Νέα ταινία Γούντι Αλεν

• ΦΕΣΤΙΒΑΛ. Η οικονομική κρίση χτύπησε και τα μεγάλα κινηματογραφικά φεστιβάλ, τα οποία γίνονται αναγκαστικά… μικρότερα. Τελευταίο θύμα της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης, το φεστιβάλ κινηματογράφου Tribeca, που αρχίζει στις 22 Απριλίου και διαρκεί έως τις 3 Μαΐου.

• Το φεστιβάλ Tribeca ιδρύθηκε από τον ηθοποιό Ρόμπερτ ντε Νίρο με στόχο την αναβίωση της ομώνυμης περιοχής της Νέας Υόρκης μετά τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου. Φέτος όμως, σε μια προσπάθεια να κόψουν τα κόστη, κόβουν και τον αριθμό των ταινιών που θα παρουσιάσουν: 86 θα είναι οι ταινίες που θα προβληθούν φέτος, σε σχέση με τις 120 ταινίες που προβλήθηκαν πέρυσι. Το φεστιβάλ θα ανοίξει φέτος η πιο πρόσφατη ταινία του Γούντι Αλεν, η πρώτη αμερικανική ταινία του μετά πέντε ολόκληρα χρόνια. Οι πιο πρόσφατες ταινίες του είναι γυρισμένες στην Αγγλία και στην Ισπανία, μεταξύ των οποίων συγκαταλέγονται και τα διάσημα «Match-point» και «Βίκυ, Κριστίνα, Μπαρτσελόνα».

Γούντι Αλεν «Ακαταμάχητη Αφροδίτη»

Ακαταμάχητη Αφροδίτη

Ο Γούντι Αλεν σκηνοθετεί την κωμική ταινία «Ακαταμάχητη Αφροδίτη». Ο Λένι, γνωστός αθλητικογράφος και η Αμάντα, κριτικός Τέχνης σε γνωστή γκαλερί, είναι ένα σύγχρονο ζευγάρι που ανήκει στην ελίτ του Μανχάταν. Η Αμάντα δε θέλει να μείνει έγκυος και να χαλάσει τη σιλουέτα της, προτιμά να υιοθετήσει ένα αγοράκι. Ομως, γίνεται διαρκώς και πιο απαιτητική. Ο Λένι αισθάνεται να ασφυκτιά μέσα στη σχέση τους και αφιερώνεται αποκλειστικά στον υιοθετημένο γιο του. Ο μικρούλης Μαξ στα τρία κιόλας χρόνια του αποδεικνύεται ιδιοφυία, γεγονός που οδηγεί τον Λένι στην αναζήτηση της βιολογικής του μητέρας με σκοπό να μάθει πού οφείλονται τα χαρίσματά του. Προς μεγάλη του απογοήτευση, ανακαλύπτει ότι η μητέρα του Μαξ, Λίντα, δεν είναι παρά μια όμορφη, αλλά χαζοχαρούμενη πόρνη και πρωταγωνίστρια σε τολμηρές ταινίες! Παίζουν: Γούντι Αλεν, Μίρα Σορβίνο, Ελενα Μπόναμ Κάρτερ, Ολυμπία Δουκάκις, Τζακ Γουόρντεν, Πίτερ Γουέλερ (Κυριακή, 26/10, ΕΤ-1, 21.15).

Γούντι Αλεν «Ζητείται εγκέφαλος για ληστεία»

Το «έπος» του Βίρτζιλ Στάρκγουελ, ενός μικροαπατεώνα, όπως παρουσιάζεται μέσα από διάφορα στιγμιότυπα της ζωής του, περιγράφει η κωμική ταινία του Γούντι Αλεν «Ζητείται εγκέφαλος για ληστεία». Η εφηβεία του, η άκαρπη προσπάθειά του να ασχοληθεί με τη μουσική, οι σχέσεις του με τις γυναίκες και η εμμονή του με τις ληστείες τραπεζών... Η πρώτη ταινία του Γούντι Αλεν είναι ένα είδος παρωδίας, καθώς διακωμωδεί τη ζωή του Βίρτζιλ Στάρκγουελ με δήθεν ντοκιμαντερίστικο στιλ. Ο Αλεν, φανερά επηρεασμένος από την stand up comedy, δημιουργεί μια σπαρταριστή κωμωδία, χρησιμοποιώντας αφηγηματικά τεχνάσματα και ποταμούς μονολόγων. Οι ευφυέστατοι μονόλογοι εναλλάσσονται με συνεντεύξεις και αποσπάσματα από τη ζωή του Στάρκγουελ. Παίζουν: Τζάνετ Μάργκολιν, Γούντι Αλεν, Μαρσέλ Χιλαίρ, Ζακλίν Χάιντ (Κυριακή, 19/10, ΕΤ-1, 21.15).

Vicky Cristina Barcelona: 56.000 εισιτήρια σε τέσσερις μέρες

Θριαμβευτική ήταν η έξοδος της νέας ταινίας του Γούντι Αλεν στις ελληνικές αίθουσες σ’ ένα Σαββατοκύριακο, που ο κόσμος όπως φαίνεται προτίμησε να πάει στον κινηματογράφο. Το «Vicky Cristina Barcelona», η ερωτική κομεντί με τον Χαβιέ Μπαρδέμ, την Πενέλοπε Κρουζ και τη Σκάρλετ Τζόχανσον στις τέσσερις πρώτες ημέρες της αθηναϊκής προβολής του, ξεπέρασε τα 56.000 εισιτήρια με τις 35 κόπιες, με τις οποίες προβάλλεται.

