Περού: με την πρώτη, Χρυσή Αρκούδα

Στην ταινία «Το γάλα της θλίψης» της Περουβιανής Κλαούντια Λιόσα, την πρώτη ταινία από το Περού που μπήκε στο διαγωνιστικό του τμήμα, απονεμήθηκε το Σάββατο το βράδυ η Χρυσή Αρκτος καλύτερης ταινίας του 59ου Κινηματογραφικού Φεστιβάλ του Βερολίνου. Ηταν μια ταινία αουτσάιντερ, που περιγράφει το εφιαλτικό ταξίδι από τον φόβο προς την ελευθερία μιας νέας γυναίκας, που ήταν παιδί βιασμού της ιθαγενούς μητέρας της στην περίοδο του 20ετούς πολέμου στο Περού (1970-1990), τότε που 70 χιλιάδες άνθρωποι, κυρίως ιθαγενείς, ήταν τα θύματα της σύγκρουσης της κυβέρνησης με το επαναστατικό κίνημα «Φωτεινό Μονοπάτι». «Γάλα της θλίψης» έχουν ονομάσει οι ιθαγενείς μια αρρώστια που μεταδίδεται στα παιδιά μέσα από το γάλα γυναικών που έχουν βιαστεί στη διάρκεια του πολέμου. Και είναι το σύμβολο του φόβου, που οδηγεί την ηρωίδα της ταινίας, Φάουστα, να τοποθετήσει μια πατάτα στο αιδοίο της, είδος ασπίδας για να την προφυλάξει από τυχόν βιασμό.

«Είναι για το Περού, είναι για την πατρίδα μας», δήλωσε πανευτυχής η Κλαούντια Λιόσα με τη Χρυσή Αρκτο στα χέρια

Δεν είναι η πρώτη χρονιά που η κριτική επιτροπή της Μπερλινάλε απονέμει το βραβείο καλύτερης ταινίας σε αουτσάιντερ. Φτάνει να θυμηθούμε την περσινή απονομή της Χρυσής Αρκτου στην ταινία «Οι επίλεκτοι» του Χοσέ Πατίλια. Στο ίδιο πνεύμα κινήθηκαν και τα υπόλοιπα βραβεία.

Το Μεγάλο Βραβείο της επιτροπής μοιράστηκε ανάμεσα στη γερμανική ταινία «Ολοι οι άλλοι» της Μάρεν Αντε, χιουμοριστικό (αν και ανιαρό στο πρώτο μέρος του) σχόλιο πάνω στις σχέσεις ενός ζευγαριού (η ταινία κέρδισε και το βραβείο καλύτερης γυναικείας ερμηνείας) και την ταινία «Γίγαντας» του Αργεντινού Αντριάν Μπίνιεζ, γύρω από τον κρυφό έρωτα ενός φρουρού ασφαλείας σε σούπερ μάρκετ για μια καθαρίστρια.

Το πιο δίκαιο ήταν το βραβείο καλύτερης σκηνοθεσίας,που απονεμήθηκε στον Ιρανό Ασγκάρ Φαρχάντι για την ταινία του «Σχετικά με την Ελί», αναμφισβήτητα από τις καλύτερες ταινίες της Μπερλινάλε. Στις αδικημένες ταινίες «Το ποτάμι του Λονδίνου» του Αλγερινού Ρασίντ Μπουχαρέμπ (περιορίστηκε στο βραβείο καλύτερης ανδρικής ερμηνείας), η αμερικανική «Ο αγγελιαφόρος» του Ορεν Μόβερμαν (περιορίστηκε στο βραβείο σεναρίου), η γαλλική «Στην ηλεκτρική ομίχλη» του Μπερτράν Ταβερνιέ, ενώ η πολωνική «Γλυκό βούρλο» του Αντρζέι Βάιντα περιορίστηκε στο βραβείο Αλφρεντ Μπάουερ.

Τα βραβεία απένειμε επιτροπή με πρόεδρο την ηθοποιό Τίλντα Σουίντον και μέλη τούς σκηνοθέτες Γκαστόν Καμπορέ, Ιζαμπέλ Κοϊξέτ, Γουίεν Γουάνγκ και Κρίστοφερ Σλίνγκελσιφ, τον σεναριογράφο Χάνινγκ Μάνκλε και την ακτιβίστρια διατροφής Αλις Γουότερς. Σύμφωνα με το σκεπτικό της επιτροπής, στο φετινό διαγωνιστικό τμήμα προβλήθηκαν ταινίες μεγάλης γκάμας, με κεντρικό στόχο την εξερεύνηση τρόπων ερμηνείας και κατανόησης σημαντικών θεμάτων του καιρού μας. Γι' αυτό, η επιτροπή αποφάσισε να απονείμει βραβεία στις προσπάθειες εκείνες που πέτυχαν μια ισορροπία ανάμεσα σε μια πολιτική κατάθεση και μια ποιητική μορφή.

Μετά την απονομή των βραβείων, ο Κώστας Γαβράς παρουσίασε την ταινία του «Παράδεισος στη Δύση», με την οποία έκλεισε επίσημα η 59η Μπερλινάλε. Φέτος, αν και η κίνηση στο τμήμα της Αγοράς Ταινιών, εξαιτίας βασικά της οικονομικής κρίσης, δεν ήταν στα περσινά επίπεδα, από πλευράς θεατών το φεστιβάλ σημείωσε ρεκόρ, κόβοντας περίπου 270.000 εισιτήρια -30 χιλιάδες περισσότερα από πέρσι. Συνολικά προβλήθηκαν 383 ταινίες που τις παρακολούθησαν 20.000 διαπιστευμένοι επισκέπτες από 136 χώρες.

• Ο Βάιντα στα καλύτερά του

Η ταινία «Γλυκό βούρλο» του Αντρζέι Βάιντα (αναφέρεται σε φυτό που όταν το τρίψεις αφήνει μια μυρουδιά νερού με ίχνη δέντρων), που είδαμε την τελευταία μέρα του διαγωνιστικού, είναι μια συγκινητική, ποιητική ταινία. Ο Βάιντα συνδυάζει ένα διήγημα του Πολωνού Γιαροσλάβ Ιβάσκεβιτς (του οποίου είχε στο παρελθόν διασκευάσει τρία έργα, ανάμεσά τους και τις «Δεσποινίδες από το Βίλκο») γύρω από μια γυναίκα που έχει χάσει τα παιδιά της στην εξέγερση της Βαρσοβίας στη διάρκεια του δεύτερου Παγκόσμιου Πολέμου, με ένα πραγματικό γεγονός, τον θάνατο από καρκίνο του συνεργάτη του, διευθυντή φωτογραφίας Εντουάρντ Κλοσίνσκι, συζύγου της τακτικής ηθοποιού του, Κριστίνα Γιάντα («Ο άνθρωπος από μάρμαρο»).

Μέσα από λιτές, ελεγειακές εικόνες, που περνούν με ομαλότητα από το παρόν στο παρελθόν κι από την πραγματική ζωή στο χώρο της τέχνης, με ρυθμό που σταδιακά σε παρασύρει. Η ίδια η Γιάντα ερμηνεύει δυο ρόλους. Από τη μια μόνη σ' ένα ντεκόρ που μοιάζει να βγήκε απ' ευθείας από πίνακα του Εντουάρντ Χόπερ, μιλά για τον θάνατο του άντρα της. Και από την άλλη υποδύεται τη Μάρτα, στο διήγημα του Ιβάσκεβιτς, μια γυναίκα που προσωρινά «ξαναβρίσκει» το γιο της στο πρόσωπο ενός 20χρονου εργάτη. Είναι μια από τις πιο όμορφες, πιο προσωπικές, μαζί και πιο ώριμες, ταινίες του 82χρονου σκηνοθέτη.*

ΤΑ ΒΡΑΒΕΙΑ

• * Χρυσή Αρκτος: «Το γάλα της θλίψης» της Κλαούντια Λόσα.
• * Αργυρή Αρκτος: (εξ ημισείας) «Γίγαντας» του Αντριάν Μπίνιεζ και «Ολοι οι άλλοι» της Μάρεν Αντε.
• * Σκηνοθεσίας: «Σχετικά με την Ελί» του Ασγκάρ Φαρχάντι.
• **Γυναικείας ερμηνείας: Μπιργκίτ Μινιτσμάιρ («Ολοι οι άλλοι»).
• * Ανδρικής ερμηνείας: Σοτιγκί Κουγιατέ («Το ποτάμι του Λονδίνου).
• * Καλλιτεχνικής συμβολής στον ήχο και στα ντεκόρ: Γκαμπόρ Ερντελι και Ταμάς Σέκελι («Καταλίν Βάργκα» του Πίτερ Στρίκλαντ).
• * Σεναρίου: Ορεν Μόβερμαν και Αλεσάντρο Καμόν («Ο αγγελιοφόρος» του Οβερμαν).
• * Βραβείο Αλφρεντ Μπάουερ: (εξ ημισείας) «Γίγαντας» (Αντριάν Μπίνιεζ) και «Γλυκό βούρλο» (Αντρζέι Βάιντα).
• **Βραβεία FIPRESCI: Διαγωνιστικό: «Το γάλα της θλίψης» της Κλαούντια Λόσα, Πανόραμα: «Nord» του Ρούνε Ντένσταντ Λάνγκλο. Φόρουμ: «Ai no mukidashi» (Love Exposure) του Σόνο Σίον.
• * Διεθνούς Αμνηστίας: «Θύελλα» του Χανς-Κρίστιαν Σμιτ.
• * Οικουμενικό Βραβείο: «Ο μικρός στρατιώτης» της Ανέτ Κ. Ολεσον.
• * Βραβείο Ειρήνης 2009: «Ο αγγελιαφόρος» του Ορεν Οβερμαν.

• Του ΝΙΝΟΥ ΦΕΝΕΚ ΜΙΚΕΛΙΔΗ, ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 16/02/2009

Γάλα από... χρυσάφι

Η Κλόντια Λιόσα πήρε τη Χρυσή Αρκτο για το «Γάλα της θλίψης»

Στην Περουβιανή Κλόντια Λιόσα η Χρυσή Αρκτος. Ουρουγουάη - Γερμανία μοιράστηκαν το Μεγάλο Βραβείο. Συγκίνηση στο φινάλε με τον «Παράδεισο» του Γαβρά

«Θέλω τη μαμά μου!». Ηταν το ξέσπασμα του κατασυγκινημένου Ουρουγουανού σκηνοθέτη Αντριάν Μπινιέζ στο τρίτο κατά σειρά βραβείο που απέσπασε στην Μπερλινάλε τη βραδιά της τελετής λήξης του Φεστιβάλ στο Παλάστ της πλατείας Ποτσντάμερ.

Το απολαυστικά μινιμαλιστικό «Gigante» του, η ιστορία του ανομολόγητου έρωτα ανάμεσα σε έναν σεκιουριτά σούπερ μάρκετ και μια καθαρίστρια της επιχείρησης, αφού πήρε τα βραβεία πρωτοεμφανιζόμενου σκηνοθέτη (μαζί με το σουηδικό νεανικό φίλμ «Flickan») και Αλφρεντ Μπάουερ (ειδική τιμητική διάκριση, που φέτος απονεμήθηκε επίσης στο βιογραφικό δράμα «Τatarak» του βετεράνου Πολωνού δημιουργού Αντρέι Βάιντα) έμελλε να τριπλώσει στις διακρίσεις με το Μεγάλο Βραβείο της Κριτικής Επιτροπής, το οποίο μοιράστηκε με το γερμανικό «Ολοι οι άλλοι» της Μάρεν Αντε, ταινία που απέσπασε ακόμα το βραβείο Γυναικείας Ερμηνείας για την Αυστριακή του πρωταγωνίστρια, Μπριγκίτ Μίνικμαϊρ.

Κατασυγκινημένος ο Ουρουγουανός Αντριάν Μπινιέζ για την αποδοχή του «Gigante» του

Κύριο χαρακτηριστικό της λίστας διακρίσεων, στην οποία κατέληξαν η πρόεδρος της κριτικής επιτροπής Τίλντα Σουίντον και η ομάδα της, ήταν η μοιρασιά, αιχμή της ο προσανατολισμός σε έργα νεοεμφανιζόμενων ή ανερχόμενων σκηνοθετών. Σενάριο στο «Ο αγγελιοφόρος» του Αμερικανοεβραίου Ορεν Μόβερμαν, Σκηνοθεσία (Αργυρή Αρκτος) στον Ιρανό Ασγκάρ Φαρχάντι για το «Σχετικά με την Ελι» (το φιλμ της προτίμησής μας στο φετινό επίσημο πρόγραμμα), Καλλιτεχνική προσφορά στο ουγγρο-ρουμάνικο η «Καταλίν Βάργκα» του Πίτερ Στρίκλαντ (Βρετανός, αλλά με μητέρα, απ ό,τι μάθαμε, Ελληνίδα), Χρυσή Αρκτος στην έκπληξη της ενδεκάτης ώρας το «Γάλα της θλίψης» της Περουβιανής Κλόντια Λιόσα (της οποίας το προηγούμενο φιλμ, «Μadeinusa», είδαμε πρόσφατα στις ελληνικές αίθουσες).

Οσον αφορά την ίδια την τελετή, πρέπει να ήταν μακράν η μακρύτερη και πιο ανιαρή στα χρονικά της Μπερλινάλε. Φταίχτης ο θεατρικός συγγραφέας σκηνοθέτης και ηθοποιός Σοτουγκί Κουγιατέ, τιμημένος με το Βραβείο Ανδρικής Ερμηνείας για το «London river» του Γαλλοαλγερινού Ρασίντ Μπουρασέμπ.

Ο 73χρονος δημιουργός από το Μαλί, που είχαμε δει προ τριετίας και στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης ως μέλος της κριτικής επιτροπής του διεθνούς διαγωνιστικού, «έφαγε» τουλάχιστον ένα τέταρτο της τελετής με τον ευχαριστήριο λόγο του, στρογγυλοκαθισμένος στη σκηνή με το μπαστούνι του και αφηγούμενος θυμοσοφικές ιστορίες - παραβολές από την Αφρική που άλλους έκαναν να χαμογελούν ευγενικά και τους περισσότερους να χασμουριούνται αμήχανα.

Κερασάκι δε στην τούρτα του φολκλόρ της βραδιάς ήταν οι διαδοχικοί λόγοι σχεδόν ολόκληρης της ομάδας της τιμημένης με τη Χρυσή Αρκτο ταινίας «Το γάλα της θλίψης», κάνα δεκάλεπτο σε διάρκεια συνολική, κομπλέ με το παραδοσιακό τραγούδι που ερμήνευσε η πρωταγωνίστρια Μαγκαλί Σολιέ σε κάποια περουβιανή διάλεκτο. Ολα αυτά μέχρι να ξεκινήσει η προβολή της ταινίας λήξης «Παράδεισος στη Δύση» του Κώστα Γαβρά και η κούραση του κοινού να αντικατασταθεί επιτέλους με συγκινήσεις και άφθονο γέλιο.

