάνος Γλυκοφρύδης, ήταν γνωστός για την ήπια ιδιοσυγκρασία του και τον ακέραιο χαρακτήρα του.", τονίζεται στην ανακοίνωση του υπουργείου Πολιτισμού και Τουρισμού.

Αποχαιρετισμός στον «κακό» του ελληνικού σινεμά

ΑΠΩΛΕΙΑ. Στον κινηματογράφο έκανε καριέρα με ρόλους «κακού» και αδίστακτου απατεώνα, ληστή και βιαστή. Παίζοντας σε κωμωδίες, προσέφερε γέλιο σε ρόλους άξεστους, με χοντροκομμένους τρόπους. Ο Σπύρος Καλογήρου, ωστόσο, που κηδεύτηκε χθες, έπειτα από τον θάνατό του σε ηλικία 87 ετών, ήταν οτιδήποτε άλλο εκτός από τους χαρακτήρες που έπαιζε στην οθόνη.

Οπως λένε όλοι όσοι τον γνώριζαν και από την εικόνα που έδινε ο ίδιος όταν μιλούσε, ο Καλογήρου ήταν από τους ευγενέστερους ανθρώπους του ελληνικού σινεμά, που ξεχώριζε για την ευαισθησία, την ευσυγκινησία και για τα καλά του αισθήματα. Πολύ συχνά και ειδικά όταν μιλούσε για συναδέλφους του που έφυγαν, ή για τη σχέση του με τη σύντροφο της ζωής του, την επίσης ηθοποιό Ευαγγελία Σαμιωτάκη, δεν μπορούσε να συγκρατήσει τα δάκρυά του.

Ο Σπύρος Καλογήρου πέθανε το απόγευμα του Σαββάτου στο Τζάνειο νοσοκομείο, όπου νοσηλευόταν τους τελευταίους δύο μήνες, έπειτα από σοβαρά προβλήματα υγείας που αντιμετώπιζε τα τελευταία δύο χρόνια. Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1922 και σπούδασε στη δραματική σχολή του Ελληνικού Ωδείου. Αρχισε να παίζει στο θέατρο το 1955 με έναν ρόλο, σε παραστάσεις του «Ερωτόκριτου» και του «Αμλετ», που ανέβασε ο θίασος του Νίκου Χατζίσκου και την ίδια χρονιά έπαιξε τον πρώτο του κινηματογραφικό ρόλο στον «Αγαπητικό της βοσκοπούλας». Συνολικά, έπαιξε σε περισσότερες από 65 ταινίες, ενώ δύο από τις ταινίες στις οποίες διακρίθηκε για την ερμηνεία του ήταν ο «Τζίμης, ο τίγρης» του 1966 και η «Κατάχρησις εξουσίας» του 1971. Ιδιαίτερα αξιομνημόνευτοι όμως είναι και οι ρόλοι του στη «Λόλα» και τη «Στεφανία στο αναμορφωτήριο», καθώς και στις ταινίες «Μανταλένα», «Η Μαρία της σιωπής», «Υπολοχαγός Νατάσα», «Ο αστερισμός της παρθένου».

Λιγότερο γνωστή στον πολύ κόσμο, αλλά περισσότερο ίσως σημαντική ήταν η πορεία του στο θέατρο. Από την αρχή της καριέρας του, ο Σπύρος Καλογήρου συνεργάστηκε με τους θιάσους Κατράκη, Μυράτ και Λεμού και έπαιξε σε παραστάσεις του Δημήτρη Ροντήρη, ενώ στη συνέχεια εντάχθηκε στο δυναμικό του Θεάτρου Τέχνης. Αργότερα συνεργάστηκε με τον Αλέξη Σολομό, την Ελλη Λαμπέτη και την κ. Κατερίνα, ενώ στη συνέχεια δημιούργησε θίασο με την Ευαγγελία Σαμιωτάκη. Οι τελευταίες του θεατρικές εμφανίσεις ήταν δίπλα στον Θύμιο Καρακατσάνη και τη Μιμή Ντενίση.

• Παναγιωτης Παναγοπουλος, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 30/6/2009

«Εφυγε» ο Τζακ Κάρντιφ, ο «ζωγράφος της κινούμενης εικόνας»

• Η Μέριλιν Μονρόε είχε πει ότι «είναι ο καλύτερος διευθυντής φωτογραφίας στον κόσμο», ενώ ο Μάρτιν Σκορσέζε ότι «ζωγράφιζε με την κινούμενη εικόνα». Η δουλειά του διευθυντή φωτογραφίας και σκηνοθέτη Τζακ Κάρντιφ ήταν αναγνωρισμένη από όλα τα μέλη της κινηματογραφικής κοινότητας και μάλιστα για πολλά χρόνια, αφού είχε μια μακρά και αξιοσέβαστη καριέρα. Ο Κάρντιφ, που πέθανε σε ηλικία 94 ετών, είχε τιμηθεί με το Οσκαρ φωτογραφίας το 1947 για τον «Μαύρο νάρκισσο», ενώ το 2001 του είχε απονεμηθεί και ένα τιμητικό Οσκαρ για το σύνολο της προσφοράς του στον κινηματογράφο.

