Νέες ταινίες: Ενα δραματικό φιλμ για μια ώριμη σχέση και δύο σπουδαίες ερμηνείες

Ο Τομ Κόρτνεϊ και η Σάρλοτ Ράμπλινγκ στην ταινία του Αντριου Χέι.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΠΟΥΡΑ, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 28.10.2015
Δύο σπουδαίοι ηθοποιοί, η Σάρλοτ Ράμπλινγκ και ο Τομ Κόρτνεϊ, βετεράνοι του ευρωπαϊκού σινεμά, δίνουν όγκο, αλλά και δραματικό βάθος, στο φιλμ του Αντριου Χέι «45 χρόνια» ( *** 1/2). Το σενάριό του είναι καλογραμμένο, η σκηνοθεσία του αθόρυβη και η ένταση υπόκωφη. Η Κέιτ και ο Τζεφ ζουν σε μια κωμόπολη της Αγγλίας, μόνοι με τον σκύλο τους γιατί δεν απέκτησαν παιδιά, και ετοιμάζονται να γιορτάσουν τα 45 χρόνια έγγαμης συμβίωσής τους, με επισημότητα που θα ταίριαζε σε γαμήλια δεξίωση.

Νέες ταινίες: Μαύρη κωμωδία σε κάτασπρο φόντο και Στρίντμπεργκ χωρίς ψυχή

 

Το σκηνικό και οι καταστάσεις στο «Με σειρά εξαφάνισης» θυμίζουν το «Fargo» 

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΠΟΥΡΑΣ, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 2/4/2015
 Οι πρεμιέρες σημειώνουν ρεκόρ (μετρήσαμε 10!), ελάχιστες όμως αξίζουν αληθινά την προσοχή μας. Η καλύτερη, «Με σειρά εξαφάνισης» (***), που δίνει γεύση στο νηστήσιμο μενού της κινηματογραφικής μας εβδομάδας, έρχεται από τη Νορβηγία. Πρόκειται για ιστορία εκδίκησης εμποτισμένη με μαύρο χιούμορ. Κάποιες στιγμές είναι ολοφάνερο πως ο δημιουργός της, Χανς Πέτερ Μόλαντ, εμπνέεται από το «Fargo» των αδελφών Κοέν.

Αρμύρα και πλαστελίνη για το Πάσχα

Του Δημητρη Mπουρα, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, Tετάρτη, 12 Aπριλίου 2012

• Πειρατές ***
• ANIMATION
• Σκηνοθεσία: Πίτερ Λορντ

ΚΡΙΤΙΚΗ. Η καλύτερη επιλογή για μικρούς και για μεγάλους από τις νέες ταινίες είναι το animation «Πειρατές» που κάνει πρεμιέρα την Κυριακή του Πάσχα. (Πριν από την έξοδό σας, σώφρον θα ήταν να βεβαιωθείτε για την πρεμιέρα των ταινιών αυτές τις ημέρες. Πολλοί κινηματογράφοι δεν λειτουργούν Μεγ. Παρασκευή, Μεγ. Σάββατο,, αλλά και Κυριακή του Πάσχα). Στο διά ταύτα, στους χειροποίητους «Πειρατές» που δημιουργήθηκαν από πλαστελίνη στα βρετανικά στούντιο Aardman («Γουάλας και Γκρόμιτ») και «ζωντάνεψαν» με την τεχνική του stop motion. Ο παραγωγός και σκηνοθέτης Πίτερ Λορντ άφησε τη φαντασία του να τον οδηγήσει στην αρμύρα των τροπικών θαλασσών χωρίς να χάσει το βρετανικό του χιούμορ. (Δυστυχώς η ταινία προβάλλεται μόνον μεταγλωττισμένη.) Ενας κουρσάρος της συμφοράς, ο Πειρατής Καπετάνιος, και η κουστωδία του θα γίνουν πρωταγωνιστές μιας ξεκαρδιστικής περιπέτειας στην οποία θα εμπλακούν και πρόσωπα υπεράνω πάσης υποψίας: ο Κάρολος Δαρβίνος, που είναι σε νεαρή ηλικία αλλά και θύμα κεραυνοβόλου έρωτα, και η βασίλισσα Βικτωρία, που εκτός από τους άγριους πειρατές την τρέμουν και τα υπό εξαφάνιση άγρια ζώα του πλανήτη.

