ΔΡΑΜΑ: 73 Ελληνες «μικρομηκάδες» στην κούρσα για τα βραβεία

Στην τελική ευθεία έχουν μπει οι προετοιμασίες για το φετινό Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας, που θα πραγματοποιηθεί από τις 19 ως τις 24 Σεπτεμβρίου στη μακεδονική πόλη, με 73 συνολικά ταινίες να παίρνουν μέρος στα δύο ελληνικά διαγωνιστικά τμήματα.
Η αφίσα του Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας
Στην τελική ευθεία έχουν μπει οι προετοιμασίες για το φετινό Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας, που θα πραγματοποιηθεί από τις 19 ως τις 24 Σεπτεμβρίου στη μακεδονική πόλη, με 73 συνολικά ταινίες να παίρνουν μέρος στα δύο ελληνικά διαγωνιστικά τμήματα.
Στο 34ο Εθνικό, θα διαγωνιστούν 28 ταινίες, σε φιλμ των 35mm. Πρόεδρος της πενταμελούς κριτικής επιτροπής είναι ο σκηνοθέτης - σεναριογράφος Δήμος Αβδελιώτης, με μέλη τον σκηνοθέτη, συγγραφέα και μεταφραστή Αχιλλέα Κυριακίδη, την ηθοποιό Δήμητρα Ματσούκα, τον πρόεδρο της Εταιρείας Ελλήνων Σκηνοθετών Χάρη Παπαδόπουλο και τον τεχνικό Κινηματογράφου ? ηχολήπτη, Νίκο Σφέτσα.

Δράμα χωρίς κωμωδία

Οσοι βρέθηκαν φέτος στο Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους της Δράμας το παρατήρησαν. Ισως περισσότερο από κάθε άλλη χρονιά, οι νεαροί μικρομηκάδες επέλεξαν σκληρά θέματα για τις ταινίες τους: ανίατες αρρώστιες, θανάτους, πυρηνική καταστροφή, τράφικινγκ, νοσοκομεία.

«Πολλή μαυρίλα και αρρώστια έπεσε» άκουγες σε πηγαδάκια. Υποτίθεται ότι οι νέοι φέρνουν έναν αέρα αισιοδοξίας στο σινεμά. Ή μήπως, αντίθετα, είναι οι πιο ευαίσθητοι δέκτες στα σημεία των καιρών;

Η απάντηση, στις ίδιες τις ταινίες του φετινού φεστιβάλ, που θα προβληθούν από την Πέμπτη και στην Αθήνα («Τριανόν», 29/10-4/11).

Υπάρχει, βέβαια, και η άλλη πλευρά: «Τι φοβερή αυτολογοκρισία, τι πουριτανισμός!» παρατηρεί ο Περικλής Χούρσογλου, που έκανε μια αποτίμηση των φετινών ταινιών: «Μιλάω για την αυτολογοκρισία οποιουδήποτε στοιχείου έχει να κάνει με το σεξ -και δεν εννοώ πορνό, εννοώ το ανθρώπινο σώμα!»

Ποιες συζητήθηκαν

Επισημαίνει και άλλα: «Εναν εχθρικό "έξω κόσμο". Ανθρώπους να κλείνονται στα σπίτια τους-καταφύγια για να μην τον αντιμετωπίσουν. Τα προβλήματα του μικρόκοσμου των δημιουργών, και πιο σπάνια τα κοινωνικά προβλήματα». Για «ορατή έλλειψη χιούμορ» μιλά και ο Γιάννης Σμαραγδής, πρόεδρος της κριτικής επιτροπής.

Και όμως, αρκετές ταινίες ξεχώρισαν, χωρίς απαραίτητα να βραβευτούν: Ανάμεσά τους, το «Νόημα της ζωής» του Γιάννη και της Ιριδας Ζιόγκα, ένα αποκαλυπτικό animation εκπληκτικών τεχνικών απαιτήσεων, με «ήρωα» ένα κλειδί. «Μια ιστορία αγάπης», το σχόλιο του Μπουγιάρ Αλιμάνι για τον ψεύτικο κόσμο των τηλεοπτικών ριάλιτι.

Η «Μαρία» του Θανάση Σαράντου, μια σκληρή ταινία εποχής. Τα «Εφτά γράμματα» του Νίκου Τζερμιαδιανού, με τον Δημήτρη Καταλειφό και τη Ράνια Οικονομίδου να παλεύουν με μια ανίατη αρρώστια, γνωρίζοντας πως δεν θα τη νικήσουν. Το βίαιο «Νανούρισμα» της Γιάννας Αμερικάνου για το τράφικινγκ στην Κύπρο. Αλλά και το «Μαύρο νερό», θρίλερ αξιώσεων του Κωνσταντίνου Φραγκόπουλου, που ζει στη Βρετανία. Και άλλες: του Αχιλλέα Κυριακίδη, της Δήμητρας Νικολοπούλου, των Σταύρου Ράπτη - Αργύρη Γερμανίδη.

Σήμερα, κάνουμε «κοντινό» πλάνο σε τέσσερις ταινίες, που συζητήθηκαν περισσότερο:

* «ΚΙ ΕΓΩ ΓΙΑ ΜΕΝΑ» του Τζώρτζη Γρηγοράκη

Απέσπασε το βραβείο καλύτερης ταινίας. Δύσκολο να αντισταθείς σε ένα φιλμ που αγγίζει με τόσο χιούμορ το θέμα-ταμπού της αναπηρίας.

Ο 26χρονος σκηνοθέτης, που έχει βρεθεί σε πολλά κινηματογραφικά πόστα, εμπνεύστηκε την ιστορία του από έναν φίλο του, τον 42χρονο Αντώνη Ηλία, που σε ένα ατύχημα έχασε και τα δύο του χέρια. «Εναν τύπο», όπως λέει, «με φοβερό χιούμορ. Αρχικά παθαίνεις ένα σοκ αλλά σε λίγα λεπτά έχεις ξεχάσει το προβλημά του. Το θυμάσαι μόνο όταν έρχεται π.χ. ο σερβιτόρος και δεν μπορεί να βγάλει το πορτοφόλι του».

Ο Α. Ηλίας ήταν εκεί: και στα γυρίσματα, και στη Δράμα. Στην ταινία, όπου τον ενσαρκώνει ο Βαγγέλης Μουρίκης, διεκδικεί μια προαγωγή που δεν του δίνουν, και η κοπέλα του (Αλεξία Καλτσίκη) αντιμετωπίζει τον αρνητισμό των δικών της για το μέλλον τους.

«Δίνω έμφαση στη σχέση τους», εξηγεί ο Τζώρτζης. «Για να πάει στην τουαλέτα, την έχει ανάγκη. Ομως, δεν είναι η σχέση εξάρτησης που τους φέρνει κοντά».

«Ο πραγματικός Αντώνης δουλεύει στην Αττικό Μετρό», εξηγεί, «και με το πείσμα του κατάφερε να γίνει υπεύθυνος δημοσίων σχέσεων με αντικείμενο τους επιβάτες με ειδικές ανάγκες -ένα τμήμα που δημιουργήθηκε με δική του πρωτοβουλία». «Δυστυχώς, στις περισσότερες περιπτώσεις οι θέσεις εργασίας δίνονται σε αυτούς τους ανθρώπους για λόγους πολιτικής ορθότητας».

Η ταινία έχει άφθονες δόσεις μπλακ χιούμορ και δεν φοβάται τον κυνισμό. Ο ήρωας αυτοσαρκάζεται: «Από τότε που έκοψα το κομπολόι, έχω ξεκινήσει το κάπνισμα!».

Οσον αφορά τα φετινά θέματα της Δράμας, «στην Ελλάδα δεν υπάρχουν σεναριογράφοι», θυμίζει ο Τ. Γρηγοράκης. «Οπότε ως μικρομηκάς δεν έχεις πέντε σενάρια να επιλέξεις. Συχνά, λοιπόν, καταφεύγεις σε βιωματικές καταστάσεις -και τ' αρνητικά βαραίνουν περισσότερο».

Ο ίδιος μας ενημερώνει και για κάτι ακόμα: «Η πλειοψηφία των μικρομηκάδων, φέτος, απέχουμε κι εμείς από τα κρατικά βραβεία. Κάτι σαν "μικρή ομίχλη" δηλαδή!».

* «MESECINA»της Σοφίας Εξάρχου

Ενας έφηβος νοσηλεύεται σε ένα δημόσιο νοσοκομείο σε σοβαρή κατάσταση. Στέκεται όμως ακόμα στα πόδια του και ένα βράδυ βγαίνει σκαστός από το νοσοκομείο. Σ' ένα γήπεδο μπάσκετ συναντά μια παρέα παιδιών, αλλά τους κρύβει την αλήθεια. Ερωτεύεται, και για μερικές νύχτες προσποιείται πως όλα είναι φυσιολογικά...

Η πιο συγκινητική ταινία του φεστιβάλ δεν σε κερδίζει με το μελοδραματισμό της αλλά με τη λιτότητα και την ανθρώπινη, διεισδυτική ματιά της. Πρωταγωνιστούν ο Γιάννης Παπαδόπουλος και η Ρωμάννα Λόμπατς, που πριν από μερικά χρόνια ενσάρκωσε το κοριτσάκι στην ταινία «Ροζ» του Αλέξανδρου Βούλγαρη (ο οποίος υπογράφει και δύο τραγούδια της ταινίας).

Η Εξάρχου, που δούλεψε ως βοηθός σκηνοθέτη στη «Στρέλλα» του Πάνου Κούτρα, γνώρισε απ' την καλή κι απ' την ανάποδη τα δημόσια νοσοκομεία της Αθήνας, έχοντας «τρυπώσει» ακόμα και στα υπόγειά τους: «Δεν ήταν και η πιο ευχάριστη εμπειρία: βρόμα, ποντίκια. Είναι εφιαλτικοί χώροι», επιβεβαιώνει. Δυσκολεύτηκε πολύ να πάρει άδεια γυρισμάτων. Ομως τα κατάφερε: όλα τα εσωτερικά γυρίστηκαν στον «Ευαγγελισμό», και η σκηνή του υπογείου στο «Ελενα».

«Είναι δύσκολο να γυρίζεις σε έναν τέτοιο χώρο, με άρρωστους ανθρώπους δίπλα, που θέλουν ησυχία».

