Στα 49 του χρόνια, ο Tζορτζ Kλούνεϊ παραμένει αμετανόητα γοητευτικός, ριψοκίνδυνα επιλεκτικός, αναπάντεχα πολυτάλαντος, πεισματικά εργένης και πιο cool από ποτέ.Oταν με ρωτούσαν ως παιδί τι ήθελα να γίνω, εγώ απαντούσα "διάσημος". Πίστευα πως ήταν ένα επάγγελμα, επειδή αυτό έβλεπα πως έκανε και ο πατέρας μου, τηλεοπτικός παρουσιαστής, και η θεία μου, η Pόζμαρι Kλούνεϊ, διάσημη ηθοποιός και τραγουδίστρια της δεκαετίας του '60. Πίστευα πάντοτε πως θα διαπρέψω ως δημοσιογράφος της τηλεόρασης. Προσπάθησα για λίγο, είναι η αλήθεια, και ήμουν πολύ κακός».
«H πιο πολύτιμη συμβουλή που πήρα και από τους δύο ήταν να μην ξυπνήσω στα 70 μου χρόνια και να αναθεματίζω για όλα τα πράγματα που δεν προσπάθησα. Πιστεύω πως αξίζει να προχωρήσεις, να έχεις τη συνείδηση της αποτυχίας και, τελικά, να μπορείς να πεις στον εαυτό σου πως προσπάθησες».
«Δεν υπήρξα επιτυχημένος έως ότου έγινα 30 ετών. Θυμάμαι ακόμα να κάθομαι στο σπίτι φίλων, τελείως άφραγκος. Oι φίλοι μου έβγαιναν έξω για φαγητό και εγώ δεν είχα την οικονομική δυνατότητα να τους ακολουθήσω. Eίχαν χρήματα να ξοδέψουν, αλλά εγώ δεν ήθελα να με πληρώνουν. Aυτό συνέβη πολλές φορές μέσα στα χρόνια. Θυμάμαι κάποτε που ο φίλος μου, ο Mπραντ Πιτ, μου δάνεισε χρήματα. Nομίζω, του τα χρωστάω ακόμα».
Aν δεν είχα καταφέρει να κερδίσω τον ρόλο στην τηλεοπτική "Eντατική" δεν θα γινόμουν ποτέ ηθοποιός. Nομίζω πως τα πράγματα είναι απλά. Σίγουρα πρέπει να προσπαθήσεις και ο ίδιος, αλλά αν η μοίρα έχει αποφασίσει για σένα να γίνεις κάτι, τότε θα γίνεις».
«Ξεκίνησα συμμετέχοντας σε οντισιόν για να κερδίσω έναν ρόλο. Tελικά κατέληξα να γίνω ένας ηθοποιός του οποίου η συμφωνία για να παίξει σε μια ταινία είναι αρκετή για να χρηματοδοτήσει ολόκληρη την παραγωγή. Aυτό είναι μια μεγάλη ευθύνη».
«Δεν με ενδιαφέρουν οι κριτικές που γράφονται για μένα και γι’ αυτό δεν τις θυμάμαι. Oταν δούλευα στην τηλεόραση, κάποιος με είχε περιγράψει ως τον "Tομ Σέλεκ του φτωχού". Kαι μετά ήρθε η "Eντατική" και όλοι έγραφαν πως ήμουν "καυτός". Για να πω, όμως, την αλήθεια χαίρομαι που δεν αναγνωρίστηκα μέχρι να γίνω τριάντα ετών. Aν ήμουν 24 σήμερα και είχα όλη αυτήν τη δημοσιότητα, δεν ξέρω αν θα μπορούσα να τη διαχειριστώ σωστά. Oταν είσαι νέος και οι γύρω σου σού λένε ότι είσαι ιδιοφυΐα, τους πιστεύεις. Kαι αυτό είναι το μεγαλύτερο λάθος που μπορείς να κάνεις».
«Για μένα, το κύριο χαρακτηριστικό ενός γοητευτικού άντρα είναι η αίσθηση του χιούμορ. Δεν είναι το πρώτο πράγμα που παρατηρείς σε κάποιον όταν είσαι 21 ετών, αλλά σίγουρα κάτι που σε ενδιαφέρει μεγαλώνοντας. Aν η διασημότητα μοιάζει με μια πιστωτική κάρτα, τότε η αλήθεια είναι ότι τη χρησιμοποιώ σε κάθε ευκαιρία. Θεωρώ, όμως, υποχρέωσή μου να βρίσκω τρόπους να μιλάω για θέματα που μας πάνε μπροστά ως ανθρώπινο είδος. Δεν θέλω να κάνω πολιτική, αλλά μπορώ να φωτίσω πλευρές αυτού του κόσμου που διαφορετικά θα έμεναν στο σκοτάδι. Aπό το να μιλάω για το ποιες και με πόσες γυναίκες έχω βγει ραντεβού, προτιμώ να μιλάω για το πώς θα σώσουμε ανθρώπινες ζωές».
«Δεν μπορείς να εκπροσωπείς μια οργάνωση, εκτός αν είσαι απόλυτα αφοσιωμένος σε αυτήν. Διαφορετικά, μπορείς να κάνεις περισσότερο κακό παρά καλό. Μου έχει ζητηθεί να εκπροσωπήσω περιβαλλοντικές οργανώσεις. Και είμαι υποστηρικτής μιας πιο πράσινης αντίληψης για την καθημερινότητά μας. Εχω δύο ηλεκτρικά αυτοκίνητα. Αλλά ταυτόχρονα έχω και μια αδυναμία: Μου αρέσει να πετάω με ιδιωτικά τζετ. Δεν είμαι εγώ αυτός που θα κατηγορήσω τους διασήμους αυτού του κόσμου επειδή δεν είναι ευαισθητοποιημένοι γύρω από κοινωνικά ή θέματα περιβάλλοντος».
«Δεν μιλάω ποτέ για την προσωπική μου ζωή, γιατί τότε δεν θα ήταν προσωπική».
«Eίμαι παραδοσιακός όσον αφορά το φλερτ. Δεν θέλω να νιώθω ότι βρίσκομαι στη θέση του θύματος. Πάντοτε μου άρεσε να είμαι εγώ ο κυνηγός».
Eίμαι αρκετά άστατος με τις γυναίκες. Δεν έχω υπομονή. Oποτε φτάνουμε σε έναν μεγάλο καβγά, νοερά έχω ήδη χωρίσει. Σκέφτομαι πως σε έναν γάμο δεν μπορώ να το κάνω αυτό. Oπότε, από το να σκέφτομαι πώς θα μπορούσα να τα καταφέρω, απλά το αποφεύγω. H αλήθεια είναι πως αν είσαι τέτοιος τύπος ανθρώπου, καλό είναι να μην παντρεύεσαι ποτέ».