Το θρίλερ και ο αληθινός πλούτος της ζωής

ΚΡΙΤΙΚΗ ΤΑΙΝΙΩΝ

Και τα σπουργίτια τραγουδούν ***

Του Δημητρη Μπουρα, Η Καθημερινή, 18/12/2008

Σινεφίλ. Σκηνοθεσία: Μαγίντ Μαγιντί. Ερμηνεία: Ρεζά Ναγί, Μαριάμ Ακμπαρί, Νεσάτ Ναζαρί, Καμράν Ντεχζάν.

Η τελευταία ταινία του Ιρανού Μαγίντ Μαγιντί εκτυλίσσεται σαν μια παραβολή γύρω από το νόημα της ζωής. Ενας μεροκαματιάρης, που περνάει από μια δοκιμασία μέχρι να ανακαλύψει πού βρίσκεται ο αληθινός πλούτος, μοιάζει σαν τυφλός που βρήκε ξαφνικά το φως του. Ο Μαγιντί αρχίζει με μια αναφορά στον Θεό και καταλήγει σ’ ένα ονειρικό φινάλε, όπου ο ήρωάς του ξυπνάει λυτρωμένος έπειτα από έναν αλλόκοτο εφιάλτη. Το σκηνικό είναι ρεαλιστικό και η πρόθεση του Μαγιντί να δημιουργήσει έναν παράλληλο μαγικό κόσμο κάτι περισσότερο από διάχυτη. Είναι το στοιχείο που χαρακτηρίζει τη σκηνοθεσία του, δίνοντας ιδιαίτερο τόνο και χρώμα στην ταινία.

Η ιστορία αρχίζει σαν παραλλαγή του «Κλέφτη ποδηλάτων» και κλιμακώνεται άλλοτε σαν θρίλερ και άλλοτε σαν μια αλληγορία, με κεντρικό πρόσωπο έναν φτωχό άνθρωπο που αντιδρά διαρκώς μικρόψυχα στη γενναιοδωρία της τύχης. Ο Καρίμ, ένας εργάτης σε φάρμα στρουθοκαμήλων, χάνει τη δουλειά του όταν μια στρουθοκάμηλος το σκάει. Απελπισμένος την ψάχνει παντού, οργώνοντας τη γύρω περιοχή με το μοτοποδήλατό του, αλλά το μόνο που βρίσκει είναι ένα αυγό. Ενα δείγμα μεγαλοψυχίας του πουλιού με την παροιμιώδη ανοησία, που, παρότι δεν μπορεί να πετάξει, βρήκε την ελευθερία του. Στη συνέχεια, ο κουτοπόνηρος Καρίμ, που πρέπει άμεσα να αγοράσει ένα ακουστικό βαρηκοΐας για την κόρη του, ανακαλύπτει πως μπορεί να βγάλει πολλά χρήματα στην Τεχεράνη κάνοντας μεταφορές με το δίτροχό του... Ο κόσμος τον οποίο διασχίζει ο φτωχός και στη συνέχεια άπληστος άνδρας είναι γεμάτος από αντιθέσεις: ο μεγάλος απέναντι στο παιδί, που διακρίνει ένα πνεύμα συλλογικότητας και συνεργασίας. Η πόλη, που αλλάζει με γοργούς ρυθμούς απέναντι στη φύση, που μοιάζει με παράδεισο. Η στρουθοκάμηλος απέναντι στο λιλιπούτειο σπουργίτι.

