ΚΛΙΝΤ ΙΣΤΓΟΥΝΤ: Gran Torino

Ο 78χρονος σήμερα Κλιντ Ιστγουντ (γεννήθηκε στις 31 Μάη του 1930) με τη δουλειά του, η οποία ξεπερνάει τα πενήντα χρόνια (από το 1970 σκηνοθετεί, προηγουμένως εργαζόταν μόνον σαν ηθοποιός), έχει καταφέρει να αποσπάσει τον παγκόσμιο σεβασμό! Ο παλιός καουμπόη του Σέρτζιο Λεόνε, σιγά σιγά, μεθοδικά, δημιουργικά, έβαλε τη δική του σφραγίδα στον παγκόσμιο κινηματογράφο. Σήμερα το όνομά του είναι μια εγγύηση! Ο θεατής μπαίνει άφοβα και με δημιουργική προσμονή στις ταινίες του! Ταινίες οι οποίες, παρόλο τον πολιτικό συντηρητισμό του δημιουργού τους, σύμφωνα με δικές του δηλώσεις, και κόντρα σε αυτόν το συντηρητισμό, είναι καθαρά προοδευτικά κινηματογραφικά έργα!

Δε μας παίρνει ο χώρος να απαριθμήσουμε τα βραβεία του και τις επιτυχίες του! Πάντως, πολύ μεγάλες κινηματογραφικές επιτυχίες φέρουν την υπογραφή του («Γράμματα από την Ιβο Ζίμα», «Μίλιον ντόλαρ μπέιμπι», «Οι γέφυρες του Μάντισον» κ..α). Το «Gran Torino» είναι η τελευταία του δημιουργία. Μια ευαίσθητη «χειροποίητη», για τα αμερικάνικα -και τα δικά του- μέτρα ταινία!

Η ιστορία είναι πολύ απλή, όπως και η κινηματογράφηση, επίσης! Ενας βετεράνος της Κορέας, ο οποίος σκότωνε ό,τι κουνιόταν στην ασιατική χώρα το 1952, «γιατί έτσι τον διέταζαν», στο τέλος του βίου του βλέπει όλους αυτούς που πολέμαγε, τους εχθρούς του δηλαδή, να έχουν περικυκλώσει το σπίτι του, στην ίδια του την πατρίδα! Ολοι αυτοί οι σχιστομάτηδες, τους οποίους σκότωνε χωρίς να τους γνωρίζει, έχουν στήσει τα σπίτια τους δίπλα στο δικό του. Στην πραγματικότητα τον έχουν περικυκλώσει! Κάποιο πρωί διαπιστώνει πως είναι ο τελευταίος Αμερικάνος κάτοικος της περιοχής, και το σπίτι του το μόνο σπίτι στο οποίο κυματίζει η αμερικανική σημαία! Παντού γύρω του Ασιάτες! Ο Εφιάλτης του!

Ο βετεράνος αν εξακολουθούσε να ήταν ακόμα γερός, νέος και ανώριμος, ίσως να μην έφτανε ποτέ στις διαπιστώσεις που έφτασε. Οτι, δηλαδή, είχε πολλά περισσότερα να πει -και να κάνει - με αυτούς τους ανθρώπους, οι οποίοι είναι τρυφεροί και ευγενικοί, από την ίδια του την οικογένειά του, τα παιδιά του και τις νύφες του, από τους συμπατριώτες του, τελικά. Στο τέλος της ταινίας, και της ζωής του, δε θα διστάσει να θυσιαστεί για εκείνους. Για εκείνους που σκότωνε και μισούσε άκριτα!

Ναι, πράγματι, η τελευταία ταινία του Κλιντ Ιστγουντ κρυπτο-θρησκευτίζει! Ο ίδιος γίνεται ένα είδος Χριστού που σταυρώνεται για τη σωτηρία του κόσμου (των κατατρεγμένων Ασιατών). Μάλιστα το τελικό μήνυμα της ταινίας είναι κάτω τα όπλα (ο πόλεμος). Ωστόσο, δεν έχουμε να κάνουμε με ένα χαζό έργο! Ο Κλιντ Ιστγουντ έχει, πια, αποκτήσει κριτική ματιά και έχει αποφασίσει να μη διστάζει να πει την αλήθεια του! Ετσι, μέχρι να φτάσουμε στο ειρηνόφιλο και θρησκευτικό φινάλε, το οποίο είναι σίγουρα μια (ηλικιακή;) υποχώρηση, ο Ιστγουντ δεν άφησε τίποτα στο απυρόβλητο και ασχολίαστο. Από την κριτική του δε γλίτωσε το δολοφονικό αμερικάνικο κράτος (το οποίο σπέρνει το φυλετικό μίσος και δολοφονεί χωρίς έλεος). Δε γλίτωσε ούτε η εκκλησία (με την άγνοιά της και την υποκρισία της). Δε γλίτωσε ούτε η οικογένεια (ένας θεσμός που, φαίνεται, στις αναπτυγμένες χώρες έχει φάει τα ψωμιά του).

