ΛΕΝ ΓΟΥΑΪΖΜΑΝ «Ολική επαναφορά»

Οι ταινίες «δυστοπίας» στο μεγαλύτερό τους μέρος καταχωρούνται υπό τον γενικό τίτλο της επιστημονικής φαντασίας. Η δυστοπία, είναι έννοια αντιθετική της ουτοπίας και μια τέτοια κινηματογραφική κατασκευή μπορεί να έχει διαφορετικά σημεία εκκίνησης. Μπορεί μια ταινία να στέκεται απαντητικά σε ένα θεωρητικό, ουτοπικό κοινωνικό όραμα... ή μπορεί να περιγράφει, γενικά και αόριστα, όψεις ενός απευκταίου κοινωνικού περιβάλλοντος... ή τέλος, να εστιάζει την κριτική της σε υπάρχοντα προβλήματα και σε υπάρχουσες συμπεριφορές στην υπάρχουσα κοινωνία. «Είσαι ικανοποιημένος για το πώς έγινε η ζωή σου;» ακούγεται στην ταινία του Γουάιζμαν που κατασκευάζει μια φαντασιακή εικόνα στην οποία τα προβλήματα αυτά παρουσιάζονται αναγνωρίσιμα, μεγεθυμένα ως προς την μελλοντική τους προοπτική, εάν, η κοινωνία (μας) συνεχίσει να πορεύεται την ίδια πορεία.

ΕΡΝΣΤ ΛΟΥΜΠΙΤΣ «Νινότσκα»

Πλημμυρίδα αγοραίου αντικομουνισμού, ασύστολα χοντροκομμένου, που επικαλύπτει πλήρως την όποια μπουρζουά «κομψότητα» της ταινίας και το όποιο, μορφικού κάλλους, «άγγιγμα του Λούμπιτς». Ο φτηνιάρικος αντικομμουνισμός παρών σε κάθε πλάνο και κάθε σκηνή, καθιστά τον άξονα της ρομαντικής ερωτικής ιστορίας ανάμεσα στους δύο πρωταγωνιστές, τουλάχιστον επίφαση της αντισοβιετικής προπαγάνδας. Η κωμωδία του Λούμπιτς, κεφαλαιοποιώντας τη θρυλική μυστικιστική κινηματογραφική περσόνα της σοβαρής Γκάρμπο είναι «πολύ αστεία και απολαυστική - όπως αναφέρει κάποιο μπλογκ. Μόνο που αν, αυτός που την παρακολουθεί είναι φανατικός κομμουνιστής δεν πρόκειται να διασκεδάσει καθόλου». Δεν είναι ζήτημα συνειδητοποιημένου κομμουνιστή θεατή ή αριστερούλη του ευρωενωσιακού φιλελευθερισμού ή άλλου τύπου μικροαστού...

ΓΟΥΝΤΙ ΑΛΕΝ «Στη Ρώμη με αγάπη»

Προορισμός της φετινής «πενθήμερης» του Γούντι Αλεν η Ρώμη. Μετά το Λονδίνο «MATCH POINT» (2005), τη Βαρκελώνη «VICKY CHRISTINA BARCELONA» (2008) και τελευταία το Παρίσι «ΜΕΣΑΝΥΧΤΑ ΣΤΟ ΠΑΡΙΣΙ» (2011), το ετήσιο πρόγραμμα εκδρομών στην Ευρώπη, τον έφερε στην καρδιά της αιώνιας πόλης, όπου - υπό τους ήχους του αθάνατου «Volare»- οι τουριστικές ατραξιόν, τα αρχαία και οι φημισμένες ταράτσες της που βλέπουν στην Πιάτσα ντι Σπάνια, συνθέτουν το σκηνογραφικό φόντο των τεσσάρων, ανεξάρτητων και αυτόνομων ιστοριών της σπονδυλωτής του ταινίας (κατ' εξοχήν ιταλικό είδος!). Ιστορίες που θα μπορούσαν κάλλιστα να διασταυρώνονται στα σοκάκια του Τραστέβερε, αλλ' όμως ποτέ δεν «υφαίνονται» μαζί. Στη φετινή εκδρομή και 44^ηταινία του, ο ίδιος ο Γούντι Αλεν στέκεται πίσω και μπροστά στην κάμερα. Ωστόσο δυστυχώς το φιλμ σαν σύνολο (ίσως, το χειρότερό του...) δίνει την αίσθηση του αυτόματου πιλοταρίσματος με ελάχιστα μόνο ενσταντανέ στιγμιαίων συμπαθητικών εξάρσεων...

69ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ ΒΕΝΕΤΙΑΣ: Σαϊεντολογία, «μπράβο» και σφυρίγματα...

• Χειροκροτήματα για το «The master» του Πολ Τόμας Αντερσον, αποδοκιμασίες για τον δύστροπο Χόακιν Φίνιξ. Δίχασε το «To the wonder» του Τέρενς Μάλικ

«Μη γυρνάς την πλάτη στους φωτογράφους», θα μπορούσε να λέει ο Πολ Τόμας Αντερσον στον Χοακίν Φίνιξ.

