Σε ισπανικά «Σταυροδρόμια»

ΤΑΙΝΙΟΘΗΚΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ
Με το απρόβλητο στην Ελλάδα "Camino" του Χαβιέ Φεσέρ ξεκινά η τρίτη "Εβδομάδα ισπανικού κινηματογράφου"
Ενα 11χρονο κορίτσι γνωρίζει τον έρωτα και τον θάνατο στο δράμα «Camino» του Χαβιέρ Φεσέρ
Στο δράμα "Camino" του Χαβιέρ Φεσέρ, ένα 11χρονο κορίτσι γνωρίζει τον έρωτα και τον θάνατο. Βασισμένο στην αληθινή ιστορία της μικρότερης κόρης μιας οικογένειας που ανήκε στους κόλπους της θρησκευτικής καθολικής οργάνωσης Opus Dei, η οποία πέθανε σε ηλικία 14 ετών το 1985, το φιλμ ανοίγει το φετινό αφιέρωμα της Ταινιοθήκης της Ελλάδος στο ισπανικό σινεμά.
Με τίτλο "Σταυροδρόμια", η τρίτη κατά σειρά "Εβδομάδα Ισπανικού Κινηματογράφου" ξεκινάει την Παρασκευή με το απρόβλητο ως σήμερα στην Ελλάδα φιλμ του Φεσέρ και θα διαρκέσει έως τις 24 Νοεμβρίου επιχειρώντας να παρακολουθήσει για άλλη μια φορά το ευρύ φάσμα κατευθύνσεων των Ισπανών σκηνοθετών, κατά την πενταετία 2005-2010, με έκδηλη την έμφασή τους στον κοινωνικό προβληματισμό.
Ταινίες του αφιερώματος που προβάλλονται για πρώτη φορά στην Ελλάδα, με επίκεντρο τη Μαδρίτη είναι: το "Μάτα Χάρι" της Ιθιάρ Μπογιάιν, όπου τρεις ιδιωτικές ντετέκτιβ πραγματοποιούν έρευνα σε μια πολυεθνική εταιρεία την ώρα που έχουν να αντιμετωπίσουν και τις ίντριγκες των προσωπικών τους σχέσεων, το "Ζωή και χρώμα" του Σαντιάγο Ταβερνέρο, που διηγείται την κοινωνικοπολιτική αφύπνιση ενός εφήβου στη Μαδρίτη του '75 και η "Χαοτική Αννα" του Χούλιο Μέντεμ, όπου μια νεαρή γυναίκα ταξιδεύει στην ισπανική πρωτεύουσα για να γευτεί μια μεταφυσική και ταυτόχρονα υπαρξιακή εμπειρία. Στην "Επιστροφή στη Χανσάλα" της Τσους Γκουτιέρεθ, μια νεαρή προσπαθεί να μεταφέρει τη σορό του αδελφού της πίσω στο Μαρόκο, αφού εκείνος πέθανε προσπαθώντας να φτάσει στην Ισπανία με σχεδία.

Οι ταινίες της εβδομάδας: Και τα βαμπίρ παντρεύτηκαν

• Ο «σαπουνοπερατικός» μύθος των μεταμοντέρνων βρικολάκων συνεχίζεται με το πρώτο μέρος της τέταρτης ταινίας

ΓΙΑΝΝΗΣ ΖΟΥΜΠΟΥΛΑΚΗΣ, ΤΟ ΒΗΜΑ:  17/11/2011

Αξιολόγηση * 5: εξαιρετική, 4: πολύ καλή, 3: καλή, 2: ενδιαφέρουσα, 1: μέτρα, 0: απαράδεκτη, _ : χωρίς άποψη

Οπως ακριβώς συνέβη με την κινηματογραφική μεταφορά του τελευταίου βιβλίου Χάρι Πότερ, έτσι και η «Χαραυγή, μέρος 1ο» («Breaking dawn», ΗΠΑ, 2011), το τέταρτο βιβλίο της σειράς του «Λυκόφωτος», βγαίνει στις αίθουσες μοιρασμένο σε δύο μέρη. Αυτή την Πέμπτη (17 Νοεμβρίου) κυκλοφορεί το πρώτο μέρος και σε λίγους μήνες θα δούμε το δεύτερο.