Σίγουρα δεν έχουμε να κάνουμε με μεγάλη ταινία! Τη «ζημιά» της, όμως, την κάνει! Αναγκάζει, ειδικά τους Αμερικανούς, να κοιτάξουν πίσω τους, να κοιτάξουν δίπλα τους, να κοιτάξουν μπροστά τους! Το τράβηγμα του πιστολιού σε καμία περίπτωση δεν είναι λύση! Το μαρτυράνε οι εκατόμβες των νεκρών, αλλά και η αναποτελεσματικότητα της βίας.

Παίζουν: Κλιντ Ιστγουντ, Μπι Βανγκ, Ανεϊ Χερ, Κρίστοφερ Κάρλεϊ κ.ά.

ΠΑΡΟΜΟΙΑ ΘΕΜΑΤΑ

26/2/2009

-- Πολλές οι ταινίες ... λίγες οι καλές!

ΟΛΕ ΚΡΙΣΤΙΑΝ ΜΑΝΤΣΕΝ: Μέρες θυμού

Αφίσα της ταινίας

Μπαίνοντας οι ναζί στις 9 Απρίλη του 1940 στην Κοπεγχάγη, δεν την βρήκαν άδεια, όπως την Αθήνα, ας πούμε! Πολλοί Δανοί χαιρέτισαν φασιστικά τους εισβολείς και παρέλασαν μαζί τους. Και εκείνοι ανταπέδωσαν! Αφησαν στη θέση της την εκλεγμένη δημοκρατικά δανέζικη αστική κυβέρνηση! Πολιτισμένα πράγματα, δηλαδή!

Από την πρώτη στιγμή της εισβολής, ωστόσο, ένα σημαντικό κομμάτι του δανέζικου λαού, με πρωτοπόρους τους κομμουνιστές (οι οποίοι άφησαν προσωρινά στην άκρη τις διαφορές τους και ενώθηκαν (ΒΟΡΑ), αντέδρασαν δυναμικά (έκδοση εφημερίδας, σαμποτάζ και άλλες δυναμικές ενέργειες). Ενα άλλο κομμάτι, οι αστοί δημοκράτες, πολλοί από τους οποίους πολέμησαν στη Φινλανδία εναντίον της Σοβιετικής Ενωσης, και αυτό έχει τη σημασία του, βγήκαν και αυτοί στην παρανομία!

Αυτοί οι τελευταίοι, με τους οποίους ασχολείται η ταινία (αντιστασιακή οργάνωση «Holger Danske»), συνδέθηκαν αμέσως με τη Μεγάλη Βρετανία, και συντόνισαν τις ενέργειές τους. Κάποιοι από αυτούς, όπως οι δυο πρωταγωνιστές της, ο «Flame» και ο «Citron» (ψευδώνυμα) με το θάρρος τους και τη δράση τους έγιναν λαϊκοί ήρωες.

Η ταινία, και αυτό την κάνει ξεχωριστή, δεν παγιδεύεται από το όνομα των ηρώων ή από την αντιστασιακή συμμετοχή της Δανίας στον αντιναζιστικό πόλεμο, γενικά! Ψάχνει να βρει την αλήθεια για τις δυνάμεις που έδρασαν, και με τον τρόπο που έδρασαν, στη γερμανική κατοχή! Πολύ σοφά αφήνει στην άκρη τους κομμουνιστές (οι οποίοι, σύμφωνα με την ιστορική αλήθεια, αλλά και την ταινία, δεν ήταν μπλεγμένοι σε ίντριγκες αλλά πολεμούσαν αγνά τον φασίστα εχθρό και γι' αυτό, τόσο η Ιστορία όσο και η ταινία, έχουν μόνον καλά λόγια να πουν), και καταπιάνεται με τις ενδο-αστικές πολιτικές πλεκτάνες, τα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα της αστικής τάξης και τις εθνικές και διεθνείς συγκρούσεις για την εξουσία! Η ταινία, εξαιρώντας τους κομμουνιστές, καταλήγει, τελικά, πως η αντίσταση της αστικής τάξης της Δανίας ενάντια στο ναζισμό δεν ήταν και τόσο καθαρή! (Σας θυμίζει Ελλάδα, ίσως; Δίκιο έχετε!)

Ο πολύ καλός και πολύ δημιουργικός σκηνοθέτης Ολε Κρίστιαν Μάντσεν, με εξαιρετικό κινηματογραφικό τρόπο, με τη δράση του, με τις θαυμάσιες ερμηνείες των ηθοποιών του, με τις σωστά δραματουργικά επιλεγμένες γωνίες της μηχανής του, με τους πολύ καλούς φωτισμούς του, με τη λειτουργική μουσική και τους επίσης λειτουργικούς ήχους του, με την «αντιστασιακή» δραματική ατμόσφαιρα που δημιούργησε, με το εντεινόμενο «μυστήριο», μας μπάζει δυναμικά σε έναν κόσμο που, με λίγες εξαιρέσεις, όπως οι δύο κεντρικοί ήρωες, μπάζει! Στο τέλος η ταινία, και μαζί της και ο θεατής, θα καταλήξουν πως η αστική τάξη, τελικά, είναι ενιαία και έχει ενιαίες συμπεριφορές και αντιδράσεις! Κάποιες φορές, βέβαια, κάποιοι αστοί αναγκάζονται να καταφύγουν σε σκληρότερα μέτρα (ναζισμός, επιθετικοί πόλεμοι, Βιετνάμ, Ιράκ, κλπ.) και κάποιοι άλλοι να τους εναντιώνονται! Στόχος και σκοπός και των δύο πλευρών είναι η εξουσία και οι απολαβές της! Το πρόσχημα, βέβαια, εξαρτάται από τις περιστάσεις!

