Κινηματογραφικά αριστουργήματα στην ΕΤ3

• Ευκαιρία να γνωρίσουμε ή και να αγαπήσουμε τον κινηματογράφο με τις προβολές του Σαββάτου

[Της Ηλιανας Σουσωνη, ηΚαθημερινή, 1/9/2012]. Οαση στο άνυδρο τηλεοπτικό τοπίο αποτελεί η κινηματογραφική ζώνη ξένων ταινιών κάθε Σάββατο στις 23.00 στην ΕΤ3, ένα από τα λιγοστά κανάλια που για καλή μου τύχη αν και η συσκευή της τηλεόρασης που διαθέτω δεν υποστηρίζει την 

τεχνολογία ΜPEG4 συνεχίζει να λαμβάνει αναλογικό σήμα από την Πάρνηθα. Εδώ και δύο Σαββατόβραδα έχει αρχίσει ένα αφιέρωμα με κλασικά αριστουργήματα της Εβδομης Τέχνης γυρισμένα μεταξύ 1938 - 1942 τα οποία εκτός του ότι βλέπονται ευχάριστα στη μικρή οθόνη αποτελούν αναμφισβήτητα απαραίτητη προσθήκη στην προσωπική ταινιοθήκη κάθε σινεφίλ που σέβεται την ιδιότητά του. Το «μενού» περιλαμβάνει σκρούμπολ κωμωδία, φαντασίας, δράμα, περιπέτεια, οικογενειακό δράμα. Ξεχωρίζει «Ο πολίτης Κέιν» σε σενάριο, σκηνοθεσία Ορσον Γουέλς, η οποία έχει προγραμματιστεί για το επόμενο Σάββατο.

Με διαμαρτυρίες ξεκίνησε η «Μόστρα»

Με τους απεργούς εργαζόμενους του μεγάλου στούντιο της «Τσινετσιτά» να διαδηλώνουν έξω από το Palazzo Grande στο πλαίσιο των πολύμηνων κινητοποιήσεών τους ενάντια στα σχέδια της ιταλικής κυβέρνησης να μετατρέψει τη θρυλική «πόλη του κινηματογράφου» σε... εμπορικό και «ψυχαγωγικό» κέντρο της «ελίτ», ξεκίνησε προχτές το 69ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας, ο καλλιτεχνικός διευθυντής του οποίου μάλιστα, Αλμπέρτο Μπαρμπέρα, εξέφρασε και τη στήριξή του προς τον αγώνα τους. Η φετινή διοργάνωση χαρακτηρίζεται από το μικρό, σε σχέση με τα παλαιότερη μεγέθη, αριθμό ταινιών που συμμετέχουν σε όλα τα προγράμματα και που δεν ξεπερνούν τις εξήντα. Σχολιάζοντας αυτή την επιλογή σε συνέντευξή του στο Αθηναϊκό Πρακτορείο, ο Μπαρμπέρα είπε ότι «δεν με ενδιαφέρει η ποσότητα, εκείνο που με ενδιαφέρει είναι η ποιότητα. Οταν προγραμματίζεις εκατοντάδες ταινίες, δεν υπάρχει τρόπος να δει κανείς όλες τις ταινίες του φεστιβάλ. Γι' αυτό σκέφτηκα, γιατί να μην κάνουμε το αντίθετο; Να βασιστούμε στην ποιότητα και σε μικρό αριθμό ταινιών για να μπορεί κανείς να τις δει σχεδόν όλες».

Από την τρέλα έως τον τρόμο

Του Ακη Καπράνου

ΤΑ ΝΕΑ: Πέμπτη 16 Αυγούστου 2012

Κλασικό Χόλιγουντ στα καλύτερά του, εναντίον Σταλόνε και «σκληρών» 

«Τι απέγινε η Μπέιμπι Τζέιν;»