ΠΟΙΟΙ ΠΗΡΑΝ ΤΑ BPABEIA

• Χρυσή Αρκτος: «Το γάλα της θλίψης» της Κλόντια Λιόσα

• Μεγάλο Βραβείο Κριτικής Επιτροπής: Εξ ημισείας στα «Gigante» του Αντριάν Μπινιέζ και «Ολοι οι άλλοι» της Μάρεν Αντε

• Βραβείο Σκηνοθεσίας: Ασγκάρ Φαρχάντι για το «Σχετικά με την Ελι»

• Βραβείο Σεναρίου: Ορεν Μόβερμαν για το «Ο αγγελιοφόρος».

• Βραβείο Ανδρικής Ερμηνείας: Σοτουγκί Κουγιατέ για το «London river»

• Βραβείο Γυναικείας Ερμηνείας: Μπριγκίτ Μίνικμαϊρ για το «Ολοι οι άλλοι».

• Βραβείο Αλφρεντ Μπάουερ: «Gigante» του Αντριάν Μπινιέζ και «Τatarak» του Αντρέι Βάιντα.

• Βραβείο Καλλιτεχνικής Προσφοράς: «Καταλίν Βάργκα» του Πίτερ Στρίκλαντ.

• Βερολίνο Αποστολή: Ρόμπυ Εκσιέλ

ΣΤΟ 59ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΒΕΡΟΛΙΝΟΥ... Η εκδίκηση των γυναικών

• ΓΕΝΟΥΣ ΘΗΛΥΚΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΒΡΑΒΕΙΑ

Γυναίκα γύρω στα τριάντα, φεμινίστρια, Λατίνα, από το πάμφτωχο Περού. Το λουκούμι για τις δύο πενηντάρες που οδήγησαν την κούρσα της Κριτικής Επιτροπής. Της προέδρου Τίλντα Σουίντον και της Ισπανίδας Ιζαμπέλ Κοϊξέ. Η μόλις 33 χρονών Κλαούντια Λόσα έφυγε με τη Χρυσή Αρκούδα και έτσι ακόμα μία φορά η Μπερλινάλε ακολούθησε την παράδοση. Το Βερολίνο, άσυλο όλων των καταπιεσμένων ομάδων!

Όταν πριν από δύο μήνες έγραφα ύμνους για το ακραίο «Μadeinusa» (έτσι μονοκοπανιά), εσείς γυρίζατε την πλάτη σε αυτή την τριτοκοσμική ιστορία. Να τώρα που η σκηνο- θέτρια Κλαούντια Λόσα αναγορεύεται σε ένα από τα μεγαλύτερα ταλέντα της σύγχρονης κινηματογραφίας. Και μάλιστα με μια μέτρια- συγκριτικά- ταινία που τιτλοφορείται «Το γάλα της θλίψης». Μια ιστορία αλλεπάλληλων βιασμών σε μια χώρα τόσο καθυστερημένη και πονεμένη όπως το Περού. Η Λόσα από τη Λίμα, με σπουδές στη Μαδρίτη και τη Νέα Υόρκη και με συμμετοχή στο workshop σεναρίου του φεστιβάλ Σάντανς (εκεί έγραψε το «Μadeinusa»). Σχεδόν άπαντες οι βραβευμένοι, από περιφερειακές δυνάμεις και γύρω στα τριάντα. Τόπο στα νιάτα. Γερμανίδα μόλις 33 χρονών η Μάρεν Άντε που η ταινία της «Αlle Αnderen» μοιράστηκε το δεύτερο μεγάλο βραβείο. Από το Ιράν ο καλύτερος όλων, ο Ασγκάρ Φαρχαντί, 37 χρονών, ο νικητής του βραβείου σκηνοθεσίας για τη σπουδαιότερη παρουσία της Μπερλινάλε με τον τίτλο «Σχετικά με την Έλλη»- αν ήταν αμερικανική παραγωγή θα σάρωνε στα Όσκαρ.

Από την Αυστρία η 32χρονη Μπίρτζιτ Μινιχμάιρ, η νικήτρια του Α΄ γυναικείου ρόλου. Από το Μάλι ο 73χρονος θηριώδης του θεάτρου και στελεχάρα του Πίτερ Μπρουκ, Σατιγκουί Κουγιατέ, πρωταγωνιστής του «London river» και παρτενέρ της Μπρέντα Μπλέθιν. Μοναδική εκπροσώπηση των ΗΠΑ στα βραβεία, ο σαραντάχρονος Όρεν Μούβερμαν από το Ισραήλ που κέρδισε το βραβείο σεναρίου για τον «Αγγελιαφόρο». Τέλος, από τη Βρετανία ο 36χρονος Πίτερ Στρίκλαντ της εντυπωσιακής, εικαστικά, «Κatalyn Varga», συμπαραγωγής Αγγλίας - Ρουμανίας- Ουγγαρίας.

Ωστόσο, πάνω απ΄ όλα και πριν απ΄ όλα, Φτώχεια. Χαρακτηριστικό το γεγονός πως το κοινό του παράλληλου τμήματος του «Πανοράματος» ψήφισε για καλύτερη ταινία της φετινής Μπερλινάλε το ντοκιμαντέρ «Τhe Υes man fix the world»!

Όσο για το Χόλιγουντ, πρωταθλητής της πλαστικής χειρουργικής. Μπεμπέκα η Ντεμί Μουρ, μεγαλομπεμπέκα η Έλεν Μπάρκιν, παιδούλα η Ρενέ Ζελβέγκερ, τριαντάρα η Ρόμπιν Ράιτ Πεν, εικοσάρα η Τζούλιαν Μουρ...

Οι Έλληνες. Αυλαία το Σάββατο με την ταινία του Κώστα Γαβρά (εκτός συναγωνισμού) και πάρτι ελληνικό, με πλήθος καλεσμένων, ανάμεσά τους και ο Βιμ Βέντερς, όπου γιορτάστηκαν τα γενέθλια του Κώστα Γαβρά (γεννήθηκε 12 Φεβρουαρίου 1933). Τέλος, αν και καλές οι εντυπώσεις για την «Στρέλλα» του Πάνου Κούτρα, εν τούτοις δεν κατάφερε να αποσπάσει διάκριση ούτε από τα Τeddy Βears (βραβεία για ταινίες γκέι).

Οι «Αρκούδες»

• Χρυσή: «La teta asustada-Το γάλα της θλίψης»- Κλαούντια Λόσα (Περού)
• Αργυρή: Εξ ημισείας «Γίγαντας»- Άντριαν Μπινιέζ (Αργεντινή) και «Αlle Αnderen»Μάρε Άντε (Γερμανία)
• Σκηνοθεσίας: Ασγκάρ Φαρχαντί- «Σχετικά με την Έλλη» (Ιράν)
• Σεναρίου: Όρεν Μούβερμαν«Ο Αγγελιαφόρος» (ΗΠΑ)
• Γυναικείου ρόλου: «Μπίρτζιτ Μινιχμάιρ» (Αυστρία)
• Ανδρικού: Σοτιγκουί Κουγιατέ (Μάλι)
• Καλλιτεχνικού επιτεύγματος: «Κatalyn Varga» (ΑγγλίαΡουμανία- Ουγγαρία)
• Άλφρεντ Μπάουερ: Εξ ημισείας «Γίγαντας» και «Τatarak»- Αντρζέι Βάιντα (Πολωνία) Fipresci (Κριτικών): «Το γάλα της θλίψης»

• Αποστολή: Δημήτρης Δανίκας, ΤΑ ΝΕΑ: Δευτέρα 16 Φεβρουαρίου 2009

ΜΙΣΕΛ ΦΑΪΦΕΡ: «Νομίζω ότι ο κόσμος με έχει βαρεθεί»

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ

Η Μισέλ Φάιφερ απολαμβάνει τα φλας των φωτογράφων στην είσοδο της αίθουσας Βerlinale Palast την περασμένη Τρίτη

Η διάσημη ηθοποιός υποδύεται την ερωτευμένη ιερόδουλη στην ταινία εποχής «Cheri» που προβλήθηκε στο Φεστιβάλ Βερολίνου, όπου μας μίλησε για τα... κιλά της, την καριέρα σε ώριμη ηλικία και τα σχέδιά της

ΒΕΡΟΛΙΝΟ. Εχουν περάσει περίπου 20 χρόνια από τότε που η Μισέλ Φάιφερ είδε την καριέρα της να εκτοξεύεται στα ύψη χάρη στην επιτυχία των «Επικίνδυνων σχέσεων» που σκηνοθέτησε ο Στίβεν Φρίαρς σε σενάριο του Κρίστοφερ Χάμπτον.

Στο διάστημα που ως πέρυσι μεσολάβησε, οι τρεις τους δεν συναντήθηκαν ξανά για τη δημιουργία μιας ταινίας, κάτι που τελικά έγινε με το «Cheri» το οποίο πριν από λίγες ημέρες έκανε την παγκόσμια πρεμιέρα του εντός συναγωνισμού στο Φεστιβάλ Βερολίνου.

Βασισμένη στο μυθιστόρημα της Κολέτ, η ταινία τοποθετείται στην παριζιάνικη μπελ επόκ των αρχών του αιώνα και αναφέρεται στην «επικίνδυνη σχέση» που αναπτύσσεται ανάμεσα σε μια πλούσια ιερόδουλη (Φάιφερ) με έναν κατά πολλά χρόνια νεότερό της (Ρούπερτ Φρεντ) ο οποίος τυγχάνει γιος μιας άλλης ιερόδουλης (Κάθι Μπέιτς), φίλης αλλά και ανταγωνίστριας της πρώτης. Κοστούμια, τουαλέτες, επαύλεις, καυστικό χιούμορ, δηλητηριώδεις ατάκες που «σκοτώνουν» ανάμεσα στις δύο εταίρες, ανάλαφρη διάθεση και ένας έντονος αλλά αδιέξοδος έρωτας πλάθουν τον κόσμο μιας ευχάριστης ψυχαγωγικής ταινίας για την οποία η Μισέλ Φάιφερ, αγέραστη, πανέμορφη αλλά και αρκετά «τρακαρισμένη», μας αφιέρωσε μισή ώρα από τον πολύτιμο χρόνο της.

- Είναι εντυπωσιακό πόσο αδύνατη είστε...

«Θυμάμαι τη γιαγιά μου. Ισα που επιβίωνε τρώγοντας μισό τοστ και κάτι ακόμη την ημέρα. Ηταν ευθυτενής αλλά δυνατή. Πώς είναι δυνατόν να τρώει τόσο λίγο, σκεφτόμουν. Να όμως που κι εγώ, όσο περνούν τα χρόνια, τρώω όλο και λιγότερο. Νομίζω ότι στα 70 θα τρέφομαι μόνο με αέρα. Με τίποτε δεν θα μπορούσα να με φανταστώ σαν μια τεράστια, χοντρή γουρούνα!».

- Δίνετε σημασία στη διατροφή σας μόνο λόγω της δουλειάς σας;

«Οταν εργάζομαι είναι σημαντικός παράγοντας. Ξυπνώ κάθε μέρα στις 4.30, τζόγκινγκ, γυμναστική, σωστή διατροφή. Οταν δεν εργάζομαι, όμως, μη νομίζετε ότι τηρώ και τόσο πολύ αυτό το πρόγραμμα».

- Για ποιο λόγο εμφανίζεστε λιγότερο πια στον κινηματογράφο σε σχέση με τα παλαιότερα χρόνια;

«Η αλήθεια είναι πως νομίζω ότι ο κόσμος με έχει βαρεθεί».

- Μα κάθε άλλο...

«Υπήρξε μια περίοδος που έπαιζα στη μια ταινία μετά την άλλη. Δεν ξέρω... Και ύστερα παντρεύτηκα, έκανα παιδιά... (σ.σ.: τα παιδιά της είναι 16 και 14 ετών.) Εξεπλάγην πάντως στη χθεσινή προβολή της ταινίας όταν είδα τόσο πολύ κόσμο να φωνάζει το όνομά μου. Δεν μπορούσα να το πιστέψω».

- Γιατί εκπλαγήκατε; Δεν γίνεται να μη γνωρίζετε την αίσθηση που προκαλείτε στον κόσμο.

«Οχι, δεν τη γνωρίζω. Πάντα εκπλήσσομαι. Για μένα ηθοποιοί που μπορούν να προκαλέσουν αυτή την αίσθηση είναι ο Τζακ Νίκολσον, ο Αλ Πατσίνο, ο Ρόμπερτ Ντε Νίρο...».

- Μόνο άνδρες;

«Η Μέριλ (σ.σ.: Στριπ). Η Τζούντι Ντεντς. Αυτοί είναι τα πρότυπα. Με τίποτε δεν μπορώ να εντάξω τον εαυτό μου ανάμεσά τους».

- Μιλώντας με αμερικανίδες ηθοποιούς στα φεστιβάλ νιώθουμε ότι αν μια ηθοποιός περάσει τα 40 στο Χόλιγουντ, προτιμότερο είναι να αλλάξει επάγγελμα. Ωστόσο, ρόλοι όπως της Λέα ντε Λονβάλ που υποδύεστε στο «Cheri» αποδεικνύουν ακριβώς το αντίθετο. Ποια είναι η δική σας γνώμη;

«Ο ρόλος της Λέα ήταν ξεχωριστός και η ευκαιρία που μου δόθηκε να την υποδυθώ ήταν επίσης ξεχωριστή. Θα πρέπει ωστόσο να πω ότι ενώ ως ηθοποιός βρίσκω πολύ ενδιαφέροντες ρόλους άνω των 40, οι ταινίες που γυρίζονται εστιασμένες σε αυτούς τους ρόλους είναι πολύ λιγότερες σε σχέση με τα προηγούμενα χρόνια. Δεν θα σταματήσω πάντως να παίζω ώσπου να πεθάνω».

- Πώς προέκυψε το «Cheri»;

«Πάνω απ΄ όλα ήταν ο Στίβεν Φρίαρς. Θα έκανα οτιδήποτε μου ζητούσε διότι του χρωστώ πολλά. Μου άρεσε όμως και το σενάριο, το οποίο φυσικά είναι του Κρίστοφερ Χάμπτον».