Κανένας δεν πρέπει να αρκεστεί στο πρώτο επίπεδο της ταινίας, που είναι η δράση, οι παλικαρισμοί και οι ατομικές - προσωπικές συγκρούσεις των ηρώων. Στοιχεία άφθονα στην ταινία. Ο καλός Δανός σκηνοθέτης, είναι φανερό, σε άλλα έχει το μυαλό και εκεί θέλει να κατευθύνει το θεατή του. Στην ανάλγητη στάση και δράση της δανέζικης αστικής τάξης, ακόμα και σε κρίσιμες εθνικές στιγμές, για τη νομή της εξουσίας! Με αυτήν την έννοια, η ταινία είναι άκρως τολμηρή, κριτική και διδακτική!

Παίζουν: Θούρε Λίντχαρντ, Μαντς Μίκελσεν, Στίνε Στένγκαντε, Πέτερ Μίγκιντ, κ.ά.

ΠΑΡΟΜΟΙΑ ΘΕΜΑΤΑ

26/2/2009

-- Πολλές οι ταινίες ... λίγες οι καλές!

«Μου κατέστρεψε την καριέρα»

«Οι ηθοποιοί δεν υποδύονται ετεροφυλόφιλους ή ομοφυλόφιλους, αλλά χαρακτήρες», λέει ο Ρούπερτ Έβερετ. Ο 50χρονος ηθοποιός υποστηρίζει ακράδαντα ότι η ομοφυλοφιλία του στάθηκε εμπόδιο στην καριέρα του. Στη δεκαετία του ΄80 κέρδισε μια σειρά πρωταγωνιστικών ρόλων σε χολιγουντιανές ταινίες. Μετά την αποκάλυψη των ερωτικών του προτιμήσεων, οι κινηματογραφικοί παραγωγοί του εμπιστεύθηκαν μόνο ρόλους ομοφυλόφιλων ανδρών σε ταινίες όπως «Ο γάμος του καλύτερού μου φίλου» και «Τhe next best thing» με τη Μαντόνα. Μάλιστα, του αρνήθηκαν τον πρωταγωνιστικό ρόλο στο «Βασικό Ένστικτο 3». «Το γεγονός ότι είμαι ομοφυλόφιλος επηρέασε αρνητικά την καριέρα μου και δεν μπορώ να κάνω κάτι γι΄ αυτό. Όλες τις υπόλοιπες δυσκολίες τις αντιμετώπισα», λέει ο Ρούπερτ Έβερετ στους «Νew York Τimes».

• TA NEA: Τρίτη 24 Φεβρουαρίου 2009

Η… εκδίκηση του Bollywood*. Οι μεγάλοι νικητές, οι εκπλήξεις και το σόου αλα Μπρόντ

* Το άρθρο ανήκει στους φακέλους:
"Οσκαρ 2009" "Οσκαρ 2009"

PHOTO GALLERY

Η λαμπερή βραδιά και οι νικητές των Οσκαρ 2009

Αρωμα Μπρόντγουεϊ από την δεκαετία του '60 στη βραδιά των Οσκαρ

VIDEO

Τα τρέιλερ των ταινιών που βραβεύτηκαν στα βραβεία Οσκαρ 2009

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Σάρωσε το Slumdog Millionaire

Το «Slumdog millionaire» του Ντάνι Μπόιλ, η ινδικού θέματος βρετανική παραγωγή με αμερικανική χρηματοδότηση, που αφηγείται την ιστορία ενός νεαρού αλητάκου της Βομβάης που παίρνει μέρος στο τηλεοπτικό κουίζ «Πώς να γίνεις εκατομμυριούχος» και κατατροπώνει, δεν νίκησε απλώς στην 81η απονομή των Οσκαρ. Κάτι που αναμενόταν, σύμφωνα με τις ενδείξεις. Το «Slumdog millionaire» σάρωσε. Τιμήθηκε με οκτώ Οσκαρ κερδίζοντας σε όλες τις μεγάλες αλλά και σε όλες σχεδόν τις τεχνικές κατηγορίες όπου είχε υποψηφιότητα. Κι έγινε σχεδόν ένα με τον ήρωά του και με την ιστορία που αφηγείται. Στα οκτώ Οσκαρ περιλαμβάνονται της καλύτερης ταινίας, της σκηνοθεσίας για τον Ντάνι Μπόιλ και του σεναρίου στην κατηγορία της διασκευής, μιας και βασίζεται σε βιβλίο. Ο αντίπαλός του, «Μπέντζαμιν Μπάτον», με τις 13 υποψηφιότητες, περιορίστηκε σε τρεις τεχνικές -και μόνο- νίκες.