Προβάλλονται επίσης:

Το σίκουελ του animation «Μαδαγασκάρη 2» (** 1/2) που δεν είναι το ίδιο διασκεδαστικό με την πρώτη ταινία. Στο «Μια νύχτα Χριστουγέννων» του Αρνο Ντεπλεσέν, μια γυναίκα που πάσχει από λευχαιμία αναζητάει δότη μυελού ανάμεσα στα μέλη της οικογένειά της. Με Κατρίν Ντενέβ, Κιάρα Μαστρογιάνι, Ματιέ Αμαλρίκ. Η «Απόδραση από τη χαμένη πόλη» είναι μια περιπέτεια φαντασίας με τον Μπιλ Μάρεϊ και τον Τιομ Ρόμπινς.

«Η πρώτη μου φορά»

Στο ερώτημα «τελικά είμαι ασθενής ή απλά είμαι έγκυος;» η Μαρία Λεωνίδα δίνει την πειστικότερη απάντηση. Η σκηνοθέτις στο ντοκιμαντέρ της «Η πρώτη μου φορά» (***) παρακολουθεί τον τρόπο με τον οποίο τέσσερις γυναίκες βλέπουν το σώμα τους και τη ζωή τους να αλλάζει. Καταγράφει τις αμφιβολίες, το παραξένεμα, τους φόβους, τις αγωνίες και τις συγκινήσεις, τα λογικά και παράλογα μιας εννιάμηνης διαδικασίας όπου η αναμονή και η αβεβαιότητα βαδίζουν παράλληλα με την οξυμένη ευαισθησία και τρυφερότητα. Ολα είναι ίδια και ταυτόχρονα εντελώς διαφορετικά. Ραχοκοκαλιά της ταινίας το προσωπικό ημερολόγιο της σκηνοθέτιδας, διάχυτες σκέψεις και σημειώσεις από εκείνη την «πρώτη φορά».

Η αλήθεια των αφηγήσεων δεν «βαραίνει» την ταινία. Η ματιά είναι φρέσκια, ανάλαφρη και παιγνιώδης, τα αισθήματα ειλικρινή. Η εμπειρία μεταφέρεται με αγάπη, αμεσότητα, αγχολυτική - συμφιλιωτική διάθεση, λογική και ευαισθησία.

Εφιάλτης δίχως σκιές

Στην ταινία του Φ. Μερέιγες ο κόσμος βυθίζεται σε ένα λευκό σκοτάδι. Περί τυφλότητος **

Του Δημήτρη Μπούρα, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, Πέμπτη, 16 Oκτωβρίου 2008

Σινεφίλ

Σκηνοθεσία: Φερνάντο Μερέιgες. Ερμηνεία: Τζουλιάν Μούθρ, Μαρκ Ράφαλο, Γκαέλ Γκαρσία Μπερνάλ, Ντάνι Γκλόβερ, Αλίτσε Μπράγκα, Ντον ΜακΚέλαρ

Μια άγνωστη επιδημία, που μεταδίδεται σαν την πανούκλα, τυφλώνει τους ανθρώπους βυθίζοντάς τους σε ένα άσπρο... σκοτάδι. Την ώρα της κρίσης, ένα εκτυφλωτικό φως σβήνει τα πάντα από το οπτικό τους πεδίο και τους οδηγεί μακριά από τον παράδεισο των χρωμάτων και των σκιών. Οι τυφλοί, που ολοένα πληθαίνουν, είναι σαν τους αμαρτωλούς που ρίχνονται ο ένας μετά τον άλλον στο καθαρτήριο. Ο κόσμος μπροστά στα άχρηστα μάτια των ανθρώπων είναι σαν μια λευκή σελίδα που πρέπει να γραφεί από την αρχή. Γύρω από αυτόν τον πυρήνα πλέκεται το «Περί τυφλότητος» του νομπελίστα Ζοζέ Σαραμάγκου - ένα πυκνό μυθιστόρημα που κυλάει σαν αφήγημα επιστημονικής φαντασίας. Το βιβλίο (εκδόσεις Καστανιώτη) έγινε σενάριο από τον Καναδό Ντον ΜακΚέλαρ (ο σκηνοθέτης της «Τελευταίας νύχτας στον κόσμο») και στη συνέχεια σκηνοθετήθηκε από τον Βραζιλιάνο Φερνάντο Μερέιγες («Επίμονος Κηπουρός», «Η πόλη του Θεού»).

