«Το Παρίσι των εργατών με την Κομμούνα του θα γιορτάζεται πάντα σαν δοξασμένος προάγγελος μιας νέας κοινωνίας. Τους μάρτυρές της τους έχει κλείσει μέσα στη μεγάλη της καρδιά η εργατική τάξη. Τους εξολοθρευτές της τους κάρφωσε κιόλας η Ιστορία στον πάσσαλο της ατίμωσης απ' όπου δεν μπορούν να τους λυτρώσουν μήτε όλες οι προσευχές των παπάδων τους» (Καρλ Μαρξ, «Ο εμφύλιος πόλεμος στη Γαλλία»).
Ετσι τέλειωσε το περίφημο έργο του ο Μαρξ, το οποίο αποτελείται από τις δύο διακηρύξεις για το Γαλλοπρωσικό Πόλεμο του 1870 και τη διακήρυξη για τον εμφύλιο πόλεμο στη Γαλλία το 1871 του Γενικού Συμβουλίου της Διεθνούς Ενωσης Εργατών (Α' Διεθνής), της οποίας ιδρυτές ήταν οι Μαρξ - Ενγκελς.
Σήμερα, 141 χρόνια μετά την πρώτη στον κόσμο απόπειρα της εργατικής τάξης να ανοίξει το δρόμο προς τον κομμουνισμό, τα λόγια του Μαρξ επιβεβαιώνονται, καθώς ο καπιταλισμός έχει ιστορικά ξεπεραστεί. Βεβαίως, το έργο του Μαρξ «Ο εμφύλιος πόλεμος στη Γαλλία» αποτελεί έναν ακόμη θεμελιώδη κρίκο στη θεωρία για την επανάσταση. Αποδεικνύει με σαφήνεια και επιστημονική τεκμηρίωση όχι μόνο το αντικειμενικά αναπόφευκτο της Κομμούνας στην εποχή της, αλλά και το γιατί και πώς η εργατική τάξη βρέθηκε στο προσκήνιο του κοινωνικοπολιτικού αγώνα, για τα δικά της γενικά συμφέροντα, αλλά και για το σύνολο των λαϊκών συμφερόντων ενάντια στην αστική τάξη.
Δύο μεγάλοι Σοβιετικοί πρωτοπόροι κινηματογραφιστές, οι
Γκριγκόρι Κόζιντσεφ και
Λεονίντ Τράουμπεργκ, δημιούργησαν μια ταινία επαναστατική τόσο στη μορφή της όσο και στο περιεχόμενό της, τη «Νέα Βαβυλώνα», μια ταινία που οπτικοποιεί το έργο του Καρλ Μαρξ «Η κομμούνα του Παρισιού» και αποτελεί έναν ύμνο στη μνήμη των πρώτων νεκρών της Λαϊκής Εξουσίας, 18 Μάρτη - 28 Μάη 1871. Ο λαός του Παρισιού χύνει το αίμα του στα οδοφράγματα για μια πραγματική λευτεριά. «Η Νέα Βαβυλώνα» αποτελεί κάτι παραπάνω από μια απλή ιστορική καταγραφή των γεγονότων του Μάρτη - Μάη 1871 - κάτι τέτοιο θα ήταν πολύ συμβατικό για δύο μεγάλους πειραματικούς δημιουργούς, που εξέφραζαν το πνεύμα της ρωσικής αβάν-γκαρντ!
Η Επανάσταση του Οχτώβρη του '17 αποτέλεσε, εκτός των άλλων, μια σπάνια, ίσως και μοναδική ιστορική συγκυρία σε ό,τι αφορά στη σχέση της τέχνης με την κοινωνία. Αισθητικές καινοτομίες και πειραματισμοί βρίσκουν ένα απέραντο εργαστήριο για να πραγματοποιηθούν και να δώσουν τα αποτελέσματά τους. Τα καλλιτεχνικά ρεύματα συντονίζονται με τους επαναστατικούς ανέμους των κοινωνικών αλλαγών. Το Διάταγμα για την εθνικοποίηση του κινηματογράφου, το 1919, τον απαλλάσσει από τις αυστηρές εμπορικές εξαρτήσεις του και διαμορφώνει συνθήκες, που επιτρέπουν την είσοδο των ρευμάτων της καλλιτεχνικής πρωτοπορίας στη νεαρή και ακόμη ανεξερεύνητη - ως προς τα εκφραστικά της μέσα - «7η τέχνη».