- Στην ταινία έχετε αρκετές ερωτικές σκηνές με τον Ρούπερτ Φρεντ. Οι σκηνές αυτές εξακολουθούν να σας προκαλούν τη νευρικότητα που ενδεχομένως σας προκαλούσαν παλιότερα;

«Δεν θα την αποκαλούσα νευρικότητα. Απλώς οι ερωτικές σκηνές δεν είναι οι καλύτερές μου. Οποτε γυρίζω τέτοιες σκηνές θέλω να τελειώνουν όσο γίνεται πιο γρήγορα. Σε κάνουν να αισθάνεσαι άβολα. Δεν μπορείς να αισθανθείς και τόσο άνετα όταν φιλιέσαι ή βρίσκεσαι στο κρεβάτι με έναν συνάδελφό σου και σε παρακολουθεί τόσος κόσμος από το συνεργείο κ.ο.κ. Ωστόσο είναι σκηνές σημαντικές για τη δραματουργική εξέλιξη της ιστορίας που λες».

- Οι σκηνές που γυρίσατε με την Κάθι Μπέιτς έχουν πολύ χιούμορ διότι ανταγωνίζεστε σε κακία η μια την άλλη. Τις διασκεδάζατε εξίσου όταν τις παίζατε;

«Το να μοιράζεσαι μια σκηνή μαζί με την Κάθι είναι ούτως ή άλλως διασκεδαστικό, διότι η Κάθι έχει τόσο καλή αίσθηση του χιούμορ και είναι τόσο θαυμάσια ηθοποιός που παίζοντας μαζί της νιώθεις ότι γίνεσαι καλύτερος. Οι σκηνές αυτές, όμως, ήταν οι πιο επεισοδιακές της ταινίας επειδή γυρίστηκαν λίγο έξω από το Παρίσι απ΄ όπου κάθε πέντε λεπτά περνούσε και ένα αεροπλάνο. Επρεπε να ξαναγυριστούν για την εγγραφή του σωστού ήχου. Για κάθε ηθοποιό, πάντως, η πρόκληση είναι πάντα μεγαλύτερη όταν οι σκηνές του έχουν μεγάλη διάρκεια, όπως συνέβη με τις σκηνές αυτές».

- Ποια ήταν η εικόνα που είχατε σχηματίσει για τον κόσμο των εταίρων της μπελ επόκ;

«Δεν γνώριζα και πολλά πράγματα. Οταν έμαθα για την ιστορία και διάβασα το μυθιστόρημα της Κολέτ εξεπλάγην, διότι είδα έναν κόσμο εντελώς διαφορετικό από αυτόν που είχα στο μυαλό μου. Οι εταίρες αυτές είχαν κότσια και τσαμπουκά. Μπορούσαν να περάσουν το δικό τους σε μια εποχή που η γυναίκα δεν είχε καμία απολύτως εξουσία. Ηταν πανέξυπνες, πάμπλουτες επιχειρηματίες με τεράστιες εκτάσεις γης στην κατοχή τους. Νομίζω ότι η Κολέτ ήταν μια συγγραφέας ένα βήμα μπροστά από την εποχή της».

- Ποια είναι η σκηνή σας ή η ταινία σας που ο περισσότερος κόσμος εξακολουθεί να μνημονεύει;

«Η σκηνή με το πιάνο στο “Τhe fabulous Βaker boys” (σ.σ.: “Σχέσεις πάθους”). Απ΄ όσο έχω καταλάβει, τελικά ήταν μια από τις καλύτερες στιγμές της καριέρας μου. Και ξέρω πολύ καλά ότι χρειάστηκα πολύ κουράγιο για να τη γυρίσω. Παρά την προετοιμασία που είχα κάνει, δεν ήταν μια σκηνή στην οποία πίστευα. Θυμάμαι ότι μία ημέρα πριν από το γύρισμα παρακαλούσα τον Στιβ (σ.σ.: Κλοβς, ο σκηνοθέτης) να μη με γελοιοποιήσει με μια τόσο... βλακώδη σκηνή. Δόξα τω Θεώ, διευθυντής φωτογραφίας ήταν ο Μάικλ Μπάλχαουζ. Χάρη σε αυτόν η σκηνή γυρίστηκε τόσο όμορφα».

- Στις τελευταίες ταινίες σας, ακόμη και στο παραμύθι «Stardust», ο παράγοντας της ηλικίας παίζει σημαντικό ρόλο. Νιώθετε ότι τυποποιείστε; Θα θέλατε να σας προσεγγίσουν με κάτι διαφορετικό;

«Δεν θα ήταν άσχημο, παρ΄ ότι ως ηθοποιός δεν με πειράζει να επαναλαμβάνομαι, αρκεί να έχουν ενδιαφέρον η διαδικασία και το αποτέλεσμα. Επίσης, πολλές φορές επαναλαμβάνεσαι μεν, αλλά από διαφορετική σκοπιά, διότι τα θέματα πάνω στα οποία επαναλαμβάνεσαι έχουν τεράστια δύναμη. Επειδή είναι θέματα που αφορούν τον κόσμο. Αν έχω καταλάβει κάτι τόσα χρόνια στη δουλειά που κάνω, είναι ότι δεν υπάρχουν και τόσο πολλά θέματα που να μας αφορούν πραγματικά».

Η ταινία «Cheri» θα διανεμηθεί στην Ελλάδα μέσα στο 2009 από την Αudiovisual.

• αποστολη ι. ζουμπουλακης | ΤΟ ΒΗΜΑ, Κυριακή 15 Φεβρουαρίου 2009

Στον Ιρανό σκηνοθέτη Ασγκαρ Φαρχαντι η Xρυσή Άρκτος

Ο Ιρανός Ασγκαρ Φαρχαντι, 36 ετών, κέρδισε τη Χρυσή Άρκτο καλύτερου σκηνοθέτη με την τέταρτη ταινία του «About Elly», απόψε στο κινηματογραφικό φεστιβάλ του Βερολίνου. Την ίδια στιγμή, η ταινία «La teta asustada», το δεύτερο φιλμ της 32χρονης Περουβιανής Κλαούντια Γιόσα, βραβεύτηκε με τη Χρυσή Άρκτο καλύτερης ταινίας απόψε στην τελετή λήξης του 59ου κινηματογραφικού φεστιβάλ του Βερολίνου.

Μία Αρκτος, πολλοί μνηστήρες…

PHOTO GALLERY

Φωτογραφίες από το 59ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου στο Βερολίνο

59η Berlinale: Στίβεν Φρίαρς και Μισέλ Πφάιφερ

VIDEO

Τρέιλερ από τις ταινίες που λαμβάνουν μέρος στο Φεστιβάλ Βερολίνου

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

«Η σκόνη του χρόνου»

Σήμερα απονέμονται τα βραβεία της κριτικής επιτροπής του 59ου Φεστιβάλ Βερολίνου αλλά το πρόσωπο που κυριαρχεί και παίρνει τη βραδιά πάνω του είναι ο Κώστας Γαβράς. Τιμητικός προσκεκλημένος, του ζητήθηκε η επίσημη παγκόσμια πρεμιέρα της νέας ταινίας του «Παράδεισος στη Δύση», με πρωταγωνιστή τον Ιταλό ηθοποιό Ρικάρντο Σκαμάρτσο και με τη συμμετοχή πολλών γνωστών Ελλήνων ηθοποιών (Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος, Ντίνα Μιχαηλίδη, Ιεροκλής Μιχαηλίδης, Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης, Αννυ Λούλου), για την τελετή λήξης του φεστιβάλ.

Ο Γαβράς υπενθυμίζουμε πως έχει τιμηθεί με τη Χρυσή Αρκτο του Φεστιβάλ Βερολίνου το 1990 για την ταινία του «Μουσικό κουτί», για την οποία η Τζέσικα Λανγκ ήταν υποψήφια για Οσκαρ.

Οπότε μένει ο απολογισμός εν όψει της τελετής λήξης, ένας απολογισμός θετικότατος για ένα φεστιβάλ ολοζώντανο που γίνεται σε μια πόλη ολοζώντανη επίσης και το οποίο δυστυχώς ένας διαπιστευμένος δημοσιογράφος δεν μπορεί να παρακολουθήσει σε όλες του τις εκδηλώσεις, διότι άλλο να έχεις έρθει ως αποστολή κι άλλο ως κινηματογραφικός «φαν».

Εκείνο που έχω να πω από την πολυετή πείρα στα φεστιβάλ είναι πως, αν εξαιρέσουμε τις Κάννες, που λόγω όγκου και marketing το βραβείο τους καταχωρίζεται εμφανέστερα στις διαφημίσεις μιας ταινίας, στα υπόλοιπα φεστιβάλ περισσότερο μετράει η συμμετοχή παρά η απονομή.

• Φήμες και χρέη

Αλλωστε, δεν είναι παρά οκτώ άτομα που συνεδρίασαν κι αντάλλαξαν γνώμες κι επιθυμίες για τις ταινίες.

Αραγε απόψε θα ισχύσουν οι φήμες πως η πρόεδρος της κριτικής επιτροπής Τίλντα Σουίντον θα θελήσει να ξοφλήσει το χρέος της προς τη σκηνοθέτιδα Σάλι Πότερ από ταινία της οποίας αναδείχτηκε και να της δώσει την Αρκτο ή έστω κάποιο άλλο βραβείο για τη συμμετοχή της με τίτλο «Rage»; Πάντως, η ταινία έχει διχάσει και δεν είναι βέβαιο ότι θα επαληθευτούν οι φήμες…

Θα πάει το βραβείο σε κάποιο από τα φιλμ που κατά το μάλλον ή ήττον έχουν ξεχωρίσει ή μήπως κάνουμε λάθος εμείς οι δημοσιογράφοι στις εκτιμήσεις μας και πλέουμε προς άλλη πορεία από εκείνη της κριτικής επιτροπής, για την οποία δεν ξέρουμε τίποτε;

• Τα highlights

Ποια είναι αυτά τα highlights, σύμφωνα με τις εκτιμήσεις, αλλά και με τα γούστα;
▪ Είναι το «Storm» του Χανς Κρίστιαν Σμιτ με το πολιτικό θέμα για τα εγκλήματα πολέμου στην πρώην Γιουγκοσλαβία; Και είναι και διεθνής συμπαραγωγή γερμανικής βάσης, αλλά και γερμανικού απλώματος.
▪ Είναι το «Cheri» του Στίβεν Φρίαρς, που επανέφερε δριμύτερη τη Μισέλ Φάιφερ η οποία χάρισε τη λάμψη της και ζητεί πίσω ένα βραβείο ερμηνείας; Βέβαια, η Μισέλ έχει τιμηθεί στο Φεστιβάλ Βερολίνου με το βραβείο ερμηνείας για το «Ο τόπος του έρωτα», το 1993, που ήταν και μία από τις τρεις υποψηφιότητες της καριέρας της για το Οσκαρ, που δεν έχει ακόμα αξιωθεί να κερδίσει.
▪ Μήπως μιλάμε για τη ρουμανική συμμετοχή «Catalina Vargas», η οποία ουσιαστικά είναι συμπαραγωγή Ρουμανίας και Ουγγαρίας, αλλά από χέρι Εγγλέζου σκηνοθέτη;
▪ Θα μπορούσε η νίκη να κατακυρωθεί στο ιρανικό φιλμ «Darbareye Elly», μια και τα φεστιβάλ αυτά και ειδικά του Βερολίνου συνηθίζουν να προσκαλούν τις διασημότητες με τις ταινίες τους αλλά να βραβεύουν στο τέλος κάποιο τριτοκοσμικό;
▪ Κι αν το «Tatarak» του Αντρέι Βάιντα, που κρατήθηκε για το τέλος του φεστιβάλ, αποφέρει στο βετεράνο της Πολωνίας και του παγκόσμιου κινηματογράφου εκείνο που του αρνήθηκαν το 2007 με το «Katyn» για πολιτικούς ή και για οποιουσδήποτε άλλους λόγους; Κι η πρωταγωνίστρια Κριστίνα Γιάντα, βραβευμένη στις Κάννες του 1990, γίνει η εν Βερολίνω αντίπαλος της Μισέλ;
▪ Και με το «The messenger» τι γίνεται; Ξέρετε πόσοι το βρήκαν εξαιρετικά δυνατό για το θέμα του (η ιστορία ενός αξιωματικού που αναλαμβάνει τον άχαρο ρόλο να ειδοποιεί τους συγγενείς των σκοτωμένων στρατιωτών στο Ιράκ), αλλά και για την επιμέλεια της παραγωγής του;

Κι αν στην επιτροπή έχει «γράψει» κάποιο φιλμ από αυτά που εμείς αγνοήσαμε; Κι αν ναι, τότε αυτό το φιλμ ποιο μπορεί να είναι;

• Βερολίνο, του ΠΑΝ. ΤΙΜΟΓΙΑΝΝΑΚΗ, Ελεύθερος Τύπος, Σάββατο, 14.02.09

Αυλαία με Γαβρά στο Βερολίνο

Οι ηθοποιοί Γουίλεμ Νταφόε και Κριστιάν Πολ κατά τη χθεσινή άφιξή τους για την εκτός συναγωνισμού προβολή της «Σκόνης του χρόνου» του Θόδωρου Αγγελόπουλου (ΕΡΑ/JΟΕRG CΑRSΤΕΝSΕΝ)

Ανακοινώνονται απόψε οι νικητές της (απρόβλεπτης) 59ης Μπερλινάλε

ΒΕΡΟΛΙΝΟ, ΑΠΟΣΤΟΛΗ Πέρυσι τέτοια περίπου εποχή ο Κώστας Γαβράς, ως πρόεδρος της κριτικής επιτροπής του 58ου Φεστιβάλ Βερολίνου, ανακοίνωνε τους νικητές απονέμοντας τη Χρυσή Αρκτο στη βραζιλιάνικη ταινία «Οι επίλεκτοι». Εφέτος, η τελευταία ταινία του έλληνα σκηνοθέτη, «Παράδεισος στη Δύση», κατεβάζει εκτός συναγωνισμού την αυλαία της 59ης διοργάνωσης. Η ταινία, που αναφέρεται στο οδοιπορικό ενός νεαρού μετανάστη ( Ρικάρντο Σκαρμάτσιο ), προβάλλεται απόψε στην αίθουσα Βerilnale Ρalast. Η προβολή θα ακολουθήσει την ανακοίνωση των βραβεύσεων, ενώ την ερχόμενη Δεύτερα το «Ο παράδεισος στη Δύση» θα κάνει την πανελλήνια πρεμιέρα του στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών.

Η παράδοση λέει ότι ποτέ δεν μπορείς να ξέρεις τι θα βραβευθεί στο Βερολίνο, ενώ οι επιλογές των κριτικών επιτροπών τα τελευταία χρόνια υπήρξαν τουλάχιστον ανορθόδοξες. Και είναι αλήθεια: οι ταινίες που κερδίζουν τη Χρυσή Αρκτο σύντομα ξεχνιούνται. Ούτως ή άλλως το εφετινό διαγωνιστικό πρόγραμμα έδωσε την αίσθηση ότι ο διεθνής κινηματογράφος βρίσκεται σε αδιέξοδο- όχι μόνο οικονομικό, αλλά και δημιουργικό. Από όλες τις ταινίες που συναγωνίστηκαν, μόλις τρεις μπόρεσαν να μιλήσουν στις καρδιές και, υπό φυσιολογικές συνθήκες, δεν θα λείψουν από τα βραβεία.

