Ενηλικίωση σε δύσκολες συνθήκες

• H απάνθρωπη διαβίωση στη φυλακή και αναζήτηση τρόπων... επιβίωσης

• Του Παναγιωτη Παναγοπουλου, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 03/12/2009
  

• Προφήτης **** ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΔΡΑΜΑ. Σκηνοθεσία: Ζακ Οντιάρ. Πρωταγωνιστούν: Ταχάρ Ραχίμ, Νιλς Αρεστρουπ, Αντέλ Μπενσερίφ, Ρέντα Κατέμπ

ΚΡΙΤΙΚΗ. Οι ταινίες που διαδραματίζονται μέσα σε φυλακές, έχουν το πλεονέκτημα ότι η πλοκή εξελίσσεται μέσα σε έναν περιορισμένο χώρο, σε μια διαφορετική, κλειστή κοινότητα, όπου οι εντάσεις συχνά κορυφώνονται και οι εκρήξεις δεν λείπουν. Ο Ζακ Οντιάρ, ένας καλός σκηνοθέτης, που αγαπάει τα καθαρά κινηματογραφικά είδη, στον «Προφήτη» καταπιάνεται με το είδος της ταινίας φυλακής και χτίζει ένα συμπαγές δράμα και ένα στιβαρό πορτρέτο για τον κεντρικό του ήρωα.

Ο «Προφήτης» είναι η καταγραφή μιας ιστορίας ενηλικίωσης σε δύσκολες συνθήκες και της εκδήλωσης ακραίας φιλοδοξίας που δεν σταματάει πουθενά. Κεντρικός χαρακτήρας, ο νεαρός Μαλίκ, ο οποίος μπαίνει στη φυλακή μόλις στα 19 χρόνια του. Αγνωστος μεταξύ αγνώστων, πολύ γρήγορα διαπιστώνει ότι τα πράγματα δεν θα είναι εύκολα για εκείνον αν δεν φροντίσει να προστατέψει τον εαυτό του. Το πρώτο κομμάτι της ταινίας παρουσιάζει τις απάνθρωπες συνθήκες διαβίωσης μέσα στη φυλακή, τη βία που υπάρχει παντού, τις συμφωνίες και τα πάρε-δώσε και ο θεατής παρακολουθεί όλα αυτά, καθώς τα ανακαλύπτει και ο ίδιος ο Μαλίκ.

Σ’ αυτό το περιβάλλον, όπου πάνω απ’ όλα σημασία έχει η επιβίωση, ο Μαλίκ θα βρει τον τρόπο να επιβιώσει. Θα δεχτεί να γίνει το παιδί για τα θελήματα της ομάδας των Κορσικανών, μιας ομάδας που είναι αντίπαλη με την ομάδα των μουσουλμάνων, από την οποία ο Μαλίκ απέχει. Θα δολοφονήσει έναν ομόθρησκό του για χάρη των Κορσικανών και θα αποκτήσει την εμπιστοσύνη τους. Είναι το πρώτο βήμα για να ισχυροποιήσει τη θέση του και να αρχίσει να αποκτά όλο και περισσότερη δύναμη. Οταν οι «ισχυροί» αντιληφθούν το παιχνίδι του Μαλίκ, δεν θα είναι πλέον τόσο ισχυροί και εκείνος έντεχνα θα στρέψει τις ομάδες τη μία ενάντια στην άλλη με αποτέλεσμα να επωφεληθεί ο ίδιος και να γίνει ένας μικρός αυτοκράτορας της παρανομίας.

Η διάρκεια του «Προφήτη» φτάνει τις δυόμισι ώρες, όμως η ταινία δεν γίνεται ποτέ κουραστική. Ο Οντιάρ, με σχεδόν ντοκιμαντερίστικο ρεαλισμό και πολλούς μη επαγγελματίες ηθοποιούς, συνθέτει με αδιάκοπο ρυθμό και ένταση το πορτρέτο τόσο ενός χαρακτήρα όσο και ενός περιβάλλοντος, όπου τα βασικά ένστικτα λειτουργούν περισσότερο από όποιο στοιχείο ανθρωπιάς. Στο ρόλο του Μαλίκ, ο νεαρός Ταχάρ Ραχίμ είναι μια πραγματική αποκάλυψη. Σηκώνει επάνω του χωρίς δυσκολία το βάρος του ήρωα που η μοναδική του επιλογή είναι να χαράξει έναν μοναχικό δρόμο. Μαζί του ο έμπειρος Νιλς Αρεστρουπ στο ρόλο του Κορσικανού αφεντικού.