Η σκηνοθέτρια επέλεξε ένα σκληρό θέμα: «Πήρα ένα νέο αγόρι, που δεν είναι ούτε παιδί ούτε μεγάλος, το οποίο σε πείσμα όσων του συμβαίνουν παίρνει φόρα, κι ερωτεύεται. Το θέμα για μένα δεν είναι αν τελικά θα ζήσει ή θα πεθάνει, αλλά το ξεκίνημα της σχέσης του με αυτό το κορίτσι. Και κυρίως η διαδρομή συνειδητοποίησης της κατάστασής του».

Ούτε και η ίδια ξέρει γιατί επέλεξε ένα τέτοιο θέμα. «Γενικά είμαι χαρούμενος άνθρωπος. Εζησα με αυτό για περίπου χρόνο». Ευτυχώς, την τρίτη ημέρα των γυρισμάτων έμαθε πως γέννησε η αδελφή της...

* «ΛΗΘΗ» του Γαβριήλ Τζάφκα

Ενα παιδί ζει με τον πατέρα του στο ζοφερό κλίμα της επόμενης μέρας μιας Μεγάλης Καταστροφής. Και αναζητά εναγωνίως τη μητέρα του. Θα τη «συναντήσει» και πάλι, αλλά στο νεκροταφείο. Τώρα πια δεν είναι η απώλεια το χειρότερο. Είναι η λήθη. Η εικόνα της αρχίζει να ξεθωριάζει...

Στα βαθιά βούτηξε ο 23χρονος σπουδαστής της Σχολής Κινηματογράφου του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Κι όμως, το αποτέλεσμα θα το ζήλευαν πολλοί επαγγελματίες.

Σ' έναν παραλίμνιο οικισμό, ο Γ. Τζάφκας στήνει ένα εντυπωσιακό σκηνικό διάλυσης. «Οι καταστροφές συνήθως είναι μια αλυσίδα», υποστηρίζει. «Οι πλημμύρες δημιουργούν ατυχήματα σε πυρηνικά εργοστάσια και το ένα φέρνει τ' άλλο. Δεν έχει σημασία τι έφερε την καταστροφή. Η ταινία ουσιαστικά μιλά για την απώλεια της μητέρας με φόντο την απώλεια της μητέρας φύσης».

Ενα περιβαλλοντικό θρίλερ για την επόμενη μέρα, λοιπόν. Γυρισμένο στη λίμνη της Χαλάστρας, της οποίας η στάθμη ανεβαίνει -όπως ακριβώς και στην ταινία: «Από κάτω της υπάρχει όλη η αποχέτευση της Θεσσαλονίκης», λέει. «Και όμως, καλλιεργούν μύδια. Στα ξύλινα σπίτια των μυδοκαλλιεργητών γυρίσαμε την ταινία».

Στην ταινία βλέπουμε τον πιτσιρικά και μεγάλο: δέκα χρόνια μετά η εικόνα συνεχίζει να είναι εφιαλτική. «Δέκα χρόνια δεν είναι τίποτα μετά από μια περιβαλλοντική καταστροφή. Θα το δούμε και φέτος το χειμώνα: μετά τα χιλιάδες στρέμματα που κάηκαν, θα ζήσουμε μεγάλες πλημμύρες».

Ο Γ. Τζάφκας πέρυσι βραβεύτηκε στις «Νύχτες Πρεμιέρας» για την προηγούμενη μικρού μήκους του, το «Attimo fuggente», και ήταν βοηθός σκηνοθέτη στη νέα ταινία του Κυριάκου Κατζουράκη, τις «Μικρές εξεγέρσεις». Για εκείνον η φετινή πένθιμη θεματολογία στη Δράμα είναι «απολύτως φυσιολογική. Δεν μπορεί να έχει μεσολαβήσει ένας Δεκέμβρης, να έχουν καεί τόσα δέντρα, πολιτικοκοινωνικά να έχουμε φτάσει στα όρια της ανέχειας και οι ταινίες στη Δράμα να είναι χαρούμενες».

* «ΜΕΤΑΞΟΥΡΓΕΙΟ» της Κινηματογραφικής Ομάδας Ντοκιμαντέρ του Δήμου Αθηναίων

Ενα ντοκιμαντέρ για το πολυ-πολιτισμικό Μεταξουργείο δεν αποτελεί και καμιά πρωτότυπη ιδέα. Οταν όμως ξεναγός μας είναι ένας νεαρός μαύρος καλλιτέχνης του δρόμου, γιος μεταναστών από τη Νιγηρία που μιλά καλύτερα από πολλούς μας τα ελληνικά, αξίζει να το δούμε.

Αυτό το εμπνευσμένο ντοκιμαντέρ, που απέσπασε το βραβείο Digi, το υπογράφουν μάλιστα έξι μικρομηκάδες. Ή μάλλον... είκοσι επτά, διότι τόσα άτομα αριθμεί η Κινηματογραφική Ομάδα Ντοκιμαντέρ του Δήμου Αθηναίων: μέλη της ερασιτέχνες κινηματογραφιστές διαφορετικών ηλικιών και προελεύσεων (από φοιτητές μέχρι συνταξιούχοι) που συμμετέχουν στο πρόγραμμα λαϊκής επιμόρφωσης «Κοντά στο μαγικό κόσμο του σινεμά», του Πολιτισμικού Οργανισμού του Δήμου.

Το πρόγραμμα επέβλεψαν ο διευθυντής φωτογραφίας Γιώργος Πουλίδης, ο Γιώργος Διδυμιώτης και ο Αγγελος Κοβότσος (ο τελευταίος έχει τη σκηνοθετική επιμέλεια του προγράμματος).

Ο «πρωταγωνιστής» Μιχάλης Αφολαγιάν μάς ξεναγεί στα κινέζικα μαγαζιά της περιοχής, στον καφενέ ένος Αραβα που προσφέρει ναργιλέ, φαλάφελ και αιγυπτιακά βίντεο κλιπ στους πελάτες του, στους δρόμους όπου χορεύουν μπρέικντανς τα τσιγγανάκια. Οι κάμερες της ομάδας πέφτουν σε μουσουλμάνες με τσαντόρ, αλκοολικούς κλοσάρ και σε συλλήψεις ναρκομανών. Και κάνουν κοντινό σε έναν φούρναρη και μια νεαρή ελληνίδα αρχιτεκτόνισσα που μετακόμισε στην περιοχή.

Την ίδια στιγμή ο Μιχάλης πίνει φραπεδιές, πιάνει κουβέντα περί ρατσισμού με τρανσέξουαλ της περιοχής, και σχολιάζει την τάση ανάπλασης και «εξευγενισμού» της γειτονιάς.

Επόμενο πρότζεκτ της ομάδας; «Θα είναι η Κυψέλη, και πρωταγωνιστές μας ένας άστεγος, μια κυρία της καλής κοινωνίας, μια νεοφερμένη μπλόγκερ και ένας μετανάστης». *

• Της ΕΥΑΝΝΑΣ ΒΕΝΑΡΔΟΥ, Επτά, Κυριακή 25 Οκτωβρίου 2009

Η αγωνία των νέων μικρομηκάδων

ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΔΡΑΜΑΣ

«Τα περιστέρια», ταινία που προβλήθηκε στο φετινό Φεστιβάλ Δράμας

Επιστρέφοντας από το Φεστιβάλ Δράμας, μπορούμε να αναφερθούμε στα θετικά και αρνητικά στοιχεία του. Το Φεστιβάλ αποτελείται από τρία κύρια τμήματα. Το ελληνικό, που χωρίζεται στο διαγωνιστικό, στις σπουδαστικές ταινίες και στο πληροφοριακό, το διεθνές διαγωνιστικό και στο ψηφιακό τμήμα («digi»). Το τελευταίο, όμως, το ίδιο το Φεστιβάλ το έχει ξεχωρίσει -περιθωριοποιήσει. Οι ψηφιακές ταινίες, στον κατάλογο του Φεστιβάλ, δεν κατατάσσονται σε κατηγορίες (μυθοπλασίας, ανιμέισιον, ντοκιμαντέρ κλπ.). Χαρακτηρίζονται όλες «digi», λες και η ψηφιακή ταινία δεν είναι κι αυτή κινηματογραφικό είδος!

Κι όμως όλες, σχεδόν, οι ταινίες κινηματογραφήθηκαν ψηφιακά, ώστε να γίνουν φιλμ (τράνσφερ) και να προβληθούν στα διαγωνιστικά τμήματα του Φεστιβάλ. Ολοι ξέρουμε ότι κοστίζουν πολύ δυο προβολές τράνσφερ, στη Δράμα και στην Αθήνα, όπου μεταφέρεται το Φεστιβάλ. Το Φεστιβάλ, λοιπόν, παραβλέποντας το παρόν και το μέλλον, δημιουργεί μια αρνητική εικόνα, αφού μη θεσπίζοντας και για το ψηφιακό τμήμα βραβεία, όπως για το «αναλογικό» μέρος του (καλύτερης ταινίας, φωτογραφίας, ήχου, μοντάζ, ενδυματολογίας κ.ά.), το περιθωριοποιεί.

Στην άρνηση του ΥΠΠΟ να δώσει περισσότερα χρήματα στο Φεστιβάλ οφείλεται, μάλλον, η μείωση της διάρκειας του Φεστιβάλ. Στο ΥΠΠΟ, σίγουρα, οφείλεται και ότι η καπναποθήκη Περδίκα, που θα φιλοξενούσε το Φεστιβάλ (διοίκηση και προβολές), ακόμα δεν έχει διαμορφωθεί. Ετσι, η διοργάνωση καταλήγει να είναι ένα μικρό κι όχι ένα διεθνές φεστιβάλ.

Οι ταινίες

Με τις ελληνικές ταινίες (όσες κάνουν τράνσφερ) που προβλήθηκαν στη Δράμα, παρατηρήσαμε ότι η κυρίαρχη τάση είναι η κλασική αφήγηση. Οι Ελληνες σκηνοθέτες δεν «αξιοποιούν» το γεγονός ότι έχουν χαμηλό προϋπολογισμό για την ταινία μικρού μήκους με το να πειραματιστούν και με τη φόρμα και με την αφήγηση. Ελάχιστες ταινίες δεν ακολουθούν τον κλασικό ή τηλεοπτικό τρόπο αφήγησης, προσπαθώντας να χαράξουν νέους αφηγηματικούς τρόπους. Η εποχή που υπήρχαν τολμηρές προτάσεις (λ.χ. Λιάππα, Μαρκετάκη, Ξανθόπουλος, Γκορίτσας, Γιάνναρης κ.ά.) φαίνεται πως τέλειωσε οριστικά. Οι περισσότερες ταινίες στο Φεστιβάλ Δράμας μοιάζουν σαν να είναι «σκαλί» για να βρει κάποιος δουλειά είτε στη διαφήμιση είτε στην τηλεόραση, αντί να είναι «φυτώρια» νέων και πρωτοποριακών απόψεων. Τέτοιες ταινίες δεν παράγονται πλέον...

