Ιστορίες καθημερινής υστερίας α λα Γούντι Αλεν

• Μια διαλυμένη οικογένεια προσπαθεί να ξορκίσει τον «ψηλό μελαχρινό άνδρα» στη νέα ταινία του αμερικανού σκηνοθέτη

ΓΙΑΝΝΗΣ ΖΟΥΜΠΟΥΛΑΚΗΣ | Τετάρτη 27 Οκτωβρίου 2010

Ολοι οι ήρωες της τελευταίας ταινίας του Γούντι Αλεν «Θα συναντήσεις έναν ψηλό μελαχρινό άντρα» («Υou will meet a tall dark stranger», Αγγλία, 2010) επιδιώκουν την αλλαγή. Η Ναόμι Γουότς θέλει να αναβαθμίσει την καριέρα της και κολλά στον πάμπλουτο γκαλερίστα εργοδότη της, έναν σούπερ cool Αντόνιο Μπαντέρας. Ο σύζυγός της (Τζος Μπρόλιν), ένας Αμερικανός που ζει στο Λονδίνο, προσπαθεί να βρει τρόπους για να γράψει το πρώτο του μυθιστόρημα και να ξεφύγει από την αφάνεια του σοφέρ. Ο πατέρας της Γουότς, ο Αντονι Χόπκινς, θέλει να ξαναζήσει τα νιάτα του και παρατά τη γυναίκα του (Τζέμα Τζόουνς). Η παρατημένη σύζυγος αναζητεί τις «απαντήσεις» καταφεύγοντας σε μέντιουμ. Ολοι τους ζητούν το κάτι άλλο, αυτό που θα δώσει νέα πνοή στη ζωή τους. Και είναι τέτοια η πρεμούρα τους που ουσιαστικά λησμονούν να ζήσουν και να ευχαριστηθούν με τα όσα έχουν.

Αυτός είναι ο κόσμος της τελευταίας ταινίας του Αλεν που τον φέρνει για τέταρτη φορά στο Λονδίνο μετά το «διάλειμμά» του στη Βαρκελώνη («Vicky Cristina Βarcelona») και την αστραπιαία επιστροφή του στη Νέα Υόρκη («Κι αν σου κάτσει;»). Υπό τη σκιά της μόνιμης απειλής του θανάτου - αυτός είναι ο ψηλός κύριος του τίτλου- ο δημιουργός μάς προσφέρει με γενναιοδωρία απολαυστικές φέτες καθημερινής υστερίας ανιχνεύοντας πρόσωπα και καταστάσεις κάτω από το μικροσκόπιό του.

Καταλήγουμε σε μια οικογένεια πλήρως διαλυμένη, που τίποτε δεν την ευχαριστεί, που δεν έχει κανέναν ξεκάθαρο στόχο. Ολοι οι ήρωες έχουν άγχος και γκρινιάζουν. Κάτι φοβούνται, έχουν μυστικά, υποκρίνονται. Το αγαπημένο μου κομμάτι της ταινίας είναι εκείνο που αφορά τον Χόπκινς, έναν ηλικιωμένο άνθρωπο που αναζητεί τη χαμένη νιότη του στο τζόγκινγκ, στο γυμναστήριο και στην αγκαλιά της πόρνης-«τσόκαρο» με την οποία τα φτιάχνει. Σε αυτήν βρίσκουμε και το αποκαλυπτικό πρόσωπο της ταινίας, τη Λούσι Παντς: με την προκλητική παρουσία της ως porn-Βarbie κλέβει την παράσταση.

Ολα αυτά μέσα από ένα σιντριβάνι συναισθημάτων, χιούμορ ποιότητας, από αναγνωρίσιμες καταστάσεις και έξυπνες παρατηρήσεις. Ενιωσα ότι ο «Ψηλός μελαχρινός άντρας» είναι ένα απόσταγμα προηγούμενων ταινιών του δημιουργού του: ο κυνισμός του «Μatch Ρoint», ο ρεαλισμός των «Παντρεμένων ζευγαριών», η σκιά του μυστηρίου στο «Μυστηριώδεις φόνοι στο Μανχάταν», όλα βρίσκουν τη θέση τους σε μια ταινία που μπορεί εύκολα να αγαπηθεί, χωρίς όμως να ανήκει σε εκείνες που θα γράψουν ιστορία.