Oι άλλες ταινίες

• Συνοδός πολυτελείας **1/2

Η παρουσία της Σάσα Γκρέι, σταρ πορνογραφικών ταινιών, στον πρωταγωνιστικό ρόλο της ταινίας του Στίβεν Σόντερμπεργκ, δεν σημαίνει ότι η «Συνοδός πολυτελείας» είναι αφιερωμένη στο σεξ. Ο Σόντερμπεργκ, σε μια από τις πιο «ανεξάρτητες» ταινίες του, χρησιμοποιεί την Γκρέι ως σύμβολο του επί πληρωμή σεξ, στο ρόλο της Τσέλσι, ενός ακριβού κολ γκερλ. Η Τσέλσι στους πελάτες της δεν προσφέρει απλώς σεξ, αλλά την εμπειρία της «φιλενάδας», μιας γυναίκας που θα τους ακούσει και θα είναι τρυφερή μαζί τους. Στην ουσία πρόκειται για άντρες που ζητούν ό, τι συνήθως ζητούν οι γυναίκες από τους άντρες, και ο Σόντερμπεργκ σχολιάζει τη μετατόπιση στους ρόλους.

• Ζift **1/2

Από τη μικρή και άγνωστη κινηματογραφία της Βουλγαρίας έρχεται το ασπρόμαυρο «Zift», ένα ενδιαφέρον νεονουάρ φιλμ του Γιάβορ Γκάρντεφ. Είναι η ιστορία του Μοθ, ενός άντρα που μπαίνει άδικα στη φυλακή πριν από το κομμουνιστικό πραξικόπημα του 1944. Οταν αποφυλακιστεί, θα βγει σε μια χώρα που δεν γνωρίζει πια, και ειδικά την πρώτη βραδιά του έξω από τη φυλακή, θα συναντήσει μια σειρά από παράξενους, ασυνήθιστους χαρακτήρες.

• Pandorum **

Ενα επαρκές θρίλερ τρόμου και επιστημονικής φαντασίας έχει σκηνοθετήσει ο Κρίστιαν Αλβαρτ, με πρωταγωνιστές τον Ντένις Κουέιντ και τον Μπεν Φόστερ. Υποδύονται δύο αστροναύτες, που ξυπνούν από βαθιά νάρκη σε ένα σκοτεινό διαστημόπλοιο, μόνο για να διαπιστώσουν ότι απειλούνται από άγνωστα πλάσματα.

• Στα άκρα *1/2

Η αξιοπρεπής παρουσία του Σάκη Ρουβά στον πρωταγωνιστικό ρόλο ενός σίριαλ κίλερ είναι ο λόγος που ασχολούμαστε στην Ελλάδα μ’ αυτό το φτηνό (και σε προϋπολογισμό - κόστισε μόλις 2 εκατ. δολάρια) θρίλερ, που σκηνοθέτησε ο Τζόρνταν Μπάρκερ. Ο Ρουβάς υποδύεται έναν άνδρα, που όχι μόνο απολαμβάνει να δολοφονεί, αλλά σέρνει μαζί του με εκβιασμό έναν χήρο πατέρα, κάνοντάς τον να ξεπεράσει τα όριά του. Θα μπορούσε να λειτουργεί σε έναν βαθμό εάν το φινάλε δεν έδινε μια τόσο εξωφρενική και εξοργιστική απάντηση. Προβάλλεται, τέλος, ο «Αρθουρ και η εκδίκηση του Μαλταζάρ», δεύτερη περιπέτεια της σειράς animation του Λικ Μπεσόν, με πρωταγωνιστές κάποια άχαρα ξεμαλλιασμένα πλάσματα.

Οι ταινίες της εβδομάδας. Κι όμως, ηθοποιός ο Σάκης!

Του Δημήτρη Δανίκα, ΤΑ ΝΕΑ: Πέμπτη 3 Δεκεμβρίου 2009

Όλα είναι πιθανά. Όπως η Νέα Δημοκρατία πορεύεται με τον Σαμαρά.
Το ίδιο περίπου και με τον Σάκη Ρουβά. Δρασκελίστε το κατώφλι και θα πάθετε ζημιά. «Στα άκρα» (Duress). Μια ταινία που αξίζει τα λεφτά. Χωρίς Ρουβίτσες, κοιλιακούς, ναρκισσισμούς και άλλους τέτοιους γελοίους προσδιορισμούς. Ο τολμών νικά!

Εξηγώ τι μου συνέβη χωρίς να υπερβάλω μισή λέξη. Μπήκα με προκατάληψη, καχυποψία και επιθετική μανία. Φταίω; Καθόλου. Το «Αlter ego» από τα σκουπίδια του ελληνικού σινεμά. Άντε, είπα μέσα μου. Το μαρτύριο αρχίζει. Σαν το κουτάλι με το μουρουνέλαιο να βρισκόταν μισό πόντο από το στόμα μου. Με το που πέφτουν τα γράμματα το κουτάλι απομακρύνθηκε. Με το που πέρασαν τα πρώτα δέκα λεπτά άρχισα να τσιμπιέμαι μπας και μπήκα σε λάθος σινεμά. Με το που τελείωσε η ταινία έμεινα να χάσκω σαν χάνος από την κωλοτούμπα του Σάκη Ρουβά. Απλός, λιτός, δωρικός, σωστός. Ηθοποιός κανονικός. Μα πώς; Τα πάντα είναι δυνατά. Στον έρωτα και την τέχνη. Μ΄ αυτή τη σειρά. Αρκεί ένα καλογραμμένο σενάριο και μια στρωτή, αξιοπρεπής σκηνοθεσία. Τότε κηδεία οι κοιλιακοί του Σάκη Ρουβά. Γυναίκες, παρακαλώ μην κλαίτε. Που το αγόρι πήρε τον ρόλο του στα σοβαρά.