 

 

3  φωτογραφίες

Επισήμως το μοίρασμα έγινε εξαιτίας του όγκου του τέταρτου βιβλίου της Στέφανι Μέγερς _ τεράστιο στις περίπου 800 σελίδες του! Αυτομάτως βέβαια το μοίρασμα των δύο ταινιών σημαίνει και διπλά εισιτήρια, αφού οι θαυμαστές του ανορθόδοξου love story ανάμεσα σε ένα πανέμορφο και φιλήσυχο βαμπίρ (Ρόμπερτ Πάτινσον) και σε μια ανήσυχη κοπέλα (Κίρστεν Στιούαρτ) είναι αμέτρητοι ανά την υφήλιο και τυφλά φανατικοί.

Ο Τούρκος σκηνοθέτης Ερντέν Κιράλ μιλά στο in.gr

    

Στην Θεσσαλονίκη βρέθηκε για μερικές ημέρες ο Τούρκος κινηματογραφιστής, Ερντέν Κιράλ, αφιέρωμα στο έργο του οποίου πραγματοποιεί το 52ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της πόλης. Ο σκηνοθέτης μίλησε στο in.gr για τον μέντορά του, Γιλμάζ Γκιουνέι, το κινηματογραφικό του έργο και τους σύγχρονους Τούρκους σκηνοθέτες. «Η νέα γενιά σκηνοθετών δεν αναφέρει ποτέ τα ονόματά μας» λέει ο Ερντέν Κιράλ, με κάποιο παράπονο.

«Σπούδαζα Κεραμική στην Ακαδημία Καλών Τεχνών και υπήρχε μια μικρή κινηματογραφική ομάδα στον κάτω όροφο. Κάποιοι φοιτητές αρχιτεκτονικής πραγματοποιούσαν προβολές ταινιών. Μια μέρα έδειξαν το Ζιλ και Τζιμ του Φρανσουά Τριφό. Έφυγα χωρίς να δω την ταινία και μετά αναρωτήθηκα γιατί δεν την είδα. Ακόμα αναζητώ την απάντηση σε αυτή την ερώτηση.

» Κάποια στιγμή ένας φίλος με κάλεσε να γίνω βοηθός σκηνοθέτη στην ταινία του και κάπως έτσι και έτσι ξεκίνησα στην τουρκική κινηματογραφική βιομηχανία. Εκεί γνώρισα και τον Γιλμάζ Γκιουνέι. Από εκείνη τη στιγμή μέχρι τον θάνατό του ήμασταν φίλοι. Φυσικά άφησα τη Σχολή και μετά πούλησα το χαλί στο σπίτι μου, προκειμένου να συγκεντρώσω τα πρώτα μου χρήματα. Εργαζόμουν σε μια διαφημιστική εταιρεία και έκανα την ταινία μου με φιλμ, το οποίο τους έκλεβα. Εξέδιδα κινηματογραφικά περιοδικά, τα οποία χρεοκόπησαν όλα. Ήμουν περήφανος για τον εαυτό μου, παρά το γεγονός ότι κάθε φορά που χρεοκοπούσε ένα περιοδικό, εγώ συνέχιζα να τα φτιάχνω.

» Πήγα στο Παρίσι για δύο χρόνια, έμεινα σε ένα ξενοδοχείο κοντά στο Cinemateque και έβλεπα όλες τις κλασικές ταινίες. Μετά ήρθα αντιμέτωπος με ένα θαύμα: το Σινεμά Νόβο (κινηματογραφικό κίνημα της Βραζιλίας). Ο Γκλάουμπερ Ρόχα ήταν ζωντανός και εξόριστος στο Παρίσι. Ακόμα τον θαυμάζω. Όταν πέθανε από υπερβολική δόση, έγραψα μια νεκρολογία για αυτόν σε μία επιθεώρηση τέχνης. Το 1978 έβγαλα την πρώτη μου ταινία.