Ο αριθμός των εισιτηρίων θα μπορούσε να είναι ακόμη υψηλότερος, αφού στις περισσότερες από τις αίθουσες που προβάλλεται η ταινία, οι ουρές ήταν μεγάλες. Ο Γούντι Αλεν έχει πιστό κοινό στην Ελλάδα, όμως οι πρόσφατες ταινίες του, με την εξαίρεση του «Match Point», δεν κατάφεραν -και δικαίως- να προσελκύσουν τους θεατές. Ομως η ερωτική διάθεση, τα τοπία της Ισπανίας και το ταμπεραμέντο των Ισπανών πρωταγωνιστών φαίνεται ότι ταιριάζουν με τους Ελληνες θεατές.

Πολύ καλά, παρά τις κακές κριτικές, πήγε και η δεύτερη ταινία της εβδομάδας, η τρίτη περιπέτεια της «Μούμιας». Η ταινία με τον Μπρένταν Φρέιζερ σε 21 αίθουσες έφτασε τα 32.000 εισιτήρια, πολύ ικανοποιητικό νούμερο αν λάβει κανείς υπόψη την έλλειψη μεγάλων ονομάτων και την αδύναμη φήμη της ταινίας. Σε μία μόνο αίθουσα, το «Είμαι η Κούβα» του Μιχαήλ Καλατόζοφ έκανε 1.712 εισιτήρια, αρκετά καλό νούμερο αν λάβει κανείς υπόψη ότι πρόκειται για μια ταινία του 1964 που ασχολείται με την Κούβα της εποχής του Μπατίστα.

Ούτε τους φανατικούς οπαδούς του «Πολέμου των Αστρων» δεν κατάφερε να συγκεντρώσει στις αίθουσες η εκδοχή animation της σειράς επιστημονικής φαντασίας. Το «Star Wars: Ο πόλεμος των κλώνων» μόλις κατάφερε να ξεπεράσει τα 2.000 εισιτήρια σε 21 αίθουσες, μια επίδοση εξαιρετικά απογοητευτική. Τέλος, πολύ χαμηλά κινήθηκε και η νορβηγική «Καινούργια ζωή του κυρίου Ο’ Χόρτεν» με περίπου 500 εισιτήρια.

Η Καθημερινή, Tρίτη, 14 Oκτωβρίου 2008

Η ΙΣΠΑΝΙΑ ΤΟΥ ΓΟΥΝΤΙ

Ο Γούντι Αλεν μιλάει για τη νέα, ρομαντική κομεντί του «Vicky Cristina Barcelona», που γυρίστηκε στη Βαρκελώνη

Το ΒΗΜΑ, 12/10/2008 * σελ. 6

ΓΟΥΝΤΙ ΑΛΕΝ «Αν κάνω λάθος, δεν θέλω να το ξέρω»

Ο διάσημος αμερικανός σκηνοθέτης μιλάει για την «ανωτερότητα» της Ευρώπης έναντι της Αμερικής, για την ταινία του «Vicky Cristina Barcelona» αλλά και για τον φόβο των πτήσεων

ΓΙΑΝΝΗΣ ΖΟΥΜΠΟΥΛΑΚΗΣ

---

Ο Γούντι Αλεν

---

Τα τελευταία τρία χρόνια οι κινηματογραφικές δραστηριότητες του Γούντι Αλεν έχουν ως βάση τους την Ευρώπη. Μετά την Αγγλία των «Match point», «Scoop» και «Το όνειρο της Κασσάνδρας», η «Vicky Cristina Barcelona» γυρίστηκε με ισπανικά κυρίως κεφάλαια και κατ' αποκλειστικότητα σε ισπανικές τοποθεσίες.

Η Σκάρλετ Τζοχάνσον και η Ρεμπέκα Χολ υποδύονται δύο αμερικανίδες τουρίστριες στη Βαρκελώνη, όπου πρόκειται να βυθιστούν στη μαγεία των κτιρίων του Γκαουντί και στα «δίχτυα» ενός καλλιτέχνη (Χαβιέρ Μπαρδέμ).

Οι δύο κοπέλες θα νιώσουν τη χαρά αλλά και τα προβλήματα της σεξουαλικής απελευθέρωσης και για πρώτη φορά σε ταινία του Γούντι Αλεν δύο από τις ομορφότερες γυναίκες του σύγχρονου κινηματογράφου, η Τζοχάνσον και η Πενέλοπε Κρουζ, συμμετέχουν σε μια άκρως ερεθιστική σκηνή ομοφυλοφιλίας.

«Το Βήμα» συνάντησε τον αμερικανό σκηνοθέτη στο τελευταίο Φεστιβάλ Καννών, όπου η «Vicky Cristina Barcelona» έκανε παγκόσμια πρεμιέρα. Παρ' ότι αγχωμένος που αμέσως μετά θα ταξίδευε στη Νέα Υόρκη για τα γυρίσματα της καινούργιας ταινίας του, του «Whatever works», ο Αλεν ήταν ευχάριστος και ομιλητικός επειδή η «Vicky Cristina Barcelona» είχε ήδη συναντήσει θετική υποδοχή.