Η ταινία, με το διαφορετικό της ύφος, με το ανθρώπινο θέμα της, αλλά και με την υιοθέτηση από τους Δυτικούς της κινηματογραφίας των Ινδιών και του περίφημου Bollywood, πήρε την έγκριση της πλειονότητας των μελών της Ακαδημίας.

• Σον Πεν με αφιέρωση στον Μίκι Ρουρκ

Στην ανδρική ερμηνεία η Ακαδημία αποφάσισε Σον Πεν για το ρόλο του ακτιβιστή ομοφυλόφιλου Χάρβεϊ Μιλκ στο «Milk» του Γκας βαν Σαντ. Μεταξύ αυτού και του κύριου αντιπάλου του, Μίκι Ρουρκ, ηθοποιία θεωρήθηκε αυτή του Πεν - η ερμηνεία πάνω σε ένα υπαρκτό πρόσωπο και η υπέρβαση του εαυτού του από τον ίδιο τον ηθοποιό. Κι όχι ο ίδιος ο εαυτός, που ήταν το ατού του Μίκι Ρουρκ στον «Παλαιστή».

Ο Σον Πεν, ωστόσο, που έδειχνε ότι είχε την απόλυτη αποδοχή της αίθουσας, δεν έχασε την ευκαιρία να κάνει δήλωση υπέρ του δικαιώματος των ομοφυλόφιλων στο να παντρεύονται μεταξύ τους, ενώ γυρίζοντας προς στον Μίκι Ρουρκ τού απηύθυνε χαιρετισμό αβροφροσύνης. «Ο Μίκι Ρουρκ ανεβαίνει και πάλι, και τον θεωρώ αδελφό μου», είπε ο Πεν, ο οποίος κερδίζει με το «Milk» το δεύτερο Οσκαρ της καριέρας του (όπως είχε συμβεί πέρυσι με τον Ντάνιελ Ντέι Λιούις), αλλά και το μύθο του ακτιβιστή. Κι ήταν κι ο μοναδικός Αμερικανός της νικήτριας ερμηνευτικής τετράδας – πάλι καλά, διότι πέρσι και οι τέσσερις νικητές ήταν αλλοδαποί.

• Εκτη και τυχερή για την Κέιτ Γουίνσλετ

Νικήτρια της βραδιάς και η Κέιτ Γουίνσλετ, η νίκη της οποίας αναμενόταν για την εξαιρετική ερμηνεία της στα «Σφραγισμένα χείλη», ωστόσο, όταν ψηφίζουν 6.000 άνθρωποι του κινηματογράφου κι ο καθένας έχει ιδίαν αντίληψη, ποτέ δεν μπορείς να γνωρίζεις με σιγουριά το αποτέλεσμα. Η Κέιτ Γουίνσλετ κατάφερε να μην ισοφαρίσει τελικά το αρνητικό ρεκόρ της Ντέμπορα Κερ, της μόνιμα χαμένης με τις περισσότερες υποψηφιότητες, και βγήκε θριαμβευτικά από τη δυσάρεστη ομάδα. Κέρδισε με την έκτη υποψηφιότητά της.

• Συγκίνηση για Χιθ Λέτζερ

Συγκινητικότατη στιγμή, ίσως η πιο συγκινητική της βραδιάς, ήταν η μεταθανάτια νίκη του Χιθ Λέτζερ, στην κατηγορία του β’ ανδρικού ρόλου, για το «Σκοτεινό ιππότη» - η δεύτερη μεταθανάτια βράβευση ηθοποιού μετά την περίπτωση του Πίτερ Φιντς στην απονομή του 1977 για την ερμηνεία του στο «Δίκτυο», στην κατηγορία του α’ ανδρικού ρόλου. Το βραβείο του αδικοχαμένου 28χρονου ηθοποιού παρέλαβαν οι γονείς του και η αδελφή του, που ταξίδεψαν από το Περθ της Αυστραλίας ειδικά για την απονομή. Η συγκίνηση απλώθηκε σε ολόκληρη την αίθουσα παρότι η οικογένεια ήταν πολύ συγκρατημένη στις δηλώσεις και εκφράσεις της. Το βραβείο θα παραδοθεί στην κόρη του, ως δικό της περιουσιακό στοιχείο, όταν ενηλικιωθεί.

• Ισπανική επέλαση!

Πέρσι είχαμε τον Χαβιέ Μπαρδέμ, φέτος παρέλαβε τη σκυτάλη η Πενέλοπε Κρουζ, η οποία για την πληθωρική tamperamentosa ερμηνεία της στο «Vicki Cristina Barcelona» του Γούντι Αλεν συγκέντρωσε περισσότερες ψήφους απ’ ό,τι οι Αφροαμερικανίδες αντίπαλοί της και κατέκτησε το Οσκαρ β’ γυναικείου ρόλου. Δύο χρόνια στη σειρά οι Ισπανοί κλέβουν τα Οσκαρ του Χόλιγουντ. Ισπανοί που δεν πάνε στην ουρά ούτε για τρίμηνη βόλτα σαν τα δικά μας τα Ελληνόπουλα, που κατακλύζουν το Χόλιγουντ για μια θέση στον ήλιο, για τον απλούστατο λόγο ότι στο Χόλιγουντ σε φωνάζουν ως ξένο που έχει διακριθεί διεθνώς με ταινία του τόπου του. Δυστυχώς, ο δικός μας τόπος δεν έχει ούτε πλατό (soundstage) για να γυρίζονται ταινίες και το μόνο που τους απασχολεί στα νομοσχέδια είναι η επιστροφή του φόρου και το 1,5%. Ετσι, τα Ελληνόπουλα ακολουθούν τη μοίρα του μετανάστη κι όχι του μετακαλούμενου.