«Eίμαι τόσο αφοσιωμένος στη δουλειά μου για να μπορώ να σκεφτώ το ενδεχόμενο να κάνω παιδιά. Θα πρέπει να αλλάξω και να μπορέσω να διατηρήσω μια μακροχρόνια σχέση προτού μπορέσω να φανταστώ πώς θα ήμουν ως πατέρας».
«Ξεκίνησα να σκηνοθετώ γιατί η καριέρα ενός ηθοποιού διαρκεί περίπου δέκα χρόνια. Mετά ο κόσμος αρχίζει να σε σιχαίνεται. Eίναι καλό να υπάρχει μια δουλειά να κάνω όταν ο κόσμος θα με βαρεθεί. Eπίσης δεν είναι πιο ενδιαφέρον να είσαι ο ζωγράφος αντί η ζωγραφιά;».
«Aυτό που με δίδαξε η μέχρι σήμερα εμπειρία μου στον χώρο του κινηματογράφου είναι πως είναι πιο εποικοδομητικό να συμμετέχεις σε ταινίες που είναι ενδιαφέρουσες. Oι άνθρωποι με διαλέγουν συνήθως για να ξανακάνω πράγματα που έχω κάνει στο παρελθόν. Oπότε αυτό που γίνεται τελικά είναι το να αντιγράφεις τον εαυτό σου. Aλλά πρέπει να είμαι ειλικρινής και να παραδεχτώ πως νιώθω πιο επιτυχημένος σήμερα από όσο είχα ονειρευτεί ποτέ. Eχω φτάσει ψηλά, αλλά ακόμα νιώθω πως εδώ που βρίσκομαι δεν είναι ακριβώς η κορυφή μιας επιτυχημένης καριέρας».
Tο μεγαλύτερο μάθημα που πήρα ποτέ είναι πως όταν κάποιος σου λέει "εμπιστεύσου με", πρέπει να το έχεις και γραπτώς για να ισχύει».
«Δεν είμαι σνομπ. Mου αρέσουν εξίσου και οι ταινίες που γίνονται για διασκέδαση. Nιώθω πως είμαι περισσότερο σαν ένα υβρίδιο. Kάνω τη "Συμμορία των 11", αλλά ταυτόχρονα και μια μικρή, ανεξάρτητη ταινία όπως το "Tρεις βασιλιάδες". Σημασία έχει να βρίσκεις πάντοτε σε μια ταινία πράγματα που σε εκφράζουν. Δυστυχώς, το σύστημα ενδιαφέρεται μόνο για ταινίες που θα σπάσουν τα ταμεία το πρώτο σαββατοκύριακο της προβολής τους. Eμένα με ενδιαφέρουν ταινίες που θα αντέξουν στον χρόνο».
«Eίμαι στην ευχάριστη θέση να με αφήνουν ακόμα να παίζω με τα παιχνίδια μου. Oσο, λοιπόν, δεν μου το απαγορεύουν, θα συνεχίσω να κάνω τις ταινίες που μου αρέσουν. Oσο μεγαλώνεις, πρέπει να νιώθεις άνετα με το πού ακριβώς βρίσκεσαι, τόσο στην προσωπική σου ζωή όσο και στην καριέρα σου. Kαι μπορώ να πω με βεβαιότητα πως είμαι πολύ ικανοποιημένος από εδώ που έχω φτάσει».
«Tώρα πια έχω αρχίσει να πονάω. Πονάνε τα γόνατά μου, η πλάτη μου. Aλλά στο μυαλό μου νομίζω πως είμαι ακόμα 23. Δεν ζω πια όπως πριν. Aρχίζεις να σιχαίνεσαι τον εαυτό σου αν ξυπνάς με το ίδιο hangover, όπως τότε που έβγαινες κάθε βράδυ με τους κολλητούς σου. Eπίσης, μετά τις επεμβάσεις που έκανα στον λαιμό μου, πρέπει να είμαι πιο χαλαρός και να μη μεταχειρίζομαι τον εαυτό μου όπως πριν. Πρέπει να είμαι πιο προσεκτικός, γιατί δεν είμαι πια τόσο ανθεκτικός στις καταχρήσεις όσο όταν ήμουν νέος. Kαθόμουν σε ένα μπαρ με έναν φίλο μου πρόσφατα και του δήλωσα για πρώτη φορά πως μοιάζουμε με αυτούς τους σαραντάρηδες που κάποτε κοροϊδεύαμε».
«Δεν φοράω ποτέ μεϊκάπ στις ταινίες και ξαφνικά τώρα αρχίζει να φαίνεται. Eίναι περίεργο, γιατί οι περισσότεροι άντρες ηθοποιοί συνεργάζονται με γυναίκες που είναι μικρότερες σε ηλικία. Παλαιότερα δούλευα πάντοτε με συνομήλικες ή μεγαλύτερες συναδέλφους και όλοι πίστευαν πως είμαι μεγαλύτερος. Tώρα όλοι νομίζουν πως είμαι 60 ετών. Eίμαι άνετος, όμως, με το γεγονός ότι μεγαλώνω γιατί είναι καλύτερο από την άλλη εκδοχή, το να είμαι νεκρός δηλαδή. Aν έπρεπε να επιλέξω, θα επέλεγα τα γηρατειά».
O κόσμος, ωστόσο, δεν νιώθει να είναι άνετος με το γεγονός ότι πια μεγάλωσα. Kαι είναι ενδεικτικό ότι πάντοτε στις φωτογραφίσεις προσπαθούν να μου φορέσουν δερμάτινα σακάκια ή να με πείσουν να φωτογραφηθώ με ένα βρεγμένο άσπρο πουκάμισο. Aντιμετωπίστε με επιτέλους ως ενήλικα. Yπάρχουν συγκεκριμένα πράγματα που δεν μπορώ να κάνω πια ακριβώς για τον λόγο ότι θα δείχνω αξιολύπητος, αν προσποιούμαι πια κάτι που δεν είμαι».
«Δεν πιστεύω στα happy ends, αλλά πιστεύω στα ευτυχισμένα ταξίδια, γιατί, στην τελική, είτε πεθαίνεις σε νεαρή ηλικία ή ζεις τόσο ώστε να δεις τους φίλους σου να πεθαίνουν. H ζωή είναι πολύ σκληρό πράγμα».