ΣΤΙΣ ΑΙΘΟΥΣΕΣ

Ενάρετα μηνύματα δίνει η παιδική ταινία κινουμένων σχεδίων τωνΑντονι Μπελ- Μπεν Γκλακ«(Γ)λυκάκια» («Αlpha & Οmega», ΗΠΑ, 2010). Κεντρικοί ήρωες είναι ένας αρσενικός και ένας θηλυκός λύκος που τα φτιάχνουν και προσπαθούν να φέρουν ειρήνη στις αντίπαλες ράτσες τους. Η ταινία προβάλλεται μεταγλωττισμένη στα ελληνικά.

• Από το Χάρβαρντ στα πέρατα της Γης

Γεννημένος τον Μάιο του 1984 στη Νέα Υόρκη, ο Μαρκ Ζούκερμπεργκ έστησε τη σελίδα κοινωνικής δικτύωσης Facebook από το δωμάτιο της εστίας του ενώ φοιτούσε στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ (2004). Η φιλία του με τον Σον Πάρκερ, ιδρυτή του Νapster (στην ταινία τον υποδύεται ο Τζάστιν Τίμπερλεϊκ), είχε ως αποτέλεσμα να εγκαταλείψει τις σπουδές του και να εγκατασταθεί στην Καλιφόρνια. Το 2007 οι ενεργοί χρήστες του Facebook είχαν ξεπεράσει τα 50 εκατομμύρια.

• Κύριος Facebook,ο βασιλιάς της μοναξιάς

Τ ελικά η υπερ-επιτυχημένη υπηρεσία κοινωνικής δικτύωσης Facebook είναι περισσότερο η αφορμή παρά το ίδιο το θέμα της πολυαναμενόμενης ταινίας του Ντέιβιντ Φίντσερ «Τhe social network» (ΗΠΑ, 2010). Το ουσιαστικό θέμα εδώ είναι ο Νο 1 κανόνας του καπιταλιστικού συστήματος: η πρωτιά. Οποιος έρχεται πρώτος είναι ο καλύτερος, κάτι που η ταινία τονίζει διαρκώς. Σημασία δεν έχει ο αγώνας αλλά η νίκη και μόνο αυτή. Και αν η κατάκτηση της πρωτιάς δεν επιτυγχάνεται με τόσο θεμιτούς τρόπους... that΄s life. Τόσο κυνικά.

Αυτό συμβαίνει με τον κεντρικό ήρωα της ταινίας, τον Μαρκ Ζούκερμπεργκ (Τζέσι Αϊζενμπεργκ), δηλαδή τον ιδρυτή του Facebook. Η επιτυχία του δικτύου τον κάνει δισεκατομμυριούχο (είναι ένας από τους νεότερους σε ηλικία μεγιστάνες του πλούτου στις ΗΠΑ) αλλά ταυτόχρονα τον φέρνει αντιμέτωπο με όλους όσοι υποστηρίζουν ότι τους «πούλησε» για να φανεί εκείνος και μόνον εκείνος.

Ολόκληρη η ταινία άλλωστε- τρομερά φλύαρη, να επισημάνω- μας παρουσιάζει τη γέννηση του Facebook μέσα από φλασμπάκ που εντάσσονται στην ιστορία με κανονικό χρόνο την περίοδο των ακροαματικών διαδικασιών που ακολούθησαν τις αγωγές τις οποίες δέχθηκε ο Ζούκερμπεργκ από τους ανθρώπους που υποτίθεται ότι «πρόδωσε».

Το πρόσωπο που βλέπουμε- και σε αυτό βοηθά πολύ η εικόνα του Αϊζενμπεργκ, καθώς όχι μόνο είναι κομμένος και ραμμένος για τον ρόλο του Ζούκερμπεργκ αλλά του μοιάζει και φυσιογνωμικώς- είναι αυτό ενός αντιπαθέστατου nerd ο οποίος, όπως κάποια στιγμή ακούει, κάνει ό,τι μπορεί για να καλλιεργήσει στο έπακρο την εικόνα του κωλόπαιδου. Μιλάει σαν κομπρεσέρ, δεν χαμογελάει ποτέ, είναι υπερόπτης σε σημείο που θες να του ρίξεις χαστούκι και ποτέ μα ποτέ δεν νιώθεις την παραμικρή συμπάθεια για το άτομό του.