• Εκπληξη από την Ιαπωνία

Εκπληξη-παράδοση στην Ακαδημία το Οσκαρ της ξενόγλωσσης ταινίας. Βραβεύθηκε το ιαπωνικό φιλμ «Departures» και όχι κάποιο από τα γνωστά. Ούτε καν το «Βαλς με τον Μπασίρ», όπου το Ισραήλ έχασε για όγδοη φορά. Κατά τ’ άλλα, οι Εβραίοι κάνουν στο Χόλιγουντ απόλυτο κουμάντο. Ετσι δεν λένε κάθε τόσο κάποιοι εγχώριοι; Δυστυχώς, για να σοβαρευτούμε, οι συνθήκες για βράβευση κινουμένου σχεδίου δεν έχουν ακόμη -όπως φαίνεται- ωριμάσει. Το είδαμε το «Μπασίρ» να χάνει στις Κάννες, να χάνει στην Ευρωπαϊκή Ακαδημία, να χάνει και στα Οσκαρ.

• Σόου με άρωμα Μπρόντγουεϊ

Αλλιώτικο το θέλησαν φέτος, με κάποιες καινοτομίες που έδειξαν ότι λειτούργησαν. Η κατάργηση των παραδοσιακών αποσπασμάτων στις κατηγορίες ηθοποιίας και η αντικατάστασή τους από προσωπική φιλοφρονητική ανάλυση της ερμηνείας του καθενός από διαφορετικό ηθοποιό-παλαιότερο νικητή της ίδιας κατηγορίας ήταν η πιο βασική. Ο Χιου Τζάκμαν μετέφερε το Μπρόντγουεϊ ως αντίληψη κι εντυπωσίασε, ειδικά στα χορευτικά με την Μπιγιονσέ (στη φωτογραφία).

• Τα βραβεία

- Καλύτερη ταινία: «Slumdog millionaire».
- Σκηνοθεσία: Ντάνι Μπόιλ «Slumdog millionaire».
- Σενάριο (διασκευή): Σάιμον Μπουφό «Slumdog millionaire».
- Σενάριο (πρωτότυπο): Ντάστιν Λανς Μπλακ «Milk».
- Α’ ανδρικός ρόλος: Σον Πεν «Milk».
- Α’ γυναικείος ρόλος: Κέιτ Γουίνσλετ «Σφραγισμένα χείλη».
- Β’ ανδρικός ρόλος: Χιθ Λέτζερ «Σκοτεινός ιππότης».
- Β’ γυναικείος ρόλος: Πενέλοπε Κρουζ «Vicki Cristina Barcelona».
- Φωτογραφία: Αντονι Ντοντ Μαντλ «Slumdog millionaire».
- Σκηνογραφική διεύθυνση: «Η απίστευτη ιστορία του Μπέντζαμιν Μπάτον» - Ντόναλντ Γκράχαμ Μπερτ.
- Κοστούμια: Μάικλ Ο’ Κόνορ «Η δούκισσα».
- Μοντάζ: Κρις Ντίκενς «Slumdog millionaire».
- Μουσική: Α. Ρ. Ράχμαν «Slumdog millionaire».
- Τραγούδι: Α. Ρ. Ράχμαν για το «Jay Ho» από το «Slumdog millionaire».
- Μακιγιάζ: Γκρεγκ Κάνομ «Η απίστευτη ιστορία του Μπέντζαμιν Μπάτον».
- Οπτικά εφέ: «Η απίστευτη ιστορία του Μπέντζαμιν Μπάτον».
- Ηχος: «Slumdog millionaire».
- Ηχητικά εφέ - ηχητικό μοντάζ: «Σκοτεινός ιππότης».
- Κινούμενο σχέδιο: «Wall- E».
- Ξενόγλωσση ταινία: «Departures» του Γιοσίρο Τακίτα (Ιαπωνία).

• Λος Αντζελες, του Παναγιώτη Τιμογιαννάκη (Μέλος της EFA), Ελεύθερος Τύπος, Τρίτη, 24.02.09

Επιτυχημένη η τελετή [της απονομής των Όσκαρ]

Προ-βολές

Ανανέωση στα 81 τους χρόνια αποφάσισαν να κάνουν τα Οσκαρ και οι -τόσο δημοφιλείς στο Χόλιγουντ- ενέσεις botox που έκαναν οι παραγωγοί έφεραν αποτελέσματα. Η 81η απονομή των Οσκαρ ήταν η καλύτερη, η πιο συγκινητική και η πιο ευρηματική εδώ και πολλά χρόνια.