Πρώτη και καλύτερη η ιρανική «Αbout Εlly» («Σχετικά με την Ελλη») του Ασγκάρ Φαρχαντί. Υπόδειγμα κινηματογράφησης και μια ταινία που δεν μοιάζει καθόλου με τον ιρανικό κινηματογράφο που έχουμε στο μυαλό μας. Στην αρχή παρακολουθείς κάτι σαν οικογενειακή κομεντί. Εν συνεχεία μια τραγωδία ταράζει τα νερά και στο τέλος μένεις άφωνος από την απρόβλεπτη εξέλιξη, στο πιο «διεθνές» ιρανικό φιλμ που έχουμε δει ποτέ. Αν είχε γυριστεί στην Αμερική θα μιλούσαμε για μεγάλη αποκάλυψη.

Το «London river» είναι η δεύτερη ταινία που ξεχώρισε. Λιτά και ξεκάθαρα ο Αλγερινός Ρασίντ Μπουσαρέμπ καταπιάνεται με το δύσκολο θέμα των συνεπειών της τρομοκρατίας στους συγγενείς θυμάτων, σκηνοθετώντας την Μπρέντα Μπλέθιν και τον Σοτιγκί Κουγιατέ στους ρόλους δυο γονέων που προσπαθούν να εξακριβώσουν αν τα παιδιά τους σκοτώθηκαν από έναν βομβαρδισμό στο Λονδίνο. Τέλος, η ρουμανο-ουγγρική παραγωγή «Καταλίν Βάργκα» ξεχώρισε για τη σκηνοθεσία του Πέτερ Στρίκλαντ, ο οποίος είναι... μισός Ελληνας (από την πλευρά της μητέρας του) και μισός Αγγλος- μια μυστηριώδης αλλά κάπως φλύαρη ιστορία εκδίκησης.

Στις γυναικείες ερμηνείες... όλα παίζουν, σε ένα φεστιβάλ ούτως ή άλλως εστιασμένο στη γυναίκα. Η Μισέλ Πφάιφερ , εταίρα της belle epoque στο «Cheri», η Μπρέντα Μπλέθιν του «London river» και η Πολωνέζα Κριστίνα Γιάντα στο «Ταταράκ» του Αντρέι Βάιντα είναι μερικά από τα ονόματα που θα συζητηθούν στο τραπέζι της επιτροπής.

Στους άνδρες τα πράγματα είναι πιο περιορισμένα. Ξεχώρισαν δύο Αμερικανοί: ο νεαρός Μπεν Φόστερ στον «Αγγελιοφόρο» του Ορεν Μόβερμαν και ο έμπειρος Τόμι Λι Τζόουνς στον ρόλο ενός αστυνομικού της Νέας Ορλεάνης στο «Ιn the electric mist» του Μπερτράν Ταβερνιέ. Οπως είπαμε όμως, με το Φεστιβάλ Βερολίνου ποτέ δεν μπορείς να κάνεις προσβλέψεις...

• Ι. ΖΟΥΜΠΟΥΛΑΚΗΣ | ΤΟ ΒΗΜΑ, Σάββατο 14 Φεβρουαρίου 2009

«Σκόνη» και λάμψη στο Βερολίνο. Χόλιγουντ και ελληνική επέλαση στην Μπερλινάλε με Αγγελόπουλο χθες και Γαβρά αύριο

Με θερμοκρασία που θυμίζει πολύ το σκηνικό του έργου «Η σκόνη του χρόνου» προβλήθηκε χθες στο 59ο Φεστιβάλ Βερολίνου, εκτός συναγωνισμού, η ταινία του Θόδωρου Αγγελόπουλου. Βέβαια, δεν ξέρω πώς ακριβώς ήταν οι συνθήκες στο Καζακστάν και στα άλλα «πολικά» μέρη που γυρίστηκε η ταινία, ωστόσο οι 7 βαθμοί υπό το μηδέν στο Βερολίνο είναι, όπως και να το κάνουμε, ένα αυθεντικό συμπληρωματικό σκηνικό.

Η ταινία παίχτηκε με αναμενόμενο ενδιαφέρον από πλευράς «φεστιβαλιζομένων», χωρίς όμως ιδιαίτερες παράτες (τιμητικά αφιερώματα, ειδικές δεξιώσεις), ίσως επειδή ο Αγγελόπουλος είναι πια καθιερωμένος, είναι κάτι σαν θεσμός. Φάνηκε άλλωστε και από την τυπικότητα των ερωτήσεων στην καθιερωμένη συνέντευξη Τύπου όπου οι ερωτήσεις δεν διέφεραν από άλλες ανάλογες άλλων ταινιών του Αγγελόπουλου στην 20ετία που πέρασε.

Στον υπογράφοντα περισσότερο εντύπωση έκανε η εμμονή πολλών από αυτούς που διατύπωσαν ερωτήσεις για το θέμα της γλώσσας που έδειξε να τους απασχόλησε ιδιαίτερα. Μια και στο φιλμ παρατηρείται μια «πολυγλωσσία», η οποία, αν καθίσει και την εξετάσει κανείς, θα δει ότι δεν είναι τόσο έντονη όσο σε άλλες διεθνείς συμπαραγωγές αλλά αυτό που τους απασχολούσε και εξέφραζε και μια αμηχανία ήταν γύρω από την ευρύτερη έννοια περί γλώσσας κινηματογράφου, περί γλώσσας γραφής σεναρίου.

Φινάλε με Γαβρά

Σήμερα το βράδυ το Κέντρο Κινηματογράφου διοργανώνει πάρτι προς τιμήν του Αγγελόπουλου και της συμμετοχής του αλλά και του Κώστα Γαβρά και της ταινίας του «Παράδεισος στη Δύση» με τον οποίο κλείνει αύριο η 59η Μπερλινάλε. Το υπόλοιπο πρόγραμμα της ημέρας κινήθηκε κάπου Χολιγουντιανά. Μετά τη Μισέλ Πφάιφερ που έλαμψε με την ταινία του Στίβεν Φρίαρς «Cheri», ήρθε κι από δω και η Ντέμι Μουρ με συμμετοχή στο «Campus» όπου συμμετέχουν νέα ταλέντα και έκλεισε ο κύκλος των σταρ με τη Ρενέ Ζελβέγκερ και την ταινία της «My One and Only». Αν για κάτι μπορούμε να μιλήσουμε γύρω από αυτή την ταινία είναι για την ωραία αναπαράσταση της δεκαετίας του ’50 που απ’ ό,τι φαίνεται μπαίνει ξανά στη μόδα ύστερα από τον «Δρόμο της Επανάστασης».

Τέλος, δεν θα έπρεπε να παραλείψουμε την ταινία «London River» του Αλγερινού σκηνοθέτη Ρασίντ Μπουχάρεμπ που άρεσε ιδιαίτερα με τον αριστοτεχνικό τρόπο για τον οποίο κεντά ανθρώπινες λεπτές αδυναμίες. Πρωταγωνίστρια της ταινίας η γνωστή μας Μπρέντα Μπλέθιν.

ΤΙΜΟΓΙΑΝΝΑΚΗΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ, Ελεύθερος Τύπος, Παρασκευή, 13.02.09

Η Ρενέ βρήκε τον «Ενα και μοναδικό»

Χθες το βράδυ, στο επίσημο πρόγραμμα της Μπερλινάλε προβλήθηκε, εκτός συναγωνισμού, η «Σκόνη του χρόνου» του Θόδωρου Αγγελόπουλου. Στη συνέντευξη Τύπου που ακολούθησε την απογευματινή, δημοσιογραφική προβολή, μίλησαν ο σκηνοθέτης και οι πρωταγωνιστές και συνεργάτες του: Γουίλεμ Νταφόε, Μπρούνο Γκανζ, Ιρέν Ζακόμπ, Ελένη Καραΐνδρου, Διονύσης Φωτόπουλος και Πέτρος Μάρκαρης.

Τελευταία μέρα σήμερα του διαγωνιστικού τμήματος του φεστιβάλ με την προβολή της ταινίας «Γλυκιά βιασύνη» του 82χρονου σκηνοθέτη Αντρζέι Βάιντα. Τα βραβεία απονέμονται αύριο, ενώ στη συνέχεια η αυλαία θα πέσει με την προβολή, εκτός συναγωνισμού, της ελληνικής ταινίας «Παράδεισος στη Δύση» του Κώστα Γαβρά.

Μπορεί το φετινό διαγωνιστικό τμήμα να μην ήταν το καλύτερο από πλευράς επιλογής ταινιών, συνολικά όμως στα διάφορα τμήματα του φεστιβάλ προβλήθηκαν αρκετές εξαιρετικά ενδιαφέρουσες ταινίες. Από τις 18 ταινίες του διαγωνιστικού, εκείνες που έχουν πιθανότητες να κερδίσουν τη Χρυσή Αρκτο ή κάποιο βραβείο, είναι η γαλλική παραγωγή «Το ποτάμι του Λονδίνου», του Αλγερινού Ρασίντ Μπουχαρέμπ (σκηνοθέτη της βραβευμένης στις Κάνες ταινίας «Μέρες δόξας», που στην Ελλάδα κυκλοφόρησε απ' ευθείας σε DVD), η ιρανική «Σχετικά με την Ελί» του Ασγκάρ Φαράντι, η γαλλική «Στην ηλεκτρική ομίχλη» του Μπερτράν Ταβερνιέ, η αμερικανική «Ο αγγελιοφόρος» του Ορεν Μόβερμαν και η δανέζικη «Ο μικρός στρατιώτης» της Ανέτ Κ. Ολεσεν.

Για τα βραβεία καλύτερης ερμηνείας φαβορί από γυναικείας πλευράς είναι η Αγγλίδα Μπρέντα Μπλέθιν («Το ποτάμι του Λονδίνου»), η Δανέζα Τρίνε Ντρίλχομ («Ο μικρός στρατιώτης») και οι Αμερικανίδες Πάρκερ Πόουζι («Χαρούμενα δάκρυα») και Μισέλ Φάιφερ («Σερί»). Από ανδρικής είναι ο Μπεν Πόστερ («Ο αγγελιοφόρος»), ο Γκάελ Γκαρσία Μπερνάλ («Μαμούθ»), ο Τόμι Λι Τζόουνς («Στην ηλεκτρική ομίχλη») και ο Λέον Λάι («Για πάντα γοητευμένος»).

«Είναι ευχάριστο που επιστρέφω στο Βερολίνο και ξανασυναντώ τους φίλους μου», ανέφερε στη συνέντευξη Τύπου η Ρενέ Ζελβέγκερ, πρωταγωνίστρια της ταινίας «Ο μοναδικός μου» του Αγγλου Ρίτσαρντ Λόνκρεϊν. Σχολιάζοντας τον ρόλο της, μιας μητέρας που ξεκινάει ένα ταξίδι, μαζί με τους δύο έφηβους γιους της, σ' αναζήτηση πλούσιου συζύγου, ανέφερε: «Ερμηνεύω μια γυναίκα που δεν μπορεί να κάνει κάτι μόνη της αλλά πάντα στηρίζεται στους άλλους. Το ταξίδι τη βοηθά να στηρίζεται στα πόδια της. Αρχίζει να μαθαίνει τι έχει πραγματική αξία στη ζωή της. Είναι μια κάθε άλλο παρά συνηθισμένη γυναίκα, που καταφέρνει -παρά τα εμπόδια- να σπάσει τις κοινωνικές συμβάσεις της εποχής».

Στην Αμερική του 1954 τοποθετεί την ιστορία ο Ρίτσαρντ Λόνκρεϊν (το 1996 είχε κερδίσει την Αργυρή Αρκτο σκηνοθεσίας για την ταινία του «Ριχάρδος Γ'»). Η ταινία του είναι ένα «road-movie» γύρω από την Αν Ντέβερο, μια όμορφη γυναίκα που, έχοντας εγκαταλείψει τον μουσικό συζυγό της (Κέβιν Μπέικον), προσπαθεί να βρει έναν πλούσιο για να τακτοποιήσει τη ζωή της. Στην πορεία τής κάπως εκκεντρικής, δυσλειτουργικής αυτής οικογένειας σε διάφορες Πολιτείες όλοι οι άντρες που συναντά η Αν αποδεικνύονται απογοητευτικοί. Τελικά καταφέρνει ν' ανακαλύψει τη δική της προσωπικότητα και δύναμη, που θα ενώσει την οικογένεια. Με βάση ένα καλογραμμένο, με σωστούς, διανθισμένους με χιούμορ διαλόγους, ο Λόνκρεϊν αναπλάθει πολύ πειστικά την ατμόσφαιρα της εποχής, με τα κοστούμια, τις αφίσες, τη μουσική. Αποσπά πολύ καλές ερμηνείες από όλους τους ηθοποιούς του, με επικεφαλής μια πολύ πειστική Ρενέ Ζελβέγκερ.

Για τη «Στρέλλα», που είδαμε στο τμήμα «Πανόραμα», ο Πάνος Χ. Κούτρας αντλεί μερικά στοιχεία της ιστορίας του από την αρχαία τραγωδία, εντάσσοντάς τα, με αρκετή πρέπει να πω δεξιοτεχνία, στην πλοκή. Στο επίκεντρο βρίσκεται η ερωτική σχέση ανάμεσα στον Γιώργο, έναν άντρα που μόλις αποφυλακίζεται έχοντας εκτίσει ποινή για δολοφονία, και τη Στρέλλα, μια νεαρή τρανσέξουαλ πόρνη. Η ταινία είναι βασικά πορτρέτο της Στρέλλας, που ο Κούτρας καταγράφει με λεπτομέρεια, χιούμορ και ευπρόσδεκτες ανατροπές μέχρι το αποκαλυπτικό (επηρεασμένο κάπως από τον Μπουνιουέλ) φινάλε της χαρούμενης βέβηλης οικογένειας. Υπάρχουν κάποιες επαναλήψεις και ορισμένα κλισέ, μαζί και άνισες ερμηνείες, συνολικά όμως πρόκειται για μια δουλειά που καταγράφει σωστά και με συμπάθεια τον περιθωριακό κόσμο των τραβεστί. Εχει θαυμάσιες σκηνές, όπως εκείνες των τραβεστί που μιμούνται από τη Μελίνα Μερκούρη και τη Σερ μέχρι τη Μαρία Κάλλας. Καλύτερη είναι το μεγάλης διάρκειας τράβελινγκ της Στρέλλας στους δρόμους της Αθήνας με μουσική υπόκρουση άρια τής Κάλλας. *

• Του ΝΙΝΟΥ ΦΕΝΕΚ ΜΙΚΕΛΙΔΗ, ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 13/02/2009

Εξαντλούνται τα εισιτήρια σε επαναληπτικές προβολές της «Στρέλλα»

ΜΠΕΡΛΙΝΑΛΕ. Εντονη την ελληνική παρουσία έχουν οι τελευταίες ημέρες της 59ης διοργάνωσης της Μπερλινάλε. Χθες το βράδυ, μία ημέρα μετά την πρεμιέρα της Αθήνας, έγινε στο Berlinale Palast η επίσημη προβολή της «Σκόνης του χρόνου», με την παρουσία του Θόδωρου Αγγελόπουλου και των πρωταγωνιστών της ταινίας.