Τα θέματα που απασχολούν τους Ελληνες κινηματογραφιστές είναι πολύ περιορισμένα: Οι οικονομικοί μετανάστες και η έλλειψη επικοινωνίας μεταξύ των ανθρώπων. Καθημερινά, όμως, βλέπουμε να ταλαιπωρείται η ελληνική κοινωνία και από άλλα, ζωτικής σημασίας, προβλήματα: Ανεργία, αυταρχισμός, φτώχεια, έλλειψη δημοκρατίας στο πολιτικό σύστημά μας, σοβαρά εθνικά και διεθνή προβλήματα, ξεπούλημα του ελληνικού πολιτισμού κ.ά. Αυτά, όμως, δεν απασχολούν τους Ελληνες σκηνοθέτες. Καθώς οι ταινίες τους κινούνται σε ουτοπικούς χώρους, δύσκολα επικοινωνούν με το κοινό.

Σημαντικότατο τμήμα του Φεστιβάλ είναι το Σπουδαστικό Διαγωνιστικό Τμήμα. Παρακολουθώντας το, διαπιστώνεις την έλλειψη ουσιαστικής κινηματογραφικής παιδείας στη χώρα μας. Αν αναλογιστούμε ότι αυτό το τμήμα δείχνει τις μέλλουσες δυνάμεις του ελληνικού κινηματογράφου, τότε καταλαβαίνουμε ότι η κινηματογραφική παιδεία παίζει μεγάλο ρόλο, γιατί αυτή πλάθει το «νέο αίμα», το αύριο του ελληνικού κινηματογράφου. Οτι οι μεγάλες αδυναμίες της ελληνικής κινηματογραφικής παιδείας προκαλούν σοβαρότατες συνέπειες για όλο τον ελληνικό κινηματογράφο.

Ο υπογράφων «έψαξε» σε ποιες σχολές φοίτησαν οι σκηνοθέτες που πρόβαλαν ταινίες τους στο Σπουδαστικό Τμήμα του Φεστιβάλ. Δυστυχώς, και η κρατική σχολή στη Θεσσαλονίκη και οι ιδιωτικές δε βοηθούν τους σπουδαστές να ολοκληρώσουν τις ταινίες τους. Το κράτος δεν ενδιαφέρεται ούτε για την κινηματογραφική εκπαίδευση που το ίδιο σχεδιάζει (λ.χ. στη Σχολή Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης), ούτε ελέγχει τις ιδιωτικές κινηματογραφικές σχολές. Αλλά και οι διδάσκοντες δε λειτουργούν όπως θα έπρεπε, σύμφωνα με τη συνείδησή τους. Οι μεν (κυβερνήσεις) υποστηρίζουν ότι ελέγχουν, οι δε (οι σχολές, διδάσκοντες) υποστηρίζουν ότι διδάσκουν. Ουσιαστικά, όμως, κινηματογραφική εκπαίδευση στη χώρα μας δεν υπάρχει και ό,τι επιτυγχάνεται είναι από το μεράκι των σπουδαστών.

Ολα αυτά έχουν πολιτικές «ρίζες» και προεκτάσεις. Επί τρία χρόνια η παρούσα κυβέρνηση μιλά για νέο νόμο για τον κινηματογράφο. Το μόνο που κάνει είναι μια παραλλαγή του πολυνομοσχεδίου της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ. Ενα νομοσχέδιο που πηγαινοέρχεται και «θα» πάρει οριστική μορφή, όπως ελπίζει ο υπουργός Πολιτισμού, ενόψει του Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης.

Στο μεταξύ, οι «πληγές» του ελληνικού κινηματογράφου παραμένουν ανοιχτές... και μάταια περιμένουν θεραπεία από τους «ιθύνοντες». Οι Ελληνες κινηματογραφιστές απαιτούν το αυτονόητο: Να λυθούν τα προβλήματά τους. Στη Δράμα είδαμε στο πρόσωπο των νέων κινηματογραφιστών αγωνία και απελπισία.

Και ένα τελικό συμπέρασμα: Ο ελληνικός κινηματογράφος βρίσκεται σε πολύ επικίνδυνο σημείο. Κινδυνεύει να πάψει να υπάρχει. Σε ένα ανταγωνιστικό πεδίο, όπως αυτό της Ευρωπαϊκής Ενωσης, πρέπει να διασφαλιστούν, τουλάχιστον, κάποιες στέρεες βάσεις στην εθνική κινηματογραφική παιδεία και παραγωγή. Βάσεις, που ακόμα δεν έχουν μπει. Και ο κινηματογράφος, όπως όλος ο σύγχρονος ελληνικός πολιτισμός, είναι μια αναγκαιότητα για το λαό. Γι' αυτό και ο λαός πρέπει να γίνει μοχλός πίεσης για να υπάρξει ανάπτυξη στην εθνική μας κινηματογραφία.

Γιάννης ΦΡΑΓΚΟΥΛΗΣ, ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ, Κυριακή 5 Οχτώβρη 2008

ΠΑΡΟΜΟΙΑ ΘΕΜΑΤΑ

30/9/2007

-- Οι μικροί... μεγάλωσαν

1/10/2006

-- Μια αποτίμηση των ελληνικών ταινιών

26/9/2006

-- Λήξη με βραβεία του Φεστιβάλ Δράμας

10/9/2004

-- Μικρομηκάδων γιορτή στη Δράμα

9/9/2003

-- Η γιορτή των «μικρομηκάδων»

Τα βραβεία του Φεστιβάλ Δράμας

Δε φύγαμε με τις χειρότερες εντυπώσεις από το Φεστιβάλ Δράμας. Τουλάχιστον τέσσερις ταινίες του ελληνικού διαγωνιστικού τμήματος μας ενθουσίασαν. Η κάθε μία για διαφορετικούς λόγους. Η πολύ καλή επιστροφή του Αχιλλέα Κυριακίδη, με τη «Nebraska», η «When fish fly» της Βίλκα Τζουρά, «Το σημάδι της ζωής» του Γιάννη Καραπιπερίδη και το «Σύνταγμα» της Χριστίνας Ιωακειμίδη ήταν από τις καλές στιγμές του Φεστιβάλ. Οι λίγες καλές ταινίες στο ψηφιακό τμήμα και οι ενδιαφέρουσες ξένων σκηνοθετών είναι τα θετικά «κρατούμενα».

Σε προσεχές κυριακάτικο φύλλο θα παρουσιάσουμε τον απολογισμό της διοργάνωσης, τα θετικά και αρνητικά της, θέλοντας να βοηθήσουμε ό,τι καλό γίνεται στη Δράμα.

Τα ελληνικά βραβεία: Βραβείο καλύτερης ψηφιακής ταινίας: Σοφία Λαιροπούλου «Τιμή ευκαιρίας» (4.990 ευρώ). Βραβείο Υπουργείου Μακεδονίας - Θράκης: Χρήστος Κυπαρισσόπουλος «Κάνε παιδί να δεις καλό» (2.000 ευρώ). Τιμητικές διακρίσεις: Θεοφανία Παπαθωμά «Φύγε εσύ, έλα εσύ». Αγγελος Αθανασόπουλος - Δημήτρης Νικολόπουλος «BOMBING». Εύφημος μνεία: Μαρίνα Δανέζη «Χρονοπειρατής».

Τα βραβεία του διεθνούς διαγωνιστικού τμήματος: Α΄ βραβείο «Next Floor», του Ντενί Βιλενέβ (Καναδάς, 3.000 ευρώ). Β΄ βραβείο «Foreign Bodies», του Ναλ Μαραντίν (Γαλλία, 2.400 ευρώ). Βραβείο «UIP PRIX DRAMA» της Ευρωπαϊκής Ακαδημίας Κινηματογράφου: «With a Little Patience», του Λάζλο Νέμες (Ουγγαρία, 2.000 ευρώ). Βραβείο Υπουργείου Μακεδονίας - Θράκης «Irinka and Sadrinka», της Σαντρίν Στογιάνοφ (Γαλλία, 4.000 ευρώ). Βραβείο Καλύτερης Βαλκανικής Ταινίας «When Fish Fly» της Βίλκα Τζουρά (Ελλάδα, 2.400 ευρώ). Καλύτερης Ταινίας Κινουμένου Σχεδίου «Franz Kafka' s A Country Doctor», του Κόγι Γιαμαμούρα (Ιαπωνία, 1.500 ευρώ). Βραβείο Κριτικής Επιτροπής «Frankie» του Ντάρντεν Θόρτον (Ιρλανδία). Ειδικό βραβείο «The Dead Hear Not the Bells» του Μπενζαμίν Μιργκέ (Γαλλία). Εύφημες μνείες: Α΄ «Northern Highway» του Ρούμπεν Ρόχο Αουρα (Μεξικό). Β΄ «Satori Uso» του Ροντρίγκο Γκρότα (Βραζιλία). Γ΄ «Lullaby for a Boy» του Μίλος Πούσικ (Σερβία). Δ΄ «Nebraska» του Αχιλλέα Κυριακίδη (Ελλάδα).

• Το Εθνικό Κέντρο Βιβλίου στο φετινό φεστιβάλ απένειμε το Βραβείο Διασκευασμένου Σεναρίου στον Νικόλα Μίχα για το σενάριο της ταινίας «Μοναχική βροχή», που βασίζεται στα διηγήματα του Μ. Καραγάτση «Το νερό της βροχής» και «Η μοναξιά». Το φετινό βραβείο αφορούσε στο έργο του Καραγάτση με αφορμή το «Έτος Καραγάτση». Υποψήφια ήταν 20 σενάρια βασισμένα σε έργα του συγγραφέα.