Με τη σκηνή πιο κοντά στους θεατές της πλατείας και την ορχήστρα εμφανή στο πίσω μέρος της σκηνής, το σόου των Οσκαρ είχε επιρροές από παλιά μιούζικαλ του Μπρόντγουεϊ και τα λαμπερά κλαμπ της χρυσής εποχής της διασκέδασης, όπως είχαν άλλωστε τονίσει ο σκηνογράφος και ο μουσικός επιμελητής της βραδιάς.

Πίσω από μια βαριά αυλαία από λαμπερά κρύσταλλα Swarovski κινήθηκαν μερικά από τα ωραιότερα σκηνικά που έχουν παρουσιαστεί ποτέ σε απονομή των Οσκαρ, με αποκορύφωμα το σκηνικό (τα παρασκήνια και τα καμαρίνια ενός κινηματογραφικού πλατό) στο οποίο η Σάρα Τζέσικα Πάρκερ και ο Ντάνιελ Κρεγκ παρουσίασαν τα βραβεία καλλιτεχνικής διεύθυνσης, κοστουμιών και μακιγιάζ. Οι παρουσιαστές των βραβείων ανέλαβαν φέτος ενεργότερο ρόλο, απονέμοντας τα βραβεία κατά ομάδες και ουσιαστικά συμπαρουσιάζοντας την τελετή μαζί με τον κεντρικό παρουσιαστή Χιου Τζάκμαν.

Ο Αυστραλός σταρ ήταν άνετος, γοητευτικός, χαριτωμένος, έπαιξε με τους συναδέλφους του, χόρεψε και τραγούδησε, δείχνοντας στο παγκόσμιο τηλεοπτικό κοινό τα ταλέντα του, που μέχρι τώρα ήταν γνωστά μόνο στο θεατρικό κοινό του Μπρόντγουεϊ. Ο ίδιος γιόρτασε την επιστροφή του μιούζικαλ στις κινηματογραφικές αίθουσες, με ένα θεαματικό μουσικοχορευτικό νούμερο, στο οποίο τον συνόδευσαν η Μπιγιονσέ και τα ζευγάρια νεαρών ηθοποιών, Ζακ Εφρον - Βανέσα Χάτζενς και Αμάντα Σέιφριντ - Ντόμινικ Γουέστ.

Οι έξι τους χόρεψαν και τραγούδησαν τραγούδια από όλες τις εποχές του μιούζικαλ, από το «Top Hat» με τον Φρεντ Αστέρ, μέχρι τη «Μελωδία της ευτυχίας», το «Grease», το «Hairspray» και το «Mamma Mia». Ο Τζάκμαν είναι ο πρώτος μη κωμικός σταρ που παρουσιάζει την απονομή από το 1985, που την παρουσίασε ο Τζακ Λέμον, όμως κατάφερε να δείξει και το κωμικό του ταλέντο.

Οι πρώτες κριτικές στα αμερικανικά ΜΜΕ ήταν μάλλον χλιαρές, καθώς το αμερικανικό κοινό έχει συνηθίσει το στυλ παρουσίασης των κωμικών stand up. Ομως τα φετινά Οσκαρ, παρά την ηλικία του θεσμού, έδειξαν ότι και επιθυμούν και μπορούν να φέρουν αλλαγές.

• Tου Παναγιωτη Παναγοπουλου, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 24/02/2009

Λάμψη παλιού Χόλιγουντ στα Οσκαρ. Κεντρικά πρόσωπα όλοι οι ηθοποιοί

ΑΠΟΝΟΜΗ. Η στιγμή της κινηματογραφικής δικαίωσης της Ινδίας, έστω και με βρετανική σφραγίδα, ήταν η 81η απονομή των Οσκαρ, όπου το «Slumdog Μillionaire» σάρωσε με οκτώ Οσκαρ. Η ταινία του Ντάνι Μπόιλ κέρδισε τα βραβεία καλύτερης ταινίας, σκηνοθεσίας, διασκευασμένου σεναρίου, φωτογραφίας, μοντάζ, ήχου, μουσικής και τραγουδιού. Η βράβευση της ταινίας ήταν σχεδόν προδιαγεγραμμένη, αφού είχε ήδη επικρατήσει στις απονομές των ενώσεων επαγγελματιών του Χόλιγουντ (παραγωγών, σκηνοθετών, σεναριογράφων, στις Χρυσές Σφαίρες και τα BAFTA).

Πώς είναι δυνατόν μια μικρή ταινία, που παρά λίγο να κυκλοφορήσει απ’ ευθείας σε DVD, να κερδίσει χολιγουντιανές παραγωγές σαν την «Απίστευτη ιστορία του Μπέντζαμιν Μπάτον», το «Milk», τα «Σφραγισμένα χείλη» και το «Frost/Nixon»; Ισως όχι επειδή είναι στην πραγματικότητα καλύτερη ταινία, αλλά επειδή από τις πέντε υποψήφιες ήταν εκείνη που αφήνει χώρο στην ελπίδα και το όνειρο. Εννοιες σημαντικές σε μια περίοδο που η οικονομική κρίση φέρνει στους πάντες ένα σύννεφο κατήφειας.