» Η σχέση μου με τον Γιλμάζ Γκιουνέι μπορεί να γεμίσει τις σελίδες ενός χοντρού βιβλίου. Ξεκίνησα να κάνω το Yul και 23 μέρες μετά είχαμε έναν μεγάλο καβγά και με απέλυσε. Έπαθα κατάθλιψη. Ευτυχώς είχα μόλις σκεφτεί την καλύτερή μου ταινία, το Μέρες στο Χακιάρι και έτσι μπόρεσα να συνεχίσω να κάνω ταινίες.

» Γράφω τώρα μια βιογραφία, που θα κυκλοφορήσει τον Δεκέμβριο. Σε αυτήν αναφέρομαι με λεπτομέρειες στην σχέση μου με τον Γκιουνέι. Είναι κρίμα να τον αποκαλεί κανείς «ταλαντούχο σκηνοθέτη». Ήταν κινηματογραφική ιδιοφυΐα.

» Υπάρχουν δύο τρόποι για να κάνει κανείς ταινίες: να ξεκινήσει από μία εικόνα ή από μία ιδέα. Ο Γιλμάζ ξεκινούσε με μια εικόνα. Εγώ συνήθως ξεκινώ με μια ιδέα. Ωστόσο, οι εικόνες στις ταινίες μου είναι πολύ περιγραφικές. Αυτό δεν είναι κακό, εάν δεν είσαι ψεύτικος. Αλλά δεν μπορείς να πεις την αλήθεια μέσα από καρτποσταλικές εικόνες.
» Η Κωνσταντινούπολη ήταν ευρωπαϊκή πολιτισμική πρωτεύουσα το 2010 και η πόλη μου ζήτησε να κάνω μια ταινία και μπορούσα να κάνω ό,τι ήθελα. Πάντα μου άρεσε το ντοκιμαντέρ. Επέλεξα τον Κεράτιο Κόλπο γιατί είναι μια πολυπολιτισμική, πολυγλωσσική, πολυθρησκευτική περιοχή, εκεί υπάρχουν ναοί από όλες τις θρησκείες. Για μένα η ταινία έχει κρυφό τίτλο «Το Μωσαϊκό». Στην ταινία ένας Έλληνας φτάνει από την Αθήνα στην Κωνσταντινούπολη, αναζητώντας το σπίτι που έζησε την παιδική του ηλικία. Δεν τον βλέπουμε, αλλά ακούμε τη φωνή του σε voice over, ενώ ακούγονται ποιήματα του Καβάφη.
» Δεν φτάσαμε ξαφνικά σε αυτό το σημείο, αυτοί οι σκηνοθέτες δεν έπεσαν από τον ουρανό. Ο Γιλμάζ Γκιουνέι άνοιξε το δρόμο για μας και μετά εμείς σπρώξαμε αυτή την πόρτα και προχωρήσαμε παρακάτω. Οι Ομέρ Καβούρ και Αλί Οζγκετούρκ ακολούθησαν και εισήλθαν στην ευρωπαϊκή αγορά. Οι νεότεροι φίλοι μας δεν είχαν ιδιαίτερη δυσκολία να προβάλουν τις ταινίες τους στην Ευρώπη. Εμείς έπρεπε να τις φυγαδεύουμε έξω από τη χώρα, τις πηγαίναμε παράνομα στη Δύση, γιατί υπήρχε στρατιωτική κυβέρνηση και λογοκρισία εκείνη την εποχή.
» Δεν ξέρω πόσο ευνοήθηκε η νέα γενιά από τις εμπειρίας μας. Ωστόσο, δεν αναφέρουν ποτέ τα ονόματά μας. Οι νέοι σκηνοθέτες λένε μόνο πόσο μας θαυμάζουν όταν μας γνωρίζουν προσωπικά. Υπάρχει πόλωση μεταξύ των γενεών. Καταλαβαίνω και συμφωνώ ότι μία γενιά δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς να αρνηθεί την προηγούμενη, αλλά δεν μπορείς να τη διαγράφεις, δεν μπορείς να κάνεις ότι δεν υπάρχει. Υπάρχουν πολλές ταινίες σύγχρονων σκηνοθετών που θαυμάζω, ωστόσο θεωρώ ότι θα πρέπει να σκάψουν όλο και πιο βαθιά».