Σταθμοί στη ζωή και την καριέρα του
1993: Yστερα από τέσσερα χρόνια γάμου, ο Tζορτζ Kλούνεϊ χωρίζει με την ηθοποιό Tάλια Mπάλσαμ. Aυτός παραμένει και ο μοναδικός του γάμος μέχρι σήμερα. Oι πολυσυζητημένες σχέσεις του περιλαμβάνουν το μοντέλο από τη Bρετανία Λίσα Σνόουντον, τη σερβιτόρα Σάρα Λάρσον και την πιο πρόσφατη κατάκτησή του, την Iταλίδα Eλιζαμπέτα Kανάλις. Φήμες, ωστόσο, θέλουν τον Kλούνεϊ να έχει συνάψει σχέσεις με τη Pενέ Zελβέγκερ, τη Nικόλ Kίντμαν και την ανιψιά της Iνδής Mπεναζίρ Mπούτο, τη Φατιμά.
1994: O μέχρι πρότινος άγνωστος Tζορτζ Kλούνεϊ κερδίζει πρωταγωνιστικό ρόλο στην τηλεοπτική σειρά «Στην Eντατική». Aπό το 1994 μέχρι και το 1999, οπότε και έφυγε από τη σειρά, ο Kλούνεϊ υπήρξε ο πιο διάσημος γιατρός της μικρής οθόνης. Eπανήλθε το 2009 ως guest star στην τελευταία σεζόν της «Eντατικής».
1998: O ρόλος του στο «Eκτός ελέγχου» του Στίβεν Σόντερμπεργκ στο πλευρό της Tζένιφερ Λόπεζ γίνεται το όχημά του για μια καριέρα ηθοποιού πέρα από τη συνηθισμένη εικόνα του σέξι αρσενικού, με την οποία για χρόνια προσπαθούσαν όλοι να τον ταυτίσουν.
2002: Σκηνοθετεί την πρώτη ταινία του, «Eξομολογήσεις ενός επικίνδυνου μυαλού», αποδεικνύοντας πως, εκτός από ριψοκίνδυνος ηθοποιός, είναι και ένας σκηνοθέτης με άποψη.
2006: Kερδίζει τρεις υποψηφιότητες για Oσκαρ (για τη σκηνοθεσία και το σενάριο του «Kαληνύχτα και καλή τύχη» και για δεύτερο ανδρικό ρόλο στο «Syriana») και κερδίζει το Oσκαρ β' ανδρικού ρόλου.
2007: Kερδίζει ακόμη μία υποψηφιότητα για Oσκαρ α' ανδρικού ρόλου, αυτήν τη φορά για το «Mάικλ Kλέιτον», ενώ η ακτιβιστική του δράση για τη σωτηρία του Nταρφούρ τον τοποθετεί στην ελίτ των ευαισθητοποιημένων σταρ του Xόλιγουντ.
O Tζορτζ Kλούνεi ήταν υποψήφιος για Oσκαρ α' ανδρικού ρόλου για το «Pαντεβού στον αέρα» του Tζέισον Pάιτμαν, ενώ έχει δανείσει τη φωνή του στον «Φανταστικό κύριο Φοξ» του Γουές Aντερσον, που θα δούμε αργότερα μέσα στον χρόνο και στην Eλλάδα. Aυτήν τη στιγμή βρίσκεται στα γυρίσματα της ταινίας «The American» του Aντον Kόρμπιν.
Friday, March 26, 2010
Εγώ, ο Τζορτζ Κλούνεϊ
Saturday, October 24, 2009
Τζορτζ Κλούνεϊ: «Μην παίρνετε τον εαυτό σας πολύ στα σοβαρά»
- Πρωταγωνιστής μιας πολιτικής σάτιρας, μιας κωμωδίας, αλλά και ενός νέου καρτούν, ο Τζορτζ Κλούνεϊ δικαιολογημένα έκλεψε την παράσταση στο φετινό κινηματογραφικό φεστιβάλ του Λονδίνου
Ο Τζορτζ Κλούνεϊ δεν παραχωρεί πλέον αποκλειστικές συνεντεύξεις. Οποτε χρειαστεί να μιλήσει για τις ανάγκες προώθησης κάποιας ταινίας, προτιμά να το κάνει μόνο σε λιγοστές μεγάλες εφημερίδες του εξωτερικού ή να συμμετέχει σε συνεντεύξεις τύπου, παρέα με άλλους συνεργάτες του.
Είναι πιο ασφαλές απέναντι στις συχνές, τελευταία, παρεκτροπές μερικών δημοσιογράφων, που παίρνουν θάρρος από την άνεση και την οικειότητα που μεταδίδει ο 48χρονος ηθοποιός, προκειμένου να του απευθύνουν ανόητα γαργαλιστικές ερωτήσεις.
Μέχρι στιγμής, ο Κλούνεϊ έχει αποκρούσει με ευγένεια και χιούμορ έναν γκέι δημοσιογράφο που του έκανε ερωτική εξομολόγηση στη διάρκεια μιας press conference του πρόσφατου Φεστιβάλ Βενετίας, να ανταποκριθεί με σκωπτική διάθεση στην πρωτοβουλία μιας ιταλίδας τηλεοπτικής ρεπόρτερ να μεταμφιέσει τον οπερατέρ της σε ιερέα και να του ζητήσει να την παντρέψει επιτόπου με τον γοητευτικό ηθοποιό, επίσης σε συνέντευξη τύπου της βενετσιάνικης Μόστρας, και, πριν από λίγες μέρες, στο Λονδίνο, να απαντήσει καλοπροαίρετα σε μια άλλη κοπέλα, που του ζήτησε να επιστρατεύσει όσες ψυχικές ικανότητες έχει για να της πει αν βλέπει κάποιο ερωτικό μέλλον ανάμεσά τους.
Fantastic Mr Clooney
Σε όλες αυτές τις περιπτώσεις, ο ηθοποιός φρόντισε να συμπεριφερθεί με πνεύμα. «Καταλαβαίνω, άλλωστε, απόλυτα τις πιέσεις που δέχονται οι εφημερίδες για περισσότερες πωλήσεις και τις εκπτώσεις στις οποίες χρειάζεται μερικές φορές να επιδοθούν», διαβεβαιώνει.
Στο 53ο Κινηματογραφικό Φεστιβάλ του Λονδίνου, ο Κλούνεϊ έδωσε το «παρών» με τρεις ταινίες: μια αντιπολεμική σάτιρα με τίτλο «The men who stare at goats», της οποίας υπήρξε και παραγωγός, τη γλυκόπικρη κομεντί «Up in the air», που γύρισε ο σκηνοθέτης του «Juno», Τζέισον Ράιτμαν, και το απολαυστικό καρτούν «Fantastic Mr Fox» του Γουές Αντερσον, στην οποία ο ηθοποιός δανείζει τη φωνή του σε μια πανούργα αλεπού.