• Αν και έχετε τη φήμη του ανθρώπου που μετακινείται δύσκολα, τα τελευταία χρόνια ταξιδεύετε διαρκώς και αναζητείτε ιδέες στη Βενετία, στο Λονδίνο, τώρα στη Βαρκελώνη...

«Είμαι δύσκολος στα ταξίδια, είναι αλήθεια. Φοβάμαι τα αεροπλάνα. Επίσης τίποτε δεν πρέπει να πάει στραβά γιατί αποπροσανατολίζομαι. Θα σας πω μια ιστορία. Πριν από χρόνια είχα επισκεφθεί το Λένινγκραντ με την οικογένειά μου. Σχεδιάζαμε να μείνουμε εκεί πέντε ημέρες. Μέσα στις δύο πρώτες ώρες βρισκόμουν στο γραφείο του ταξιδιωτικού ατζέντη στο ξενοδοχείο μου και του έλεγα: "Βρες μου την πρώτη πτήση μακριά από εδώ, δεν με νοιάζει το πού. Οπου να 'ναι. Αρκεί να φύγω". Μαθαίνω ότι η Ρωσία έχει αλλάξει από τότε, αν και θα χρειαστούν πολλά για να με κάνουν να επιστρέψω εκεί. Τη Βαρκελώνη επίσης τη φοβόμουν επειδή δεν μου αρέσει ιδιαίτερα ο ήλιος. Ημασταν όμως τυχεροί γιατί το καλοκαίρι των γυρισμάτων υπήρξε δροσερό και η θερμοκρασία δεν μας τιμώρησε...».

• Είναι αλήθεια ότι το 1.000.000 ευρώ που σας έδωσε η κυβέρνηση της Ισπανίας για να γυρίσετε εκεί μια ταινία βρήκε ασύμφωνους τους ισπανούς σκηνοθέτες οι οποίοι διαμαρτυρήθηκαν;

«Δεν είναι αλήθεια. Δεν έχω καμία σχέση με τα οικονομικά των ταινιών μου. Με παίρνουν τηλέφωνο και μου λένε: "Εχουμε αυτά τα χρήματα, θες να κάνεις μια ταινία στη Βαρκελώνη;". Το από πού προέρχονται τα χρήματα δεν το γνωρίζω και δεν με ενδιαφέρει. Εγώ αναλαμβάνω να κάνω την ταινία. Το "Vicky Cristina Barcelona" κόστισε 14 εκατ. δολάρια. Και απ' όσο είμαι σε θέση να γνωρίζω, κανένας ισπανός σκηνοθέτης δεν στράφηκε εναντίον μου, δεν είχαμε ούτε μία δύσκολη ημέρα στα γυρίσματα παρά μόνο όμορφη διάθεση και καλή συνεργασία με όλους. Υποθέτω ότι ένα τέτοιο περιστατικό θα βόλευε τον Τύπο για να του δώσει διάσταση αλλά στην πραγματικότητα δεν συνέβη κάτι τέτοιο».

• Είχατε προβλήματα με την ισπανική γλώσσα στις σκηνές ανάμεσα στην Πενέλοπε Κρουζ και στον Χαβιέρ Μπαρδέμ;

«Ενθαρρύνω πάντα τους ηθοποιούς μου στον αυτοσχεδιασμό, αν και συνήθως τα λένε ακριβώς όπως τα έχω γράψει. Με τους συγκεκριμένους δύο ηθοποιούς δεν μπορούσα να κάνω διαφορετικά γιατί δεν καταλάβαινα τι έλεγαν. Για φαντάσου... Πήγαινα το βράδυ στο ξενοδοχείο χωρίς να ξέρω τι είχε ειπωθεί στην ταινία μου. Ήμουν όμως βέβαιος ότι έλεγαν πράγματα θετικά για την ταινία. Είναι ηθοποιοί που εμπνέουν εμπιστοσύνη».

• Εχετε δηλώσει ότι η «Vicky Cristina Barcelona» είναι μια ταινία εμπνευσμένη αρκετά από τα βιβλία που έχουν γραφτεί γύρω από Αμερικανούς στην Ευρώπη, κυρίως τις γυναίκες. Θέλετε να το αναλύσετε περισσότερο;

«Νιώθω ότι στην Αμερική παραμένει ζωντανή η μυθολογία για την ανωτερότητα της Ευρώπης. Μια μυθολογία η οποία ξεκινά από την εποχή του Χένρι Τζέιμς. Οι Αμερικανοί πηγαίνουν στην Ευρώπη γοητευμένοι από το κοσμοπολίτικο περιβάλλον της, τον πνευματώδη και πιο σύνθετο τρόπο σκέψης των Ευρωπαίων, το ότι οι Ευρωπαίοι είναι περισσότερο μποέμ αλλά και περισσότερο σεξουαλικοί συγκριτικά με τους Αμερικανούς. Η αμερικανική κοινωνία παραμένει θρησκευτική, πουριτανική, οπισθοδρομική και καταπιεσμένη. Ο μύθος της διαφορετικής ζωής στην Ευρώπη λέει επίσης ότι αλλάζει τον Αμερικανό που την επισκέπτεται. Οι περισσότεροι Αμερικανοί που έχουν επισκεφθεί την Ευρώπη νιώθουν κενό όταν επιστρέφουν στη χώρα τους. Κατά πόσο όλα αυτά ισχύουν βέβαια δεν το γνωρίζω».