• Μερικές από τις πιο γνωστές ταινίες, στις οποίες είχε επιμεληθεί την εικόνα ως διευθυντής φωτογραφίας, ήταν τα «Κόκκινα παπούτσια», η «Βασίλισσα της Αφρικής», ο «Πρίγκιπας και η χορεύτρια», το «Πόλεμος και Ειρήνη», το «Θάνατος στον Νείλο». Ο Κάρντιφ ήταν επίσης ο διευθυντής φωτογραφίας της πρώτης ταινίας που γυρίστηκε σε Τεχνικολόρ, που ήταν η «Πριγκίπισσα τσιγγάνα» το 1937, ενώ εργαζόταν ως διευθυντής φωτογραφίας ακόμη και ώς το 2007!

• Ο Κάρντιφ γεννήθηκε το 1914 από γονείς που εργάζονταν σε μιούζικ χολ. Φυσικό ήταν να μεγαλώσει μέσα στο θέατρο και να αγαπήσει το θέαμα. Στην αρχή έπαιξε για λίγο ως ηθοποιός, αλλά προτίμησε τον κινηματογράφο. Αρχικά εργάστηκε ως βοηθητικός τεχνικός, μετά ως οπερατέρ και στη συνέχεια έγινε διευθυντής φωτογραφίας. Μέσα στην καριέρα του, που κράτησε σχεδόν εννιά δεκαετίες, ο Κάρντιφ σκηνοθέτησε και 15 ταινίες. Οι πιο σημαντικές είναι οι «Εραστές χωρίς ιδανικά» του 1960, που βασίζεται στο μυθιστόρημα του Ντ. Χ. Λόρενς, το «Scent of mystery», η πρώτη ταινία που είχε γυριστεί με το σύστημα Smell-o-vision, και το «Κορίτσι με τη μοτοσικλέτα» με τον Αλέν Ντελόν και τη Μάριαν Φέιθφουλ.

Έφυγε ένας γόης του Χόλιγουντ

Ένας γόης του Χόλιγουντ, με τυπικά αμερικανική εικόνα, ήταν ο Βαν Τζόνσον, ο σταρ της δεκαετίας του ’50 και του ’60, που πέθανε στη Νέα Υόρκη σε ηλικία 92 ετών. Στα χρόνια της ακμής του, ο Τζόνσον ήταν ανάμεσα στα μέλη του διεθνούς τζετ σετ, συμμετέχοντας στις διάσημες κρουαζιέρες που οργάνωνε ο Αριστοτέλης Ωνάσης. Ο Τζόνσον ήταν από τους ηθοποιούς συμβολαίου της MGM, έτσι το στούντιο τού έδινε συχνά ρόλους παρτενέρ απέναντι στις σταρ. Επαιξε δίπλα στην Ελίζαμπεθ Τέιλορ, την Εστερ Γουίλιαμς, με την οποία ήταν κινηματογραφικό ζευγάρι, αλλά και την Ντέμπορα Κερ, στην πρώτη κινηματογραφική εκδοχή του «Τέλους μιας σχέσης».

Το συμβόλαιό του με την MGM ήταν σε ισχύ μόλις για έναν χρόνο, όταν το 1943 ο Τζόνσον βρέθηκε σε ένα τρομερό αυτοκινητικό ατύχημα. Από θαύμα έζησε, ενώ χρειάστηκε να τοποθετηθεί πλάκα στο κεφάλι του για να καλυφθούν τα μεγάλα τραύματα. Οπως είχε πει και ο ίδιος, «μου είπαν ότι παρά λίγο να αποκεφαλιστώ. Κι όμως, δεν έχασα ποτέ τις αισθήσεις μου». Το ατύχημα τού άφησε και αρκετές ουλές, που έκαναν το γοητευτικό παρουσιαστικό του να φαίνεται πιο ώριμο και σκληρό.

Με τα στούντιο να παράγουν πολλές πολεμικές ταινίες, ο Τζόνσον έγινε από τους αγαπημένους σταρ αυτού του είδους. Αργότερα στην καριέρα του δοκιμάστηκε σε αρκετά είδη, όπως το μιούζικαλ και το δράμα, ενώ από τη δεκαετία του ’60, όταν άρχισε να παίζει λιγότερο στον κινηματογράφο, στράφηκε στο θέατρο, όπου συνέχισε να παίζει για χρόνια. Συνολικά, ο Βαν Τζόνσον έπαιξε περίπου 125 κινηματογραφικούς και τηλεοπτικούς ρόλους, ανάμεσα στους οποίους ξεχωρίζουν ταινίες όπως η «Ανταρσία του Μπάουντι», το «Μπριγκαντούν» και η «Τελευταία φορά που είδα το Παρίσι». Παντρεύτηκε μία φορά, την πρώην γυναίκα του καλύτερού του φίλου, και ο γάμος έληξε 13 χρόνια μετά, με «το χειρότερο διαζύγιο στην ιστορία του Χόλιγουντ», όπως έλεγε ο ίδιος.