Ο Φίντσερ έκανε μια χαμηλοφωτισμένη ταινία, εσωτερικών κυρίως χώρων, δίνοντας έμφαση στους διαλόγους που αναφέρονται στο παρασκήνιο της όλης υπόθεσης. Υπάρχουν στιγμές που τα γεγονότα και οι καταστάσεις σε βομβαρδίζουν τόσο ανελέητα ώστε «χάνεις την μπάλα». Ωστόσο, το καλύτερο σημείο της ταινίας, εκείνο στο οποίο προσωπικά βρήκα το μεγαλύτερο ενδιαφέρον, είναι ότι εντοπίζει την απίστευτη μοναξιά του κεντρικού της ήρωα. Ο Ζούκερμπεργκ μπορεί να έδωσε μια νέα σημασία στην έννοια της φιλίας, αλλά ο ίδιος δεν έχει φίλο ούτε καν τον εαυτό του!

• Ενας «Αρχοντας» παιδικός και λάιτ

Ν ερό, αέρας, γη και φωτιά. Τα τέσσερα στοιχεία της φύσης είναι τα τέσσερα έθνη της ιστορίας της ταινίας του Μ. Νάιοτ Σιάμαλαν «Ο τελευταίος μαχητής του ανέμου» («Τhe last airbender», ΗΠΑ, 2010). Βασισμένη στα βιβλία της σειράς «Ο τελευταίος μαχητής του ανέμου» (κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ψυχογιός), η ταινία τοποθετείται σε μια ακαθόριστη εποχή όπου το έθνος της φωτιάς κηρύσσει τον πόλεμο στα υπόλοιπα. Η όλη κατάσταση θυμίζει μια πιο light εκδοχή του «Αρχοντα των δαχτυλιδιών». Σίγουρα δεν είναι το έργο που περιμένεις να δεις από τον δημιουργό θρίλερ απρόβλεπτης εξέλιξης όπως οι ταινίες «Εκτη αίσθηση», «Αφθαρτος» και «Σκοτεινό χωριό». Βεβαίως, ως τρισδιάστατο παραμύθι με δράκους και ξωτικά απευθυνόμενο αποκλειστικώς σε παιδιά, είναι ευκολοχώνευτο και χαζευτικό, ενώ το γεγονός ότι τα όπλα της ταινίας είναι τα τέσσερα στοιχεία της φύσης δίνει στην ταινία ιδιαίτερο χαρακτήρα. Πρωταγωνιστούν οι Νόα Ρίνγκερ, Ντεβ Πατέλ, Νίκολα Πλετζ.

• Υπουλο οικογενειακό μάρκετινγκ

Η ιδέα της ταινίας «Μια οικογένεια... ψώνιο» («Τhe Joneses», ΗΠΑ, 2010) είναι πιο ενδιαφέρουσα από την ίδια την ταινία. Το φιλμ ακολουθεί τα μέλη μιας «οικογένειας» (μαμά η Ντέμι Μουρ, μπαμπάς ο Ντέιβιντ Ντουκόβνι) που στην πραγματικότητα είναι υπάλληλοι υπηρεσίας «ύπουλου μάρκετινγκ». Τι είναι αυτό; Η «οικογένεια» πιάνει σπίτι σε ακριβή συνοικία μικρής πόλης και αναπτύσσει φιλίες με τους γείτονες, με απώτερο στόχο την προώθηση συγκεκριμένων προϊόντων. Με ανάλαφρο τρόπο, το φιλμ προσπαθεί να σχολιάσει την υπερκαταναλωτική κοινωνία των καιρών μας αλλά και το γεγονός ότι πλέον η δουλειά δεν τελειώνει ποτέ, καθώς εν προκειμένω υπάρχει πλήρη ταύτιση της οικογενειακής με την επαγγελματική ζωή. Ολα αυτά ακούγονται καλά, η ταινία όμως δεν έχει ούτε ρυθμό ούτε τις ερμηνείες που θα την έκαναν ξεχωριστή.

• Νορβηγικό θρίλερ με ψυχή

Ε νας 15χρονος που δεν γνώρισε ποτέ τον πατέρα του και ένας άντρας που εγκατέλειψε τον δικό του γιο αλλάζοντας ριζικά τη ζωή του σε άλλη χώρα, είναι τα κεντρικά πρόσωπα της νορβηγικής ταινίας «Δεσμοί αίματος» («Μirush», 2009) του Μάριους Χολστ. Ο σκηνοθέτης δομεί ένα έξυπνο «κοινωνικό» θρίλερ με ψυχή και ωραία χημεία ανάμεσα στον Ενρίκο λο Βέρσο και στον Ναζίφ Μουαρέμι, οι οποίοι υποδύονται, αντιστοίχως, τον πατέρα και τον γιο.