Το στόρι του Τζιμ Κέχο, η απόδειξη ενός θεωρήματος. Ανατριχιαστικού θεωρήματος. Πως δηλαδή άπαντες κρύβουμε έναν μικρό, αόρατο, δολοφόνο μέσα μας. Εξαρτάται από τις συνθήκες. Πάνω κάτω το ίδιο επιχείρησε να αποδείξει με την πρώτη του σκηνοθεσία και ο Ντένης Ηλιάδης στο horror thriller «Τελευταίο σπίτι αριστερά». Παλιά ιστορία. Το μισό και πλέον αμερικανικό σινεμά πίνει νερό απ΄ αυτήν την πηγή. Επιβίωση, αυτοάμυνα, εξολόθρευση. Όμως ο Κέχο προτίμησε την ευθεία γραμμή, τη συμπύκνωση και την ανατροπή. Το εξηγώ:

Ο Ρίτσαρντ (δηλαδή ο Μάρτιν Ντόνοβαν, από τους πρωταγωνιστές του Χαλ Χάρτλεϊ, του επονομαζόμενου ο «Αμερικανός Ζαν Λικ Γκοντάρ») είναι χήρος και πατέρας μιας μικρής ιδιαίτερης κόρης. Ο θάνατος της γυναίκας του κατοικεί σε κάθε μόριο της ύπαρξής του. Το φάντασμά της, οι ενοχές του. Η απουσία της, η παραλυσία του. Το ταξίδι μιας μέρας μέσα στη νύχτα. Ατέλειωτη νύχτα. Απροσμέτρητο το σκότος που κυκλοφορεί μέσα του. Έτοιμος να συναντήσει τον θάνατό του. Τη δοκιμασία του. Και τη συναντάει. Σε ένα γειτονικό καφέ που πουλάει ντόνατς. Ο Ρίτσαρντ πήγε για μαλλί και βγήκε κουρεμένος Ξαφνικά, έτσι από το πουθενά, μπουκάρει ο Σάκης Ρουβάς. Εντελώς διαφορετικός. Μέσα και έξω αλλιώτικος ολοσχερώς. Εδώ παθαίνει καραπλακάρα ο ελληνικός γυναικωνίτης ο γνωστός. Έχει σημασία αυτό. Με απλό μπουφάν, χωρίς φράντζα και καθόλου ναρκισσισμό. Ένας τύπος καθημερινός. Μπουκάρει και τον υπάλληλο σκοτώνει. Έτσι στην ψύχρα και με τη μία. Η συνέχεια ακόμα πιο μακριά. «Αν μιλήσεις», λέει στον αθώο, εμβρόντητο Ρίτσαρντ, «θα κάνω την κόρη σου κιμά». Αυτός είναι ο πρώτος αιφνιδιασμός. Ο δεύτερος εξίσου σκληρός. Φεύγοντας αφήνει πίσω ίχνη από τον γενετικό κώδικα του Ρίτσαρντ. Ποιος ο δολοφόνος; Μα φυσικά ο αθώος. Η συνέχεια με ξεπερνάει. Γιατί σ΄ αυτήν την επίγεια κόλαση ουδείς αθώος!

Προσέξτε τώρα την επαγωγική διαδικασία, η οποία προκύπτει από τη σκη νοθεσία. Γιατί ο δολοφόνος από το πουθενά; Τρεις οι λόγοι. Πρώτον, επειδή ο Ρίτσαρντ επιδιώκει, ελκύει, είναι διαθέσιμος για μια σκληρή δοκιμασία. Δεύτερον, επειδή το τυχαίο είναι πάντα ρεαλιστικό. Και τρίτον, επειδή, μορφολογικά, αλλά και λειτουργικά, από τη δραματουργία ο δολοφόνος είναι η άλλη όψη του Ρίτσαρντ. Αντίθετοι σε όλα. Επομένως δίδυμοι από την ίδια μήτρα. Περίλυπος ο πρώτος. Κυνικός ο δολοφόνος. Αποτελειωμένος ψυχολογικά ο χήρος. Αεράτος και στοχοπροσηλωμένος ο Ρουβάς. Συγκοινωνούντα δοχεία. Επομένως; Απλό. Η ταινία λειτουργεί σε δύο επίπεδα. Το πρώτο είναι το ρεαλιστικό. Το ορατό. Το δεύτερο είναι το ψυχολογικό. Με έναν λόγο, ο δολοφόνος είναι η σκοτεινή πλευρά του Ρίτσαρντ. Γι΄ αυτό πέφτει out of the blue. Γι΄ αυτό μοιάζουν σαν ξαδέλφια. Γι΄ αυτό ο δολοφόνος γνωρίζει τα πάντα για τη ζωή και την οικογενειακή κατάσταση του θύματός του. Γι΄ αυτό και ο τίτλος «Duress», που σημαίνει «Υπό ψυχολογική πίεση». Όλα σ΄ αυτήν την ιστορία είναι σκοτεινά. Για δες που ο Σάκης χώθηκε τόσο μα τόσο βαθιά!