Πριν από δυο εβδομάδες, με αφορμή τον Μακόλεϊ Κάλκιν, έγραφα κάπου σ' αυτές τις σελίδες: «Λίγα πράγματα σ' αυτή τη ζωή δείχνουν πιο επώδυνα από τη διαρκή υπενθύμιση των περασμένων σου επιτευγμάτων και της τωρινής ανικανότητάς σου να τα επαναλάβεις». Μόνο οι πιο επιφανειακοί των θεατών βλέπουν σήμερα, στο γυρισμένο το 1962 φιλμ του Ρόμπερτ Αλντριτς, ένα… «camp classic» και όχι το θαρραλέο ξεγύμνωμα δυο θρύλων του Χόλιγουντ στην υπηρεσία αυτής της τραγωδίας, όπου η επιδεξιότητα της σκηνοθεσίας συναγωνίζεται στα ίσα τη σπαρακτική της ευαισθησία.

«Οι αναλώσιμοι 2»: Πολύ ξύλο!

Βαθμοί: 3

Οταν το μοντέλο του ακέραιου και ηθικώς αποσαφηνισμένου ήρωα, που εδραιώθηκε τη δεκαετία του '30 (Τζον Γουέιν, Μπόγκαρτ και λοιποί), άρχιζε στα τέλη των 80s να ξεφτίζει, πήραν το πάνω χέρι ο αυτοσαρκασμός, οι cool σκοτωμοί και οι «ευαίσθητοι» ποζεράδες. Και οι action stars που δεν πρόλαβαν να κάνουν το πέρασμα στην κωμωδία (όπως τα κατάφερε ο Σβαρτσενέγκερ) είδαν το άστρο τους να ξεφτίζει. Ανάμεσα σ' αυτούς και ο Σταλόνε που, έξυπνος καθώς είναι, «έπιασε» την ανάγκη του κοινού γι' αυτή τη χαλκέντερη αγνότητα και επέστρεψε με δυο εξαίσια σκηνοθετημένους από τον ίδιο - και εντέχνως μελαγχολικούς - «Ρόκι» και «Ράμπο», καθώς και με τους «Αναλώσιμους», καρτούν εκδοχή αυτής της περασμένης εποχής. 

Αυγουστιάτικη ραστώνη με δύο πρεμιέρες και δύο επανεκδόσεις

• Του Δημητρη Mπουρα, Η Καθημερινή, 17/8/2012

ΚΡΙΤΙΚΗ. Ισορροπία σε ό,τι αφορά τους αριθμούς: δύο πρεμιέρες και δυο επανεκδόσεις συμπληρώνουν το πρόγραμμα της κινηματογραφικής εβδομάδας που κυλάει στη ραστώνη του Δεκαπενταύγουστου. Το θορυβώδες «Αναλώσιμοι 2» και το σπονδυλωτό «7 ημέρες στην Αβάνα», δίπλα σε δύο ασπρόμαυρες ταινίες από το παρελθόν, τον βωβό «Κινηματογραφιστή» και το «Τι απέγινε η Μπέιμπι Τζέιν», που άντεξε στον χρόνο. Ο Ρόμπερτ Ολντριτς υπήρξε ένας αυθεντικός δημιουργός του αμερικανικού σινεμά, που αφομοίωσε το μελόδραμα, το νουάρ, αλλά τον ψυχολογικό τρόμο φτιάχνοντας πρωτότυπες κινηματογραφικές φόρμες. Το «Τι απέγινε η Μπέιμπι Τζέιν» (1962) κλείνει τον πιο δημιουργικό κύκλο της καριέρας του στον οποίο περιλαμβάνονται και δυο σπουδαία φιλμ νουάρ, το «Αγγελοι με βρώμικα χέρια» (1955) και το «Φίλησέ με μέχρι θανάτου» (1955). Η Μπέτι Ντέιβις, μακιγιαρισμένη έτσι ώστε να σοκάρει όλους όσοι την είχαν λατρέψει για τις ταινίες της κατά τις προηγούμενες δεκαετίες, παίζει μια μισότρελη γερασμένη γυναίκα, την Μπέιμπι Τζέιν, που υπήρξε παιδί–θαύμα στη σοουμπίζνες. Κάποτε τραγουδούσε και χόρευε σε θέατρα έχοντας ιμπρεσάριο τον πατέρα της, σήμερα βασανίζει ανελέητα την παράλυτη αδελφή της, την Μπλανς, μια πρώην σταρ του σινεμά, την οποία ενσαρκώνει η Τζόαν Κρόφορντ (άσπονδη φίλη της Ντέιβις στην αληθινή ζωή).