Η ταινία είναι ένας κύκλος που ανοίγει και κλείνει σε μια σύγχρονη μητρόπολη, απροσδιόριστη γεωγραφικά. Ενας άνθρωπος χάνει ξαφνικά το φως του. Τον ακολουθούν ένας δεύτερος και ένας τρίτος... Σε λίγες μέρες οι τυφλοί κυκλοφορούν στους δρόμους σαν μολυσμένα ζόμπι προκαλώντας πανικό. Η επιστήμη είναι ανίκανη να δώσει λύση και η κυβέρνηση στοιβάζει τους μολυσμένους από την «λευκή πανούκλα» σε νοσοκομεία - στρατόπεδα συγκέντρωσης. Η ζωή εκεί δεν διαφέρει και πολύ από τη ζωή όλων όσοι συμμετέχουν σε τηλεοπτικά ριάλιτι τύπου survival. Οι μόνοι που συνεχίζουν να βλέπουν είναι οι στρατιώτες που φρουρούν αυτό το οργουελικό σκηνικό και μια γυναίκα - μεσσίας που θα οδηγήσει μια ομάδα τυφλών στην έξοδο από αυτή τη δυστοπία.

Το μεγαλύτερο μέρος της ταινίας κυλάει αδιάφορα στους κλειστούς χώρους ενός νοσοκομείου όπου ο Μερέιγες επιχειρεί να αρθρώσει μια αλληγορία παρατηρώντας την ανθρώπινη συμπεριφορά σε συνθήκες απόλυτης κυριαρχίας του ενστίκτου. Η ρήση που θέλει τον μονόφθαλμο να υπερισχύει του τυφλού αντιστρέφεται στη διάρκεια αυτού του εφιάλτη. Βασιλιάς στο βασίλειο των τυφλών δεν είναι η γυναίκα του βλέπει (η Τζούλιαν Μουρ ενσαρκώνει τη σύζυγο ενός οφθαλμίατρου, που παριστάνει την τυφλή για μην τη χωρίσουν από τον άντρα της), αλλά ένας νεαρός με αγγελικό πρόσωπο (Γκαέλ Γκαρσία Μπερνάλ) και χωρίς ηθικές αναστολές.

Με λίγα λόγια, από την υπαρξιακή «Πανούκλα» του Καμύ περνάμε στον «Αρχοντα των μυγών» του Γκόλντινγκ, καθώς ρίχνονται στον αέρα σαν πυροτεχνήματα ερωτήματα του τύπου, είναι στη φύση του ανθρώπου η αλληλεγγύη; Στο Γκόλντινγκ οι πρωταγωνιστές είναι παιδιά, εδώ οι τυφλοί, που θεωρούνται, κατά τεκμήριο, ακίνδυνοι. Ολα αυτά, όμως, αφορούν κυρίως τις προθέσεις μιας ταινίας χωρίς κέντρο βάρους και κλιμάκωση.

Είμαι η Κούβα *****

Του Δημητρη Μπουρα, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, Πέμπτη, 9 Oκτωβρίου 2008

Σινεφίλ. Σκηνοθεσία: Μιχαήλ Καλατόζοφ. Ερμηνεία: Ραούλ Γκαρσία, Λουθ Μαρία Κογιάθο, Σέρτζιο Κοριέρι.