«Τριάντα ώρες βρίσκομαι εδώ», δηλώνει χαριτολογώντας για το φορτωμένο πρόγραμμα που τον περίμενε στη βρετανική μητρόπολη, «και έχω ήδη παραστεί σε μια επίσημη προβολή του φεστιβάλ, αναμένεται απόψε να βρεθώ σε μία ακόμη, έχω παραχωρήσει δύο συνεντεύξεις τύπου, έφαγα δύο φορές στο δωμάτιο του ξενοδοχείου μου και δεν έχω προλάβει να βγω ούτε για μια βόλτα!»
Δηλώνει, παρ' όλα αυτά, πολύ ευχαριστημένος που τυχαίνει να προωθεί τρεις ταινίες για τις οποίες νιώθει περήφανος και οι οποίες του επιτρέπουν να εξερευνήσει την πιο ανάλαφρη ερμηνευτική πλευρά του. «Μου αρέσει η κωμωδία» παραδέχεται. «Ιδίως όταν μου δίνει την ευκαιρία να ενσαρκώσω χαρακτήρες οι οποίοι δεν είναι τόσο έξυπνοι και καταφερτζήδες όσο νομίζουν πως είναι. Αυτοί οι χαρακτήρες έχουν για μένα τη μεγαλύτερη πλάκα. Γιατί δεν υπάρχει τίποτα πιο αστείο από έναν άνθρωπο ο οποίος παίρνει τον εαυτό του υπερβολικά στα σοβαρά».
Μερικοί ρόλοι, ισχυρίζεται, από την άλλη είναι τόσο ξένοιαστοι, ώστε μπορούν και λειτουργούν με τρόπο ανακουφιστικό. Χρησιμοποιεί ως παράδειγμα την αλεπού που υποδύεται φωνητικά στην ταινία του Αντερσον.
«Αυτός ο ρόλος μου φάνηκε τόσο αισιόδοξος, ώστε σκέφτηκα ότι θα με διασκέδαζε αφάνταστα να τον ενσαρκώσω. Δεν ξέρω, βέβαια, πόσο πολλοί θα είναι οι θεατές που θα επιλέξουν να δουν μια παιδική ταινία η οποία τυχαίνει να αφορά εξίσου και ενήλικες. Οταν, όμως, μοιράστηκα τις αμφιβολίες μου με τον Γουές, εκείνος μου απάντησε ψύχραιμα: "Μη σε απασχολεί. Ας γυρίσουμε εμείς την ταινία και ας προσπαθήσουμε να περάσουμε καλά. Αυτό έχει σημασία". Οπως και συνέβη».
Η πιο πολυσυζητημένη από τις τρεις ταινίες που προβλήθηκαν στο Φεστιβάλ του Λονδίνου ήταν το «The men who stare at goats». Οχι επειδή υπήρξε καλύτερη από τις άλλες δύο, αλλά γιατί μεταχειρίζεται ένα θέμα για το οποίο δυσκολεύεσαι να πιστέψεις ότι βασίζεται σε πραγματικά συμβάντα. Το φιλμ είναι βασισμένο στις εμπειρίες που αποτύπωσε πριν από μερικά χρόνια σε βιβλίο ένας ουαλός δημοσιογράφος ονόματι Τζον Ρόνσον, αναμοχλεύοντας τις αλλόκοτες δραστηριότητες στις οποίες επιδιδόταν μια μυστική μονάδα ψυχικών ερευνών του αμερικανικού στρατού, τις μέρες του πολέμου στο Ιράκ.
«Κανείς δεν έπαιρνε το ρίσκο»
Μέλη της μονάδας αυτής υποτίθεται ότι έπρεπε να εξασκηθούν στη χρησιμοποίηση ψυχικών και υπερφυσικών δυνάμεων προκειμένου να μπορούν να εξουδετερώνουν τον εχθρό μέσω τηλεπάθειας, να περνούν μέσα από τοίχους και να ελέγχουν τη σκέψη των γύρω τους. Ο Κλούνεϊ παίζει έναν από τους πράκτορες του μυστηριώδους αυτού στρατιωτικού κλιμακίου, ο οποίος διοχετεύει σ' έναν δημοσιογράφο (που ερμηνεύει ο Γιούαν Μακ Γκρέγκορ) απόρρητες πληροφορίες από τα όσα παράδοξα έζησε κατά τη διάρκεια της παραμονής του στην ασυνήθιστη μονάδα.
Εκτοξεύοντας εύστοχες και καυστικές βολές εναντίον της μοντέρνας αμερικανικής ανοησίας και της μιλιταριστικής υστερίας, η ταινία του Γκραντ Χέσλοβ αποτελούσε επί χρόνια ένα από τα πιο ξακουστά σενάρια που κυκλοφορούσαν στο Χόλιγουντ. «Κανείς, ωστόσο, δεν έκανε την αποφασιστική κίνηση να το διασκευάσει για τη μεγάλη οθόνη», σημειώνει ο ηθοποιός, «παρ' όλο που όλοι όσοι ενδιαφέρονταν κατά καιρούς για την ύπαρξή του, αναγνώριζαν πόσο καλό ήταν. Εμείς βάλαμε τα δυνατά μας για να το μεταφέρουμε στον κινηματογράφο με ανεξάρτητο τρόπο. Μπορεί να χρειάστηκε λίγο χρόνο, στο τέλος όμως τα καταφέραμε».
Θεωρεί ότι η ταινία «δεν ασχολείται ξεκάθαρα με τον πόλεμο στο Ιράκ. Αν υπήρξε ποτέ μια τέτοια ταινία στη φιλμογραφία μου, αυτή ήταν οι "Τρεις ήρωες", τους οποίους γύρισα πριν από δέκα χρόνια. Νομίζω ότι εδώ έχουμε να κάνουμε περισσότερο με μια φάρσα που σε κάνει να απορείς με τα όσα απίστευτα διηγείται. Γιατί, όσο κι αν μερικά σημεία του σεναρίου ανήκουν στη σφαίρα της φαντασίας, τα πιο αλλόκοτα πράγματα που παρακολουθείς στην ταινία συνέβησαν αληθινά. Οταν διαβάζεις στο βιβλίο του Ρόνσον ότι οι στρατιώτες αυτοί προσπαθούσαν να περάσουν μέσα από τοίχους, σου φαίνεται ασφαλώς παράλογο. Ομως αυτοί οι άνθρωποι είχαν όντως πιστέψει ότι μπορούσαν να περάσουν μέσα από τον τοίχο. Και κατέληγαν, φυσικά, να τρώνε τα μούτρα τους!»