• Ποια είναι η γνώμη σας; Ισχύουν;

---

Η Σκάρλετ Τζοχάνσον και ο Χαβιέρ Μπαρδέμ σε σκηνή από της «Vicky Cristina Barcelona»

---

«Νομίζω ότι μια δόση αλήθειας υπάρχει. Εχω σχηματίσει μια ρομαντική εικόνα της Ευρώπης, την ίδια που έχω για τη Νέα Υόρκη. Μου λένε ότι η εικόνα της Νέας Υόρκης που δείχνω στις ταινίες μου παραείναι ρομαντική, ότι η πόλη δεν είναι καθόλου έτσι όπως νομίζω και ότι ο Σκορσέζε απεικονίζει την πραγματική Νέα Υόρκη. Δεν μπορώ όμως να κάνω διαφορετικά. Ο,τι νιώθω βγάζω. Ετσι νιώθω για την Ευρώπη. Τη θεωρώ ρομαντική, σεξουαλική, μυστηριώδη, με περισσότερο ενδιαφέρουσες γυναίκες, με καλύτερο φαγητό, με καλύτερη τέχνη, με προτιμότερο lifestyle. Ετσι νιώθω εγώ βέβαια. Μπορεί να κάνω λάθος. Αλλά αν όντως κάνω λάθος δεν θέλω να το ξέρω».

• Το «Vicky Cristina Barcelona» είναι μια ρομαντική ταινία, αν και το ίδιο θέμα θα μπορούσε να είναι τραγικό. Γιατί επιλέξατε την πρώτη οδό;

«Στόχος μου ήταν το τραγικό στοιχείο να πιάσει στον ύπνο τον θεατή. Ηθελα πράγματι την ταινία ρομαντική, μια ταινία που χαίρεται τον έρωτα, ευχάριστη, με γέλιο. Στο τέλος, όμως, ήθελα να μείνει μια αίσθηση στενοχώριας, πίκρας. Αν το σκεφθείτε, όταν η ταινία τελειώνει, κανείς από τους ήρωες δεν είναι ευτυχής».

• Εξακολουθείτε να πιστεύετε στην αγάπη;

«Είμαι πολύ ρομαντικός στην προσωπική ζωή μου αλλά συγχρόνως είμαι και ρεαλιστής. Νιώθω ότι η αγάπη έχει κατά πολύ να κάνει με την τύχη. Μπορείς να ψάχνεις και να ψάχνεις και να κάνεις σχέδια και όλα αυτά να μη σημαίνουν τίποτε. Οι ανάγκες όλων, οι προσωπικές, οι σεξουαλικές, οι πνευματικές και οι συναισθηματικές, είναι πολύ σύνθετες, σαν τα καλώδια ενός ραδιοφώνου. Το να βρεις τον άνθρωπο που σου ταιριάζει είναι πολύ δύσκολο. Θέλει τύχη. Αν δύο από τα καλώδια δεν ταιριάζουν, τότε το ραδιόφωνο δεν παίζει. Νομίζω ότι ο καλύτερος τρόπος για να ερωτευθείς μοιάζει με τη θεραπεία του καρκίνου γιατί η καλύτερη θεραπεία για τον καρκίνο είναι να είσαι αρκετά τυχερός για να μην τον πάθεις».

• Ποιο είναι για εσάς αυτή την εποχή το δυσκολότερο πράγμα στη δημιουργία μιας ταινίας;

«Η αρχική ιδέα, αυτό που ήταν πάντα. Υπάρχουν φορές που με εξουθενώνει. Η σύζυγός μου απορεί: Πώς νιώθω πτώμα αφού όλη μέρα κάθομαι σε μια καρέκλα; Είναι όμως αλήθεια. Η σκέψη σε εξουθενώνει. Είναι αμέριστη η χαρά που νιώθω όταν τελικά η ιδέα μού έρχεται. Τότε κάθομαι και απλώς γράφω, χωρίς να με ενδιαφέρει αν το αποτέλεσμα θα είναι μιούζικαλ, ιστορία εγκλήματος ή ρομαντική κωμωδία! Το ακούω και από άλλους συγγραφείς. Το χειρότερο πράγμα είναι να σκεφθείς την ιδέα. Απαξ και τη βρεις, τότε κάνεις ό,τι θέλεις».

• Τι σας έκανε να επιστρέψετε στη Νέα Υόρκη για την καινούργια ταινία σας;

«Θα τη γύριζα στην Ευρώπη αν δεν μεσολαβούσε η απεργία των ηθοποιών, πράγμα που σήμαινε ότι όλα έπρεπε να τελειώσουν πριν από τον Ιούνιο. Το "Whatever works" θα είναι μια ξεκάθαρη κωμωδία, επίσης ρομαντική, αλλά φτιαγμένη μόνο για γέλιο. Αν δεν γελάσετε σε αυτή την ταινία, θα σημαίνει ότι απέτυχα».

• Η ταινία «Vicky Cristina Barcelona» προβάλλεται στις αίθουσες από την περασμένη Πέμπτη.