• Σε δημόσια διαβούλευση ο νόμος για τον κινηματογράφο

Ξεκίνησε χθες η διαδικασία της δημόσιας διαβούλευσης για το σχέδιο νόμου «Ενίσχυση και Ανάπτυξη της κινηματογραφικής τέχνης» στον διαδικτυακό τόπο www.opengov.gr/yppol. Η διαδικασία θα διαρκέσει ως τις 4 Νοεμβρίου: οι ενδιαφερόμενοι μπορούν ως τότε να στέλνουν τις προτάσεις τους. Να σημειωθεί, ωστόσο, ότι έντεκα κινηματογραφικά σωματεία εκφράζουν ήδη την κάθετη αντίθεσή τους προς τον νέο νόμο και με επιστολή τους προς «Το Βήμα» αναφέρονται σε ένα « αντιδημοκρατικό και άκρως μεροληπτικό κινηματογραφικό νομοσχέδιο το οποίο “φωτογραφίζει” προκλητικά τα συμφέροντα μιας κλειστής ομάδας ».

Διαβάστε περισσότερα: http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=4&artid=363316&dt=27/10/2010#ixzz13ZV0cUz5

Μια ταινία για την «πίσω αυλή της Αμερικής» με την υπογραφή του Όλιβερ Στόουν

«South of the Border»

Την «αλήθεια» για τη Λατινική Αμερική μεταφέρει στη μεγάλη οθόνη ο Όλιβερ Στόουν μέσω της νέας ταινίας του South of the Border, οποία σύμφωνα με το δημιουργό της θέλει να δείξει πώς τα αμερικανικά μέσα ενημέρωσης χλευάζουν και παρωδούν τα νέα που προέρχονται από τη Νότια και Κεντρική Αμερική παραπληροφορώντας την αμερικανική κοινή γνώμη.

Όλα ξεκίνησαν από μία συνάντηση του διάσημου Αμερικανού σκηνοθέτη με τον πρόεδρο της Βενεζουέλας Ούγκο Τσάβες, και τη «σκυτάλη» έλαβε ένα μικρό κινηματογραφικό συνεργείο για ένα ταξίδι-πορτρέτο της σύγχρονης Λατινικής Αμερικής.

«Έχω υπάρξει αρκετά τυχερός ώστε να μπορώ να κάνω ταινίες για την 'ξεχασμένη πίσω αυλή' της Βόρειας Αμερικής, την Κεντρική και τη Νότια Αμερική» λέει ο Όλιβερ Στόουν μιλώντας για τη νέα, χαμηλού μπάτζετ, ανεξάρτητη ταινία του που έχει τίτλο South of the Border.

Το South of the Border είναι ένα φιλμ που «προσπαθεί» -σύμφωνα με τον δημιουργό του- να δείξει πως τα αμερικανικά μέσα ενημέρωσης χλευάζουν και παρωδούν τα νέα που προέρχονται από τη Νότια Αμερική, παραπληροφορώντας το αμερικανικό κοινό.

Η ιδέα για την ταινία προέκυψε ύστερα από μια συνάντηση ανάμεσα στον Όλιβερ Στόουν και τον πρόεδρο της Βενεζουέλας Ούγκο Τσάβες, το 2007.

Ο Στόουν είχε ταξιδέψει στην Κολομβία, για να παρακολουθήσει την ανθρωπιστική αποστολή του προέδρου της Βενεζουέλας στην υπόθεση των πολιτικών ομήρων των Επαναστατικών Ενόπλων Δυνάμεων της Κολομβίας. Ο σκηνοθέτης δηλώνει ότι ένοιωσε έκπληκτος από τη διαφορά που είχε ο Τσάβες στην πραγματικότητα από την καρικατούρα που παρουσιάζουν τα μέσα ενημέρωσης.