Γιάννης ΦΡΑΓΚΟΥΛΗΣ, ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ, Τρίτη 23 Σεπτέμβρη 2008

Δράμα: συρρίκνωση ή απλώς ενηλικίωση;

Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους της Δράμας

Της ΧΡΥΣΟΥΛΑΣ ΠΑΠΑΪΩΑΝΝΟΥ, ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 22/09/2008

Με την απονομή του πρώτου βραβείου μυθοπλασίας στην κοινωνική ταινία «Partners» της 29χρονης Ιωσηφίνας Μαρκαριάν, με ηρωίδα μια Σέρβα από το μεταπολεμικό Σαράγιεβο που έρχεται στην Ελλάδα για καλύτερη τύχη, έκλεισε προχθές το Φεστιβάλ Μικρού Μήκους της Δράμας (31ο Ελληνικό και 14ο Διεθνές).

Η 29χρονη Ιωσηφίνα Μαρκαριάν κέρδισε το α' βραβείο ταινίας μυθοπλασίας με το «Partners», την ιστορία μιας Σέρβας από το Σαράγιεβο που αναζητεί την τύχη της στην Ελλάδα

Ανάμεσα στις ενδιαφέρουσες ταινίες, που όχι μόνο έφυγαν από τη Δράμα με διάκριση, αλλά ξεχώρισαν και στα πηγαδάκια που στήνονται από τους σινεφίλ -βαρόμετρο συνήθως των βραβείων- ήταν και οι ταινίες «Nebraska» του Αχιλλέα Κυριακίδη, «Οδηγίες Χρήσεως» του Κωνσταντίνου Γιαλλουρίδη, «Οδομαχία» του Χρήστου Κανάκη, «Ι am gay» του Νικόλα Κολοβού, «When fish fly» της Βίλκα Τζουρά.

Ως συνήθως, η μαζική προσέλευση θεατών έγινε στο Εθνικό Διαγωνιστικό -πολλοί μένουν όρθιοι ή εκτός αίθουσας, αφού το «Ολύμπια» χωράει μόνο 300 άτομα- εις βάρος του Διεθνούς. Εκεί όμως μπορεί κανείς να δει μικρά διαμαντάκια, όπως το «Next Floor» του Καναδού Ντενίς Βιλνέβ ή το «Foreign Bodies» του Γάλλου Ναέλ Μαραντίν που έχουν ήδη μια καλή πορεία σε διεθνή φεστιβάλ.

Την προσοχή τράβηξε φέτος και το τμήμα του Φεστιβάλ «digi 2008», που διανύει μόλις το δεύτερο έτος του. Είναι θετικό που το Φεστιβάλ ξέφυγε από την περιοριστική προϋπόθεση να δέχεται ταινίες σε φιλμ. Το «digi» παραμένει, όμως, ένα πειραματικό τμήμα, που πρέπει να βρει μια φόρμα για να μην είναι ο «φτωχός συγγενής» του Φεστιβάλ. Στο digi βλέπει κανείς ταινίες μυθοπλασίας αλλά και μουσικά ντοκιμαντέρ, που διαγωνίζονται με τα ίδια κριτήρια. Ενώ το Δημοτικό Ωδείο, τόπος φιλοξενίας του, εκτός του ότι είναι εξορισμένο στο άκρο της πόλης, δεν είναι ιδανικός χώρος, καθώς δεν είναι μια κατάλληλη κινηματογραφική αίθουσα.

Το γεγονός αυτό ενισχύει το χρόνιο πρόβλημα στέγασης του Φεστιβάλ. Ενώ το πάγιο αίτημα της Καπναποθήκης στην οδό Περδίκκα, που έχει αγοραστεί από τον δήμο ήδη από το 2000, παραμένει άλυτο, ο υπουργός Μακεδονίας-Θράκης Μαργαρίτης Τζήμας ανακοίνωσε στην τελετή λήξης ότι το ΥΜΑΘ ολοκλήρωσε την προμελέτη κατασκευής επί της οδού 1ης Ιουλίου (δίπλα στην Ποδηλατούπολη) ενός μεγάλου πολυδύναμου Πολιτιστικού Κέντρου χωρητικότητας 750 θέσεων (συνολικής δαπάνης 30.000.000 ευρώ).

Ο Δημήτρης Σοφιανόπουλος, αντιπρόεδρος του ΕΚΚ, σε κουβέντα που έγινε με τους σκηνοθέτες, είπε πως με την εφαρμογή του νέου νόμου για τις μικρού μήκους, που θα γίνει σύντομα, θα αυξηθούν οι χρηματοδοτήσεις από 35.000 σε 40.000 ευρώ, αλλά και ο αριθμός των επιδοτούμενων ταινιών από 12 σε 20. Ενώ υπάρχουν προοπτικές, με την αξιοποίηση του Filmcenter, να δρομολογηθούν μεταμεσονύκτιες προβολές ταινιών μικρού μήκους αλλά και άλλες, σε συνεργασία με κινηματογραφικές λέσχες, σε όλη την Ελλάδα.

Και επειδή η αλήθεια είναι ότι οι μικρομηκάδες δεν έχουν και πολλές ευκαιρίες να εκφραστούν, και το Φεστιβάλ Δράμας παραμένει η κατ' εξοχήν ετήσια γιορτή τους, οι συνευρέσεις ανάμεσα σε διαγωνιζόμενους -και μη- σκηνοθέτες και στους φορείς του Φεστιβάλ ή ανθρώπους του κινηματογράφου, πυροδότησαν οξυμμένες συζητήσεις τόσο για το μέλλον του Φεστιβάλ όσο και το μέλλον των ταινιών μικρού μήκους στην Ελλάδα. Πολλοί μιλούν για συρρίκνωση του Φεστιβάλ Δράμας, αναφερόμενοι τόσο στον περιορισμένο αριθμό ταινιών στο Εθνικό Διαγωνιστικό -σχεδόν ο μισός από πέρυσι- αλλά και στη μικρότερη συμμετοχή των καλεσμένων σκηνοθετών, επισκεπτών αλλά και ντόπιων. Αλλοι, πάλι, μιλούν για ενηλικίωση του Φεστιβάλ. *

---

Τα βραβεία

ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ

* Μυθοπλασία: «Partners» Ιωσηφίνας Μαρκαριάν.

* Ντοκιμαντέρ: «Υπέρβαση» Κώστα Κακκογιάννη-Πάμπο Κουζάλη.

* 1ο Σπουδαστικό: «Γάλα» Αλέξανδρου Σιπσίδη - Κώστα Φραγούλη.

* «Ελληνες του Κόσμου»: «Ι am gay» του Νικόλα Κολοβού.

* Πρωτοεμφανιζόμενου σκηνοθέτη «Ντίνος Κατσουρίδης»: «Την καλύτερη Νύφη» Νεριτάν Ζιντζιρία.

* Σεναρίου: Αχιλλέα Κυριακίδη («Nebraska»).

* Γυναικείας Ερμηνείας: Ελευθερία Γεροφωκά («When fish fly»).

* Ανδρικής Ερμηνείας: Γιάννης Βουλγαράκης («Οδομαχία»).

* Βραβεία ΕΚΚ: «Οδηγίες χρήσεως», «Partners», «Οδομαχία».

* Βραβείο ΠΕΚΚ: «Οδηγίες Χρήσεως» Κωνσταντίνου Γιαλλουρίδη.

* Βραβείο υπουργείου Μακεδονίας - Θράκης: «Οδομαχία» Χρήστου Κανάκη.

* Βραβείο «Νέο Ταλέντο Fnac»: «Οδηγίες Χρήσεως».

ΔΙΕΘΝΕΣ ΤΜΗΜΑ

* GRAND PRIX: «Next Floor» του Ντενίς Βιλνέβ (Καναδάς).

* 2ο: «Foreign Bodies», του Ναέλ Μαραντίν (Γαλλία).

* Βαλκανικής ταινίας: «When fish fly» Βίλκα Τζουρά.

* ΤΜΗΜΑ digi: «Τιμή ευκαιρίας» Σοφίας Λιαροπούλου.

* Διακρίσεις: «Φύγε εσύ, έλα εσύ» Θεοφανίας Παπαθωμά, «Bombing» Αγγελου Αθανασόπουλου - Δημήτρη Νικολόπουλου.

* Εύφημος Μνεία: «Χρονοπειρατής» Μαρίνας Δανέζη.

Το Φεστιβάλ συμβάλλει στην τοπική οικονομική τόνωση και την κοινωνική συνοχή

AΠOΨH: Του Αντωνη Παπαδοπουλου*, Η Καθημερινή, Σάββατο, 20 Σεπτεμβρίου 2008

O πολιτισμός και συγκεκριμένα τα κινηματογραφικά φεστιβάλ που λαμβάνουν χώρα σε πόλεις της περιφέρειας δύνανται να αναδειχθούν σε ουσιαστικό στοιχείο της περιφερειακής και τοπικής ανάπτυξης. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί το Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους της Δράμας, το οποίο συμβάλλει καθοριστικά στην τοπική οικονομική ενίσχυση και την κοινωνική συνοχή.

Συνεισφέρει σημαντικά στην απασχόληση, με τη δημιουργία νέων θέσεων εργασίας, έστω και εποχιακού χαρακτήρα, αλλά και στην τοπική κατανάλωση, με τη χρήση ξενοδοχειακών μονάδων και τοπικών επιχειρήσεων. Ακόμη, το Φεστιβάλ αναπτύσσει μελλοντικές οικονομικές δραστηριότητες συνδεδεμένες με τον κινηματογράφο, τα μέσα και τις τεχνολογίες επικοινωνιών και δίνει ώθηση στον πολιτιστικό τουρισμό, ανανεώνοντας και εκμοντερνίζοντας την εικόνα της πόλης και συμβάλλοντας στην απήχησή της στους τουρίστες.

Λειτουργώντας ως καθρέπτης της τοπικής κοινωνίας, το Φεστιβάλ Δράμας σέβεται και προωθεί την κουλτούρα, τις αξίες και τις παραδόσεις της. Χαρακτηριστικά αναφέρω την προβολή, στο πλαίσιο του φετινού Φεστιβάλ, του ντοκιμαντέρ «Τα χαράπια του Βώλακα», που αναφέρεται σε τοπικά δρώμενα, όπως και την προβολή του Κέντρου Διαφύλαξης Αγιορείτικης Κληρονομιάς. Ταυτόχρονα όμως το Φεστιβάλ αναδεικνύει την κοινή ευρωπαϊκή κληρονομιά και ενδυναμώνει τη νοοτροπία μιας αμοιβαίας ανταλλαγής και σεβασμού της πολιτισμικής ποικιλομορφίας.