Σεξ, έρωτας και παρ’ ολίγον... ματωμένος γάμος

Του Δημητρη Μπουρα, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, Σάββατο, 11 Oκτωβρίου 2008

Το ταξίδι του Γούντι Αλεν στη Βαρκελώνη απέφερε μία από τις κορυφαίες ταινίες της φιλμογραφίας του: το «Vicky Cristina Barcelona». Πρόκειται για μια χειμαρρώδη κωμωδία γύρω από τα γνώριμα θέματά του: Τον έρωτα και το γάμο. Την πίστη και την απιστία. Το πάθος που άλλοτε το ζεις, άλλοτε το διερευνάς (φιλολογικά, ή ψυχαναλυτικά) και άλλοτε, απλώς, το ξορκίζεις. Ο ευφυέστατος χιουμορίστας ανακυκλώνει για μια ακόμη φορά το ίδιο αστείο με ευφάνταστο τρόπο. Είναι διασκεδαστικός (οι διάλογοι είναι εξαιρετικοί) και αφοπλιστικά ειλικρινής για τα μικρά και μεγάλα διλήμματα της ζωής. Η ιστορία που αφηγείται διαρκεί όσο ένα καλοκαίρι στη Βαρκελώνη.

Δύο καλλιεργημένες νεαρές Αμερικανίδες φτάνουν εκεί για να συνδυάσουν διακοπές και δημιουργική ενασχόληση. Η Βίκυ, που λατρεύει το Γκαουντί, σκοπεύει να μελετήσει τα αρχιτεκτονικά μνημεία της πόλης. Η Χριστίνα, που είναι ερασιτέχνις φωτογράφος, θα βρει πλούσια θέματα για την τέχνη της. Ομως, οι διακοπές στη Βαρκελώνη επιφυλάσσουν μια τρικυμία όταν θα γνωρίσουν έναν ζωγράφο, τον Χουάν Αντόνιο, που μοιάζει με λαβωμένο ταυρομάχο μετά το χωρισμό από τη γυναίκα του.

Το κάστινγκ είναι το κλειδί της ταινίας. Η Σκάρλετ Γιόχανσον, στο ρόλο της ξανθιάς Χριστίνας, και η Ρεμπέκα Χολ, στο ρόλο της μελαχρινής Βίκυς, συμπληρώνουν η μία την άλλη. Η Χριστίνα, που δεν το σκέφτεται και πολύ για μια νύχτα στον παράδεισο, στο πλευρό του Χουάν Αντόνιο (Χαβιέ Μπαρδέμ), πέφτει στην παγίδα του σεξ και καταλήγει σε ένα ερωτικό τρίγωνο. Η Βίκυ, που επιζητεί την ασφάλεια και είναι έτοιμη να ζήσει μια πλήρως τακτοποιημένη ζωή στο πλευρό ενός άχρωμου συζύγου, πέφτει πρόσκαιρα στην παγίδα του αληθινού έρωτα. Ξελογιάζεται από τον Καταλανό ζωγράφο Χουάν Αντόνιο, που ζει, ως απόλυτος άρχων, σε ένα χάος: Καλλιτεχνικό (το έργο του είναι ένα ντελίριο χρωμάτων) και συζυγικό (η σύζυγός του Μαρία Ελενα παρ’ ολίγον να τον σφάξει από ζήλια).

Το «Vicky Cristina Barcelona» διαδραματίζεται στη χώρα του φλαμένκο, όμως κυλάει ήρεμα, σαν ένα νοκτούρνο του Τάρεγκα ή του Αλμπένιθ, σε ένα σκηνικό όπου δεσπόζουν τα απαλά χρώματα.

ΓΟΥΝΤΙ ΑΛΕΝ: «Πάντα ήθελα να γίνω Ευρωπαίος...»

Συνέντευξη: Γούντι Άλεν

Του ΝΙΝΟΥ ΦΕΝΕΚ ΜΙΚΕΛΙΔΗ

Κάθε χρόνο και μία ταινία. Αυτό είναι, φαίνεται, το «μότο» του Γούντι Αλεν. Και εδώ και χρόνια δεν μας έχει ποτέ απογοητεύσει. Φέτος είναι η τέταρτη χρονιά που ο βραβευμένος με Οσκαρ κωμικός γυρίζει ταινία στην Ευρώπη.

Με το «Βίκι Κριστίνα Βαρκελώνη» καταφέρνει, επιμένοντας πάντα στα βασικά θέματα που τον απασχολούν, ν' ανανεώσει το ταλέντο του. Στη νέα του αυτή, απολαυστική, ρόδινη βασικά, διανθισμένη όμως με μια δόση θλίψης, κωμωδία του, που αρχίζει να προβάλλεται σε μερικές μέρες, κεντρικό θέμα είναι το πώς αντιμετωπίζουν οι Αμερικανοί την Ευρώπη και το πόσο αυτή επηρεάζει τη ζωή τους. Με άλλα λόγια, ένας χιουμοριστής Χένρι Τζέιμς του κινηματογράφου. Βασικοί χαρακτήρες δύο νεαρές Αμερικανίδες, η Βίκι (Ρεμπέκα Χολ), μονογαμική και αρραβωνιασμένη, και η Κριστίνα (Σκάρλετ Γιόχανσον), απελευθερωμένη σεξουαλικά και αναποφάσιστη για το τι θ' ακολουθήσει, που φτάνουν στη Βαρκελώνη για καλοκαιρινές διακοπές. Εκεί θα γνωρίσουν τον Χουάν Αντόνιο, έναν χαρισματικό ισπανό ζωγράφο (απολαυστικός ο Χαβιέ Μπαρδέμ), που εξακολουθεί να σκέφτεται την πρώην γυναίκα του, Μαρία-Ελένα (Πενέλοπε Κρουζ) παρ' όλο που είχε αποπειραθεί να τον σκοτώσει.