Το νέο επικό δράμα του Πολ Τόμας Αντερσον «The master» ήταν η ταινία που αναμενόμενα προσέλκυσε το μεγαλύτερο μέρος του κοινού μέσα στις πέντε πρώτες ημέρες διεξαγωγής του 69ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας. Τουλάχιστον τρεις sold out προβολές πραγματοποιήθηκαν για την οσκαρικής φιλολογίας ταινία του σκηνοθέτη που επικεντρώνεται στην αμφιλεγόμενη θρησκεία της Σαϊεντολογίας, με πρωταγωνιστές τον Φίλιπ Σέιμουρ Χόφμαν και τον Χοακίν Φίνιξ.

Ακάθεκτο συνεχίζει το 35χρονο Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους της Δράμας

Τα 35 του κλείνει φέτος το Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους της Δράμας (και τα 18 το Διεθνές Τμήμα του) που θα διεξαχθεί από 17 - 22 Σεπτεμβρίου στο πιο δυσμενές κλίμα, τόσο για τον κινηματογράφο, όσο και για τις λαϊκές κατακτήσεις γενικά, των τελευταίων δεκαετιών. Παρ' όλ' αυτά, οι «μικρομηκάδες» δεν το βάζουν κάτω και επιμένουν να κάνουν σινεμά σε ακόμη δυσκολότερες από τις ήδη άθλιες συνθήκες, που έτσι κι αλλιώς επικρατούσαν στην ελληνική οπτικοακουστική πραγματικότητα. Ετσι, στη φετινή διοργάνωση θα προβληθούν 84 ελληνικές ταινίες μικρού μήκους από τις 209 που υποβλήθηκαν στο Εθνικό Διαγωνιστικό Τμήμα, δηλαδή, «συμμετοχή ρεκόρ», όπως τη χαρακτηρίζει το φεστιβάλ, δεδομένων των δύσκολων συνθηκών. Οι διοργανωτές προϊδεάζουν ότι οι φετινές παραγωγές «διακρίνονται για την ποιότητά τους, αλλά και την έμφαση που δίνουν οι δημιουργοί τους στην ταλανισμένη από την κρίση Ελλάδα και στις ανθρώπινες σχέσεις όπως αυτές διαμορφώνονται σε μια χώρα που δοκιμάζεται: ανεργία, φτώχεια, άστεγοι, έξαρση του εθνικισμού, οικογένεια, εργασιακές σχέσεις, "φακελάκια", jobinterviews» (σ.σ. συνεντεύξεις για δουλειά)».

Αφιέρωμα στον Θ.Αγγελόπουλο στο Φεστιβάλ Βενετίας

Το καστ και ο σκηνοθέτης του «Μετά τον Μάη»   (Φωτογραφία:  Associated Press )

Ένα αφιέρωμα στον Θόδωρο Αγγελόπουλο στην αίθουσα του Fondazione Ente dello Spettacolo, στο ξενοδοχείο Excelsior, προστέθηκε στο πλαίσιο της 69ης Μόστρας του κινηματογράφου της Βενετίας. Σε αυτό προβλήθηκε μια μικρού μήκους ταινία με αποσπάσματα από το έργο του Έλληνα σκηνοθέτη, ενώ για τον σκηνοθέτη μίλησαν ξένοι μελετητές, φίλοι και συνεργάτες του Αγγελόπουλου. Ανάμεσα στους ομιλητές και ο Γουόλτερ Ραγκλ, προσωπικός φίλος του σκηνοθέτη, διευθυντής της εταιρείας Trigon Film Foundation και διανομέας των ταινιών του στην Ελβετία.

«Σκανδαλίζει» ξανά το φεστιβάλ Βενετίας

Κυνηγάει το σκάνδαλο τα μεγάλα φεστιβάλ ή, μήπως τα μεγάλα φεστιβάλ κυνηγούν το σκάνδαλο; Από τότε που ξεκίνησαν, φεστιβάλ όπως εκείνο των Κανών ή αυτό της Βενετίας, δείχνουν να επιζητούσαν το σκάνδαλο. Άλλοτε με διάφορες στάρλετ που εμφανίζονταν ημίγυμνες ή και γυμνές, άλλοτε με ταινίες-πρόκληση [φτάνει να αναφέρω την περίπτωση της ταινίας «Το μεγάλο φαγαπότι» του Φερέρι στις Κάνες]. Ετσι και φέτος, η Βενετία είχε τα, έστω και μικρά, σκάνδαλά της: με την προβολή [στο τμήμα «Μέρες των Δημιουργών] της ταινίας «Το βάρος» του Κορεάτη Τζέο Κίου-Χουάν, που με σκηνές νεκροφιλίας και άλλες άγγιξε τα όρια της πορνογραφίας, προκαλώντας μέρος του κοινού, ενώ, ακόμη και στο διαγωνιστικό τμήμα είχαμε τη σκηνή αυνανισμού της πρωταγωνίστριας με ένα σταυρό που παριστάνει τον Εσταυρωμένο στην ταινία «Παράδεισος: πίστη» του Ούλριχ Ζάιντελ.