Η «Σκόνη του χρόνου» προβάλλεται στην Μπερλινάλε εκτός συναγωνισμού, όπως εκτός συναγωνισμού προβάλλεται αύριο το βράδυ ο «Παράδεισος στη Δύση» του Κώστα Γαβρά. Η ταινία κλείνει το φεστιβάλ και θα προβληθεί μετά την απονομή των βραβείων από την πρόεδρο της κριτικής επιτροπής της Μπερλινάλε, τη Βρετανή ηθοποιό Τίλντα Σουίντον.

Ο «Παράδεισος στη Δύση» παρακολουθεί τις περιπέτειες ενός νεαρού λαθρομετανάστη, του Ηλία, καθώς εκείνος φτάνει στην Ευρώπη με ένα σκάφος και καταλήγει στην παραλία ενός πολυτελούς θερέτρου. Σκοπός του να φτάσει στο Παρίσι, έναν τόπο ελπίδας, που στην πραγματικότητα όμως δεν αφήνει πολλά περιθώρια για όνειρα. Η ταινία βγαίνει στις ελληνικές αίθουσες την ερχόμενη εβδομάδα.

• Επιτυχία για τη «Στρέλλα»

Σημαντική ωστόσο είναι η επιτυχία που σημειώνει στο φεστιβάλ η «Στρέλλα» του Πάνου Κούτρα. Μετά τη θερμή υποδοχή που είχε στην πρώτη της προβολή, η ταινία συζητιέται ως μια από τις εκπλήξεις του φεστιβάλ και τα εισιτήρια για τις επαναληπτικές της προβολές εξαντλούνται.

Στη δεύτερη προβολή, η αίθουσα ήταν ασφυκτικά γεμάτη και το χειροκρότημα εξαιρετικά δυνατό. Μάλιστα, στη συζήτηση που ακολούθησε, ήταν πολλοί εκείνοι οι θεατές που σηκώθηκαν, ευχαρίστησαν τον Πάνο Κούτρα και δήλωναν την ευχάριστη έκπληξή τους για την ταινία που είδαν.

«Είδα την καλύτερη ταινία της φετινής Μπερλινάλε» είπε κάποια γυναίκα, ενώ ένας άλλος Γερμανός θεατής έλεγε: «Ηρθα χωρίς να ξέρω τίποτα, απλώς για να γεμίσω το κενό μου στις προβολές και βρήκα την καλύτερη ταινία που είδα φέτος στο φεστιβάλ».

Σταρ της χθεσινής ημέρας στην Μπερλινάλε ήταν η Ρενέ Ζελβέγκερ, η οποία πρωταγωνιστεί στο «My one and only» του Ρίτσαρντ Λονκρέιν, την ταινία που μπήκε κυριολεκτικά στο παρά πέντε στο διαγωνιστικό πρόγραμμα του φεστιβάλ. Στην ταινία, ένα ρομαντικό και ελαφρύ road movie ενηλικίωσης, η Ζελβέγκερ υποδύεται μια ελαφρόμυαλη και πεισματάρα γυναίκα, που ανακαλύπτει ότι ο άντρας της την απατά και παίρνει τα δυο παιδιά της, δυο αγόρια στην εφηβεία, και εγκαταλείπει το σπίτι. Οι τρεις τους ξεκινούν μια περιπλάνηση από πόλη σε πόλη και από τον ένα πιθανό σύζυγο και πατριό στον άλλο.

Το σενάριο βασίζεται χαλαρά στις αναμνήσεις εφηβείας του ηθοποιού Τζορτζ Χάμιλτον, ο οποίος είναι και παραγωγός. Η ταινία είναι ευχάριστη, αλλά δυσκολεύεται να καταλάβει κανείς γιατί επιλέχθηκε για το διαγωνιστικό πρόγραμμα της Μπερλινάλε.

• «Το δικό μου Χόλιγουντ»

Η Ζελβέγκερ, ωστόσο, δήλωσε εξαιρετικά ευτυχής. «Με το που διάβασα το σενάριο, είπα αμέσως “πότε αρχίζουμε;” Είναι η καλύτερη εμπειρία που είχα στον κινηματογράφο στα είκοσι χρόνια που εργάζομαι».

Και παρά τις πιέσεις που υποτίθεται ότι έχουν οι σταρ κάποιου επιπέδου και αναγνώρισης, όπως αυτή, να διατηρήσουν την εικόνα τους σύμφωνα με τις απαιτήσεις και τα δεδομένα του Χόλιγουντ, η Ρενέ Ζελβέγκερ δήλωσε απόλυτη. «Το δικό μου Χόλιγουντ μού λέει απλώς να κάνω καλά τη δουλειά μου». [Του απεσταλμένου της "Καθημερινής" /13.2.2009, στο Βερολίνο Παναγιώτη Παναγόπουλου]

Πρώτα η οικογένειά μου, μετά το σινεμά

Η προβολή, στο διαγωνιστικό τμήμα του φεστιβάλ, της ανεξάρτητης αμερικανικής ταινίας «Χαρούμενα δάκρυα» του Μίτσελ Λιχτενστάιν έδωσε την ευκαιρία στις ηθοποιούς Ντέμι Μουρ και Πάρκερ Πόουζι να βρεθούν στο Βερολίνο, μαζί με τον σκηνοθέτη τους, για να την παρουσιάσουν στο κοινό.

«Κάθε ταινία στην οποία αποφασίζεις να συμμετάσχεις έχει τα ρίσκα της, είτε αυτή είναι ανεξάρτητη παραγωγή είτε παραγωγή του Χόλιγουντ» απάντησε η Μουρ σε ερώτηση δημοσιογράφου αν της αρέσει να ρισκάρει παίζοντας σε ανεξάρτητη παραγωγή. Και πρόσθεσε: «Οταν έχεις σκηνοθέτες όπως ο Μίτσελ Λίχτενσταϊν και τους εμπιστεύεσαι, το ρίσκο είναι μικρότερο. Εκείνο ακόμα που με τραβά σε μια ταινία είναι το με ποιους θα εργαστώ, πόση εμπιστοσύνη μπορώ να τους έχω και πόσο ελκυστικό είναι το υλικό που μου προσφέρουν. Μπορεί τα φεστιβάλ να ελκύουν τους σκηνοθέτες επειδή δίνουν βραβεία, αλλά εμένα μου αρέσει απλώς που βρίσκομαι εδώ στο Βερολίνο· τέτοια πράγματα με κάνουν ευτυχισμένη».

Σε ερώτηση γιατί για ένα διάστημα έκανε λιγότερες ταινίες η Ντέμι Μουρ τόνισε: «Εκείνο που προέχει είναι η οικογένεια και για ένα διάστημα αφιερώθηκα σ' αυτή. Βέβαια αυτό δεν με εμπόδισε να γυρίσω μερικές ταινίες. Αυτό όμως που με ενδιαφέρει είναι να είμαι πρώτα εντάξει με τον εαυτό μου».

Με την επιστροφή δύο αδελφών στο πατρικό τους σπίτι για να φροντίσουν τον 70χρονο πατέρα τους (Ριπ Τορν), που πάσχει από γεροντική άνοια, καταπιάνονται τα «Χαρούμενα δάκρυα», δεύτερη ταινία του Μίτσελ Λίχτενσταϊν. Η Λόρα (Ντέμι Μουρ) είναι προσγειωμένη και ρεαλίστρια, ενώ η Τζέιν (Πάρκερ Πόουζι) πιστεύει πως ο πατέρας τους είναι υγιής κι όταν η ίδια δεν μπορεί ν' αντιμετωπίσει την πραγματικότητα, καταφεύγει στη φαντασία. Ο Λίχτενσταϊν χρησιμοποιεί το θέμα της αρρώστιας του πατέρα, που σύντομα θα τον οδηγήσει στον θάνατο, για να φτιάξει το πορτρέτο της τριμελούς αυτής οικογένειας καθώς και της αλλόκοτης νοσοκόμας (Ελέν Μπερστίν) που τον φροντίζει. Παράλληλα παρουσιάζει και τα διάφορα άλλα προβλήματα που έχει ν' αντιμετωπίσει η οικογένεια. Ευκαιρία για να φτιάξει σκηνές στις οποίες κυριαρχεί το χιούμορ και το φαντεζίστικο στοιχείο (ιδιαίτερα στα όνειρα και στις φαντασίες της Τζέιν). Υπάρχουν όμως στιγμές που ο ρυθμός πλατειάζει και χρειαζόταν ένα πιο σφιχτό μοντάζ. Στα συν της ταινίας οι καλές ερμηνείες και των τεσσάρων πρωταγωνιστών.

Ενδιαφέρον είναι το θέμα της γαλλικής ταινίας «Η μέρα της φούστας» του Ζαν-Πολ Λίλιενφελντ («Πανόραμα»). Μια δασκάλα με μοντέρνες ιδέες διδάσκει σε ένα από τα υποβαθμισμένα περίχωρα του Παρισιού. Οι μαθητές της την αντιμετωπίζουν με βρισιές, σεξουαλικά υπονοούμενα, ακόμη και επιθέσεις. Αποτέλεσμα είναι να χάνει προσωρινά τον έλεγχο όταν παίρνει στα χέρια της ένα πιστόλι που κρύβει μαθητής της. Η ταινία θα μπορούσε να μετατραπεί σε μια άλλη εκδοχή τού «Ανάμεσα στους τοίχους», το σενάριο όμως παραμένει σχηματικό, συχνά κραυγαλέο, η σκηνοθεσία μέτρια, ενώ η Ιζαμπέλ Αντζανί ερμηνεύει με υπερβολή τον ρόλο της δασκάλας.

Η Ελλάδα κάνει την παρουσία της απόψε, Πέμπτη, στο επίσημο τμήμα της Μπερλινάλε με την προβολή, εκτός συναγωνισμού, της «Σκόνης του χρόνου» του Θόδωρου Αγγελόπουλου, με την παρουσία του σκηνοθέτη και των πρωταγωνιστών του. Μετά την προβολή το Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου διοργανώνει δεξίωση και δείπνο, με αφορμή όχι μόνο τον Αγγελόπουλο, αλλα και τον «Παράδεισο στη Δύση» του Κώστα Γαβρά, ταινία με την οποία κάνει επίσημη λήξη το 59ο Φεστιβάλ του Βερολίνου. Στην προβολή θα παραστούν ο Κώστας Γαβράς και οι βασικοί πρωταγωνιστές του. *

• Του ΝΙΝΟΥ ΦΕΝΕΚ ΜΙΚΕΛΙΔΗ, ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 12/02/2009

Η «Στρέλλα» ξετρέλανε την Μπερλινάλ. Η τολμηρή ταινία του Πάνου Χ. Κούτρα καθήλωσε το βερολινέζικο κοινό

ΒΕΡΟΛΙΝΟ. Κανείς δεν το περίμενε, αλλά έγινε. Ενας έλληνας σκηνοθέτης κάτω των 30, το όνομα του οποίου δεν φέρει ούτε στην Ελλάδα τη βαρύτητα ενός Κώστα Γαβρά ή ενός Θόδωρου Αγγελόπουλου, κατάφερε να γίνει θέμα σε ένα φεστιβάλ χωρίς πολλά «θέματα». Το όνομά του, Πάνος Χ.Κούτρας.

Με την τρίτη ταινία του, τη «Στρέλλα», ο Κούτρας καθήλωσε τους θεατές της CΙΝΕΜΑΧΧ 7 προχθές το βράδυ στο Βερολίνο. Η ταινία προβλήθηκε στο παράλληλο πρόγραμμα του Πανοράματος και όχι απλώς άρεσε, αλλά ενθουσίασε. Καταχειροκροτήθηκε και όλα δείχνουν ότι θα δει πολλές πόρτες να ανοίγονται μπροστά της, αφού την εκμετάλλευσή της στο εξωτερικό έχει αναλάβει η films distribution, η οποία έχει ήδη εξασφαλίσει τη διανομή της στη Γαλλία. Στρέλλα είναι το όνομα μιας « και πολύ τζαζ » transsexual, όπως ακούμε την ίδια να λέει (την υποδύεται η πραγματική transsexual Μίνα Ορφανού ). Η σχέση που αναπτύσσει με έναν αποφυλακισμένο για φόνο ( Γιάννης Κοκιασμένος ) αποτελεί το μεδούλι της ταινίας. Ο Κούτρας μπήγει το μαχαίρι στο κόκαλο αλλά ξέρει ακριβώς τι θέλει να πει. Και έχει χιούμορ, χωρίς ποτέ να ξεφτιλίζει το θέμα του.

« Είναι μια ταινία από την Ελλάδα, εντελώς ανεξάρτητη και ομοφυλόφιλη » είπε ο σκηνοθέτης στην παρουσίασή της. « Και δεν θα είχε πραγματοποιηθεί χωρίς τη βοήθεια των δικών μου » συμπλήρωσε ευχαριστώντας όλους όσοι υποστήριξαν το όραμά του. Ανάμεσά τους όμως δεν ανήκε το Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου, αφού το σενάριο του Κούτρα απορρίφθηκε δύο φορές από την επιτροπή κρίσης. Το ΕΚΚ ξέρει να χρηματοδοτεί ταινίες που δεν αφορούν κανέναν αλλά δεν έχει την ικανότητα να ρισκάρει κοιτάζοντας λίγο παραπέρα, να ψυλλιαστεί τις προοπτικές μιας ταινίας που μπορεί να μη φέρει βαρύτητα υπογραφής. Οι επαφές του Κούτρα με τους Γάλλους, που υποστήριξαν τη «Στρέλλα», είχαν φανεί άλλωστε από την αμέσως προηγούμενη ταινία του, την «Αληθινή ζωή», μια γαλλοελληνική συμπαραγωγή με πρωταγωνίστρια την Αννα Μουγκλαλίς.

Το αποτέλεσμα; Ο Κούτρας επιλέγεται για συμμετοχή σε μια από τις μεγαλύτερες κινηματογραφικές διοργανώσεις της Ευρώπης και οι εκπρόσωποι του Κέντρου εμφανίζονται σαν φτωχοί συγγενείς (ή μάλλον σαν βρεγμένες γάτες) στην προβολή του Βερολίνου...