Σημαντικός είναι ωστόσο και ο εκπαιδευτικός χαρακτήρας του Φεστιβάλ. Προσεγγίζει τους νέους (κινηματογραφιστές και μη) και προσπαθεί να ενδυναμώσει τη μεταξύ τους επικοινωνία, την ανταλλαγή αξιών και τον σεβασμό στις ξένες κουλτούρες.

• * Ο Αντώνης Παπαδόπουλος είναι σκηνοθέτης και καλλιτεχνικός διευθυντής του Διεθνούς Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας.

Η μεταμόρφωση της Δράμας κάθε Σεπτέμβριο

Η πόλη για μια εβδομάδα αλλάζει – Επισκέπτες και μικρομηκάδες την κατακλύζουν – Οι εκδηλώσεις ανατρέπουν τους ρυθμούς

Tης Γιωτας Μυρτσιωτη, Η Καθημερινή, Σάββατο, 20 Σεπτεμβρίου 2008

Αν η Θεσσαλονίκη είναι ταυτισμένη με το Φεστιβάλ Κινηματογράφου, η Δράμα είναι συνώνυμη του Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους. Στην καρδιά κάθε Σεπτέμβρη, μικρομηκάδες από κάθε γωνιά της γης ανηφορίζουν στις παρυφές του Φαλακρού Ορους για να διεκδικήσουν διακρίσεις σ’ έναν από τους σημαντικότερους ελληνικούς κινηματογραφικούς θεσμούς.

Τούτες τις μέρες στη μικρή μακεδονική πόλη «τρέχει» το 31ο Ελληνικό και το 14ο Διεθνές Φεστιβάλ ταινιών μικρού μήκους. Είναι ο θεσμός που γεννήθηκε τη δεκαετία του ’80 από την τοπική κινηματογραφική λέσχη, με στόχο την πολιτιστική αποκέντρωση και αγκαλιάστηκε θερμά εξαρχής από την άνυδρη πολιτιστικά κοινωνία.

Ταινίες ποιότητας άρχισαν να προσηλυτίζουν, σταδιακά, στον ποιοτικό κινηματογράφο ένα κοινό που μέχρι τότε είχε να επιλέξει ανάμεσα σε καράτε και πορνό. Η διοργάνωση ρίζωσε, πέρασε από διακυμάνσεις, ζυμώθηκε με τα χρόνια και σήμερα, ώριμη(!) τριαντάρα, βάζει τον πήχυ πιο ψηλά στην τοπική κοινωνία και τη διοίκησή της.

Πολλοί παραπονιούνται ότι το Φεστιβάλ βρίσκεται σ’ ένα κρίσιμο σταυροδρόμι. Εμεινε καθηλωμένο κι από συνήθεια συνεχίζει μια μονότονη ρότα. Η παλιά καπναποθήκη της οδού Περδίκκα που αγόρασε πρόσφατα ο Δήμος για να στεγάσει την έδρα του το Φεστιβάλ και να μετατρέψει το παραδοσιακό κτίριο σ’ έναν πολυχώρο τέχνης καθ’ όλη τη διάρκεια του χρόνου -μια ιδέα δεκαετίας- δεν φαίνεται να προχωράει με ταχύτατους ρυθμούς. Το ετήσιο ραντεβού πλέον ορίζεται σε μια αίθουσα («Ολύμπια») αντί τριών, αφού οι άλλες δύο που φιλοξενούσαν το θεσμό έκλεισαν.

Η φλόγα ωστόσο παραμένει και, για την τοπική κοινωνία, το Φεστιβάλ είναι μια γιορτή που μόνο οφέλη αποφέρει. Σε μια πόλη μάλιστα της ανεργίας, που αν και έπαψε να είναι ακριτική διεκδικώντας μερίδιο ρόλου στην οικονομική, κοινωνική και πολιτιστική πραγματικότητα της ευρύτερης περιοχής, ο θεσμός είναι μια πνοή.

Η Δράμα για μια εβδομάδα μεταμορφώνεται. Επισκέπτες και κινηματογραφιστές την κατακλύζουν. Οι παράλληλες εκδηλώσεις και οι προβολές ανατρέπουν τους χαλαρούς ρυθμούς της. Η κεντρική πλατεία, το σύγχρονο αστικό πάρκο της Αγίας Βαρβάρας -ένας φυσικός υγροβιότοπος, διαχρονικός χώρος αναψυχής και διασκέδασης των Δραμινών- με τα μπαρ και τα ελκυστικά φαγάδικα συγκεντρώνουν όλη την ενέργεια και τη ζωντάνια, τις ατέλειωτες συζητήσεις για τις ταινίες και τα προβλήματα της ελληνικής κινηματογραφίας. Στο ερώτημα πώς βιώνουν οι Δραμινοί τον θεσμό και τι απήχηση έχει το φεστιβάλ στην πόλη, οι αντιπαρατιθέμενοι δίνουν το δικό τους στίγμα, λίγο πριν σβήσουν τα φώτα της κινηματογραφικής γιορτής και επανέλθουν στους γνώριμους ρυθμούς της ράθυμης καθημερινότητας.

Το πάρκο της Αγίας Βαρβάρας μετατρέπεται σε σαλόνι ενός κόσμου μαγικού

AΠOΨH: Του Βασίλη Τσιαμπούση*, Η Καθημερινή, Σάββατο, 20 Σεπτεμβρίου 2008

Hδη από τα τέλη της δεκαετίας του ’80 το Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους της Δράμας είχε κηρυχθεί «εθνικό». Αυτό σημαίνει ότι αν κάποιος Ελληνας σκηνοθέτης ταινίας μικρού μήκους επιζητεί διακρίσεις και επιχορήγηση, θα πρέπει υποχρεωτικά να συμμετάσχει σε αυτό. Η παραπάνω απόφαση, μαζί με την επίσημη οικονομική στήριξη του ΥΠΠΟ, την ενίσχυση από το υπουργείο Μακεδονίας-Θράκης με υπουργό τον Μαργαρίτη Τζίμα, που διετέλεσε επί σειράν ετών πρόεδρος της Δημοτικής Επιχείρησης του Φεστιβάλ, και την ΕΡΤ Α.Ε., και φυσικά η γενναία χρηματοδότηση από τον Δήμο Δράμας είναι τα στοιχεία που συντηρούν το θεσμό ως έναν από τους σημαντικότερους της ελληνικής κινηματογραφίας.

Αξίζει όμως να αναρωτηθεί κανείς τι κερδίζει η ίδια η πόλη και οι δημότες της από τη διοργάνωση του Φεστιβάλ. Τους αφορά; Τους συγκινεί; Τους γεμίζει;

Κατ’ αρχάς, η επαφή με τις ταινίες μικρού μήκους αποτελεί μια πρώτη σοβαρή επαφή με τον μη εμπορικό κινηματογράφο. Επειτα, η επαφή του κοινού με τους δημιουργούς, η συμμετοχή στην αγωνία τους να διακριθούν, οι συζητήσεις μαζί τους, η έκφραση του θαυμασμού του, λειτουργούν αμφίδρομα: ο δημιουργός λαμβάνει μια ισχυρή δόση ενθάρρυνσης και ικανοποίησης και ο κόσμος μια επιπλέον συγκίνηση που προκαλείται από την προσωπική γνωριμία. Το πάρκο της Αγίας Βαρβάρας, κάθε μεσημέρι, και τα κλαμπ όπου μαζεύονται οι κινηματογραφιστές το βράδυ, μετά τις προβολές, αποτελούν στην ουσία προεκτάσεις της αίθουσας του Φεστιβάλ, σαλόνια ενός κόσμου μαγικού. Το Φεστιβάλ προσφέρει στην πόλη πολύ περισσότερα από όσα η Κινηματογραφική Λέσχη της δεκαετίας του ’70, που το δημιούργησε, είχε ονειρευτεί και είχε υπολογίσει.

• * Ο Βασίλης Τσιαμπούσης είναι συγγραφέας που ζει και εργάζεται στη Δράμα.

Τριαντάρισαν κι είναι ακόμα μικρές

Αύριο η απονομή των βραβείων στο Ελληνικό και Διεθνές Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας

Της απεσταλμένης μας [Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, Παρασκευή, 19 Σεπτεμβρίου 2008] στη Δραμα Νελλης Αμπραβανελ

Τη Δευτέρα, μια δυνατή φθινοπωρινή βροχή σήμανε την έναρξη του 31ου Ελληνικού και 14ου Διεθνούς Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας. Το φετινό φεστιβάλ ξεκίνησε... ανατρεπτικά, με την προβολή μιας ταινίας μεγάλου μήκους, «Τα χαράπια του Βώλακα» του Δημήτρη Κιτσικούδη, που καταγράφει την ομώνυμη τριήμερη γιορτή στον Βώλακα της Δράμας. Παραγωγός της ταινίας, το υπουργείο Μακεδονίας και Θράκης, που σκοπεύει φέτος να επιχορηγήσει άλλες τρεις ταινίες, με την προϋπόθεση να έχουν σχέση με αυτές τις περιοχές της Βορείου Ελλάδος.

Στο Φεστιβάλ της Δράμας, το κίνητρο για μια ματιά στις εγχώριες παραγωγές συνοδεύεται σταθερά από συνεργασίες με διεθνείς φορείς και φεστιβάλ. Την Τρίτη, οι προβολές άρχισαν με τις υποψήφιες ταινίες για το Βραβείο UIP για ταινίες μικρού μήκους της Ευρωπαϊκής Ακαδημίας Κινηματογράφου, οι οποίες ανέβασαν τον πήχυ ψηλά, με ευρεία θεματολογία και προσεγμένο περιεχόμενο: από το βελγικό «Kwiz» του Renaud Caillebaut, με τις δύο ηλικιωμένες πρωταγωνίστριες να μαντεύουν τα ονόματα συνθετών των ήχων του κινητού τους, στο ευαίσθητα φτιαγμένο πορτρέτο του υπαίτιου των βομβιστικών επιθέσεων της Μαδρίτης στο ισπανικό «Salvador» του Abdelatif Hwidar. Τα διεθνή αφιερώματα συμπληρώνονται με επιλογές από το Διεθνές Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ και Αναπηρία – Emotion Pictures, το αφιέρωμα του Ινστιτούτου Γκαίτε «Ολοι οι άνθρωποι γεννιούνται ελεύθεροι και ίσοι», τη χθεσινή ημέρα γαλλοφωνίας και το προχθεσινό αφιέρωμα στις ιρλανδικές ταινίες μικρού μήκους.