«7 Μέρες στην Αβάνα»

ΜΠΕΝΙΣΙΟ ΝΤΕΛ ΤΟΡΟ, ΠΑΜΠΛΟ ΤΡΑΠΕΡΟ, ΕΛΙΑ ΣΟΥΛΕΪΜΑΝ, ΧΟΥΛΙΟ ΜΕΝΤΕΜ, ΓΚΑΣΠΑΡ ΝΟΕ, ΧΟΥΑΝ ΚΑΡΛΟΣ ΤΑΜΠΙΟ, ΛΟΡΑΝ ΚΑΝΤΕ

«Η ταινία είναι ο καρπός της γοητείας μιας πόλης σε μια δεδομένη στιγμή της ιστορίας της» (...) «Τα πράγματα αλλάζουν στην Κούβα. Οπως στο Βερολίνο πριν την πτώση του τείχους» (...) «Η κουλτούρα τώρα αρχίζει να διαχέεται από την καθημερινή ζωή, καινούριοι τρόποι ζωής, σκέψης και δημιουργίας αρχίζουν να εμφανίζονται» (...) «Στην Αβάνα θα γίνουν αναμφισβήτητα αξιοσημείωτες αλλαγές τα χρόνια που έρχονται» (...) «Ο κόσμος, στο άκουσμα του ονόματος "Αβάνα" έφερνε στο μυαλό του συγκεκριμένα κλισέ. Είναι καιρός ν' αλλάξουν όλα αυτά. Ηταν καιρός να γίνει αυτό το φιλμ. Η τώρα ή ποτέ...». Αυτές οι, κατά λέξη, αναφορές στο εισαγωγικό κεφάλαιο του βιβλίου που εκδόθηκε για την ταινία, προσδιορίζουν με κυνική ακρίβεια και αποκαλύπτουν το γιατί έγινε αυτή η ταινία, τα πλαίσια, τους στόχους και το πνεύμα που την διαπερνά, υφασμένο με υποδόρια μαεστρία...

Με διαδικασίες επαγωγικές…

Με τον Δεκαπενταύγουστο αποτραβιέται το καλοκαίρι, αφήνοντας χώρο στο φθινόπωρο που καταφθάνει έρποντας. Τέσσερις οι ταινίες που βγήκαν χτες στις αίθουσες, δύο οι πρεμιέρες και ισάριθμες οι επανεκδόσεις. Από τις τελευταίες ξεχωρίζει ο βωβός «ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΣΤΗΣ» του Μπάστερ Κίτον, σημαντική κωμωδία λίγο πριν τη σαρωτική επικράτηση του ομιλούντος. Η ταινία σηματοδοτεί και την αρχή του τέλους του δημιουργού της, πρόκειται για την προτελευταία του, φτιαγμένη το 1928... Με το οικονομικό κραχ του '29, ο Κίτον χάνει όλη του την περιουσία, η γυναίκα του τον εγκαταλείπει και οι δανειστές τον κυνηγούν αλύπητα. Εκείνος το ρίχνει στο ποτό, έρχεται αντιμέτωπος με αρρώστιες, ενώ η μια απογοήτευση διαδέχεται την άλλη. Το 1956 κόβει το αλκοόλ και με βήματα δειλά αρχίζει να επιστρέφει στο προσκήνιο. Δέκα χρόνια αργότερα, κριτικοί και κοινό του επιφυλάσσουν, στη Μόστρα της Βενετίας, μεγαλειώδη υποδοχή στη ρετροσπεκτίβα των ταινιών του, εκδήλωση έναυσμα για τις νεότερες γενιές, για να ξανα-πλησιάσουν και να ξανα-ανακαλύψουν το σπουδαίο έργο του καλλιτέχνη. Ο Μπάστερ Κίτον πέθανε από καρκίνο την 1η Φλεβάρη 1966.