«Αλήθεια: είμαι κακός μουσικός»

Κάθε φορά που συναντώ τον Γούντι Αλεν -κι αυτή πρέπει να είναι η ένατη φορά- μου δίνει την εντύπωση πως δεν έχει να προσθέσει τίποτε από αυτά που μου αποκάλυψε για τον εαυτό του και τον κινηματογράφο του, στην πρώτη μεγάλη μας συνέντευξη. Κι όμως, όταν αρχίζει να μιλάει, ήρεμα, με σιγανή φωνή, μ' ένα συχνά παράξενο, υπόγειο χιούμορ, ανακαλύπτεις πως ο 72χρονος σήμερα δημιουργός του «Νευρικού εραστή» και του «Match Point» έχει πολλά ακόμη να πει για τον εαυτό του, τον κινηματογράφο και τον κόσμο γύρω του.

Ετσι κύλησε και η νέα μας συνάντηση με αφορμή την προβολή της «Βίκι Κριστίνα Βαρκελώνη».

• Πολύ πρωινός είσαι σήμερα. Δεν κουράστηκες με τις τόσες συνεντεύξεις;

«Οχι, δεν είναι αυτό. Εχω συνηθίσει να ξυπνώ πρωί. Γιατί όταν γυρίζεις μια ταινία, χρειάζεται να σηκώνεσαι νωρίς. Αλλά και όταν είναι μέρες ελεύθερες, εξακολουθείς να ξυπνάς νωρίς. Η συνήθεια, βλέπεις».

• Βλέποντας την ταινία σκέφτεσαι τους ανθρώπους, όπως η Κριστίνα, που έχουν καλλιτεχνικές φιλοδοξίες αλλά που, κάποια στιγμή, ανακαλύπτουν πως δεν έχουν αρκετό ταλέντο...

«Ναι, αυτό είναι ένα θέμα που με απασχολούσε εδώ και χρόνια. Είναι θλιβερό, νομίζω, ότι στον κόσμο υπάρχουν τόσοι άνθρωποι που έχουν αισθήματα, ευαισθησίες, ποιητικές εξάρσεις και θέλουν να τα εκφράσουν αλλά δεν μπορούν. Δεν έχουν μουσικό ταλέντο, ταλέντο ζωγραφικής ή λογοτεχνικό· κι όμως, έχουν τα αισθήματα και πρέπει να είναι τρομερό να βρίσκεσαι σε τέτοια κατάσταση. Μερικές φορές μου συμβαίνει και μένα, να θέλω να εκφράσω κάτι και να μην μπορώ, να βρίσκομαι σε αδιέξοδο. Αυτό μου συμβαίνει πιο τακτικά στη μουσική. Γιατί είμαι κακός μουσικός - και δεν το λέω αυτό στα αστεία: παίζω σε συναυλίες σχεδόν σ' όλο τον κόσμο, κι αυτό μόνο και μόνο επειδή είμαι διάσημος στον κινηματογράφο».

• Τα καταφέρνεις, όμως, πολύ καλά...

«Αν δεν ήμουν διάσημος, πίστεψέ με, κανένας δεν θα με ήθελε, γιατί στη μουσική είμαι στην πραγματικότητα -και μη γελάς...- χειρότερος κι από μετριότητα. Αλλά θέλω τόσο πολύ να είμαι καλός μουσικός. Ακούω τόσους καλούς σολίστες και θέλω να παίζω σαν κι αυτούς, και κλείνω τα μάτια μου και κινώ το κορμί μου, αλλά δεν μου βγαίνει και είναι τόσο θλιβερό. Ξέρω πως υπάρχουν εκατομμύρια όπως η Κριστίνα που έχουν αυτά τα αισθήματα, αλλά δεν μπορούν να τα εκφράσουν όπως θα ήθελαν. Κι αυτό συχνά καταστρέφει τη ζωή τους, γιατί σπαταλούν το χρόνο τους προσπαθώντας να επιτύχουν σε κάτι που, στην πραγματικότητα, δεν μπορούν».