• Ανθρώπινο σινεμά από τους αδελφούς Νταρντέν

Η νέα ταινία των αδελφών Νταρντέν, Το παιδί με το ποδήλατο, προβλήθηκε στο πλαίσιο του 52ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Οι αδελφοί Νταρντέν κάνουν πάντα ταινίες εξαιρετικές, σινεμά κλασικό και Το παιδί με το ποδήλατο δεν αποτελεί εξαίρεση.
Σε αυτό οι αδελφοί Νταρντέν στρέφουν την κάμερά τους σε ένα αγόρι που αναζητά το ποδήλατό του και στη συνέχεια τον πατέρα του. Ο μικρός ήρωας μπλέκει σε διάφορες περιπέτειες, την ώρα που αναπτύσσει μια φιλία με μια κομμώτρια.
Ίσως κατώτερη από άλλες ταινίες τους (όπως η Ροζέτα για παράδειγμα), Το Παιδί με το Ποδήλατο έχει το θετικό ότι φιλοξενεί έναν εξαιρετικό πρωταγωνιστή.  Από τις σκηνές με τον πατέρα του, στις εκφράσεις οργής του, ακόμα και στον τρόπο που παρακολουθεί κάποια παιδιά να παίζουν μπάλα, ο Τομά Ντορέ καταφέρνει να προσελκύσει το βλέμμα του θεατή και να συγκινήσει με την ερμηνεία του.
Αγγελική ΣτελλάκηNewsroom ΔΟΛ

Αμαρτωλοί σκηνοθέτες, αθώες ταινίες

Τα προσωπικά ψεγάδια των δημιουργών δεν σπιλώνουν τα έργα τους, εκτός αν αυτά τα ίδια αποδεικνύουν το αντίθετο

The New York Times

Το 1938, ένα μήνα μετά την επίθεση των ναζί εναντίον των Εβραίων, που έμεινε στην ιστορία ως «η νύχτα των κρυστάλλων», ο Γουόλτ Ντίσνεϊ συνόδευσε την αγαπημένη κινηματογραφίστρια του Χίτλερ, τη Λένι Ρίφενσταλ, σε μια περιοδεία στο κινηματογραφικό του στούντιο. Της έδειξε μερικά πρωτότυπα σκίτσα του Μίκυ Μάους και εκείνη προσφέρθηκε να του δείξει το φιλμ «Olympia», το προπαγανδιστικό ντοκιμαντέρ της για τους Ολυμπιακούς του Βερολίνου του 1936. Ο Ντίσνεϊ αρνήθηκε, γιατί φοβήθηκε ότι θα φαινόταν υπερβολικά φιλόξενος σε μια γυναίκα που το Χόλιγουντ αντιπαθούσε. Στη βιογραφία του της Ρίφενσταλ, «Λένι», ο Στίβεν Μπαχ γράφει ότι, όταν εκείνη επέστρεψε στη Γερμανία, επαινούσε τον Ντίσνεϊ που τη δέχτηκε, λέγοντας ότι «ήταν πολύ ικανοποιητικό να μαθαίνεις πως οι αληθινοί Αμερικανοί δεν επηρεάζονται από τις ύπουλες εκστρατείες των Εβραίων». 

Σκέφτηκα τον θείο Γουόλτ και τη συνάντησή του με τη Λένι τον περασμένο Μάιο, όταν, στη διάρκεια του Φεστιβάλ των Καννών, ο Δανός σκηνοθέτης Λαρς φον Τρίερ έκανε μπροστά σε πλήθος δημοσιογράφων εκείνες τις φοβερές δηλώσεις περί ναζισμού. Η καινούργια του ταινία, η «Μελαγχολία», είχε μόλις κάνει την πρεμιέρα της και έμελλε να του προσφέρει μερικές από τις καλύτερες κριτικές της καριέρας του. Από πολύ καιρό, όσοι τον παρακολουθούσαν έπρεπε να ξέρουν ότι ήταν ικανός να σαμποτάρει κάθε έκφραση καλής θέλησης προς το πρόσωπό του, και τελικά η στιγμή ήρθε όταν ένας δημοσιογράφος τον ρώτησε για τα «γοτθικά» χαρακτηριστικά των ταινιών του και αν θα μπορούσε να επεκταθεί πάνω σε παλιότερα σχόλια που έχει κάνει για τη ναζιστική αισθητική.