Από τους ελάχιστους επώνυμους του σημερινού Χόλιγουντ οι οποίοι χρησιμοποιούν τη δύναμη που έχουν προκειμένου να γυρίζουν ταινίες που να διατυπώνουν εύστοχα πολιτικοκοινωνικά σχόλια σε μια εποχή που τα έχει τόσο ανάγκη, ο Κλούνεϊ επισημαίνει πως, «αν ρίξετε μια ματιά στην καριέρα μου τα τελευταία χρόνια, θα δείτε ότι το ερέθισμα πίσω από τις ταινίες που έκανα δεν υπήρξε οικονομικό. Σημασία είχε να γυρίζω αυτά που επιθυμούσα. Ο μόνος λόγος για τον οποίο θέλω να κερδίζω τα χρήματα που επενδύω είναι για να δίνεται σε μένα και τους συνεργάτες μου η δυνατότητα να γυρίζουμε κι άλλες ταινίες που να προσπαθούν να διαφοροποιηθούν. Φυσικά τα στούντιο δεν είναι πάντοτε χαρούμενα με τις αποφάσεις που παίρνουμε. Δεν ενθουσιάστηκαν, για παράδειγμα, πολύ όταν τους είπαμε ότι θέλαμε να γυρίσουμε το "Καληνύχτα και καλή τύχη" ασπρόμαυρο».
Οπως δεν έχει θελήσει ποτέ να λογοκρίνει τις φιλελεύθερες ιδέες του, παρομοίως ο Κλούνεϊ δεν αρνήθηκε την τεράστια συμπάθεια και την υποστήριξη που παρείχε στον Μπαράκ Ομπάμα, κατά τη διάρκεια του προεκλογικού του αγώνα. Είχε, μάλιστα, ισχυριστεί ότι ο μελλοντικός πλανητάρχης του θύμιζε γνήσιο ροκ σταρ. «Μπαίνει στο δωμάτιο», δήλωνε, «και αμέσως αντιλαμβάνεσαι την παρουσία του. Είναι από τους ελάχιστους ανθρώπους που έχω γνωρίσει μπροστά στους οποίους νιώθεις δέος. Κι ο μοναδικός που να μπορεί σε τόσο νεαρή ηλικία να προσφέρει αυτά που πραγματικά έχει ανάγκη η χώρα».
Λίγο πριν συμπληρωθεί ένας χρόνος από τη στιγμή που ο Ομπάμα μπήκε νικητής στον Λευκό Οίκο, ποια είναι η γνώμη του ηθοποιού για τα πρώτα αποτελέσματα της διακυβέρνησής του; «Τον παρακολουθώ μερικές φορές και υποψιάζομαι ότι πρέπει να δυσκολεύεται πολύ να κοιμηθεί ήσυχος τις νύχτες» πιστεύει. «Ξέρω ότι περνάει δύσκολες ώρες αυτό τον καιρό με τόσες ευθύνες και δεν γνωρίζω κανέναν άνθρωπο που να ήθελε να πάρει τη θέση του».
Τα παιδιά του Μπραντ Πιτ
Ο ίδιος ο ηθοποιός, πάντως, δείχνει να διάγει την πιο ευτυχισμένη περίοδο της ζωής του. Απολαμβάνει τη δυνατότητα του να επιλέγει ανενόχλητος σε ποιες ταινίες θέλει πλέον να συμμετέχει, περνάει μεγάλα χρονικά διαστήματα στο θαυμάσιο σπίτι που έχει αποκτήσει πλάι στη λίμνη Κόμο, περιφέρει την ιταλικής καταγωγής καινούρια αγαπημένη του, μια ηθοποιό και πρώην μοντέλο που ακούει στο όνομα Ελιζαμπέτα Κανάλις, και δηλώνει ότι δεν τον πειράζει καθόλου το γεγονός ότι μεγαλώνει.
«Προσπαθώ να απολαμβάνω όσο μπορώ τις χαρές που μου προσφέρει η ζωή» συμπληρώνει λακωνικά. Λίγα λεπτά αργότερα, ένας δημοσιογράφος διατυπώνει την αναπόφευκτη, κουτσομπολίστικη ερώτηση της ημέρας: «Τι σχεδιάζει ο Τζορτζ Κλούνεϊ για το μέλλον;» θέλει να μάθει. «Θα παντρευτεί; Θέλει να αποκτήσει παιδιά;» Επιστρατεύοντας μία ακόμη φορά το χιούμορ του, ο ηθοποιός δεν χαλάει χατίρι και του απαντά: «Θα υιοθετήσω μερικά από τα παιδιά... του Μπραντ Πιτ!» *
Wednesday, September 9, 2009
Ο ΤΖΟΡΤΖ ΚΛΟΥΝΙ ΣΤΟ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΒΕΝΕΤΙΑΣ
«Συνιστώ στον Ομπάμα το πνεύμα των Τζεντάι»
Αποστολή: Δημήτρης Δανίκας, ΤΑ ΝΕΑ: Τετάρτη 9 Σεπτεμβρίου 2009
- Πριν από τέσσερα χρόνια είχε έρθει στη Μόστρα με το «Good night, good luck». Τι διαφορά! «Τhe cinema is dying» είπε απογοητευμένη μία συνάδελφος από την Μπαρτσελόνα. Δεν συμμερίζομαι ακριβώς την άποψή της. Η δημοσιότητα is dying
Το στόρι προσπαθεί να συλλάβει το πνεύμα παράνοιας των ένστολων Αμερικανών σε κάθε πεδίο μάχης. Από το Βιετνάμ στο Ιράκ. Δηλαδή οι Αμερικανοί εκπαιδεύουν ειδικές μονάδες καταδρομών με υπερφυσικές ικανότητες.
Όπως τηλεκίνηση, ενόραση κ.ο.κ. Αρχηγός αυτής της μονάδας, ο Τζεφ Μπρίτζες προσπαθεί να εμφυσήσει στους φαντάρους του το πνεύμα των Τζεντάι (οι ιππότες στη σειρά ταινιών «Πόλεμος των Άστρων»).
Ο Κλούνι, ένας από τους εκπαιδευόμενους, έχει ικανότητα να περνάει μέσα από τοίχους και να διαβάζει τις σκέψεις των άλλων. Ο Γιούαν ΜακΓκρέγκορ υποδύεται δημοσιογράφο ο οποίος απελπισμένος από τα κέρατα που του έβαλε η γυναίκα του με τον διευθυντή της εφημερίδας, καταλήγει πολεμικός ανταποκριτής και πέφτει στην έρημο πάνω στον Κλούνι.
«Τζορτζ, αληθινά σ΄ αγαπώ. Η γοητεία σου είναι όπλο μαζικής καταστροφής» (γυναικεία εξομολόγηση στη Μόστρα).
Η αλήθεια είναι πως πράγματι μπορώ να περάσω μέσα από τοίχους. Μερικές απ΄ αυτές τις βλακείες της ταινίας είναι πραγματικές.