• ΑΠΟΣΤΟΛΗ Ι. ΖΟΥΜΠΟΥΛΑΚΗΣ | ΤΟ ΒΗΜΑ, Πέμπτη 12 Φεβρουαρίου 2009

Μεσόκοπη «παλλακίδα»

Διαγωνίζεται για τη Χρυσή Αρκτο με το δράμα «Cheri» και δηλώνει: «Οσο γερνάς, τόσο πιο ενδιαφέροντες γίνονται οι ρόλοι». «Δεν είναι εύκολο πράγμα να είσαι μεγάλος σε ηλικία στο σημερινό Χόλιγουντ. Πάντως όσο γερνάς, τόσο πιο ενδιαφέροντες γίνονται οι ρόλοι που σου δίνουν». Λόγια της Μισέλ Φάιφερ στην κατάμεστη από δημοσιογράφους αίθουσα συνεδριάσεων του ξενοδοχείου Hyatt, όπου διεξήχθη χθες το απόγευμα η συνέντευξη Τύπου για το διαγωνιζόμενο για τη Χρυσή Αρκτο δράμα εποχής «Cheri» του Στίβεν Φρίαρς.

«Δε σκοπεύω να κάνω μια ζωή αυτή τη δουλειά» δηλώνει η αστραφτερή στα 50 της ηθοποιός, κι ας νιώθει σαν στο σπίτι της σ' αυτόν τον χώρο από τότε που πάτησε για πρώτη φορά το πόδι της σε δραματική σχολή, όπως παραδέχεται. Αλλά προς τι η όλη αυτή κουβέντα περί ηλικίας και περάσματος του χρόνου;

Για τον απλό λόγο ότι το θέμα του «Cheri» είναι ακριβώς αυτό. Μεσόκοπες παλλακίδες σε απελπισμένη αναζήτηση πελατών - προστατών στο Παρίσι της Μπελ Επόκ. Αριβισμός, ματαιοδοξία, αλλά και ξαφνικοί έρωτες, όπως αυτός της γερασμένης «Νουνούν» (Φάιφερ) με τον νεαρό γιο (Ρούπερτ Φρέιτ) μιας από τις παλιές της αντιζήλους.

Λεπτοβελονιά σε κείμενο και ερμηνείες, αλλά χωρίς εκπλήξεις και ελαφρώς πλατειαστικό στην αφήγηση, το φιλμ βασισμένο σε μυθιστόρημα της Κολέτ, βρίσκει τη Φάιφερ να ανανεώνει το ραντεβού της με τον Φρίαρς και τον σεναριογράφο Κρίστοφερ Χάμπτον 20 χρόνια μετά το (ανώτερο) «Επικίνδυνες σχέσεις».

Πιθανόν η Φάιφερ να υπολογιστεί μ αυτή την ώριμη ερμηνεία για το βραβείο γυναικείου ρόλου από την κριτική επιτροπή της φετινής Μπερλινάλε, πάντως θα έχει γερό ανταγωνισμό από την Μπρέντα Μπλέθιν, εκφραστική και παθιασμένη στον ρόλο της επαρχιώτισσας, που αναζητεί την αγνοούμενη κόρη της στο Λονδίνο τον Ιούλιο του 2005, αμέσως μετά τις βομβιστικές επιθέσεις στα δίκτυα μαζικής συγκοινωνίας στο κέντρο της αγγλικής πρωτεύουσας.

Αυτά για το «London river», μια από τις πιο λιτά κινηματογραφημένες αλλά και μεστές σε ανθρωπιά και στοχασμό ταινίες του διαγωνιστικού προγράμματος, σε σκηνοθεσία του Γαλλοαλγερινού ηθοποιού Ρασίντ Μπουσαράμπ, για του οποίου την καριέρα πίσω από τον φακό δεν γνωρίζαμε τίποτα μέχρι το 2006, όταν είδαμε το θαυμάσιο πολεμικό δράμα «Ιndigenes» (Ιθαγενείς) στο επίσημο πρόγραμμα του Φεστιβάλ Κανών.

• Ρόμπυ Εκσιέλ, ΕΘΝΟΣ, 11/02/2009

Ο ΓΟΥΝΤΙ ΧΑΡΕΛΣΟΝ ΩΣ ΑΓΓΕΛOΣ ΘΑΝΑΤΟΥ: Τα δάκρυα θολώνουν το μυαλό

Η δεύτερη, αμερικανική παρουσία στο Φεστιβάλ Βερολίνου με τίτλο «Τhe Μessenger» («Ο αγγελιαφόρος») αποτελεί τον ορισμό της βολικής, πατριωτικής αυτολογοκρισίας. Το θέμα της ταινίας του πρωτοεμφανιζόμενου Όρεν Μούβερμαν από το Ισραήλ, εξαιρετικό. Παραπέμπει στους αγγελιαφόρους της αρχαίας τραγωδίας. Δύο στρατιωτικοί (Γούντι Χάρελσον και Μπεν Φόστερ) αναλαμβάνουν το δυσάρεστο καθήκον να αναγγέλλουν στους γονείς τον θάνατο των παιδιών τους στα «πατριωτικά» πεδία του Ιράκ.

Το μήνυμα πρέπει να μεταφέρεται σύμφωνα με το πρωτόκολλο. Μόνο στον παραλήπτη και σε κανέναν άλλο. Καμία φυσική επαφή (ας πούμε αγκαλιά). Να αναφέρεται η τεράστια λύπη του υπουργού Άμυνας. Και φυσικά, να παραμένουν αγάλματα ψυχρά στις βίαιες, απρόβλεπτες ή σπαρακτικές αντιδράσεις των γονιών. Εξαιρετικές οι ερμηνείες (ακόμα και του Στιβ Μπουσέμι σε μια πεντάλεπτη εμφάνιση). Και καλύτερες, με άφθονο φορτίο συγκίνησης, οι σκηνές με τις ανακοινώσεις.

Από εκεί και κάτω, το απόλυτο μηδέν. Ποιος ο υπεύθυνος; Μούγγα. Ποιος ο δολοφόνος; Μούγγα. Με τη συγκίνηση και τον ανθρωπισμό, οι Αμερικανοί ξεγλιστρούν σαν τον λαγό! Δεν περνάει μισή ώρα από την προβολή και από το στόμα του νέου σκηνοθέτη βγαίνει η αλήθεια. Στρατιωτική δηλαδή πατριωτική.

• Είναι η ταινία αντιπολεμική; ρωτάμε το Γούντι Χάρελσον

Δεν ξέρω. Μέχρι τώρα ήταν απαγορευμένο από το κράτος να δείχνεις σκηνές με φέρετρα από Ιράκ και Αφγανιστάν. Πάντως, δεν είναι αντιπολεμική ταινία. Ξέρω κι εγώ; (αναρωτήθηκε έτσι ακριβώς).

• Γυρίσατε σκηνές σε αληθινά στρατόπεδα;

Είχαμε την αμέριστη συμπαράσταση του Αμερικανικού Στρατού. Όλες οι σκηνές είναι γυρισμένες σε αληθινό στρατόπεδο. Ειδικοί αξιωματικοί διάβασαν και ενέκριναν το σενάριο. Είναι μια ταινία για τη στρατιωτική τιμή.

• Μα εσείς είστε εναντίον του πολέμου (προς τον Γούντι Χάρελσον που αναφέρθηκε δύο φορές στο «great ass» του σκηνοθέτη)...

Υπήρξα και είμαι φανατικός υπέρμαχος του ειρηνικού κινήματος, αλλά εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με αντιπολεμική ταινία. Ο Όρεν (ο σκηνοθέτης) διαχειρίζεται παγκόσμια "θέματα" όπως ο πόνος, ο θάνατος, η απώλεια. Συμβαίνει σε όλους τους πολέμους.

• Με τον Ομπάμα ελπίζετε να αλλάξει πολιτική η Αμερική;

Υπάρχει μια τάση. Ακόμα είναι η αρχή. Πάντως, μην υπερβάλλουμε. Δεν είναι σωτήρας και Ιησούς Χριστός. Οι Αμερικανοί βρίσκονται στην αρχή. Προς το παρόν ασχολούνται κυρίως με το οικονομικό.

• Μα στο Αφγανιστάν και το Ιράκ η κατάσταση είναι εφιαλτική

Το ίδιο ήταν με τα θύματα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, με το Βιετνάμ, με οποιονδήποτε πόλεμο και με οποιαδήποτε εισβολή ή βοήθεια-όπως θέλετε πέστε τοπρόσφερε η Αμερική.

• Σας επηρέασε η καταγωγή σας; (προς τον σκηνοθέτη)

«Μα τι λέτε. Εδώ και χρόνια αισθάνομαι πολίτης των ΗΠΑ».

Το ζήτημα απλό. Με τον πόνο και τα δάκρυα θολώνουν όχι μόνο τα μάτια αλλά και το μυαλό!

Πενηντάρα με εικοσάρη

Τι τριάντα, τι σαράντα, τι πενήντα. «Έτσι και δοκιμάσεις σάρκα νεανική, ποτέ δεν θα την βαρεθείς». Τάδε έφα Μισέλ Φάιφερ, μόλις 51 και δεν της φαίνεται. Κορίτσια, να μάθετε το όνομα και τη διεύθυνση του πλαστικού της χειρουργού!

Προς το παρόν εκείνο που μάθαμε στη φετινή Μπερλινάλε είναι η εξής επωδός: Πενηντάρα με εικοσάρη. Φτου ξελευθερία! Πρώτη πενηντάρα η Ρόμπιν Ράιτ Πεν και «Πίπα», η οποία βρίσκει την υγειά της πέφτοντας στην αγκαλιά του τριαντάχρονου Κιάνου Ριβς. Έτερο παράδειγμα, ακόμα πιο απελευθερωτικό, από το βρετανο-αμερικανικο-γερμανικό «Cheri» του Στίβεν Φρίαρς σε σενάριο Κρίστοφερ Χάμπτον- από θρυλικό, γαλλικό βιβλίο- ως ρεπλίκα των «Επικίνδυνων σχέσεων» του 1988, πάλι του Φρίαρς και πάλι με Μισέλ Φάιφερ σε ηλικία- τότε- μόλις τριάντα Απριλίων. Τι διαφορά! Να ΄ταν τα νιάτα δυο φορές, που λέει και ο ποιητής. Τέλος πάντων.

Όπου στην μπελ επόκ του Παρισιού του ΄20, μια καλοστεκούμενη 40φεύγα και πάμπλουτη πόρνη πολυτελείας με το όνομα Λέα ντε Λονβάλ (Μισέλ Φάιφερ) ερωτεύεται θανάσιμα ένα εικοσάχρονο παράσιτο με το ψευδώνυμο Σερί (πως λέμε «χρυσό μου»), μονάκριβο υιό φίλης και πάνχοντρης συναδέλφου της (Κάθι Μπέιτς). Επί έξι συναπτά χρόνια τον ταΐζει, τον ποτίζει, τον ντύνει και τον στολίζει επενδύοντας σ΄ αυτή την τρυφερή σάρκα (Ρούπερτ Φρεντ) έναν σκασμό λεφτά.

Ώσπου η μητέρα του φροντίζει και έτσι ο Σερί αποφασίζει να το στρίψει προκειμένου να νυμφευθεί τη μονάκριβη δεκαεννιάχρονη πεταλούδα μιας τρίτης πόρνης πολυτελείας. Φυσικά για λεφτά. Πόσα; «Ενάμισι εκατομμύριο φράγκα γαλλικά». Έτσι, ο Σερί την κάνει και έτσι η Λέα μένει χωρίς νιάτα τροφαντά. Κι έτσι, στη συνέχεια, μια ιστορία που μοιάζει με πλάκα καταλήγει μελόδραμα για ερωτευμένες πενηντάρες χωρίς μυαλά! Κι όμως. Η Μισέλ συμβουλεύει τα μεγαλοκορίτσια να πράξουν τα αυτά.

• Νέα αγόρια με μεγαλύτερα κορίτσια;

Γιατί όχι; Υes! Θετικό βήμα προς τη σωστή κατεύθυνση.

• Πολλές γυναίκες ισχυρίζονται πως ο αριθμός σαράντα τις απελευθερώνει.

Λάθος. Εμένα μου ταιριάζει το πενήντα.

• Όσο μεγαλώνει μια Αμερικανίδα σταρ τόσο λιγότερες ευκαιρίες έχει;

Λιγότερες, αλλά ίσως καλύτερες. Λιγότερες, αλλά περισσότερη προσωπική ζωή.

• Και το μυστικό της ομορφιάς σας;

Να φροντίζεις τον εαυτό σου. Να αποφεύγεις - όταν δεν δουλεύεις- τη δημοσιότητα. Να γυμνάζεσαι. Να κόψεις το τσιγάρο. Εγώ το έκοψα στα τριάντα. Και να είσαι ευχαριστημένος με τη ζωή σου. Μεταξύ μας; Αυτό δεν είναι συμβουλή. Είναι ο ορισμός της τελειότητας!

ΙΝFΟ: 59o Φεστιβάλ Βερολίνου, έως 15 Φεβρουαρίου. Στο Ίντερνετ: http://www.berlinale.de

• Αποστολή: Δημήτρης Δανίκας, ΤΑ ΝΕΑ: Τετάρτη 11 Φεβρουαρίου 2009

Μισέλ, mon cherί!

PHOTO GALLERY

59η Berlinale: Φαβορί τα... εκτός συναγωνισμού

Φωτογραφίες από την 59η Berlinale

59η Berlinale: Στίβεν Φρίαρς και Μισέλ Πφάιφερ

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Η Ελλάδα γοητεύει κι ο Ορλάντο… ξεπληρώνει

Μέρα του Στίβεν Φρίαρς η χτεσινή. Του Στίβεν Φρίαρς αλλά και της Μισέλ Φάιφερ. Και βέβαια και του Πάνου Κούτρα για μας τους Ελληνες. Αν και στην περίπτωση του Κούτρα αυτό που περισσότερο ταιριάζει να πούμε είναι πως δεν ήταν δική του η χτεσινή μέρα αλλά η χτεσινή …. νύχτα, μια κι η ταινία του «Στρέλλα» προβαλλόταν στο «Panorama» στις 10.30 το βράδυ ώρα Γερμανίας, ήτοι 11.30 ώρα Ελλάδας. Γι’ αυτό και τα της ταινίας θα τα γράψουμε στο αυριανό φύλλο. Το μόνο που έχουμε να πούμε είναι πως τα εισιτήρια είχαν εξαντληθεί με το που άνοιξε το εκδοτήριο, ένα 24ωρο πριν από την προβολή, όπως ακριβώς ορίζει ο φεστιβαλικός κανονισμός.