Οταν ο χρόνος πρωταγωνιστεί στο σελιλόιντ

Με πλάνα μεγάλης διάρκειας, μαραθώνιες ταινίες και συνεχόμενες λήψεις σπουδαίοι σκηνοθέτες αποθέωσαν τη χρονική διάσταση

• Ελευθεροτυπία, Παρασκευή 28 Οκτωβρίου 2011
• Της ΒΕΝΑΣ ΓΕΩΡΓΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Το σινεμά σμιλεύει το χρόνο. Ποιος το είπε; Ο Ταρκόφσκι μιλώντας για την ταινία του «Αντρέι Ρουμπλιόφ» (1966).

«Θίασος» του Θ. Αγγελόπουλου (1975). Ενας από τους τρεις μάστορες του plan sequenceΗ έβδομη τέχνη, που αναπτύχθηκε στη διάρκεια του προηγούμενου αιώνα ως η αποθέωση του «cut or not to cut?», έχει φτάσει σήμερα στο «χιπ χοπ μοντάζ» και σε τέτοιους τρελούς ρυθμούς, που ρίχνουν το θεατή στο καναβάτσο αναίσθητο, έχοντας προλάβει ελάχιστα πράγματα να καταλάβει από την πλοκή.

Κι όμως ο κινηματογράφος σε πολλές, πάρα πολλές περιπτώσεις, ακόμα και όταν η τεχνολογία δυσκόλευε τα πράγματα, σήκωσε το ανάστημά του στο μαγικό «μαχαίρι» του μοντέρ. Διέπρεψε αποθεώνοντας τη διάρκεια του πλάνου. Βυθίστηκε με σεβασμό στο πέρασμα του χρόνου, που εγγράφεται στο σελιλόιντ ή στο ψηφιακό φιλμ. Αφησε στο θεατή περιθώρια να συλλογιστεί, να αισθανθεί. Και πρόσφερε αριστουργήματα.

Η ζωή γράφει το πιο απίθανο σενάριο

Επτά, Σάββατο 29 Οκτωβρίου 2011

ΤΗΣ ΕΥΑΝΝΑΣ ΒΕΝΑΡΔΟΥ 

Η πραγματικότητα ξεπερνά κάθε φαντασία, λένε, και πράγματι, τα περιστατικά στα οποία βασίστηκαν πολλές από τις ξένες ταινίες που θα προβληθούν φέτος στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης (4-13 Νοεμβρίου, Ολύμπιον, Παύλος Ζάννας, Λιμάνι) ξεπερνούν και την πιο αρρωστημένη φαντασία.

Το θέμα βέβαια είναι το πώς πιάνεις θέματα όπως η παιδεραστία ή οι σίριαλ κίλερ. Και ευτυχώς οι ταινίες που επέλεξε φέτος ο καλλιτεχνικός διευθυντής του φεστιβάλ Δ. Εϊπύδης, δεν «πατάνε» σε μια ηδονοβλεπτική λογική αλλά μπαίνουν σε βάθος στις ψυχές των ηρώων αποκαλύπτοντας τα απύθμενα βάθη της ανθρώπινης ιδιοσυγκρασίας, μακριά από τη ρεπορταζιακή τηλεοπτική προσέγγιση. Οπως και άλλες, που άντλησαν τα θέματά τους από πραγματικά περιστατικά και πρόσωπα, όπως το Τσέρνομπιλ, το καθεστώς Τσαουσέσκου, τον Τζούλιο Αντρεότι και τη δανέζικη αντίσταση.

* Μια τέτοια περίπτωση είναι το «Snowtown» του Τζάστιν Κούρτζελ (τμήμα «Ανοιχτοί ορίζοντες») για τον χειρότερο σίριαλ κίλερ στα χρονικά της Αυστραλίας, τον Τζον Μπάντινγκ: σχεδόν σε αρρωσταίνει με τη σκληρότητα και το νατουραλισμό του. Ισως γιατί σε πείθει πως όλα συμβαίνουν σε πραγματικούς ανθρώπους. Η ταινία έχει άλλωστε έντονο ντοκιμαντερίστικο χαρακτήρα.