Ταγμένος λοιπόν ο δολοφόνος να τραβήξει τον Ρίτσαρντ στην κόλαση. Επομένως δεν προσομοιάζει με κανέναν serial killer του αμερικανικού σινεμά. Στην πραγματικότητα δεν είναι serial killer. Είναι το υποσυνείδητο ενός τυπικού Αμερικανού οικογενειάρχη και ο αρχάγγελος του Σατανά! Πολιτισμένος εξωτερικά. Βάρβαρος εσωτερικά. Όπως ο Κουρτζ της «Αποκάλυψης τώρα» του Κόπολα. Αρχετυπικός ήρωας. Λάτρευε και διάβαζε Τ. Σ. Έλιοτ και την άλλη στιγμή αποκεφάλιζε ανθρώπινα πλάσματα.

Το δίδυμο Μάρτιν Ντόνοβαν- Σάκης Ρουβάς, η επιτομή του δίδυμου πολιτισμός- βαρβαρότητα. Πάω μακριά; Κι όμως. Η αμερικανική κοινωνία, αλλά και κάθε δυτική, πηγαινοέρχονται ανάμεσα σ΄ αυτούς τους δύο πόλους. Να το τραβήξω ακόμα πιο μακριά; Ο Θεός μέσα από τον Σατανά. Και τούμπαλιν. Ο νεαρός Καναδός σκηνοθέτης Τζόρνταν Μπάρκερ γκρεμίζει την ιδεολογία του προτεσταντισμού που διαπερνάει εννιά στις δέκα ταινίες του Αmerican Cinema. Το Καλό και το Κακό, μια ενιαία οντότητα. Μίσους, καταστροφής και διαστροφής.

Κοίτα να δεις. Μόλις με δύο πρόσωπα. Μέσα σε ελάχιστους χώρους. Χωρίς ωκεανούς από αίματα. Με νυχτερινά πλάνα. Από μια ταινία κόστους μόλις 1,5 εκατ. δολαρίων. Μια Β-Μovie δηλαδή. Να προκύπτουν τόσα νοήματα. Σου έρχεται από εκεί που δεν το περιμένεις. Αυτή η μαγεία του έρωτα. Αυτή και της τέχνης η φαντασία. Να ΄ναι όλοι τους καλά. Ευχαριστώ από ψυχής πολύ βαθιά!

«Στα άκρα»

Σκοτεινό ψυχολογικό θρίλερ Δρ Τζέκιλ και Μίστερ Χάιντ Αληθινός ηθοποιός ο Σάκης Ρουβάς

ΒΑΘΜΟΙ= 7 (η προκατάληψη σκοτώνει)

«Σημαδεμένος» με μυαλό

Καλύτερη επιλογή της εβδομάδας «Un Ρrophete» (Προφήτης) του μεγιστοτεράστιου Film Μaker Ζακ Οντιάρ. Σαν να βλέπω τον «Σημαδεμένο» με μυαλό. Αγαπητοί μας η αλήθεια έπειτα από τόσα χρόνια πλαστικοποιημένου Χόλιγουντ. Οι Γάλλοι μαθητές ξεπέρασαν τους Αμερικανούς δασκάλους!

Μία η αιτία. Κing size και οπτικά εφέ. Ακούγεται απίστευτο κι όμως αληθινό. Οι Γάλλοι αφομοίωσαν τις αρχές του αμερικανικού κινηματογράφου. Ενσωμάτωσαν τον ρεαλισμό, τη ρυθμολογία, τη δράση και την αγωνία. Και οι νεώτεροι με πιο σύγχρονη ματιά ακολουθούν την ίδια, παλιά, αμερικανική, μαγκιά. Απόδειξη; Μα ο «Προφήτης» είναι ενταγμένος στο «είδος» ταινίας-φυλακής. Απόδειξη; Τη σκηνή της δολοφονίας ενός Κορσικανού μεγαλομαφιόζου από τον «Προφήτη» θα τη ζήλευε ο Μάικλ Μαν της «Έντασης». Απόδειξη; Μα όλο το μήκος και το πλάτος αυτής της αχόρταγης, σε διάρκεια και σε κατακλυσμιαίους ρυθμούς, ιστορίας, είναι η μαφία. Γάλλων, Μουσουλμάνων και Κορσικανών. Τελευταία απόδειξη; Όπως κάθε παλιά, σοβαρή αμερικανική ιστορία φυλακής, έτσι κι αυτή. Παραπέμπει σε μια κοινωνική αλληγορία.

Ο μουσουλμάνος πιτσιρικάς Ελ Τζεμπενά Μάλικ (Ταχάρ Ρακίμ) μπαίνει «αναλφάβητος» στη φυλακή και βγαίνει με πτυχίο... Ιατρικής. Μέσα σε διάστημα ελάχιστων ετών, όσο διαρκεί το Λύκειο ή το Πανεπιστήμιο, τα μαθαίνει όλα και όλα τα χωνεύει. Να καρφώνει, να ελίσσεται, να επιβιώνει, να σκοτώνει και πάνω σε πτώματα να σκαρφαλώνει. Και επειδή είναι χαρισματικός, γρήγορα δουλεύει, γρήγορα αντιδρά και γρήγορα αναρριχάται.