Στη συνέχεια ο Στόουν ταξίδεψε στη Βενεζουέλα, όπου είδε μία πραγματικότητα πολύ διαφορετική, πολύ καλύτερη, και, για να πειστεί, με παραίνεση του ίδιου του Τσάβες, ξεκίνησε ένα οδοιπορικό σε πέντε χώρες της Νότιας Αμερικής, για να ακούσει και τη γνώμη άλλων προέδρων γι' αυτόν, αλλά και για να μάθει περισσότερα για την κατάσταση στις δικές τους χώρες.

Στο οδοιπορικό του συνάντησε τον πρόεδρο της Βολιβίας, Έβο Μοράλες, τον πρόεδρο της Βραζιλίας, Λούλα Ντα Σίλβα, την πρόεδρο της Αργεντινής, Κριστίνα Φερνάντες, όπως και τον πρώην πρόεδρο και σύζυγό της Νέστορ Κίρσνερ, τον πρόεδρο του Ισημερινού Ραφαέλ Κορέα, και τον πρόεδρο της Κούβας, Ραούλ Κάστρο.

Το ντοκιμαντέρ εξελίχθηκε έτσι σε ένα ταξίδι-πορτραίτο της σύγχρονης Λατινικής Αμερικής, όπου σύμφωνα με τον σκηνοθέτη συμβαίνουν πολλές και ενδιαφέρουσες κοινωνικές και πολιτικές αλλαγές, καθώς για πρώτη φορά οι χώρες αυτές ενώνονται δυναμικά σε έναν κοινό αγώνα: να ξεφύγουν από την αμερικανική πολιτική επιρροή που τους καταδυναστεύει και να διεκδικήσουν το δικαίωμα να διαχειρίζονται οι ίδιες τους φυσικούς τους πόρους, χωρίς να παρεμβαίνουν αμερικανικά συμφέροντα και πολυεθνικές εταιρείες.

Και όλα αυτά, σύμφωνα με τον Όλιβερ Στόουν, πολεμώντας ταυτόχρονα ενάντια στη «λάσπη» που δέχεται ο αγώνας τους από τα αμερικανικά μέσα ενημέρωσης, όπως το Fox News CNN.

Η ταινία θα προβληθεί στις ελληνικές αίθουσες στις 2 Δεκεμβρίου.

Διαβάστε περισσότερα: http://www.tovima.gr/default.asp?pid=41&nid=1231065009#ixzz13ZTTGnAa

Με πρεμιέρες και μικρά ευρωπαϊκά διαμάντια συνεχίζεται το «Πανόραμα»

Στις 28 Οκτωβρίου

Με ευρωπαϊκές ταινίες που δεν έχουν προβληθεί στα σινεμά και πρεμιέρες ταινιών συνεχίζεται το 23ο Πανόραμα Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου. Την Πέμπτη 28 Οκτωβρίου θα προβληθούν στον κινηματογράφο Απόλλων οι ταινίες Κάποιες Άλλες Ιστορίες, Die Fremde και Yo, Tambien.

Ο παραγωγός και κριτικός κινηματογράφου Νέναντ Ντούκιτς ανέθεσε σε πέντε γυναίκες από τις πέντε χώρες της πρώην Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας να σκηνοθετήσουν από μία μικρού μήκους ταινία με θέμα την εγκυμοσύνη.

Κάθε ταινία έχει ως τίτλο την ονομασία της κάθε χώρας (Κροατία, Σερβία, Βοσνία – Ερζεγοβίνη, Σκόπια, Σλοβενία) και φέρει την πραγματικότητα της χώρας αυτής.

Έτσι δημιουργήθηκε το Κάποιες άλλες ιστορίες, ένα πολύχρωμο ψηφιδωτό χαρακτήρων και κοινωνικοπολιτικών καταστάσεων που εναλλάσσει το χιούμορ με την τραγωδία, τον ρεαλισμό με το στυλιζάρισμα και αποτελεί ντοκουμέντο της καθημερινότητας στις χώρες αυτές.  Οι γυναίκες που σκηνοθέτησαν τις ταινίες είναι οι: Μαρίσα Τζίτζεβα, Ιβόνα Τζούκα, Άνα Μαρίσα Ρόσι, Ινέζ Τάνοβιτς και Χάννα Αντονίνα Βότσικ-Σλακ.