Η τροφή για τους νέους και παλαιότερους «μικρομηκάδες» δεν σταματάει εκεί. Δεκάλεπτα επίκαιρα από το αρχείο της ΕΡΤ και από διαφορετικές χώρες προλογίζουν τις βραδινές προβολές, δίνοντας στο κοινό την ευκαιρία να συγκρίνει την επιλογή και τον τρόπο παρουσίασης των θεμάτων, χαρακτηριστικά της νοοτροπίας της κάθε χώρας τη συγκεκριμένη ιστορική περίοδο.

Κύριος στόχος, βέβαια, του φεστιβάλ είναι να παρέχει μια πλατφόρμα για την προβολή νέων ταινιών. Προλάβαμε το πρώτο μέρος του διεθνούς διαγωνιστικού και το σπουδαστικό, όπου μας εντυπώθηκε η ουγγρική ταινία «Με λίγη υπομονή» του Laszlo Nemes, ένα βουκολικό μονοπλάνο που ακολουθεί μία γραμματέα σε μία άγνωστη μέχρι το τέλος τοποθεσία.

Μέχρι αύριο, πάντως, οι κριτικές επιτροπές, με προέδρους τον σκηνοθέτη Μανούσο Μανουσάκη στο εθνικό τμήμα, τον Ρώσο σκηνοθέτη Konstantin Luposhansky στο διεθνές και τον Θοδωρή Μαραγκό στο νεότερο τμήμα digi 2008, θα έχουν συμφωνήσει για τις διακρίσεις. Εως τότε, η νύχτα θα φέρνει τον κόσμο και η βροχή θα τον κρατάει αναγκαστικά μέσα στο φουαγιέ του κινηματογράφου Ολύμπια, όπου οι παλιές γιγαντοαφίσες με τον Τζέιμς Μποντ του Κόνερι και μια αναμαλλιασμένη Σοφία Λόρεν εντείνουν την ατμόσφαιρα του βίντατζ και της αγάπης για τον κινηματογράφο, όπου οι μυρωδιές του ποπ κορν αντικαθίστανται από αυτές του ελληνικού καφέ. Ομως, μετά το κλείσιμο του βασικού χώρου προβολών, του κινηματογράφου Αστέρια, η ζεστή ατμόσφαιρα του Ολύμπια δεν αρκεί. Οι παλιές καπναποθήκες της πόλης υποτίθεται ότι προορίζονται για τη μόνιμη στέγαση του Φεστιβάλ, αλλά οι εργασίες για τη μετατροπή τους σε αίθουσες προβολών αργούν να ξεκινήσουν, με αποτέλεσμα ένα φεστιβάλ που έχει πια εδραιωθεί έπειτα από τριάντα ένα χρόνια ζωής, με διεθνείς συνεργασίες και διαγωνιστικό τμήμα, να περιορίζεται σε ένα μικρό χώρο που τελικά δεν πληροί τις προδιαγραφές.

Το Φεστιβάλ ταξιδεύει στην Αθήνα, στο Τριανόν, από τις 18 μέχρι τις 24 Οκτωβρίου.

Ελλειψη κοινωνικού προβληματισμού

ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΤΑΙΝΙΩΝ ΜΙΚΡΟΥ ΜΗΚΟΥΣ ΔΡΑΜΑΣ

Του συνεργάτη μας ΓΙΑΝΝΗ ΦΡΑΓΚΟΥΛΗ

«Το σημάδι της ζωής» του Γιάννη Καραπιπερίδη

Ασκοπο είναι να αναφερθούμε στις ταινίες του Φεστιβάλ. Μεταφέρουμε, όμως, το φεστιβαλικό κλίμα. Ενώ χτυπά ο «παλμός» των νέων κινηματογραφιστών, απεγνωσμένα αναζητούμε μήπως υπάρξει μια «φρέσκια», πειραματική κινηματογραφική «ματιά» που να προτείνει ένα νέο τρόπο αφήγησης.

Συνεχίζουμε την αναζήτηση, τουλάχιστον, για να δούμε ποιες είναι οι νέες τάσεις του ελληνικού κινηματογράφου. Από τις ταινίες μυθοπλασίας που προβλήθηκαν, λίγες αφορούσαν σε νέα «τοπία» και υποκινούσαν τη φαντασία του θεατή. Αν εξαιρέσουμε τις ταινίες «Οδηγίες χρήσεως» του Κωνσταντίνου Γιαλλουρίδη, «Το σημάδι της ζωής» του Γιάννη Καραπιπερίδη, «Σύνταγμα» της Χριστίνας Ιωακειμίδη, όλες οι άλλες τείνουν στην κλασική αφήγηση και μένουν ανολοκλήρωτες προσπάθειες.

Στο πληροφοριακό τμήμα ξεχωρίσαμε τις ταινίες «Steps» των Κώστα Κατράκη - Πάνου Κατσαχνιά και «Φαντάσματα» των Αγγελου Αλετρά - Νίκου Τραχανά, που είχαν κάτι να πουν και θα μπορούσαν να προβληθούν στο διαγωνιστικό τμήμα. Στο ψηφιακό τμήμα του φεστιβάλ, αγωνιωδώς, αναζητήσαμε το πρωτοποριακό και το νεανικό. Ομως, από όσες προβλήθηκαν μέχρι τις 17/9, μόνο οι ταινίες «Hamlet machine 2007» της Αννας Μακρυδάκη και «Bombing» των Αγγελου Αθανασόπουλου - Δημήτρη Νικολόπουλου είχαν κάτι να πουν. Ιδιαίτερα η πρώτη μάς μετέφερε σε ένα εφιαλτικά «ονειρικό τοπίο» που βουλιάζει μέσα στο «πέλαγος» της αλλοτριωμένης κοινωνίας.

Τίθεται, λοιπόν, το ερώτημα: Γιατί οι ελληνικές ταινίες δεν καταπιάνονται με την ουσία των προβλημάτων που αντιμετωπίζει η ελληνική κοινωνία; Κρίμα, γιατί κάτι τέτοιο θα ήταν ενδιαφέρων προβληματισμός και ίσως συμβολή σε μια διαδικασία κοινωνικής ζύμωσης για την ανάδειξη και επίλυση κάποιων προβλημάτων.

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ, Παρασκευή 19 Σεπτέμβρη 2008

ΠΑΡΟΜΟΙΑ ΘΕΜΑΤΑ

4/7/2008

-- Ψηφιακές ταινίες για τη Δράμα

Λιγότερη διάρκεια, λιγότερες ταινίες

ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΤΑΙΝΙΩΝ ΜΙΚΡΟΥ ΜΗΚΟΥΣ ΔΡΑΜΑΣ

Του συνεργάτη μας ΓΙΑΝΝΗ ΦΡΑΓΚΟΥΛΗ

«The bear and the rabbit», του Σπύρου Ιακωβίδη

Ξεκίνησε (15/9) το Φεστιβάλ Δράμας (θα διαρκέσει μια μέρα λιγότερο και με λιγότερες ταινίες), με ομιλίες πολιτικών και του καλλιτεχνικού διευθυντή. Οσοι παρακολουθούν, ανελλιπώς κάθε χρόνο, το Φεστιβάλ έχουν αποστηθίσει τουλάχιστον το μισό από το λόγο του κάθε πολιτικού παράγοντα. Εξαίρεση ο καλλιτεχνικός διευθυντής του, που έδωσε χρήσιμες πληροφορίες για τη φετινή διοργάνωση.

Ομως, στην τελετή έναρξης δεν ακούστηκε λέξη για το ΥΠΠΟ, που δεν έδωσε τα χρήματα για τη στέγαση του Φεστιβάλ στην Καπναποθήκη Περδίκα, παρότι η σχετική μελέτη ολοκληρώθηκε. Είναι γελοίο, ένα Διεθνές Φεστιβάλ να λειτουργεί σε τόσο μικρούς χώρους (γραφεία, αίθουσες προβολής). Μια ακόμη απόδειξη της αδιαφορίας του ΥΠΠΟ για τον κινηματογράφο είναι και η συνάντηση του υπουργού με τους εκπροσώπους των σωματείων (σήμερα στην Αθήνα), διαρκούντος του Φεστιβάλ στη Δράμα. Προφανώς, ο υπουργός αδιαφορεί για το Φεστιβάλ και την ταινία μικρού μήκους (φημολογείται ότι η πραγματοποίηση της συνάντησης σήμερα, προτάθηκε από τον σύμβουλο του υπουργού, σκηνοθέτη Βασίλη Κεσίσογλου)!

Αντιστεκόμενοι στην τακτική του ΥΠΠΟ, οι παρακολουθούντες το Φεστιβάλ βλέπουν τις προβολές του, που ξεκίνησαν τη Δευτέρα με τους «Ελληνες του Κόσμου» (τμήμα που φιλοξενεί ταινίες Ελλήνων, γυρισμένες στο εξωτερικό). Μεταξύ αυτών των ταινιών είναι και η «Roofless street», του Μπάμπη Τσούτα, που με όμορφο αλλά και ουσιαστικό τρόπο αφορά στο θέμα των αστέγων, με μεγάλη ένταση στην τελευταία σκηνή, με το θάνατο ενός από τους δύο πρωταγωνιστές. Χτες, ξεκίνησαν οι προβολές στη μικρή αίθουσα του «Ολυμπία» και στο Δημοτικό Ωδείο (στην άλλη άκρη της πόλης). Σ' αυτές τις ταινίες θα αναφερθούμε προσεχώς.

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ, Τετάρτη 17 Σεπτέμβρη 2008

Μετανάστριες και Ελληνες: σχέσεις στοργής

ΞΕΚΙΝΗΣΕ ΤΟ 31ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΤΑΙΝΙΩΝ ΜΙΚΡΟΥ ΜΗΚΟΥΣ ΤΗΣ ΔΡΑΜΑΣ

Της ΧΡΥΣΟΥΛΑΣ ΠΑΠΑΪΩΑΝΝΟΥ

Ξεκίνησε χθες το Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους της Δράμας (31ο Ελληνικό και 14ο Διεθνές), φυτώριο, χρόνια τώρα, της νέας γενιάς σκηνοθετών. Το ενδιαφέρον, όπως κάθε χρόνο, στρέφεται στους πρωτοεμφανιζόμενους. Χωρίς βέβαια αυτό να σημαίνει ότι έχουν λιγότερη σημασία οι συνήθως ύποπτοι μικρομηκάδες, όπως ο Αχιλλέας Κυριακίδης των 9 ταινιών μικρού μήκους.