Είσαι ικανοποιημένος με το τζεντάι πνεύμα του Ομπάμα;
Αν λάβουμε υπόψη την οικονομική κρίση και όλα τα σκουπίδια που παρέλαβε από τον Μπους, ναι είμαι ικανοποιημένος. Θα συνιστούσα να χρησιμοποιήσει το πνεύμα των Τζεντάι.
Πιστεύεις στον χιπισμό;
Πιστεύω σε μερικές πλευρές. Προς το παρόν, δεν μπορώ να διαπεράσω δύο τοίχους ταυτοχρόνως.
Η σκηνοθεσία μοιάζει με αντίγραφο των Κόεν...
Τρεις φορές έχω συνεργαστεί με τους αδελφούς Κόεν. Με τον Γκραντ (τον σκηνοθέτη) γνωριστήκαμε το 1982 σε διδασκαλία υποκριτικής. Από την εμπειρία μου σας λέω πως ελάχιστοι στην Αμερική, μεταξύ αυτών ο Στίβεν Σόντερμπεργκ και οι Κόεν, έχουν την ικανότητα να αφηγούνται με εξυπνάδα και χιούμορ.
Πράγματι διαθέτεις υπερφυσικές ικανότητες;
Σήκω να διαβάσω το μυαλό σου. Μπορώ να διακρίνω πως είναι βρώμικο. Μα τι ερώτηση είναι αυτή! Φυσικά και δεν διαθέτω υπερφυσικές ικανότητες. Όσο περνάνε τα χρόνια τόσο πιο ανόητος γίνομαι.
Η ταινία είναι για το Ιράκ;
Οι καλές αντιπολεμικές ταινίες γίνονται πάντα μετά το τέλος κάθε πολέμου.
Αποφάσισες να παίζεις μόνο κωμικούς ρόλους;
Η ιδέα είναι να παίζω όσο καλύτερα μπορώ.
Συμπαθείς τους δημοσιογράφους, έτσι δεν είναι;
Πάντα με το μέρος του Τύπου. Ο πατέρας μου ήταν δημοσιογράφος. Η δημοσιογραφία έχει παίξει μεγάλο ρόλο στη ζωή μου. Χωρίς ελευθερία του Τύπου δεν υπάρχει σωτηρία από τις αυθαιρεσίες της εξουσίας.
Αγόρια ή κορίτσια;
Την παράσταση πάντως έκλεψαν οι φήμες ότι ο Κλούνι είναι γκέι ή bisexual, βασισμένες σε δημοσιεύματα του ιταλικού Τύπου. Από κοντά και οι Γερμανοί. Μια ομάδα του τηλεοπτικού συγκροτήματος RΤL διεξάγει έρευνα για την προσωπική ζωή του Τζορτζ και για τις ερωτικές προτιμήσεις του. Ο Κλούνι κατέφθασε στη Βενετία συνοδευόμενος από μια θεά ονόματι Ελιζαμπέτα Κανάλις και στην αίθουσα οι παπαράτσι σπρώχνανε σαν τανκ. Κάποιοι- άνδρες- δημοσιογράφοι του έκαναν προτάσεις γάμου, που ο Τζορτζ αντιμετώπισε με χιούμορ και απαντήσεις του τύπου: «Πρώτα θα πρέπει να βγάλεις τα ρούχα σου. Αλλά, μια στιγμή. Σαν ν΄ ακούω σειρήνα ασθε νοφόρου».
- Το φαβορί για το Λιοντάρι
Ούτε από Γερμανία, Γαλλία, Αμερική. Από το Ισραήλ. Έτσι ακριβώς. Το λένε «Λίβανος» («Lebanon») και τον σκηνοθέτη Σάμιουελ Μάοζ. Όλη η δράση (αυτοβιογραφική) μέσα σ΄ ένα τανκ, σε μια εισβολή του Ισραήλ στον Λίβανο. Κλειστοφοβικό, δεξιοτεχνικά φτιαγμένο, με σάρκα, αίμα και ιδρώτα. Ο τύπος γκρεμίζει τον Ράμπο Ισραηλινό φαντάρο. Χεσμένοι από τον τρόμο οι τεθωρακισμένοι. Και σας βεβαιώ. Αν την ίδια ταινία είχε υπογράψει ο Στίβεν Σπίλμπεργκ θα σάρωνε στα Όσκαρ και στα ταμεία. Το φαβορί για το Χρυσό Λιοντάρι στην απονομή του Σαββάτου. Αξίζει να παραθέσω δυο κουβέντες με τον σκηνοθέτη:
Η ιστορία είναι αληθινή;
Μερικά περιστατικά ναι, μερικά όχι. Η μνήμη της ταινίας είναι συναισθηματική.
Ο πόλεμος του Ισραήλ είναι δίκαιος η άδικος;
Όταν πολεμάς στη μάχη σκέφτεσαι μόνο για την επιβίωσή σου. Η σκέψη εξαφανίζεται και το ένστικτο είναι ο πρωταγωνιστής.
Πώς κατάφερες να αποσπάσεις τόσο ρεαλιστικές ερμηνείες;
Δουλέψαμε ως ομάδα επί πολλά χρόνια. Για να μπουν στο πετσί των ηρώων, τους έκλεισα για πολλές ώρες μέσα σε κοντέινερ. Έτσι απέκτησαν την αίσθηση της κλειστοφοβίας και της τρέλας.
Το Ιράκ απέκτησε το «Μ.Α.S.Η.» του
Ενας γκέι δημοσιογράφος σηκώθηκε ξαφνικά στη συνέντευξη Τύπου και, κραυγάζοντας, εκμυστηρεύθηκε τον έρωτά του στον Τζορτζ Κλούνι, ζητώντας του ένα φιλί («Δώσε μου ένα, μόνο ένα, σε λατρεύω, σε παρακαλώ ένα μόνο» του φώναζε).
Το τρίο της ταινίας «Οι άνδρες που ατενίζουν επίμονα τις κατσίκες»: οι πρωταγωνιστές Γιούαν ΜακΓκρέγκορ και Τζορτζ Κλούνι και ο σκηνοθέτης Γκραντ Χέσλοφ
Συγχρόνως γδυνόταν για να παραμείνει γυμνός, μόνο με το σώβρακο και μια γραβάτα. Το περιστατικό αυτό έδωσε το στίγμα στη μαύρη κωμωδία «The Men Who Stare at Goats» («Οι άντρες που ατενίζουν επίμονα τις κατσίκες») του Γκραντ Χέσλοφ, που προβλήθηκε εκτός συναγωνισμού στο φεστιβάλ με πρωταγωνιστή, φυσικά, τον Κλούνι. Γιατί το όλο επεισόδιο του γυμνού ερωτευμένου δημοσιογράφου ήταν στο πνεύμα της ταινίας, αφού σε μια σκηνή της βλέπουμε ένα γυμνό στρατιώτη να τρέχει στην αυλή όπου έχει παραταχθεί ένα τάγμα και να πυροβολεί αδιάκριτα προκαλώντας τον τρόμο.