Ο Οντιάρ χωρίς πολιτικές και κοινωνικές διακηρύξεις αποκαλύπτει τα συγκοινωνούντα δοχεία του κράτους με το παρακράτος. Οι δεσμοφύλακες είναι οι κλητήρες. Οι δικαστές είναι οι τροχονόμοι. Οι φυλακές τα κολέγια του οργανωμένου εγκλήματος και της μαφίας. Κάθε φυλακή που ανοίγει, ένα σχολείο κλείνει. Τέλεια! Αν την περάσω από αξονική τομογραφία τρεις οι φέτες αυτής της ιστορίας. Τα σίδερα της φυλακής είναι για τους λεβέντες. Ο Κορυδαλλός- ας πούμε- είναι το «Καραϊσκάκη» των συμμοριών. Αυτή η πρώτη φέτα. Πάμε τώρα στη δεύτερη. Εκπαιδεύοντας έναν μουσουλμάνο σημαδεμένο. Αριστούχος ο τύπος. Η τρίτη έχει να κάνει με το σουρεαλιστικό ανακάτεμα των πολιτισμών. Την ίδια στιγμή με τον ιμάμη, με τον Αλλάχ, με τα θεία, με την παράδοση, αλλά και με τους φόνους, την ηρωίνη, την πορνεία. Όλα μαζί. Η τρέλα της σημερινής κοινωνίας αποτυπωμένη σε μια ταινία. Μην απορείτε. Τα ίδια και στην ελληνική πραγματικότητα. Και με το τσαρούχι και με την Ρrada και με το super market και το γαϊδούρι. Από τη βαρβαρότητα προς την παρακμή χωρίς να μας αγγίξει ο πολιτισμός!

Η κινηματογράφηση ολόκληρο επίτευγμα. Σε παραλήρημα η σκηνοθεσία. Πολυπληθές το κάστινγκ. Άπαντες εξαιρετικοί. Ιδρωμένοι, ματωμένοι, επιθετικοί, σαρωτικοί. Ο αμφιβληστροειδής χορεύει όπως γουστάρει το μοντάζ του Ζακ Οντιάρ. Από κοντά και η ορχηστρική μουσική. Ταινία αντρική. Δικαίως κέρδισε στις Κάννες το μεγάλο βραβείο της Κριτικής Επιτροπής. Αν ο Γάλλος είχε περιορίσει το παραλήρημά του κατά είκοσι λεπτά θα είχε υπογράψει το αριστούργημά του!

«Προφήτης»

Βlood, sweat and guns Επιπέδου Μάικλ Μαν Οι φυλακές, το πανεπιστήμιο της μαφίας

ΒΑΘΜΟΙ= 8 (ρεσιτάλ σκηνοθεσίας)

Ζόμπι στο Διάστημα

«Ρandorum». Θρίλερ μελλοντολογίας και τρόμου του Γερμανού Κρίστιαν Άβαρτ με το δίδυμο Ντένις Κουέιντ και Μπεν Φόστερ. Η εκκίνηση με οικολογική ευαισθησία.

Διότι- λέει- το 2127 ο πληθυσμός της Γης με είκοσι και πλέον δισεκατομμύρια ψυχές. Και επομένως πόλεμοι παντού για μια σταγόνα νερό να δροσιστούν. Ένα διαστημόπλοιο με κατεύθυνση άγνωστο πλανήτη και με δύο διαστημάνθρωπους, οι οποίοι ύστερα από παρατεταμένο υπερύπνο, αφυπνίζονται χωρίς μνήμη. Αυτό ήταν. Ζόμπι εμφανίζονται και το όχημα μετατρέπεται σε κρεοπωλείο. Της χειρίστης υποστάθμης. Φτηνή παραγωγή. Κάτι σαν άνθρωπος των σπηλαίων ο Ντένις Κουέιντ. Αν κοντά σ΄ αυτά βάλεις και την εκκωφαντική μπάντα, ε τότε μάτια και αυτιά ερμητικά κλειστά!

ΒΑΘΜΟΙ= 0 (δεν άντεξα πάνω από σαράντα λεπτά)

Ταραντίνο από τη Βουλγαρία

«Ζift» του Javor Gardev από Βουλγαρία. Ασπρόμαυρο. Στυλιζαρισμένο. Καλοκουρδισμένο. Ταραντινικό. Σκηνοθετικά πρώτο πράγμα. Αλλά από ουσία μόνο για τη Βουλγαρία. Ένας περιθωριακός και επί «υπαρκτού σοσιαλισμού» φυλακισμένος περνάει μέσα από την κόλαση. Πρώτη στάση το καθεστώς. Άπαντεςαπό τους δεσμοφύλακες μέχρι την εξουσίασκέτα γουρούνια. Χοιροστάσιο. Στάση δεύτερη. Η ερωτική του σχέση με μια μελαχρινή γκόμενα. Η Τάνια Ιλίεβα σκέτη φλόγα. Φερ΄ την εδώ. Φαμ φατάλ από Βουλγαρία. Δηλαδή απάτη και προδοσία. Ωραία. Ε και; Να το δουν οι Έλληνες σπουδαστές κινηματογραφικών σχολών να κατανοήσουν τον ορισμό της μοντέρνας σκηνοθεσίας. Άντε να το δουν και μερικοί σινεφίλ. Με έναν λόγο, καλή ταινία για το Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης!