Εως τις 20 Σεπτεμβρίου, θα προβληθούν 33 ελληνικές ταινίες στο εθνικό διαγωνιστικό (μυθοπλασίας, σπουδαστικές, τα φιλμάκια των «Ελλήνων του κόσμου» και δύο ντοκιμαντέρ), 25 στο διαγωνιστικό (digi 2008) και 20 στο πληροφοριακό τμήμα.

Πλούσιο είναι και το διεθνές τμήμα με 65 ταινίες, 61 ξένες (από 46 χώρες) και 4 ελληνικές. Αυτές είναι οι: «Nebraska» του Αχ. Κυριακίδη, «Οδηγίες χρήσεως» του Κων. Γιαλλουρίδη, «When fish fly» της Βίλκα Τζούρα και «Partners» της Ιωσηφίνας Μαρκαριάν.

«Το σινεμά είναι το παράθυρό μας στον κόσμο», λέει η Ιωσηφίνα Μαρκαριάν

«Το σινεμά είναι το παράθυρό μας στον κόσμο», λέει αποφασιστικά η 29χρονη Ιωσηφίνα Μαρκαριάν, κόρη του γνωστού συγγραφέα Πέτρου Μάρκαρη. Και το κάνει πράξη, θίγοντας το ζήτημα της μετανάστευσης στη μικρού μήκους «Partners». Ηρωίδα της είναι η Νατάσα, μια νεαρή Σέρβα από το Σεράγεβο, η οποία δουλεύει στην ταβέρνα του Βαγγέλη Λιανού. Στην πατρίδα της έχει αφήσει τον μικρό της γιο, Μιχαήλο, και τους δύο ηλικιωμένους γονείς της, που την περιμένουν να γυρίσει. Ο Βαγγέλης πάλι, θέλει να την κρατήσει στην Ελλάδα. Ενα βράδυ παίζουν από κοινού ένα ΠΡΟ-ΠΟ, που σημαδεύει την τύχη τους. Τα αντικρουόμενα συμφέροντα θα καθορίσουν την εξέλιξη της ιστορίας...

«Ξέρουμε λίγα πράγματα για τους βαλκανικούς λαούς, την ιστορία και την κουλτούρα τους. Ούτως ή άλλως η είδηση φτάνει σε εμάς νοθευμένη. Εμπνεύστηκα από τον γειτονικό πόλεμο αλλά και από τον διχασμό της κοινής γνώμης. Ηθελα να "ψάξω" τους θερμόαιμους γείτονές μας αλλά και τους υποκινητές της σύγκρουσης, που είναι πάντα πολιτικά συμφέροντα. Ο πόλεμος έριξε στους δρόμους της εξορίας χιλιάδες Σέρβους- και όχι μόνο. Αυτοί πλήρωσαν τις συνέπειες των αποφάσεων τρίτων. Η Συνθήκη Ντέιτον τους έκανε να αναζητήσουν μια καινούργια ζωή. Προσπάθησα λοιπόν και εγώ να φανταστώ πώς θα ένιωθα αν έπρεπε να εγκαταλείψω την πόλη, και τελικά τη ζωή μου, για να μετοικήσω κάπου αλλού», μας λέει.

Η Μιλάνα Γιουσούποβα είναι η Νατάσα, η νεαρή Σέρβα από το Σεράγεβο, ηρωίδα του «Partners» της Ιωσηφίνας Μαρκαριάν

Για να έχει μάλιστα βαλκανική ταυτότητα η ταινία της -πρόκειται για ελληνοσερβική παραγωγή- χρησιμοποίησε ανάλογο καστ. Στο ρόλο της Νατάσα, βρίσκουμε τη Ρωσίδα Μιλάνα Γιουσούποβα. Για τους ρόλους ενός Βούλγαρου και ενός Αλβανού, επιστρατεύτηκαν οι ηθοποιοί Κρις Ραντάνοφ και Ενκελ Φεζολάρι, που έχουν την εθνικότητα του ρόλου τους. Παίζει ακόμα ο Γιώργος Γιαννόπουλος.

Απόφοιτος της Σχολής Σταυράκου, με μεταπτυχιακό στη σκηνοθεσία και στο σενάριο στην Πράγα, είναι πολύ νωρίς, όπως λέει, για να ξέρει τι σινεμά θέλει να κάνει. Κι ας δίνει με την πρώτη της ταινία ένα πολιτικό στίγμα. Το σίγουρο όμως είναι ότι την ενδιαφέρει μέσα από τις ταινίες της «να παρατηρώ την κοινωνία και την πολιτική».

Ως χορεύτρια ξεκίνησε η Βίλκα Τζούρα, αλλά την κέρδισε το σινεμά

Από τον χορό στο σινεμά

Από τη Ρωσία έρχεται και η ηρωίδα του «When fish fly» της Βίλκα Τζούρα. Παρακολουθούμε μια νεαρή Ρωσίδα (Ελευθερία Γεροφωκά) που δουλεύει ως οικιακή βοηθός σε δύστροπη χήρα (Κατερίνα Χέλμη). Η σχέση τους ξεκινάει στραβά, αλλά εξελίσσεται σε δεσμό αγάπης. Και οι δύο βρίσκονται σε μια μεταβατική περίοδο της ζωής τους. Την πλοκή καθορίζει και ένα μυστικό της νεαρής Ρωσίδας, κάτι που την κυνηγάει από τα παιδικά της χρόνια.

Η ταινία έχει και ένα μεταφυσικό επίπεδο. Η νεαρή βλέπει οράματα ψαριών. Τι συμβολίζουν; «Τη μετάβαση, την αλλαγή και την ευαισθησία», απαντά η σκηνοθέτρια. Με λίγα λόγια, «παρακολουθούμε την πορεία της να σταθεί στα πόδια της. Δεν έχει το κλασικό χάπι έντ όπου ξεκινούν όλοι μια καινούργια ευτυχισμένη ζωή. Η ταινία είναι μελαγχολική αλλά και αισιόδοξη, όχι όμως με τη χολιγουντιανή έννοια», μας λέει η Βίλκα Τζούρα.

Η ίδια μεγάλωσε στον Καναδά. Στα 15 της πήγε στο New York School of America Ballet για να σπουδάσει κλασικό χορό. Οχι μόνο σπούδασε, αλλά ως χορεύτρια δούλευε μέχρι πριν από λίγα χρόνια. Ξεκίνησε στο «Miami City Ballet» με τον Εντουαρντ Βιλάλα. Ως Ελληνίδα, όπως λέει γελώντας, ήταν κοντή. Και ο Μπαλανσίν ήθελε τις χορεύτριες ψηλές γιατί είχε στο μυαλό του ένα ακροβατικό μπαλέτο. Ο Βιλάλα, όμως, που ήταν «τρελός αλλά καταπληκτικός, έκανε δική του ομάδα με πιο κοντούλες χορεύτριες».

Η Ελευθερία Γεροφωκά σε σκηνή από το «When fish fly» της Βίλκα Τζούρα

Στη συνέχεια πήγε στο Βερολίνο, όπου ένας τραυματισμός στο πόδι, την ανάγκασε να σταματήσει. Ετσι, επειδή, όπως λέει «ήθελα να αλλάξω τον κόσμο», πήγε στο New York University και σπούδασε σκηνοθεσία. Το σινεμά δεν ήταν καινούργια αγάπη της. Από μικρή είχε μια αδυναμία στα ντοκιμαντέρ. Γι' αυτό και άργησε να ολοκληρώσει το «When fish fly», που έγραψε πριν από πέντε χρόνια, γιατί προέκυψε το ντοκιμαντέρ «World cup of new work city». Εχουν μεσολαβήσει και δύο ακόμα μικρού μήκους στην Αμερική.

Η εμπειρία της ως χορεύτρια δεν πήγε χαμένη. «Ο χορός μού ήταν χρήσιμος στο ρυθμό, στο μοντάζ, στην κίνηση της κάμερας», εξηγεί.

Μετά τη Δράμα, θα ετοιμάσει πάλι τις βαλίτσες της για τη Νέα Υόρκη, για να γυρίσει ένα ντοκιμαντέρ για τις γυναικείες συμμορίες. Δεν αποκλείεται όμως να επιστρέψει για να βάλει μπρος και μια μεγάλου μήκους.

* «Partners»: Πέμπτη στο σινεμά «Ολύμπια», 10.10 μ.μ. - 12 μεσάνυχτα και στο Δημοτικό Ωδείο, 11.15 μ.μ. - 1 π.μ.

* «When fish fly»: Παρασκευή στο «Ολύμπια», 10.10 μ.μ. - 12 μεσάνυχτα και στο «Δημοτικό Ωδείο», 11.15 μ.μ.- 1 π.μ. *

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 15/09/2008

Η χαρά των σινεφίλ στο Φεστιβάλ Δράμας

Τη Δευτέρα 15 Σεπτεμβρίου ξεκινάει το 31ο Φεστιβάλ Ελληνικών Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας, καθώς και το 14ο Διεθνές Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους, με ένα πρόγραμμα που θα διαρκέσει μέχρι τις 20 Σεπτεμβρίου. Από τη Δευτέρα έως και την Παρασκευή θα προβληθούν 33 ελληνικές ταινίες στο εθνικό διαγωνιστικό τμήμα, 25 ψηφιακές ταινίες στο διαγωνιστικό digi 2008 και 20 στο πληροφοριακό. Το Διεθνές Φεστιβάλ θα προβάλλει 65 ταινίες από 46 χώρες με τρεις συμμετοχές από την Ελλάδα και μία από την Κύπρο. Φέτος, το κινηματογραφικό φεστιβάλ τιμά τη μνήμη των σκηνοθετών Βαγγέλη Δημητρίου και Χρήστου Βακαλόπουλου. Το πρόγραμμα περιλαμβάνει επίσης αφιερώματα στον Ιρλανδικό Κινηματογράφο, στο 2ο Διεθνές Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ και Αναπηρίας 2008 και στα Βραβεία Ευρωπαϊκής Ακαδημίας Κινηματογράφου UIP, καθώς και στην έντονη παρουσία του υπουργείου Μακεδονίας - Θράκης, αλλά και της ΕΡΤ. Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με το πρόγραμμα: www.dramafilmfestival.gr

Μεγαλώνει... σε ασφυκτικούς χώρους

ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΤΑΙΝΙΩΝ ΜΙΚΡΟΥ ΜΗΚΟΥΣ ΔΡΑΜΑΣ

(Του συνεργάτη μας Γιάννη Φραγκούλη).--

Το Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας, είναι ένα από τα τρία επίσημα Ελληνικά κινηματογραφικά Φεστιβάλ. Από το 1993 που το παρακολουθώ, αυτό το Φεστιβάλ μιλά στην καρδιά όποιου είναι «ερωτευμένος» με τον κινηματογράφο. Γιατί, με μια ταινία μικρού μήκους «ακούει» τα χτυποκάρδια του σκηνοθέτη. Οι μικρομηκάδες πονάνε για την ταινία που κάνουν, γιατί μ' αυτό το «μικρό βήμα» μπαίνουν στην οικογένεια του ελληνικού κινηματογράφου. Το φετινό Φεστιβάλ (15 - 21/9), ξεκινά με τους «Ελληνες του κόσμου», δηλαδή με όσους αισθάνονται Ελληνες, αλλά κάνουν ταινίες εκτός Ελλάδας.