Τώρα, το πώς έγινε κι εξαντλήθηκαν εν ριπή οφθαλμού τα εισιτήρια δεν άπτεται κανενός μυστηρίου και καμίας συνωμοσιολογίας. Απλώς, το φεστιβάλ διευκολύνει πολύ την εξασφάλιση εισιτηρίων στις φεστιβαλικές προβολές για το κοινό (και σε όσες δημοσιογραφικές επιτρέπεται η συμπλήρωση των κενών θέσεων με θεατές) μέσω του Διαδικτύου, το οποίο λειτουργεί αποτελεσματικά και θαυματουργά. Εμεινα κατάπληκτος από τις αλλεπάλληλες επαφές με Ελληνες εδώ που δεν έχουν επαγγελματική σχέση με το φεστιβάλ ούτε με τον κινηματογράφο, είναι απλοί «φαν» και ήρθαν με τα εισιτήρια ανά χείρας μέσω Διαδικτύου στις ταινίες που ενδιαφέρονταν και που κατόρθωσαν να βρουν.

Οπότε, μέρα του Φρίαρς και της Φάιφερ η χτεσινή και τα του Κούτρα στο αυριανό φύλλο.
Στο Παρίσι του 19ου αιώνα

Ο Στίβεν Φρίαρς είναι ανεβασμένος μετά την επιτυχία της «Βασίλισσας» και την υποψηφιότητα για Οσκαρ σκηνοθεσίας, η Μισέλ Φάιφερ είναι λιγάκι παραγκωνισμένη τελευταία, παρά την επιτυχή επανεμφάνισή της πρόπερσι στο «Hairspray», αλλά η μοίρα των γυναικών ώριμης ηλικίας στο σημερινό Χόλιγουντ είναι προαποφασισμένη. Πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, οι περισσότερες ώριμες δεν βρίσκουν δουλειά, διότι δεν υπάρχουν ενδιαφέροντες ρόλοι. Για τη Μισέλ Φάιφερ είναι αμάρτημα αυτό που συμβαίνει, διότι κρατιέται καλύτερα από ποτέ, βάζει κάτω πολλά (για να μην πω όλα) από τα τρέχοντα κοριτσόπουλα της οθόνης και επιπλέον όσο μεγαλώνει κι ωριμάζει μαζί με την ομορφιά ωριμάζει και το ταλέντο. Οπως συνέβαινε με τη Ρόμι Σνάιντερ, όπως συμβαίνει με τη Βίρνα Λίζι, που είναι στην Ιταλία περιζήτητη.

Ο Στίβεν Φρίαρς, που ήταν ο σκηνοθέτης ο οποίος έστρεψε προς τα ποιοτικά μονοπάτια το ταλέντο της με τις «Επικίνδυνες σχέσεις», είκοσι χρόνια μετά της προσφέρει ένα αληθινό δώρο. Βέβαια, δωροδότης μπορεί να είναι κι η φίλη της, η Τζέσικα Λανγκ, άλλο ένα θύμα της ρατσιστικής σε βάρος των ώριμων γυναικών νοοτροπίας, η οποία στην ταινία εκτελεί χρέη executive producer. Οπως και να ‘χει, το καλλιτεχνικό δώρο στη Μισέλ ο Φρίαρς το κάνει, διότι αυτός τη σκηνοθετεί σε κάτι ανάλογο με τις τότε «Επικίνδυνες σχέσεις», αλλά στο πιο ανάλαφρο, όπου εδώ έχουμε μυθιστόρημα της Κολέτ.

Ναι, το «Cheri» του Φρίαρς δεν είναι παρά το «Χρυσό μου» της Γαλλίδας συγγραφέως, που το είχε παρουσιάσει στην Ελλάδα η Κυρία Κατερίνα ως εναρκτήριο του θιάσου της στη θερινή σεζόν του 1950, με πρωταγωνιστή τον Αλέκο Αλεξανδράκη και ενζενί την Αντιγόνη Βαλάκου.

Κλασική Κολέτ το «Cheri» μετατρέπεται σε κλασικό Φρίαρς με τη συνδρομή του Κρίστοφερ Χάμπτον στο σενάριο (όλο το team του «Επικίνδυνες σχέσεις» επιστρατεύεται) και μας μεταφέρει στο Παρίσι του 19ου αιώνα, τότε που άκμαζαν οι κοκότες πολυτελείας, αλλά μερικές απ’ αυτές ερωτεύονταν πραγματικά. Από την άλλη, όπως και στη «Ζιζί», έτσι και στο «Χρυσό μου», η συγγραφέας άφηνε το ερώτημα ποιοι είναι οι πραγματικοί εκπορνευτές, με την αριστοκρατία να εκπορνεύει γιους και κόρες σε γάμους συμφέροντος. Ο Φρίαρς το σκηνοθέτησε σε τόνους κομεντί, η Μισέλ αστράφτει, η Κάθι Μπέιτς είναι αξιολάτρευτη καρατερίστα κι ο Αλεξάντερ Ντεσπλάτ γράφει άλλη μια μεθυστική μουσική.

• ΤΙΜΟΓΙΑΝΝΑΚΗΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ, Ελεύθερος Τύπος, Τετάρτη, 11.02.09

Στην μπελ επόκ με την belle Michelle

Ημέρα των βρετανικού και του κινεζικού κινηματογράφου η χθεσινή, με την παρουσία των σκηνοθετών Στίβεν Φρίαρς και Τσεν Κάιγκε και των πρωταγωνιστών τους, Μισέλ Φάιφερ, Ρούπερτ Φρεντ, Ζανγκ Ζιγί και Λέον Λάι.

«Πριν φτάσεις τα 50 αισθάνεσαι φόβο. Οταν πράγματι τα φτάσεις, λες, μπα! Εντάξει! Δεν είναι και τόσο άσχημο», δήλωσε στο Βερολίνο η Μισέλ Φάιφερ

«Αισθάνθηκα μεγάλη χαρά όταν μου τηλεφώνησε ο Στίβεν Φρίαρς για τον ρόλο αυτό», ανέφερε η Μισέλ Φάιφερ μιλώντας για την ερμηνεία της στην ταινία «Σερί» παρουσία του σκηνοθέτη και του σεναριογράφου της, θεατρικού συγγραφέα Κρίστοφερ Χάμπτον. «Οι μνήμες μου από την παλιότερη συνεργασία μου μαζί του στην ταινία "Επικίνδυνες σχέσεις" ήταν τόσο ωραίες, όπως και η προοπτική να ξανασυνεργαστώ με τον Χάμπτον. Οσο για την επανασύνδεσή μου με τη συμπρωταγωνίστριά μου, Κάθι Μπέιτς, είμαστε παλιές φίλες. Νομίζω, από την εποχή που είχα δεσμό με τον γιο της (γελά)»...

Σε ερώτηση αν αισθάνεται απελευθερωμένη τώρα που έφτασε τα 50, η Φάιφερ απάντησε: «Με εξέπληξε το πόσο απελευθερωτικό είναι. Ενώ πριν φτάσεις εκεί αισθάνεσαι φόβο και αγωνία, σαν κάτι να κρέμεται από πάνω σου, όταν πράγματι φτάσεις τα 50 λες, μπα! Εντάξει! Δεν ήταν και τόσο άσχημο. Αισθάνεσαι πιο ευγνώμων για όσα έκανες».

«Στο Χόλιγουντ σου επιτρέπουν να γεράσεις», ήταν η απάντησή της σε σχόλιο δημοσιογράφου. «Μερικές ηθοποιοί συνεχίζουν να εργάζονται, παράδειγμα εγώ, αν και, βέβαια, άλλες δυσκολεύονται να βρουν ρόλους. Αλλά, ξέρεις, υπάρχουν λιγότεροι, γενικά, ρόλοι για τους ηθοποιούς. Πιστεύω πως λιγότεροι άνθρωποι είναι διαθέσιμοι να χρηματοδοτήσουν δράματα. Προσωπικά μου άρεσε να παίζω πάντα ρόλους καρατερίστικους, που είναι λιγότεροι αν και πιο ενδιαφέροντες».

Η ταινία του Φρίαρς, βασισμένη σε βιβλίο της Κολέτ, αφηγείται τον δυνατό αν και χωρίς μέλλον έρωτα ανάμεσα σε μια σαραντάρα εταίρα (πολύ πειστική και όμορφη η Φάιφερ) και τον 20χρονο γιο (Ρούπερτ Φρεντ) μιας πρώην εταίρας και ανταγωνίστριάς της (Κάθι Μπέιτς), στο Παρίσι στις αρχές του 20ού αιώνα. Αντίθετα με τις «Επικίνδυνες σχέσεις», εδώ εκείνο που εξυμνείται είναι ο έρωτας. Ο Φρίαρς στήνει μια εικαστικά λαμπρή ταινία με ατμόσφαιρα της «μπελ επόκ», καταφέρνοντας ταυτόχρονα να δημιουργήσει την πειστικότητα και τη δύναμη που απαιτούν οι επιμέρους σκηνές. Στα προτερήματά της και οι πολύ ωραίοι, διανθισμένοι με χιούμορ και ειρωνεία, διάλογοι του Χάμπτον.

* Η τρομοκρατική επίθεση σε μετρό και λεωφορεία στο Λονδίνο τον Ιούλιο του 2005 είναι ο άξονας γύρω από τον οποίο κινείται η αγγλόφωνη, γαλλικής παραγωγής, ταινία «Το ποτάμι του Λονδίνου» του Αφρικανού Ρασίντ Μουσαρέμπ. Μια Αγγλίδα (συγκινητική η Μπρέντα Μπλέθιν) από το νησί Γκέρνσι κι ένας Αφρικανός (ο Σοτιγκί Κουγιοτέ) που ζει στη Παρίσι, ανήσυχοι για τα παιδιά τους, φτάνουν στο Λονδίνο για να τα αναζητήσουν. Η γυναίκα ανακαλύπτει πως η κόρη της συζούσε με τον μουσουλμάνο γιο του Αφρικανού. Στη διάρκεια μιας σπαρακτικής αναζήτησης, οι δυο τους αρχίζουν να πλησιάζουν ο ένας τον άλλο. Ο Μουσαρέμπ εστιάζει το ενδιαφέρον του στις διαφορές -θρησκευτικές, φυλετικές και πολιτιστικές- αλλά και στις ομοιότητες των δύο ηρώων του, καταγράφοντας με ένα σχεδόν ντοκιμαντεριστικό ρεαλισμό τις λεπτομέρειες της αναζήτησής τους, ενώ από την άλλη χρησιμοποιεί στοιχεία του ανεξάρτητου κινηματογράφου, μαζί και ωραία, φωτισμένα νατουραλιστικά γκρο πλάνα, για να καταγράψει τα αισθήματα και τον εσωτερικό κόσμο τους, αλλά και το δράμα που αντιμετωπίζουν οι απλοί Λονδρέζοι. Οι πρωταγωνιστές είναι φαβορί για τα βραβεία ερμηνείας.

* Ο Τσεν Κάιγκε είναι ένας σκηνοθέτης που μας έχει συνηθίσει σε εικαστικά όμορφα, δοσμένα με λεπτομέρεια στην ανάπλαση, αλλά και όλη τη σύνθεσή τους πλάνα. Η ταινία «Μαγεμένος για πάντα» αφηγείται τις πιο ενδιαφέρουσες στιγμές στη ζωή του Μέι Λανφάνγκ, μεγάλου σταρ της όπερας του Πεκίνου, από τη δεκαετία του '30 μέχρι εκείνη του '50. Μέσα από τη ζωή του, περνάει ταυτόχρονα και η κοινωνική και πολιτική ζωή της Κίνας: από την αυτοκρατορική εποχή και την ιαπωνική κατοχή (το πιο συναρπαστικό κομμάτι της ταινίας) ώς τον Τσανγκ Κάι Σεκ και τον Μάο. Παρά τις δυόμισι ώρες διάρκεια, χωρίς να είναι η καλύτερη του Κάιγκε, καταφέρνει να κρατήσει το ενδιαφέρον του φιλόμουσου, και όχι μόνο, θεατή. *

• Του ΝΙΝΟΥ ΦΕΝΕΚ ΜΙΚΕΛΙΔΗ, ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 11/02/2009

«Παρών» από τον Στίβεν Φρίαρς στην Μπερλινάλε με την ταινία «Σερί»

Reuters
Οι πρωταγωνιστές της ταινίας του Φρίαρς

Βερολίνο - Τρίτη 10 Φεβρουαρίου 2009 [ 20:45 ]

Με εξαιρετικά ενδιαφέρουσες προβολές συνεχίστηκε η 59η Μπερλινάλε. Το κοινό είχε την ευκαιρία να παρακολουθήσει την ταινία Σερί του Στίβεν Φρίαρς, το Για πάντα γοητευμένος του Κινέζου Τσεν Κάιγκε και Το ποτάμι του Λονδίνου του Ρασίντ Μουσαρέμπε.

Το δυνατό αν και χωρίς μέλλον έρωτα ανάμεσα σε μια 40άρα εταίρα (μια πολύ πειστική και όμορφη Μισέλ Φάιφερ) και τον 20χρονο γιο (Ρούπερτ Φρεντ) μιας πρώην εταίρας και ανταγωνίστριάς της (Κάθι Μπέιτς) στο Παρίσι στις αρχές του 20ού αιώνα αφηγείται ο Στίβεν Φρίαρς.

Αντίθετα με τις ίντριγκες και τις προσωπικές εκδικήσεις που συναντήσαμε στην ταινία Επικίνδυνες σχέσεις του ίδιου, εδώ εκείνο που εξυμνείται είναι ο έρωτας, κάτι που και οι δύο εραστές αρνούνται για ένα μεγάλο διάστημα να αποδεχθούν και που τελικά οδηγεί στο χωρισμό τους.

Ο Φρίαρς στήνει μια εικαστικά λαμπρή ταινία (τα ντεκόρ, τα κοστούμια, οι χώροι είναι επιλεγμένοι με φροντίδα και γνώση της εποχής), καταφέρνοντας ταυτόχρονα να δημιουργήσει την πειστικότητα και τη δύναμη που απαιτούν οι επιμέρους σκηνές, καθοδηγώντας σωστά όλους τους ηθοποιούς του, που του δίνουν εξαίρετες ερμηνείες.

Στα προτερήματα της ταινίας και οι πολύ ωραίοι, διανθισμένοι με χιούμορ και ειρωνεία, διάλογοι του Κρίστοφερ Χάμπτον.

Στην αγγλόφωνη ταινία του Μουσαρέμπε, μια Αγγλίδα, που ζει σε ένα νησί, και ένας Αφρικανός μετανάστης στο Παρίσι, έρχονται στο Λονδίνο σε αναζήτηση των παιδιών τους, στη διάρκεια της τρομοκρατικής επίθεσης του 2005.

Ο Μουσαρέμπε χρησιμοποιεί την ιστορία του για να φέρει κοντά δύο ανθρώπους με διαφορετικές αντιλήψεις, κουλτούρες και θρησκεία.