Ολα διαδραματίζονται στην Αυστραλία, στα βόρεια προάστια της Αδελαΐδας, όπου ζει μια φτωχή γυναίκα με τους τρεις γιους τους. Αρχικά νομίζεις πως το θέμα της ταινίας είναι η παιδεραστία, καθώς ο εραστής της γυναίκας έχει ως χόμπι να φωτογραφίζει τα αγόρια της γυμνά. Κι όμως όχι. Ο αρρωστημένος ερωτισμός του άντρα επισκιάζεται από τις φρικαλέες πράξεις του αντικαταστάτη του: δηλαδή του νέου εραστή της γυναίκας, που υιοθετεί τον ρόλο του τιμωρού των παιδεραστών, των γκέι, των ναρκομανών και όλων όσων υποτίθεται πως απειλούν την τιμή αυτής της συντηρητικής μικροκοινωνίας. Την ίδια στιγμή παρουσιάζεται τρυφερός πατέρας των τριών παιδιών και ιδιαίτερα του 16χρονου ελληνοαυστραλού ήρωα Λούκας Πίταγουεϊ (βραβείο FIPRESCI στο Φεστιβάλ Κανών) που είναι και ο πραγματικός πρωταγωνιστής της ταινίας. Αρχικά, το παιδί εμφανίζεται άβουλο, να υφίσταται διάφορες σεξουαλικές κακοποιήσεις από ανθρώπους του περιβάλλοντός του. Ομως αυτό δεν είναι τίποτε μπροστά στη σταδιακή αλλοτρίωση της ψυχής του από τον νέο του χαρισματικό μέντορα, ο οποίος σιγά σιγά και μεθοδικά τον μυεί στο έγκλημα: τον εξαναγκάζει να πυροβολήσει τον σκύλο του και σταδιακά του αποκαλύπτει πτυχές της κατά συρροήν εγκληματικής δραστηριότητάς του: μια μπανιέρα γεμάτη αίματα, σακούλες με πτώματα, έναν άνθρωπο που υφίσταται φρικτά βασανιστήρια. Δεν θα ξεχάσουμε τη σκηνή όπου ο δολοφόνος με το γελαστό πρόσωπο, τεμαχίζει 3-4 καγκουρό και στη συνέχεια τα πετάει έξω από την πόρτα του παιδεραστή για να τον εξαναγκάσει να φύγει από τη γειτονιά...

Αναζητώντας σωτηρία

• Επτά, Σάββατο 29 Οκτωβρίου 2011
• ΤΟΥ ΝΙΝΟΥ ΦΕΝΕΚ ΜΙΚΕΛΙΔΗ

Τον βασανισμένο κόσμο του Ντοστογέφσκι φέρνει στο νου η βραβευμένη στο φεστιβάλ του Κάρλοβι Βάρι ρώσικη ταινία «Bedouin» του Ιγκόρ Βολόσιν, που προβάλλεται στο διαγωνιστικό τμήμα του φετινού 24ου Πανοράματος Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου (Τρίτη, 8 μ.μ. στον κινηματογράφο «Απόλλων»).

Η ηρωίδα είναι μια νεαρή μοναχική μητέρα από την Ουκρανία, που φτάνει στη Ρωσία όπου αναλαμβάνει να γίνει παρένθετη μητέρα σ' ένα ζευγάρι ρώσων ομοφυλόφιλων, για να μπορέσει, με τα χρήματα που θα πάρει, να πληρώνει τη θεραπεία της μικρής της κόρης που πάσχει από λευχαιμία. Η ηρωίδα θα μπλεχτεί με τον υπόκοσμο, θα πέσει θύμα εκμετάλλευσης των αντρών και θα οδηγηθεί στο έγκλημα πριν τελικά αποφασίσει να πάει την ετοιμοθάνατη κόρη της στην Ιορδανία (απ' όπου και ο τίτλος «Βεδουίνος») με την ελπίδα να βρει εκεί το «φάρμακο» που θα τη θεραπεύσει. Συνάντησα τον 37χρονο σκηνοθέτη στο Κάρλοβι Βάρι και μιλήσαμε για την ταινία του, την παρένθετη μητρότητα αλλά και τη σημερινή κατάσταση στη Ρωσία.