Το Φεστιβάλ μεγαλώνει κάθε χρόνο ως προς τις ταινίες και μικραίνει ως προς τους χώρους του. Αντί του κινηματογράφου «Αστέρια» (έκλεισε) θα λειτουργήσει μια καινούρια πλην πολύ μικρή αίθουσα, αφού έμειναν ανεφάρμοστες οι εξαγγελίες του πρώην υπουργού Πολιτισμού, Π. Τατούλη, για διαμόρφωση αιθουσών στην καπναποθήκη «Περδίκη». Από πολιτικά «θα», χορτάσαμε...

Η Δράμα μπορεί να αποτελέσει επίκεντρο ελληνικού και διεθνούς κινηματογραφικού ενδιαφέροντος. Πρέπει, όμως, ο πρόεδρος του Φεστιβάλ και ο δήμαρχος της πόλης να διεκδικήσουν αυτό το «ρόλο» για το Φεστιβάλ.

Η φετινή διοργάνωση περιλαμβάνει ελληνικό διαγωνιστικό τμήμα, διεθνές διαγωνιστικό, αφιερώματα στον ιρλανδικό, γαλλόφωνο και γερμανικό κινηματογράφο. Επίσης, τις βραβευμένες ταινίες της UIP (Ευρωπαϊκή Ακαδημία Κινηματογράφου), τις βραβευμένες ταινίες της ΕΡΤ, επιλεγμένες ταινίες από το Διεθνές Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ για την Αναπηρία 2008, παιδικές ταινίες, παράλληλες εκδηλώσεις και, για δεύτερη χρονιά, ψηφιακό διαγωνιστικό τμήμα.

[ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ, Σάββατο 13 Σεπτέμβρη 2008]

ΠΑΡΟΜΟΙΑ ΘΕΜΑΤΑ

26/8/2008

-- Από εκδηλώσεις πάει καλά...

30/9/2007

-- Οι μικροί... μεγάλωσαν

14/9/2007

-- «Κλείνει» τα 30!

10/9/2004

-- Μικρομηκάδων γιορτή στη Δράμα

9/9/2003

-- Η γιορτή των «μικρομηκάδων»

Ο Μανουσάκης στους μικρομηκάδες

Με τον Μανούσο Μανουσάκη πρόεδρο της φετινής διοργάνωσης, αλλά και της κριτικής του ελληνικού διαγωνιστικού τμήματος, ξεκινά σε μία εβδομάδα το 31ο Διεθνές και 14ο Ελληνικό Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους της Δράμας

Από τις 15 έως τις 20 Σεπτεμβρίου οι μικρομηκάδες θα συναντηθούν στη Δράμα και θα παρουσιάσουν την πρόσφατη παραγωγή τους, ενώ πλούσιο θα είναι και το παράλληλο πρόγραμμα εκδηλώσεων. Πρόεδρος της κριτικής επιτροπής του διεθνούς τμήματος είναι ο Ρώσος σκηνοθέτης και τακτικός επισκέπτης του Φεστιβάλ της Δράμας, Κονσταντίν Λοπουσάνσκι.

ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΤΑΙΝΙΩΝ ΜΙΚΡΟΥ ΜΗΚΟΥΣ ΤΗΣ ΔΡΑΜΑΣ

Το νέο ελληνικό σινεμά ποντάρει σε 58 «μικρούς»

Του Παύλου Θ. Κάγιου. ΤΑ ΝΕΑ: Τετάρτη 27 Αυγούστου 2008

Πατάει τα 31 χρόνια το Φεστιβάλ Δράμας και συνεχίζει να είναι ορμητήριο των νέων σκηνοθετώνΕλλήνων, αλλά και ξένων- που τολμάνε να μιλήσουν ακόμη και για θέματα ταμπού όπως η ψυχική υγεία.

«Το φετινό Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους της Δράμας αγκαλιάζει τις νέες τάσεις στην ελληνική αλλά και διεθνή κινηματογραφία και παράλληλα επιχειρεί να παρουσιάσει τους κοινωνικοπολιτικούς και αισθητικούς πυλώνες της σύγχρονης κινηματογραφίας», λέει ο διευθυντής του Αντώνης Παπαδόπουλος.

Και το κάνει ανοίγοντας τη θεματολογία του ακόμη και σε θέματα ταμπού, έως πρόσφατα, όπως η ψυχική υγεία. Αλλά και εστιάζοντας στην καθημερινότητα, το ψηφιακό μέλλον και την παράδοση που χάνεται.

Το σύνολο της τελευταίας παραγωγής ελληνικών ταινιών μικρού μήκους θα περάσει από το Φεστιβάλ Δράμας όπου θα διαγωνιστούν 33 ταινίες στο εθνικό διαγωνιστικό τμήμα, 25 στο ψηφιακό τμήμα και 20 στο πληροφοριακό. Πλούσιο είναι και το διεθνές τμήμα όπου θα προβληθούν 65 ταινίες, μεταξύ των οποίων και τρεις ελληνικές και μία κυπριακή από 46 χώρες.

Θα πραγματοποιηθεί μεγάλο αφιέρωμα στον ιρλανδικό κινηματογράφο, θα προβληθούν έξι γαλλόφωνες ταινίες μικρού μήκους και εννέα παιδικές γαλλόφωνες ταινίας για παιδιά που θα συνοδεύονται από τους καθηγητές τους. Επίσης, θα προβληθούν οι βραβευμένες ταινίες του 2ου Διεθνούς Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ για την αναπηρία. Παράλληλα θα γίνει συζήτηση για τη «Δημόσια τηλεόραση και την ταινία μικρού μήκους», παρουσιάσεις σκηνοθετών και ανοικτός διάλογος με το κοινό, παρουσιάσεις βιβλίων, έκθεση χαρακτικής, έκθεση εικαστικών με θέμα «Φωτεινά μονοπάτια της ψυχής» σε συνεργασία με την Εταιρεία Ψυχικής Υγείας και Κοινωνικής Αποκατάστα- σης Ασθενών (ΕΨΥΚΑ) Νομού Δράμας και έκθεση ζωγραφικής του Γιώργου Στράγκα.

Το φετινό Φεστιβάλ θα τιμήσει τη μνήμη των κινηματογραφιστών Βαγγέλη Δημητρίου και Χρήστου Βακαλόπουλου με προβολές και αποσπάσματα από τα έργα τους.

Στην τελετή έναρξης του φεστιβάλ θα προβληθεί το ντοκιμαντέρ «Τα χαράπια του Βώλακα» όπου τα «χαράπια» ή αράπηδες είναι ένα τριήμερο δρώμενο που διαδραματίζεται στον Βώλακα Δράμας, στο όρος Φαλακρό και στα γύρω χωριά στις 6, 7 και 8 Ιανουαρίου, των Θεοφανίων. Είναι έθιμο που κρατάει από τα χρόνια του Διονύσου και διατηρήθηκε μέσα από τη χριστιανική παράδοση μέχρι σήμερα και που θεωρείται ότι έχει σχέση με την υγεία και τη γονιμότητα.

Πέντε διακρίσεις

Για δεύτερη χρονιά, το υπουργείο Μακεδονίας και Θράκης θα δώσει τρία βραβεία: ένα στο εθνικό τμήμα, ένα στο ψηφιακό και ένα στο διεθνές, συνολικής αξίας 10.000 ευρώ. Το Εθνικό Κέντρο Βιβλίου θα απονείμει για τέταρτη χρονιά βραβείο καλύτερου σεναρίου για τη διασκευή διηγήματος σε ταινία μικρού μήκους. Το εισιτήριο για την υποψηφιότητα στα Ευρωπαϊκά Βραβεία Κινηματογράφου θα εξασφαλίσει όποιο φιλμ κερδίσει το βραβείο UΙΡ της Ευρωπαϊκής Ακαδημίας Κινηματογράφου (ΕFΑ), που συνεργάζεται με 13 φεστιβάλ της Ευρώπης και περιλαμβάνει το χρηματικό ποσό των 2.000 ευρώ.

ΙΝFΟ: 31o Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας, από 15 έως 20 Σεπτεμβρίου, με 33 ελληνικές ταινίες, 25 ψηφιακές και 65 ξένες, στο Δημοτικό Θέατρο Δράμας.

Μικρομηκάδες από 46 χώρες στη Δράμα

Στην καρδιά του Σεπτέμβρη θα ανοίξουν οι πύλες του Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας. Το 31ο Ελληνικό και 14ο Διεθνές Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους όπως και το digi 2008 - Φεστιβάλ Ψηφιακών Ταινιών θα ξεκινήσουν στις 15 Σεπτεμβρίου με 33 ελληνικές ταινίες στο Εθνικό Διαγωνιστικό τμήμα, 25 στο διαγωνιστικό digi 2008 και 20 στο πληροφοριακό.

Συνολικά 65 είναι οι ταινίες του Διεθνούς προγράμματος, από 46 χώρες, μεταξύ των οποίων περιλαμβάνονται τρεις ελληνικές ταινίες και μία κυπριακή. Φέτος, η διοργάνωση τιμά τη μνήμη του σκηνοθέτη Βαγγέλη Δημητρίου και του κριτικού κινηματογράφου Χρήστου Βακαλόπουλου. Τιμώμενη εθνική κινηματογραφία είναι αυτή της Ιρλανδίας.