Αυτή την κατήφεια προσπάθησε να διαλύσει η απονομή, με την πολυτέλειά της και με τον Χιου Τζάκμαν να σχολιάζει τη «φτηνή» στάση των παραγωγών, που δήθεν δεν του επέτρεπαν να κάνει ένα λαμπερό νούμερο έναρξης. «Θα κάνω ένα από μόνος μου», είπε και άρχισε να τραγουδάει, κινούμενος ανάμεσα σε σκηνικά- αναφορές στις υποψήφιες ταινίες, φτιαγμένα με φτηνά υλικά, όπως κουτιά πίτσας, σπάγκους, πλαστικές καρέκλες και χαρτόνια.

Μέσα σε αυτό το κλίμα που ευνόησε το «Slumdog millionaire», δεν έμεινε πολύς χώρος για βραβεία σε άλλες ταινίες. Η «Απίστευτη ιστορία του Μπέντζαμιν Μπάτον» πήρε τρία τεχνικά βραβεία (καλλιτεχνικής διεύθυνσης, ειδικών εφέ και μακιγιάζ) από τα 13 που διεκδικούσε, ενώ από δύο κέρδισαν το «Milk» (α΄ ανδρικού ρόλου, πρωτότυπου σεναρίου) και ο «Σκοτεινός ιππότης» (β΄ ανδρικού ρόλου, ηχητικών εφέ). Ο «Wall-e» κέρδισε το βραβείο animation, η «Δούκισσα» τα κοστούμια, το «Man on wire» το βραβείο ντοκιμαντέρ, με τον ακροβάτη Φιλίπ Πετί να ισορροπεί το Οσκαρ στη μύτη του.

Κεντρικά πρόσωπα της απονομής ήταν οι ηθοποιοί και όχι μόνο οι υποψήφιοι. Σε μια από τις πιο θεαματικές αλλαγές αυτή τη χρονιά, πέντε πρώην νικητές παρουσίαζαν τους υποψηφίους και συνέχαιραν τους νικητές επί σκηνής. Ο Ρόμπερτ Ντε Νίρο, ο Αντονι Χόπκινς, ο Εϊντριεν Μπρόντι, ο Μάικλ Ντάγκλας και ο Μπεν Κίνγκσλεϊ απένειμαν το Οσκαρ στον Σον Πεν για το «Milk», το δεύτερο της καριέρας του. Και εκείνος, με την έντονη πολιτική άποψη, δεν έχασε την ευκαιρία να την εκφράσει από τη σκηνή του Kodak Theatre, κατακεραυνώνοντας εκείνους που πρόσφατα ψήφισαν υπέρ της κατάργησης των γκέι γάμων. «Είναι καιρός αυτοί να καθίσουν και να δουν τη μεγάλη τους ντροπή και την ντροπή στα μάτια των εγγονιών τους αν συνεχίσουν έτσι. Πρέπει να έχουμε ίσα δικαιώματα για όλους», είπε.

Μια λαμπρή πεντάδα, η Σοφία Λόρεν, η Σίρλεϊ Μακ Λέιν, η Χάλι Μπέρι, η Νικόλ Κίντμαν και η Μαριόν Κοτιγιάρ έδωσαν το Οσκαρ α΄ γυναικείου ρόλου στην Κέιτ Γουίνσλετ για τα «Σφραγισμένα χείλη». «Θα πω ψέματα αν πω ότι δεν έχω κάνει πρόβα από τα οκτώ μου αυτόν τον λόγο, κρατώντας ένα σαμπουάν», είπε η Γουίνσλετ. «Μόνο που αυτή τη φορά δεν είναι σαμπουάν». Η Βρετανή ηθοποιός έψαξε τον πατέρα της στο κοινό («Πού είσαι μπαμπά; Σφύριξε!» και εκείνος το έκανε), και αφού δήλωσε τον θαυμασμό της στις συνυποψήφιές της, είπε με χιούμορ στην ρεκορντγούμαν Μέριλ Στριπ (με τις 15 υποψηφιότητες), «συγνώμη Μέριλ, αλλά θα πρέπει να το καταπιείς αυτό».

Η πρώτη Ισπανίδα ηθοποιός που τιμάται στα Οσκαρ είναι η Πενέλοπε Κρουζ, που κέρδισε το βραβείο β΄ ρόλου για το «Vicky Cristina Barcelona», ευχαριστώντας τον Γούντι Αλεν «για τους υπέροχους γυναικείους ρόλους που έχει γράψει», αλλά και τον Πέδρο Αλμοδόβαρ, που την έχει στηρίξει σε όλη της την καριέρα. Τέλος, επιβεβαιώθηκε η σιγουριά όλων ότι ο Χιθ Λέτζερ θα αποκτήσει μεταθανάτια το Οσκαρ β΄ ανδρικού ρόλου για τον «Σκοτεινό ιππότη». Το βραβείο παρέλαβε η οικογένειά του με ίσως λίγη λιγότερη σεμνότητα από εκείνη που απαιτούσε η περίσταση.