• Στην ταινία πάντως το απέδωσες πολύ καλά, μαζί μάλιστα με κάποιον αισθησιασμό. Αυτό οφείλεται στο σενάριο ή στους ηθοποιούς σου;

«Δεν είχα δει την Πενέλοπε (Κρουζ) σε καμιά ταινία εκτός από το "Βόλβερ" του Αλμοδόβαρ. Κι όταν την είδα είπα πόσο όμορφη, πόσο ασυνήθιστη, πόσο εκπληκτική, πόσο χαρισματική και μεγάλη ηθοποιός είναι! Οταν μου τηλεφώνησε και μου είπε πως έμαθε ότι θα γύριζα μια ταινία στην Ισπανία και ήθελε να παίξει κι αυτή, ήταν σαν να κέρδισα το λαχείο. Και βέβαια, είπα αμέσως το "ναι" και έγραψα το ρόλο γι' αυτήν. Κι έτσι είχα την Πενέλοπε. Η Σκάρλετ (Γιόχανσον) είναι φίλη. Και οι δύο τους είναι από τις πιο όμορφες, σέξι γυναίκες που υπάρχουν σήμερα στον κινηματογράφο και ήμουν τυχερός που τις είχα. Οι συνθήκες δουλειάς ήταν πολύ καλές. Η Σκάρλετ και η Πενέλοπε ήταν εκεί στο πλατό από τις 8 το πρωί, πίναμε καφέ και κουβεντιάζαμε...».

• Τι σε έκανε να διαλέξεις να υπάρχει και αφήγηση; Μου θύμισε τις βουβές κωμωδίες, όπου υπήρχαν γραμμένα τα ενδιάμεσα σχόλια...

«Από τη στιγμή που άρχισα να γράφω το σενάριο, μου φάνηκε σαν ένα παραμύθι για αυτά τα δύο κορίτσια. Ολα αυτά τα χρόνια που γυρίζω ταινίες, είτε μιλώ απευθείας ο ίδιος στο κοινό είτε βάζω κάποια αφήγηση, γιατί το είχα συνηθίσει όταν ήμουν stand-up κωμικός, έβγαινα στη σκηνή και μιλούσα απευθείας στους ακροατές. Κι έχω την τάση να το κάνω και στις ταινίες, να μιλώ είτε ο ίδιος, είτε κάποιος άλλος χαρακτήρας, είτε ο αφηγητής».

• Με όλο αυτό τον κόσμο, ήταν δύσκολο το γύρισμα στη Βαρκελώνη;

«Οχι, καθόλου. Ολοι ήταν πολύ συνεργάσιμοι, ακόμη και όταν είχαμε μεγάλο πλήθος. Ηταν ώρες που είχαμε πάνω από 200 άτομα να παρακολουθούν το γύρισμα και όταν έφτανε η στιγμή να αρχίσουμε και τους έλεγα σσσσσς... γινόταν πλήρης σιωπή. Αντίθετα, αν έκανα κάτι τέτοιο στη Νέα Υόρκη θα μου έριχναν πράματα... (γέλιο). Οχι, όχι στη Βαρκελώνη ήταν υπέροχα. Πολλοί μας προσφέρανε δωρεάν τα μαγαζιά ή τα σπίτια τους για γύρισμα. Κι επειδή δεν είχαμε και πολλά χρήματα, αυτό μας βοήθησε. Γι' αυτό έχουμε εκατοντάδες ευχαριστίες στους τίτλους της ταινίας στο φινάλε».

• Οταν γράφεις ένα σενάριο, αντλείς από τον εαυτό σου και τα δικά σου προβλήματα;

«Οχι, ορισμένοι νομίζουν πως είναι έτσι, αλλά δεν είναι. Οταν τελειώνω μια ταινία, κλείνομαι στο δωμάτιό του κι αρχίζω να γράφω την επόμενη. Αλλά δεν σκέφτομαι για κάτι που έχει σχέση με μένα. Αν σκεφτόμουν μια ταινία μυστηρίου και εγκλημάτων ή ένα μιούζικαλ, θα τη γύριζα. Είναι δύσκολο να βρεις ιδέες. Ορισμένοι πιστεύουν πως θέλω να πω κάτι για τη δική μου ζωή ή πως υπάρχει κάποιος λόγος γιατί γυρίζω μια ταινία π.χ. αστυνομική επειδή η προηγούμενη ήταν κωμωδία. Προσπαθούν πάντα να βρουν κάποια εξήγηση, αλλά δεν είναι έτσι. Αν σκεφτόμουν δέκα αστυνομικές ταινίες στη σειρά, θα γύριζα δέκα τέτοιες ταινίες ή δέκα ρομαντικές κωμωδίες. Δεν θα μ' ένοιαζε».

• Ποια είναι η εμπειρία σου, έπειτα από τέσσερις ταινίες στην Ευρώπη;

«Μου αρέσει και με ικανοποιεί. Γιατί όταν άρχιζα την επαγγελματική μου καριέρα, όλοι της ομάδας μου αγαπούσαμε τον ευρωπαϊκό κινηματογράφο. Αυτές τις ταινίες βλέπαμε και αγαπούσαμε. Και όλοι μας θέλαμε να γίνουμε ευρωπαίοι σκηνοθέτες. Αλλά ήμασταν Αμερικανοί κι είχαμε διαφορετικό σύστημα για να φτιάχνουμε ταινίες και χρειάστηκε να περάσουν αρκετά χρόνια για να πω ότι κάνω ταινίες μ' αυτό τον τρόπο. Μπορώ να εργάζομαι με την Πενέλοπε και τον Χαβιέ και να γυρίζω, μέχρι σ' ένα βαθμό, σε άλλη γλώσσα και σε άλλη χώρα. Και τώρα, έπειτα από τέσσερα χρόνια στην Ευρώπη, θα ήθελα να γυρίσω ταινίες και στην Ιταλία και στη Γαλλία».