Πρόκειται για μια σατιρική ταινία πάνω στον πόλεμο του Ιράκ, κάτι αντίστοιχο αυτού που έκανε πριν από περίπου 40 χρόνια για τον πόλεμο του Βιετνάμ ο Ολτμαν στην ταινία του «Μ.Α.S.Η.». Εχουμε μια περίεργη Ειδική Μονάδα Στρατού, τους «Πολεμιστές Μοναχούς», που, χρησιμοποιώντας «το πνεύμα των Τζεντάι», όπως λέει ο εμπνευστής τους, Μπιλ Ντζάνγκο (Τζεφ Μπρίζες), αντιμετωπίζουν τον εχθρό με παραφυσικές δυνάμεις καταφέρνοντας να διεισδύσουν στο μυαλό του και ακόμη, αν χρειάζεται, να τον σκοτώσουν.
Την ανακάλυψη της Μονάδας αυτής κάνει ο δημοσιογράφος Μπομπ Γουίλτον (Γιούαν ΜακΓκρέγκορ) όταν, στο ταξίδι του στο Ιράκ για να καλύψει τον πόλεμο, συναντά τον Λιν Κάσιντι (Τζορτζ Κλούνι), έναν από τα μέλη της. Ολα βέβαια τα παράλογα και σουρεαλιστικά που συμβαίνουν, διακωμωδούν τις έρευνες της αμερικανικής κυβέρνησης για να μπορέσει να χρησιμοποιήσει τις παραφυσικές ικανότητες για την καταπολέμηση του εχθρού. Ο σκηνοθέτης (σεναριογράφος τού «Καληνύχτα και καλή τύχη») διανθίζει την ιστορία του με άφθονα απολαυστικά επεισόδια για να τονίσει τον παραλογισμό του εγχειρήματος και να καταλήξει σε ένα θαυμάσιο φινάλε. Τα μέλη της Μονάδας, φτιαγμένα από τη μαριχουάνα που ο Ντζάνγκο βάζει στο νερό που πίνουν, αρχίζουν να χορεύουν και να κάνουν διάφορα τρελά, ενώ ο ίδιος με τον Κάσιντι και τον Γουίλτον απελευθερώνουν τις κατσίκες-πειραματόζωα και τους Ιρακινούς αιχμαλώτους.
Ο πόλεμος είναι στο στόχαστρο και της ταινίας «Λίβανος» του Ισραηλινού Σάμουελ Μάοζ, που προβλήθηκε στο διαγωνιστικό τμήμα. Βασισμένη στις εμπειρίες του ίδιου του σκηνοθέτη, παρουσιάζει την εφιαλτική περιπέτεια τεσσάρων 20χρονων αγοριών, μελών του ισραηλινού στρατού, που στον πρώτο πόλεμο του Λιβάνου, το 1982, στέλνονται σ' ένα μοναχικό τανκ για να κάνουν έρευνες σε εχθρική πόλη. Η αποστολή για τα αθώα αρχικά αγόρια μετατρέπεται σε μια αιματηρή εμπειρία, την οποία ο σκηνοθέτης καταγράφει με τρόπο ρεαλιστικό, δημιουργώντας μια κλειστοφοβική ατμόσφαιρα τρόμου, που τη ζει σε κάθε λεπτό, μαζί με τους τέσσερις νεαρούς στρατιώτες, ο θεατής. «Θέλησα να μιλήσω για τις συναισθηματικές πληγές μου, να αφηγηθώ την ιστορία μιας τσακισμένης ψυχής», ανέφερε ο σκηνοθέτης στη συνέντευξη Τύπου. «Είναι κάτι που με στοίχειωνε εδώ και περισσότερα από 20 χρόνια. Θέλησα να το δώσω σε μια ταινία όπου το κοινό δεν θα παρακολουθεί την ιστορία της, όπως στο συνηθισμένο σινεμά, αλλά θα τη ζει μαζί με τους ηθοποιούς...».
Ο Κλούνι πάτησε το κόκκινο χαλί με την όμορφη σύντροφό του, την Ιταλίδα ηθοποιό και τηλεπαρουσιάστρια Ελιζαμπέτα Κανάλις
Εκτός συναγωνισμού είδαμε και το ντοκιμαντέρ «Νάπολη, Νάπολη» του ιταλικής καταγωγής Αμερικανού σκηνοθέτη Εϊμπελ Φεράρα. Πρόκειται για μια διαφορετική, κάθε άλλο παρά τουριστική, ματιά πάνω στην ιταλική πόλη. Ξεκινώντας από μια φυλακή γυναικών, ο Φεράρα επεκτείνεται στους χώρους απ' όπου προέρχονται οι γυναίκες για να φτιάξει μερικές ιστορίεςσχετικά με τρεις απ' αυτές. Είναι ένα είδος docu-δράμα, που μας αποκαλύπτει πολλές άγνωστες πτυχές της πόλης απ' όπου ξεκίνησε ο παππούς τού σκηνοθέτη για να φτάσει στην Αμερική.
Αξίζει, τέλος, ν' αναφέρω ότι χθες το απόγευμα σε ειδική τελετή στον χώρο της Cinecitta Luce, στο ξενοδοχείο Excelsior του Λίντο, ο γνωστός Ιταλός μουσικοσυνθέτης Νίκολα Πιοβάνι τιμήθηκε με το βραβείο της Βενετίας 2009 για Δημιουργικότητα, που απονέμει η Εταιρεία Ιταλών Συγγραφέων και Εκδοτών. *
Τζορτζ Κλούνεϊ: είναι άνδρας και το κέφι του θα κάνει
Ο αμερικανός ηθοποιός υποχρεώθηκε να αντιμετωπίσει τη δημόσια πρόταση γάμου από γκέι δημοσιογράφο στη Μόστρα
Oρισμένες φορές είναι να απορείς για τα αποθέματα υπομονής που θα πρέπει να διαθέτουν άνθρωποι όπως ο Τζορτζ Κλούνεϊ ή ο φίλος του, ο Μπραντ Πιτ, από τη στιγμή που αποφασίζουν να εκθέσουν τον εαυτό τους δημοσίως. Οσο συνηθισμένοι και αν είναι στο να δέχονται απίστευτα ανάρμοστες ερωτήσεις από κάθε καρυδιάς ανάγωγο καρύδι που πλασάρεται ως δημοσιογράφος, ποτέ δεν μπορούν να ξέρουν- ούτε να προβλέψουνπού και αν θα πατηθεί το φρένο, έστω και για τα προσχήματα.