ΒΑΘΜΟΙ= 6 (βραβείο styling)

«Ο Άρθουρ και η εκδίκηση του Μαλταζάρ». Μείγμα Αnimation και «ζωντανών» ηθοποιών από τον Γάλλο Λικ Μπεσόν. Με περιεχόμενο οικολογικό. Διότι ο πιτσιρικάς Άρθουρ πάει κόντρα στα εντομοκτόνα του πατρός και της μητρός του, ως προστάτης των ζουζουνιών. Καλές προθέσεις, ασήμαντες επιτεύξεις. Εν ολίγοις Walt Disney- Γαλλία 5-0!

ΒΑΘΜΟΙ= 2 (βαρετό)

Πορνοστάρ χωρίς πορνό

Μπράβο μας. Η Ελληνοαμερικανίδα Μαρίνα- Άννα Χατζή. Τhe best πορνοστάρ της οικουμένης. Έλα όμως που ο Στίβεν Σόντερμπεργκ αποφάσισε να την αποκαθηλώσει από το κοινωνικό λειτούργημά της. Και να μας την παραδώσει. ενδεδυμένη, προβληματισμένη και άνευ κλίνης. Ντροπή!

«Συνοδός πολυτελείας» (Τhe girlfriend experience) λοιπόν. Με τη Μαρίνα. Με καλλιτεχνικό ψευδώνυμο Σάσα Γκρέι. Η οποία είναι μόλις είκοσι και ενός Μαΐων. Ύψος 1.70 με αναλογίες 36- 26- 31. Έτσι το γράφω. Μπας και έχετε βάλει κάτι καλό στο όπισθεν μέρος του κεφαλιού σας. Ακριβό το σπορ. Πανάκριβο. Διότι η λαχταριστή Μαρίνα μέχρι στιγμής έχει λάβει εφτά τρόπαια και 22 υποψηφιότητες. Της κατηγορίας Αdult movies. Αυστηρώς ακατάλληλο για ανηλίκους. Μωρέ τι ακατάλληλο που έτσι και ο πιτσιρικάς των δέκα ετών κάνει downloading θα πέσει πάνω στα εξής- της Μαρίνας ή Σάσαςτρόπαια: Βest Οral Sex Scenes. Που πάει να πει «καλύτερες σκηνές στοματικού σεξ». Ακόμα Βest three way sex scenes. Συγχώρα με. Ι don΄ t know what it means. Δεν τελείωσα. Βραβείο καλύτερων σκηνών ομαδικού σεξ. Ρε συ, αυτό δεν είναι κορίτσι. Αλλά; Η απόλυτη επιτομή από συστάσεως πορνό μέχρι σήμερα!

Ε και; Έπειτα από όλα αυτά τα επιτεύγματα τα λαχταριστά τι περίμενα εγώ ο αφελής; Μα λίγο τσι τσι και κοκό να δω να περάσει ένα δίωρο καλό. Υπολόγιζα χωρίς τον ξενοδόχο τον Αμερικανό. Διότι ο Σόντερμπεργκ έβαλε στοίχημα να σκηνοθετήσει κάτι ανάποδο και διαφορετικό. Ωραία. Να κάνει κάτι δραματικό. Να αναδείξει, ας πούμε, τις λεπτές κλίμακες στην ερμηνεία της Μαρίνας. Μη γελάτε. Είπαμε. Από οπουδήποτε και τον οποιονδήποτε να το περιμένεις.

Εκείνο που δεν περίμενα ήταν αυτό. Το πληκτικό, το βαρετό και χασμουρητό. Επί εβδομήντα και εφτά λεπτά από κουβεντούλα σε κουβεντούλα. Η Μαρίνα (ως Τσέλσι στην ταινία) να πηγαινοέρχεται από καφενείο σε εστιατόριο και να παριστάνει τον ψυχαναλυτή βαρεμένων και ματσωμένων πελατών. Βρε τι πρόβλημα κι αυτό. Μοναδικό συμπέρασμα ανατρεπτικό. Οι τύποι πληρώνουν για εξομολόγηση, όχι για σεξ κρεβατικό. Τι μοναξιά κι αυτή. Η πορνεία ένα είδος ψυχανάλυσης και εκκλησίας. Πώς πάνε οι καθολικοί μαφιόζοι στον ιερέα της ενορίας. Πάτερ αμάρτησα. Τι έκανες παιδί μου; Να, σήμερα σκότωσα. Το Πάτερ ημών εκατό φορές πριν από τον ύπνο σου! Και για να τελειώνω. Η φλυαρία της Μαρίνας με αποτελείωσε!