Του Παναγιωτη Παναγοπουλου, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 24/02/2009

Το φαινόμενο «Slumdog Millionaire»

Στην προχθεσινή απονομή των Οσκαρ, ένα φιλμ γύρω από το ινδικό όνειρο με πρωταγωνιστή έναν παρία της τριτοκοσμικής Βομβάης κατεδάφισε μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα την «Απίστευτη ιστορία του Μπέντζαμιν Μπάτον», στην οποία είχε επενδύσει πολλά το Χόλιγουντ. Την ίδια ώρα στην άλλη άκρη του πλανήτη, οι Ινδοί υποδέχτηκαν τη βράβευση μιας βρετανικής ταινίας που γυρίστηκε στον τόπο τους σαν μια δική τους «εθνική επιτυχία». Οι πανηγυρισμοί τους μπροστά στους τηλεοπτικούς δέκτες που μετέδιδαν ζωντανά την τελετή είναι η μια πτυχή του φαινομένου «Slumdog Millionaire». Η άλλη, αφορά την απίστευτη τροχιά του «Slumdog Millionaire», από το ρεαλιστικό σκηνικό των γυρισμάτων του σε μια παραγκούπολη της Ινδίας μέχρι το βάθρο των Οσκαρ. Από τύχη ή από ώριμη σκέψη της τελευταίας στιγμής, το πεπρωμένο της ταινίας άλλαξε. Η Fox Searchlight ανέλαβε τη διανομή της στις αίθουσες, ακυρώνοντας τα αρχικά σχέδια των παραγωγών που την προόριζαν αποκλειστικά για τις προθήκες των βιντεοκλάμπ.

Το «Slumdog Millionaire» προβλήθηκε τελικά στις αίθουσες, αγαπήθηκε από το κοινό, απέσπασε καλές κριτικές και βραβεία. Συνάντησε και αντιδράσεις. Κυρίως στην Ινδία όπου πολλοί, ανάμεσά τους άνθρωποι των Γραμμάτων και των Τεχνών, το κατηγόρησαν πως δυσφημεί την εικόνα της χώρας τους στη Δύση. Τα επιχειρήματα των επικριτών της ταινίας συγκλίνουν σε γενικές γραμμές στον υπερβάλλοντα ζήλο του Μπόιλ να μετατρέψει σε εξωτικό θέαμα εικόνες οικονομικής παρακμής, βίας, εκμετάλλευσης παιδιών, καταπάτησης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων... Τόσος δρόμος και κόπος, κατά τους ίδιους ισχυρισμούς πάντα, για λίγες εικόνες εντυπωσιασμού. Εικόνες φτώχειας, έστω όχι τόσο εφιαλτικά ακραίας, και ηθικού ξεπεσμού θα μπορούσε ν’ ανακαλύψει σε οποιαδήποτε γκρίζα γειτονιά των μεγαλουπόλεων της Δύσης. Οι καλοπροαίρετοι επικριτές της ταινίας, πάντως, ξεχνούν ότι ο Σκωτσέζος σκηνοθέτης ξεκίνησε την καριέρα του με μια σουρεαλιστική βουτιά του Γιούαν ΜακΓκρέγκορ (ο πρωταγωνιστής του στο ακραίο και σοκαριστικό «Trainspotting» για τα ναρκωτικά και τα αδιέξοδα της δυτικής νεολαίας) στην τρύπα ενός κοινόχρηστου WC!

Το «Slumdog Millionaire», που πιθανόν να φέρει στον αφρό του καταναλωτισμού της Δύσης έναν εξωτισμό ινδικού τύπου, είναι ένα αποτελεσματικότατο πρότζεκτ. Μια γέφυρα ανάμεσα στην αμερικανική κινηματογραφική βιομηχανία (που καταρρέει στα μούλτιπλεξ μαζί με τα αδιάφορα action movie ξορκίζοντας την πειρατεία ως τον κακό δαίμονά της) και το Μπόλιγουντ που, εκτός από αφέλεια, διακρίνεται και από δυναμισμό (ελέγχει μια τεράστια αγορά σε μεγάλο βαθμό παρθένα για το Χόλιγουντ). Τις κολώνες αυτής της γέφυρας επιχείρησε να στερεώσει προχθές η Ακαδημία των Οσκαρ σε μια ρευστή εποχή κρίσης, αλλαγών και ανατροπών.

Με αυστηρώς καλλιτεχνικά κριτήρια το «Slumdog Milliionaire» είναι ένα εξαιρετικό «world movie» (ας μας επιτραπεί η παραλλαγή του όρου world music). Μια τέλεια μείξη χρωμάτων και ήχων σε ένα ρυθμό καταιγιστικό. Ενα διαμαντάκι της σύγχρονης ποπ κουλτούρας στο μεταίχμιο της αληθινής ζωής (που κόβει σαν σπασμένο γυαλί) και του ονείρου, που είναι τόσο απατηλό όσο και το μελό μέσα στη παγερή οθόνη των υγρών κρυστάλλων.

• Του Δημητρη Mπουρα, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 24/02/2009