Πιο πρόσφατο παράδειγμα το χθεσινό. Ο Κλούνεϊ εμφανίστηκε στη συνέντευξη Τύπου της ταινίας «Τhe men who stare at goats» του Γκραντ Χέσλοφ με το γνώριμο χαρωπό και cool στυλάκι του. Για μία ακόμη φορά, όμως, τον περίμεναν σημεία και τέρατα. Εκτός άλλων και ένας αλαφιασμένος τύπος, γυμνός από τη μέση και πάνω (για την ακρίβεια φορούσε μόλις ένα... παπιγιόν), ο οποίος ούτε λίγο ούτε πολύ του έκανε πρόταση γάμου.
Ο κύριος ξεκίνησε πονηρά την κουβέντα ρωτώντας αρχικώς αν ήταν πρόθεση του Κλούνεϊ και του συμπρωταγωνιστή του Γιούαν Μαγκρέγκορ να υποδυθούν ομοφυλόφιλους ήρωες (κάτι που ούτως ή άλλως δεν ισχύει στην ταινία). Στη συνέχεια, εκτός εαυτού σχεδόν, συνέχισε: «Ρωτώ γιατί σε θέλω, Τζορτζ. Γιατί είμαι γκέι και σε θέλω, Τζορτζ! Ελα μαζί μου, Τζορτζ! Επίλεξέ με, Τζορτζ!». Το είπε, το ξαναείπε και το ξαναείπε. Οδοστρωτήρας. Ουδείς τον διέκοψε (χαχανητά και γιουχαΐσματα ακούστηκαν βεβαίως) και ο Κλούνεϊ, συνηθισμένος πια σε αυτού του είδους τις καταστάσεις, τι να κάνει, χαμογέλασε πονηρά επισημαίνοντας απλώς την ανάγκη κάποιων ανθρώπων να παίρνουν «μεγάλα ρίσκα που τελικά δεν λειτουργούν».
Αν κάτι σώζει τον Τζορτζ Κλούνεϊ είναι αυτό ακριβώς που ενθαρρύνει τέτοιου τύπου καταστάσεις: το χιούμορ του. Λίγο πριν από το προαναφερθέν περιστατικό, μία κυρία στην αίθουσα τον είχε ρωτήσει αν ο ίδιος πιστεύει στις πνευματικές υπερδυνάμεις που διαθέτει ο ήρωας τον οποίο υποδύεται στο «Τhe men who stare at goats»: ένας παλαίμαχος του αμερικανικού στρατού, ειδικά εκπαιδευμένος στις... υπερφυσικές ικανότητες (μπορεί και καταλαβαίνει τι και πού βρίσκεται κρυμμένο, βλέπει μέσα από τους τοίχους κ.ο.κ.). «Α, βρώμικη γυναίκα που είσαι!» της απάντησε ο ηθοποιός, υπονοώντας ότι έπιασε τις πονηρές σκέψεις της, άρα εννοείται πως διαθέτει και ο ίδιος τις συγκεκριμένες υπερφυσικές ικανότητες.
Τέτοιες καταστάσεις αποτελούν πλέον καθημερινό φαινόμενο στα μεγάλα κινηματογραφικά φεστιβάλ. Εκτός από το ότι δικαιολογημένα μετατρέπουν τους αστέρες σε φανατικούς εχθρούς των δημοσιογράφων, εκφυλίζουν το ίδιο το δημοσιογραφικό επάγγελμα. Φυσιολογικά, το συμβάν στη συνέντευξη Τύπου του Κλούνεϊ θα ανακυκλωθεί από όλα τα μέσα της υφηλίου. Και ο κύριος με το παπιγιόν θα αποκτήσει τα πολυπόθητα εκ μέρους του 15 δευτερόλεπτα φήμης.
«Βρισκόμαστε στον πάτο και ο ίδιος ο κινηματογράφος έχει πλέον πεθάνει» επισήμανε πολύ σωστά ισπανίδα συνάδελφος, παρούσα στο παραπάνω σκηνικό. Πράγματι. Γιατί τελικά ουδείς φάνηκε να ενδιαφέρεται για την ίδια την ταινία («Τhe men who stare at goats»), μια αντιπολεμική σάτιρα τοποθετημένη σε έναν ακαθόριστο πόλεμο.
Α πό την άλλη πλευρά βέβαια όταν δεν λέγεσαι Τζορτζ Κλούνεϊ αλλά Γιοβ Ντόνατ και είσαι ισραηλινός ηθοποιός, γνωστός μόνο στην πατρίδα σου, δεν έχεις να αντιμετωπίσεις παρόμοια προβλήματα. Και όχι μόνον αυτό. Μπορούν να δεχθούν τη δουλειά σου σοβαρά - όπως έγινε με τον «Λίβανο» («Lebanon») του Ισραηλινού Σάμουελ Μάοζ, που προβλήθηκε χθες εντός συναγωνισμού αποσπώντας εγκωμιαστικά σχόλια (ήδη συζητείται για κάποιο μεγάλο βραβείο).
Πολεμικό και εδώ το περιεχόμενο, με φόντο τον πρώτο πόλεμο του Λιβάνου, κατά τη διάρκεια του οποίου παρακολουθούμε τις εμπειρίες των ισραηλινών μελών ενός τεθωρακισμένου. Το εύρημα εδώ είναι η δημιουργία αποπνικτικής ατμόσφαιρας, καθ΄ ότι έχει σχεδόν εξ ολοκλήρου γυριστεί εντός τεθωρακισμένου. Ειπώθηκε μάλιστα ότι ο σκηνοθέτης δούλεψε σκληρά με τους ηθοποιούς του κλείνοντάς τους σε κοντέινερ για να εμπεδώσουν τους ρόλους τους.
ΣΤΑ ΚΑΝΑΛΙΑ ΤΗΣ ΒΕΝΕΤΙΑΣ
? Στο απουσιολόγιο της εφετινής Μόστρα προστέθηκαν χθες οΙθαν Χοκκαι οΡίτσαρντ Γκιρ, πρωταγωνιστές στο αστυνομικό δράμα του Αντουάν Φουκουά«Βrooklyn΄s finest». ΟΓουέσλεϊ Σνάιπς, που επίσης παίζει στην ταινία, ήρθε αλλά δεν ήταν αρκετός για να γεμίσει την αίθουσα των συνεντεύξεων Τύπου.
? Μπορεί ο Τζορτζ Κλούνεϊ να δέχεται προτάσεις γάμου από άνδρες, δεν παύει όμως να κυκλοφορεί με πολύ όμορφες και κατά πολύ νεότερες αυτού γυναίκες. Στη Βενετία τον συνόδευσε ηΕλιζαμπέτα Κανέλις, η οποία πολύ πιθανόν να βρίσκεται ήδη στη λίστα των υποψηφίων θυμάτων του κυρίου με το παπιγιόν.