«Συνοδός πολυτελείας»

Πορνοστάρ σε κουβεντούλα Αντί για σεξ, ατέλειωτη φλυαρία Μαρίνα, Μαρίνα, Μαρίνα

ΒΑΘΜΟΙ= 0 (Τhe Ηole)

Οι ταινίες της εβδομάδας: Ο Σάκης «έχει» το Χ-Factor και στην υποκριτική

• Στις αίθουσες το θρίλερ «Στα άκρα», με τον μεγαλύτερο έλληνα ποπ σταρ να «τσαλακώνει» υποδειγματικά την εικόνα του
  

• ΤΟΥ I. ΖΟΥΜΠΟΥΛΑΚΗ | ΤΟ ΒΗΜΑ, Πέμπτη 3 Δεκεμβρίου 2009

Πριν από τρία χρόνια, με το «Αlter ego», ο Σάκης Ρουβάς δεν είχε πείσει ιδιαίτερα για το υποκριτικό ταλέντο του. Και εφόσον στα χρόνια που μεσολάβησαν ο Ρουβάς δεν δοκιμάστηκε ξανά ως ηθοποιός, είναι φυσικό να πηγαίνει κανείς με μια σχετική προκατάληψη να δει μια ταινία με αυτόν πρωταγωνιστή- πόσο μάλλον όταν αυτή η ταινία είναι αμερικανική.

Εξ ου το μικρό σοκ που παθαίνεις βλέποντάς τον «Στα άκρα» («Duress», ΗΠΑ, 2009), πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του Τζόρνταν Μπάρκερ: αφενός θρίλερ με τα όλα του, αφετέρου φειδωλό στην εικονογράφηση σκηνών όπου το αίμα πνίγει την οθόνη. Εστιάζοντας στο ψυχολογικό προφίλ των δύο κεντρικών ηρώων, τού Ρίτσαρντ (Μάρτιν Ντόνοβαν) και του Αμπνερ (Σ. Ρουβάς), η ταινία σε οδηγεί να ακολουθήσεις το ανορθόδοξο παιχνίδι γάτας- ποντικού που λαμβάνει χώρα μεταξύ τους. Και εσύ δέχεσαι την πρόταση από τα πρώτα κιόλας λεπτά, ξεχνώντας παντελώς ότι το «κακό» παιδί της ιστορίας είναι ο παρουσιαστής του «Χ-Factor»...

Στην καρδιά του, το «Στα άκρα» είναι ένα εξαιρετικά καλοφτιαγμένο b-movie που αποπειράται να κολυμπήσει στα βαθιά ως μελέτη πάνω στην έννοια της εξουσίας. Ο Αμπνερ είναι στυγνός δολοφόνος, ο Ρίτσαρντ απογοητευμένος χήρος και στοργικός πατέρας. Για ποιον λόγο όμως ο Αμπνερ σκοτώνει; Και γιατί θέλει να παρασύρει τον Ρίτσαρντ στον ακραίο κόσμο του; Τελικά δεν έχει και τόση σημασία. Το βασικό ερώτημα που θέτει η ταινία είναι το αν ένας καθημερινός φιλήσυχος άνθρωπος μπορεί να αντιμετωπίσει ένα ξάφνιασμα τόσο ισχυρό ώστε να τον υπερβαίνει. Και αν ναι, πώς; Τι μπορεί να κάνει για να ξεφύγει; Πόσο ακραίος θα πρέπει να γίνει ο ίδιος;

Πηγαίνοντας κόντρα στην εικόνα του ο Ρουβάς φτιάχνει έναν πολύ ιδιαίτερο psycho killer. Με το γκρι- μπεζ παλαιομοδίτικο μπουφάν και το λιγδωμένο μαλλί χωρίστρα και χωρίς το αστραφτερό χαμόγελό του χτίζει από το μηδέν έναν ήρωα που είναι όλος δικός του. Παίζει με σύστημα και το αποτέλεσμα φαίνεται. Την ίδια ώρα, όμως, το «Στα άκρα» δεν αποκαλύπτει μόνο έναν άλλο Σάκη Ρουβά αλλά και έναν νεαρό σκηνοθέτη που, αν ακολουθήσει αυτόν τον ρυθμό, κάποια στιγμή σίγουρα θα διαπρέψει.

ΣΤΙΣ ΑΙΘΟΥΣΕΣ

«Ρandorum» (ΗΠΑ, 2009) του Κρίστιαν Αλβαρτ. Μπερδεμένο ξαδερφάκι του «Αλιεν» το «Ρandorum» εκτυλίσσεται στο κλειστοφοβικό περιβάλλον ενός διαστημοπλοίου, με ήρωες δύο μέλη του πληρώματος (Ντένις Κουέιντ,Μπεν Φόστερ) τα οποία έχουν μόλις ξυπνήσει από λήθαργο και δεν θυμούνται τίποτε για την αποστολή τους.

Η κακή χρήση της μουσικής σού τρυπά τα τύμπανα, η σκοτεινή φωτογραφία σού προκαλεί εκνευρισμό γιατί δεν καταλαβαίνεις τι γίνεται και η ίδια η ιστορία δεν σου προκαλεί το παραμικρό ενδιαφέρον.