Με τη ζωή του Μέι Λανφάνγκ, σταρ της κινέζικης όπερας καταπιάνεται στην εικαστικά όμορφη, διάρκειας δυόμισι ωρών, ταινία του Για πάντα γοητευμένος, ο Κινέζος σκηνοθέτης Τσεν Κάιγκε.

Πρόκειται για μια καριέρα που καλύπτει τρεις δεκαετίες της ζωής του καλλιτέχνη, που ανανέωσε την όπερα, ξεκινώντας από τη δεκαετία του 1930, εποχή της κινέζικης αυτοκρατορίας και φτάνοντας ως την Κίνα του Μάο, με καλύτερες τις σκηνές που αφορούν τη στάση του Λανγάνγκ απέναντι στους Ιάπωνες κατακτητές, στην περίοδο της ιαπωνικής κατοχής της Κίνας.

Σχετικοί Σύνδεσμοι

Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βερολίνου

Νέες ταινίες στην 59η Μπερλινάλε

Εξαιρετικά ενδιαφέρουσα η σημερινή μέρα με ταινίες από καθιερωμένους σκηνοθέτες όπως ο Βρετανός Στίβεν Φρίαρς ("Σερί") και ο Κινέζος Τσεν Κάιγκε ("Για πάντα γοητευμένος"), ενώ σ' αυτούς προστέθηκε και ο Αφρικανός Ρασίντ Μουσαρέμπε, με την γαλλικής παραγωγής ταινία «Το ποτάμι του Λονδίνου».

Στην αγγλόφωνη ταινία του Μουσαρέμπε, μια Αγγλίδα, που ζει σ' ένα αγγλικό νησί, κι ένας Αφρικανός μετανάστης στο Παρίσι, έρχονται στο Λονδίνο σ' αναζήτηση των παιδιών τους, στη διάρκεια της βομβιστικής επίθεσης σε λεωφορεία του Λονδίνου, το καλοκαίρι του 2005, που είχε ως αποτέλεσμα το θάνατο και τον τραυματισμό αρκετών αθώων επιβατών. Ενός λευκού κοριτσιού κι ενός μαύρου σπουδαστή, που, όπως θ' ανακαλύψουν συζούσαν σε μια μουσουλμανική περιοχή του Λονδίνου. Ο Μουσαρέμπε χρησιμοποιεί την ιστορία του για να φέρει κοντά δυο με διαφορετικές αντιλήψεις, κουλτούρες και θρησκεία ανθρώπους, με τη γυναίκα αρχικά να αντιμετωπίζει τον Αφρικανό μουσουλμάνο με φόβο, σχεδόν εχθρικά. Με ντοκιμαντεριστική λεπτομέρεια, με επιμονή στη σχέση που αρχίζει να αναπτύσσεται ανάμεσα στα δυο αυτά πρόσωπα, ο Μουσαρέμπε μας δίνει μια άλλη, διαφορετική εικόνα του αντίκτυπου της παράλογης τρομοκρατίας στους απλούς ανθρώπους - θύματα μιας πολιτικής για την οποία ευθύνονται πολλές «σύμμαχες» κυβερνήσεις.

Το δυνατό αν και χωρίς μέλλον έρωτα ανάμεσα σε μια σαραντάρα εταίρα (μια πολύ πειστική και όμορφη Μισέλ Φάιφερ) και τον 20χρονο γιο (Ρούπερτ Φρεντ) μιας πρώην εταίρας και ανταγωνίστριάς της (Κάθι Μπέιτς), στο Παρίσι στις αρχές του 20ου αιώνα, με βάση ένα βιβλίο της Κολέτ, αφηγείται στη δική του ταινία ο Στίβεν Φρίαρς. Αντίθετα με τις ίντριγκες και τις προσωπικές εκδικήσεις που συναντάμε στην άλλη ρομαντική ταινία εποχής, «Επικίνδυνες σχέσεις» του Φρίαρς, εδώ εκείνο που εξυμνείται είναι ο έρωτας, κάτι που και οι δυο εραστές αρνούνται για ένα μεγάλο διάστημα να αποδεχτούν και που τελικά οδηγεί στο χωρισμό τους. Ο Φρίαρς στήνει μια εικαστικά λαμπρή ταινία (τα ντεκόρ, τα κοστούμια, οι χώροι είναι επιλεγμένοι με φροντίδα και γνώση της εποχής), καταφέρνοντας ταυτόχρονα να δημιουργήσει την πειστικότητα και τη δύναμη που απαιτούν οι επιμέρους σκηνές, καθοδηγώντας σωστά όλους τους ηθοποιούς του, που του δίνουν εξαίρετες ερμηνείες. Στα προτερήματα της ταινίας και οι πολύ ωραίοι, διανθισμένοι με χιούμορ και ειρωνεία, διάλογοι του Κρίστοφερ Χάμπτον.

Με τη ζωή του Μέι Λανφάνγκ, σταρ της κινέζικης όπερας καταπιάνεται στην εικαστικά όμορφη, διάρκειας δυόμισι ωρών, ταινία του «Για πάντα γοητευμένος», ο Κινέζος σκηνοθέτης Τσεν Κάιγκε. Πρόκειται για μια καριέρα που καλύπτει τρεις δεκαετίες της ζωής του τραγουδιστή, που ανανέωσε την όπερα, ξεκινώντας από τη δεκαετία του 30, εποχή της κινέζικης αυτοκρατορίας και φτάνοντας ως την Κίνα του Μάο, με καλύτερες τις σκηνές που αφορούν τη στάση του Λανγάνγκ απέναντι στους Ιάπωνες κατακτητές, στην περίοδο της ιαπωνικής κατοχής της Κίνας.

www.kathimerini.gr με πληροφορίες από ΑΠΕ - ΜΠΕ

ΣΕΞ, ΑΛΗΘΕΙΕΣ ΚΑΙ ΤΑΙΝΙΕΣ ΣΤΟ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΒΕΡΟΛΙΝΟΥ. Γυναίκες σε κρίση ηλικίας

Η ώρα των γυναικών σε κρίση ηλικίας. Όπως οι Ρόμπιν Ράιτ Πεν, η Τζούλιαν Μουρ και η Μόνικα Μπελούτσι, που κάνουν... τα πάντα γύρω από το σεξ στις «Ιδιωτικές ζωές της Πίπα Λι»
O τίτλος «Οι ιδιωτικές ζωές της Πίπα Λι» ("Τhe private lives of Ρippa Lee") όνομα και πράμα για την ιστορία που σκάρωσε η Ρεμπέκα Μίλερ, σύζυγος του Ντάνιελ Ντέι Λιούις. Χωρίς αυτόν, ένα είναι σίγουρο. Κινηματογραφική κάμερα θα χάζευε από τις βιτρίνες.

Κρίση ηλικίας το λένε αυτό; Μπορεί. Γυναίκες στα πρόθυρα νευρικού κλονισμού; Πάντως, αυτό το πράγμα δεν είναι ταινία. Προφανώς επειδή η γυναίκα προσεγγίζει τα πενήντα (47 ακριβώς), έδωσε μία και αποκάλυψε τεράστιο πανικό. Όλα μέσα: από λεσβιακό μέχρι ναρκωτικό, παρτούζα και στο τέλος, «άντε γεια κορίτσια», αγκαλιά με παίδαρο. Μοιάζει με χρονογράφημα, αλλά είναι έτσι ακριβώς. Όπου η Πίπα Σαρκάσιαν (την υποδύεται η Ρόμπιν Ράιτ Πεν, σύζυγος του Σον Πεν) όταν η μητέρα της τη φιλάει στο στόμα εγκαταλείπει την οικογενειακή στέγη. Τραύμα. Τι άλλο θα επινοήσουν! Τρέχει και μπαίνει στο διαμέρισμα της Τζούλιαν Μουρ, μιας λεσβίας που βγάζει το ψωμί της φωτογραφίζοντας γαργαλιστικά στιγμιότυπα.

Εκεί μαθαίνει τι εστί αμαρτία κι αφού χορταίνει από κορίτσια, πέφτει πάνω σε τρία αγόρια. Από τον έναν στον άλλον. Και ταυτοχρόνως καταπίνει τόνους χάπια. Το μυαλό της θολό. Οπότε στα 20 φεύγα πέφτει πάνω σε φαλακρό πενηντάρη εκδότη και κουλτουριάρη (Άλαν Άρκιν), παντρεμένο αλλά έτοιμο για δεύτερο γάμο με κάποιο κορίτσι μικρό.

Εδώ είναι που γίνεται το εξής μουρλό. «Για να μου δώσει το διαζύγιο, έναν όρο μου έβαλε η γυναίκα μου. Να πάμε στο σπίτι για να σε γνωρίσει». Τι να κάνει η Πίπα, χτυπάει την πόρτα και πέφτει στη γυναικάρα Μόνικα Μπελούτσι. Αυτό κι αν είναι ανέκδοτο αμερικανικό. Δηλαδή να είσαι παντρεμένος με τον ορισμό του σεξαπίλ, κι εσύ να θέλεις να χωρίσεις για να παντρευτείς μια ξεπλυμένη ξανθιά τρίχα!

Το στιγμιότυπο της συνάντησης, αλησμόνητο. Η Μόνικα σερβίρει γουρουνόπουλο και λέει στην Πίπα: «Όπως βλέπεις, αγαπητή μου, ο σύζυγός μου αντάλλαξε ένα γουρουνόπουλο για μια αγελάδα»! Ως εκ τούτου η ξανθιά «αγελάδα» παντρεύεται τον εκδότη, φέρνει στον κόσμο δύο παιδιά και όταν σκαρφαλώνει τα 40, αρχίζει η μούρλα. Πρώτα η υπνοβασία. Σηκώνεται, καταβροχθίζει σαν γουρούνα και όταν ξυπνήσει, βάζει τις φωνές.

Έπειτα τσακώνει την καλύτερή της φίλη, παντρεμένη αλλά σε κρίση (η Γουινόνα Ράιντερ θεότρελη), με τον άντρα της. Δεν τελείωσα. Ως ψύχραιμος, κουλτουριάρης Αμερικανός, ο Άλαν Άρκιν- με τρία εμφράγματα, παρακαλώ- ανακοινώνει στην ξανθιά τρίχα το εξής μουρλό: «Αποφάσισα να σε χωρίσω και να την παντρευτώ».

Έτσι; Θα δεις. Μια και δυο τρέχει στο ψιλικατζήδικο στο οποίο εργάζεται ο παίδαρος Κιάνου Ριβς- γιος μιας καλής της φίλης που την υποδύεται η Σίρλεϊ Νάιτ, διακοσίων κιλών - και πέφτει στην αγκαλιά του. Πάλι δεν τελείωσα. Επειδή ο Κιάνου έχει υποστεί χουνέρι από τη γυναίκα του (λέει: «τσάκωσα τον καλύτερό μου φίλο πάνω από τη γυναίκα μου», κάτι που σημαίνει πως του έχει κοπεί η όρεξη) με τα πέντε δάκτυλα και προσπαθεί να τη φέρει σε οργασμό. Το φινάλε αποκαλύπτει το πρόβλημα του βαριά άρρωστου θηλυκού. Η Πίπα εγκαταλείπει τον σύζυγο στο φέρετρο και την κάνει με τον παίδαρο...

ΙΝFΟ

59o Φεστιβάλ Βερολίνου, έως 15 Φεβρουαρίου. Στο Ίντερνετ: http://www.berlinale.de

• «Έπεσα στα γόνατά του»

Η «Πίπα» μπορεί να μη λέει πολλά σαν ταινία. Όμως τα «παιδιά» που παίζουν, από Μόνικα Μπελούτσιαπούσα από το Βερολίνο- μέχρι Ρόμπιν Ράιτ Πεν, Κιάνου Ριβς καθώς και τη μικροσκοπική, μαυρομάλλα Ζωή Καζάν (εγγονή του διάσημου Ηλία Καζάν) είναι άλλο πράγμα. Στη συνέντευξη το καταχάρηκα:

Πού είναι η Μόνικα; Ρεμπέκα Μίλερ (η σκηνοθέτρια και συγγραφέας του ομότιτλου βιβλίου για την «Πίπα»): «Ήταν αδύνατον να έρθει. Στην αρχή δεν την είχα σκεφτεί, αλλά όταν τη συνάντησα τυχαία στο Μαρόκο, τότε κατάλαβα και είπα "Θεέ μου, αυτή είναι larger than life- μεγαλύτερη από τη ζωήκαι όχι απλώς γυναίκα. Η επιτομή τής θηλυκότητας».

Τι είναι ελευθερία; Ρόμπιν Ράιτ Πεν: «Έχετε προσέξει μια πινακίδα στο Check point Charlie; (το συνοριακό σημείο Ανατολικού- Δυτικού Βερολίνου). Ε λοιπόν, νομίζω πως λέει ότι ο φόβος είναι εχθρός της ενότητας. Ο φόβος της Πίπας (την υποδύεται η ίδια) την είχε εγκλωβίσει όλα αυτά τα χρόνια να ζει σ΄ ένα γιγαντιαίο ψέμα.

Σκοτώνουμε τον φόβο και είμαστε ελεύθεροι. Εκεί ακριβώς η Πίπα συναντάει τον Άντρα. Όχι τον Σωτήρα της και Ιησού Χριστό που λέει η Ρεμπέκα, αλλά τον Άντρα».

Κιάνου Ριβς: «Δηλαδή εμένα»!

Ρεμπέκα Μίλερ: «Εσένα, που για να σε πείσω να παίξεις στην ταινία έπρεπε να πέσω στα γόνατά σου και να εκλιπαρώ».

Κιάνου Ριβς: «Βλακεία μου».

Ντάνιελ Ντέι Λιούις ή Κιάνου Ριβς;

Ρεμπέκα Μίλερ: «Ως άντρες ή ως ηθοποιοί; Ως ηθοποιοί και οι δύο εξαιρετικοί. Ως άντρες τι να σας πω. Όταν θα πάω με τον Κιάνου, θα ξέρω και σας υπόσχομαι να το πω»!

Το μυστικό ενός καλού ηθοποιού;

Κιάνου Ριβς: «Ζάχαρη».

Ρόμπιν Ράιτ Πεν: «Και νικοτίνη».

Κιάνου: «Πλάκα κάνουμε. Είναι ταλέντο».

Ρόμπιν Ράιτ Πεν: «Ταλέντο αλλά και το χάρισμα να ακούς τους συναδέλφους και τον σκηνοθέτη σου. Αν δεν ακούς, ακόμα και μεγάλο ταλέντο να είσαι, θα καταστραφείς. Όποιος δεν τεντώνει τ΄ αυτιά του, μικραίνει το μπόι του».

• Αποστολή: Δημήτρης Δανίκας, ΤΑ ΝΕΑ: Τρίτη 10 Φεβρουαρίου 2009