Το «Είμαι η Κούβα» ανήκει σε ένα σπάνιο είδος ταινιών που σε αιφνιδιάζουν και σου αλλάζουν τον τρόπο που βλέπεις τον κόσμο γύρω σου, έστω για λίγα λεπτά της ώρας. Το «Είμαι η Κούβα» είναι το «Θωρηκτό Ποτέμκιν» της πιο παθιασμένης επανάστασης του εικοστού αιώνα. Ενας χείμαρρος λυρισμού για μια μεγάλη χίμαιρα.

Την εποχή της μεγάλης κρίσης στον Κόλπο των Χοίρων ένα σοβιετικό κινηματογραφικό συνεργείο με επικεφαλής τον Μιχαήλ Καλατόζοφ φτάνει στην Αβάνα μαζί με τον οπερατέρ του Σεργκέι Ουρουσέφσκι για σχεδιάσουν την πρώτη κουβανο-σοβιετική συμπαραγωγή. Απώτερος σκοπός ήταν μια προπαγανδιστική ταινία για νέα εποχή του Φιντέλ Κάστρο. Οι Κουβανοί ήλπιζαν στη δύναμη που μπορούσε να ασκήσει το σινεμά στις μάζες. Οι Σοβιετικοί εμπιστεύονταν τον Καλατόζοφ, που ήταν διάσημος στη Δύση μετά το «Οταν περνούν οι γερανοί».

Ο Καλατόζοφ εμπιστεύτηκε δυο ποιητές για να του γράψουν το σενάριο (τον Ευγένι Γεφτουσένκο και τον Ενρίκε Πινέδα Μπάρνετ) και αφέθηκε στον οίστρο του Ουρουσέφσκι (αυτή η ταινία τον κατατάσσει δικαιωματικά ανάμεσα στους τρεις - τέσσερις κορυφαίους διευθυντές φωτογραφίας από συστάσεως κινηματογράφου). Η επίσημη πρεμιέρα (1964) προκάλεσε σοκ. Οι Κουβανοί, που περίμεναν ένα έργο ρεαλιστικό, πάγωσαν από τις χορευτικές κινήσεις της κάμερας και εν γένει από το οπτικό στυλ και τις πλαστικές συνθέσεις των Καλατόζοφ - Ουρουσέφσκι. Οι Σοβιετικοί τρόμαξαν με την ελευθερία και την άνεση με την οποία οι δυο λαμπροί εκπρόσωποί τους στα διεθνή κινηματογραφικά σαλόνια αγνόησαν το σοσιαλιστικό ρεαλισμό και υιοθέτησαν ένα μοντέρνο στυλ. Επιπλέον, η παρουσία των Αμερικανών στην Κούβα στα χρόνια του Μπατίστα και η αμερικανική παρακμή περιγράφονταν με τρόπο πρωτόγνωρο (σήμερα, θα μιλούσαμε για φελινική τοιχογραφία). Η ταινία δεν λογοκρίθηκε αλλά μπήκε στη ναφθαλίνη μέχρι τις αρχές του ’90 οπότε οι Φράνσις Κόπολα και Μάρτιν Σκορσέζε την αποκατέστησαν τεχνικά και την έφεραν στο προσκήνιο.

Με δυο λόγια, το «Είμαι η Κούβα» είναι μια τιτάνια προσπάθεια των Καλατόζοφ - Ουρουσέφσκι να παρουσιάσουν το πάθος για τη ζωή σε μια έκρηξη λυρισμού, δίνοντας προτεραιότητα στη φόρμα. Η ζωή τούς δικαίωσε. Το «Eίμαι η Κούβα», πέρα από το επικαιρικό στοιχείο που αφορά το περιεχόμενο, συνοψίζει όλο το σινεμά μέχρι τις αρχές του ’60. Από τον Αϊζενστάιν και τον Ορσον Ουέλες μέχρι το φιλμ νουάρ και τη νεανική αμφισβήτηση των ταινιών του Νίκολας Ρέι.