«Ο Αρθουρ και η εκδίκηση του Μαλταζάρ» («Αrthur et la vengeance de Μaltazard», Γαλλία, 2009) τουΛυκ Μπεσόν. «Συνέχεια» της παιδικής περιπέτειας του ιδίου σκηνοθέτη με τίτλο «Ο Αρθουρ και οι Μίνιμοϊς». Με τους Φρέντι Χάιμορ, Τζίμι Φάλον.

«Ο προφήτης»

(Γαλλία, 2009) Γυρισμένος σχεδόν εξ ολοκλήρου στο κλειστό περιβάλλον μιας φυλακής ο «Προφήτης» είναι η άκρως ενδιαφέρουσα ιστορία ενός νεαρού καταδίκου ( Ταχάρ Ραχίμ, στη φωτογραφία) που καλείται να επιβιώσει ξυπόλυτος στα αγκάθια. Ο μόνος τρόπος για να τα καταφέρει είναι να παίξει το παιχνίδι της εξουσίας στη φυλακή, να ελιχθεί, να προδώσει και να σκοτώσει. Το «ταξίδι» του θα σημάνει τη «δημιουργία» ενός άλλου ανθρώπου και κατά τη διάρκειά του η κάμερα του Ζακ Οντιάρ ποτέ δεν θα αστειευτεί. Ο σκηνοθέτης εμμένει ρεαλιστικά σε όλες τις φρικαλέες λεπτομέρειες των απάνθρωπων συνθηκών διαβίωσης στη φυλακή προκειμένου να φέρει τον θεατή στη θέση του ήρωα. Στη δομή του, πάντως, ο «Προφήτης» έχει τη λογική μιας προηγούμενης (και καλύτερης όλων) ταινίας του Οντιάρ, του «Ενας συνηθισμένος ήρωας», όπου παρακολουθούσε την πορεία ενός Γάλλου ( Ματιέ Κασοβίτς ) πριν, κατά τη διάρκεια και μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.

«Ζift»

(Βουλγαρία, 2009) Θαυμάσιο ντεμπούτο στη σκηνοθεσία μεγάλου μήκους ταινίας το «Ζift» του Γιαβόρ Γκαρντέφ είναι το χρονικό ενός πρώην καταδίκου ( Ζάκαρι Μπαχάροφ, στη φωτογραφία) ο οποίος αναζητεί το δίκιο του στη Σόφια της δεκαετίας του 1960. Ασπρόμαυρο και υποβλητικό όπως ο κεντρικός ήρωάς του, ένας θηριώδης «γλόμπος» γεμάτος παράξενα τατουάζ, το φιλμ ακολουθεί τα βήματά του σε κακόφημα στενά και καταγώγια πνιγμένα στον καπνό. Η ταινία αποκτά την εικόνα εφιάλτη και, όντως, ορισμένες φορές αναρωτιέσαι για το αν όσα συμβαίνουν είναι ρεαλιστικά ή ανήκουν στη σφαίρα της φαντασίας. Οι επιρροές του Γκαρντέφ βρίσκονται στο αμερικανικό φιλμ νουάρ περασμένων εποχών και καταλήγουν στον Κουέντιν Ταραντίνο και στον Γκάι Ρίτσι. Ενίοτε, βέβαια, ο σκηνοθέτης δείχνει να ενδιαφέρεται περισσότερο για τη φόρμα και λιγότερο για το περιεχόμενο. Αλλά και πάλι, για πρώτη ταινία είναι τόσο καλοφτιαγμένη ώστε τού το συγχωρείς.

«Συνοδός πολυτελείας»

(ΗΠΑ, 2009) Παρά την παρουσία της ελληνικής καταγωγής αμερικανίδας πορνοστάρ Σάσα Γκρέι, το φιλμ του Στίβεν Σόντερμπεργκ ούτε ερωτισμό βγάζει ούτε καν περιέργεια προκαλεί. Ο Σόντερμπεργκ, αναμφισβήτητα ένας από τους σημαντικότερους filmmakers του σύγχρονου αμερικανικού κινηματογράφου, ενδιαφέρεται για το στήσιμο ωραίων, καλογυαλισμένων κάδρων, όπου ο ελκυστικός φωτισμός δημιουργεί ατμόσφαιρα μέσα στα μπαρ και στα δωμάτια των ξενοδοχείων. Από εκεί και πέρα, όμως, δεν είδαμε κανένα στόχο στην αφήγηση, ενώ η ίδια η ιστορία του call girl σε αφήνει παγωμένο. Ψυχρή ταινία, ένα ακόμη «διάλειμμα» πειραματισμού του Σόντερμπεγκ, όπως το «Full frontal» και το «Βubble»: ταινίες τις οποίες γυρίζει ανάμεσα στις υψηλού προϋπολογισμού παραγωγές (η τριλογία των «Συμμοριών») και σε καλλιτεχνικές δημιουργίες όπως ο «Τσε» και το «Ιnformant!», που είδαμε πριν από λίγο καιρό στις αίθουσες.