Χαρισματικοί, όμορφοι και αγγλομαθείς

• Πώς τα πήγατε με τον Μπαρδέμ;

«Πίστευα ότι ήταν μεγάλος ηθοποιός, απλά δεν ήξερα αν μπορούσα να τον πάρω σε ταινία μου. Και τώρα πια βλέπω πόσο αδύνατο θα ήταν να γυρίσω μια τέτοια ταινία αν δεν είχα τον Χαβιέ και την Πενέλοπε. Δεν ξέρω πολλούς ισπανούς ηθοποιούς που να είναι και τόσο χαρισματικοί όσο αυτοί και να μιλούν και αγγλικά. Και είναι και όμορφοι. Ημουν τυχερός».

• Γιατί είναι τόσοι απογοητευμένοι οι Αμερικανοί όταν έρχονται στην Ευρώπη, όπως δείχνουν να είναι τα κορίτσια στην ταινία;

«Για τους Αμερικανούς η Ευρώπη είχε πάντα μια αίγλη. Τη βλέπουν σαν ένα χώρο ρομαντικό, μυστηριώδη, σεξουαλικά ελεύθερο, μποέμικο και προοδευτικό. Αν τη συγκρίνεις με τα τελευταία οκτώ χρόνια στην Αμερική και με όσα έχουμε περάσει, η Ευρώπη είναι για μας παράδεισος. Αλλωστε και οι ευρωπαϊκές ταινίες ήταν πολιτιστικά πιο προχωρημένες, σεξουαλικά πιο ανοιχτές, πιο σοφιστικέ, πιο ώριμες, αντίθετα με τις δικές μας που φτιάχνονταν με στόχο τα λεφτά, ήταν ταινίες φυγής. Γι' αυτό όταν οι Αμερικανοί έρχονται στην Ευρώπη αισθάνονται πως εδώ υπάρχει μια πιο βαθιά ζωή, πιο καλλιτεχνική, αλλά και πιο περιπετειώδης απ' ό,τι στις Ηνωμένες Πολιτείες. Και πιστεύω, για τους περισσότερους αυτό αληθεύει».

• Τη νέα σου ταινία θα τη γυρίσεις στη Νέα Υόρκη;

«Ναι, και θα σου πω γιατί: Υπήρχαν φήμες πως θα γινόταν απεργία των ηθοποιών στην Ευρώπη. Και οι παραγωγοί μού είπαν πως έπρεπε να βρω μια ιστορία που να εκτυλίσσεται στη Νέα Υόρκη και ν' αφήσουμε την άλλη ταινία, που ήθελα να γυρίσω στην Ισπανία, για αργότερα. Ενας άλλος λόγος ήταν πως δεν μπορούσα να πάω στην Ευρώπη σ' αυτή τη χρονική περίοδο γιατί τα παιδιά μου θα πήγαιναν στο σχολείο. Κι έτσι αποφάσισα να γυρίσω την επόμενη ταινία μου στη Νέα Υόρκη».

• Ποιοι θα παίζουν;

«Η Εβαν Ρέιτσελ Γουντ, ο Εντ Μπέγκλι Τζούνιορ και η Πατρίσια Κλάρκσον, η οποία παίζει και σ' αυτή την ταινία. Πάντως στα τέσσερα χρόνια που έλειπα, έγινε πολύ ακριβό το γύρισμα στη Νέα Υόρκη. Υπάρχει μεγάλη κρίση. Δυστυχώς, πολλά από τα λεφτά που ξοδεύω δεν φαίνονται στην ταινία, πάνε σε άλλα πράματα...».

ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ / 7 - 28/09/2008

What’s up with Woody Allen?

He keeps making them, but the films of Woody Allen no longer captivate even the great man himself

From The Times, May 15, 2008

James Mottram

When Mike Leigh was asked whether he liked the work of his fellow director Woody Allen, he responded in a way that many of us have been secretly thinking too: “Radio Days would be on my desert island with me, but if you wanted to subject me to excruciating torture, you’d send me there with a copy of Match Point. I wouldn’t survive 24 hours.”

Match Point (2005) may have earned Allen his 21st Oscar nomination – for Best Original Screenplay – but this did not hide the fact that his once-great works have given way to a series of below-par films.

This weekend Vicky Cristina Bar-celona, the 38th film of Allen’s 42-year career, has its premiere at the Cannes Film Festival, in an out-of-competition slot. The story of two American students on holiday in Spain, it stars three of Hollywood’s hottest current stars: the recent Oscar winner Javier Bardem, Penélope Cruz and, for a third time, Scarlett Johansson.

Yet when I ask him how he feels about the film now that it is heading to Cannes, the response is distinctly automatic pilot. “I never think about a film once it’s finished and I’m almost finished filming another one. I never give it a second thought. It was finished last summer and now it’s this summer.”

Next Friday his previous work, Cassandra’s Dream, is released in Britain. It’s his third movie in a row to be set in London, after Match Point and Scoop.

Now 72, Allen is well past retirement age but has no intention of stopping. “I would consider it,” he says, “but it’s not something imminent.” The trouble is, though, does anyone care any more? As a friend of mine said to me, “These days being a fan of Woody Allen is like supporting England: you’re nostalgic for the glory days, you go in with hope and you end up being disappointed.”...