Στο Die Fremde της Φέο Αλαντάγκ, η Ουμέι, μια νεαρή γυναίκα τουρκικής καταγωγής μεταναστεύει μαζί με τον πεντάχρονο γιο της από την Κωνσταντινούπολη στο Βερολίνο, όπου ζουν η μητέρα κι ο πατέρας της. Η ζωή της όμως εκεί εξελίσσεται σε καθημερινό αγώνα για επιβίωση αλλά και για ανεξαρτησία απέναντι στον συντηρητισμό και την καταπίεση των γονιών της. Οι προσπάθειές της αυτές όμως, ενεργοποιούν αλυσιδωτές αντιδράσεις, απειλητικές για την ζωή της.

Πρόκειται για την πρώτη ταινία μυθοπλασίας που σκηνοθετεί η 38χρονη, γεννημένη στη Βιέννη, ηθοποιός Φέο Αλαντάνγκ, όπου απεικονίζει μια διαδικασία εσωτερικής σύγκρουσης, στην κοινωνία της γερμανικής πρωτεύουσας, με μεγάλο ποσοστό του βερολινέζικου πληθυσμού το οποίο αποτελούν οι μετανάστες από την Τουρκία.

Στο Yo Tambien των Αντόνιο Ναχάρο και Αλβάρο Παστόρ ένας νεαρός απόφοιτος πανεπιστημίου, ο Ντανιέλ, ο οποίος πάσχει από σύνδρομο Ντάουν, γνωρίζει και ερωτεύεται μία γυναίκα από την δουλειά του. Η Λάουρα συμπαθεί τον Ντανιέλ και οι δύο τους αναπτύσουν μία φιλική σχέση, παρά την απορία της κοινωνίας και τις αντιδράσεις της οικογένειας του Ντανιέλ.

Το σκηνοθετικό δίδυμο των Αντόνιο Ναχάρο και Αλβάρο Παστόρ προσεγγίζει το θέμα με τρυφερότητα, χωρίς όμως να πέφτει στην παγίδα του διδακτισμού. Η ταινία έχει αγαπηθεί από το φεστιβαλικό κοινό και οι δύο πρωταγωνιστές έχουν τιμηθεί με βραβεία για τις ερμηνείες τους. Ο Ντανιέλ Πινέδα, ο οποίος πάσχει και στην πραγματικότητα από Σύνδρομο Ντάουν, ξεχωρίζει.

• Διαβάστε περισσότερα για το Πανόραμα

• Το in.gr είναι χορηγός επικοινωνίας του 23ου Πανοράματος Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου.

• Διαβάστε περισσότερα: http://www.tovima.gr/default.asp?pid=41&nid=1231065159#ixzz13ZSfph9e

Η «Γλυκιά πατρίδα» του Μ. Κακογιάννη στο 23ο Πανόραμα Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου

Mε την ταινία «Γλυκιά Πατρίδα» (Sweet Country) του Μιχάλη Κακογιάννη, συνεχίζεται το Σάββατο, 30 Οκτωβρίου, το αφιέρωμα του 23ου Πανοράματος Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου, σε γνωστές, αλλά και παραγνωρισμένες ελληνικές ταινίες της δεκαετίας του 80. Η «Γλυκειά Πατρίδα» θα προβληθεί στο Ίδρυμα Κακογιάννη, παρουσία του σκηνοθέτη και του συνθέτη Σταύρου Ξαρχάκου. H ταινία απεικονίζει τα οδυνηρά γεγονότα της δικτατορίας της Xιλής μετά τη δολοφονία του Προέδρου της, Σαλβαντόρ Aλιέντε και την κατάληψη της εξουσίας από τον Στρατηγό Πινοσέτ. H δράση επικεντρώνεται σε δύο οικογένειες, που παγιδεύονται από τους στρατιωτικούς. Γυρίστηκε το 1986, σε σενάριο και σκηνοθεσία του Μιχάλη Κακογιάννη. Πρωταγωνιστούν οι Jane Alexander, John Cullum, Ειρήνη Παπά, Carole Laure Franco Nero, Randy Quaid.

Αφιέρωμα στον Ερίκ Ρομέρ από την Ταινιοθήκη της Ελλάδας

• Ένα εκτενές αφιέρωμα στον Ερίκ Ρομέρ θα παρουσιάσει η Ταινιοθήκη της Ελλάδος, από τις 18 έως τις 24 Νοεμβρίου, με 21 ταινίες του μεγάλου δημιουργού, έναν χρόνο μετά τον θάνατό του, τον περασμένο Ιανουάριο.

Οι ταινίες που θα προβληθούν, 16 μεγάλου μήκους και 5 μικρού, ξεκινούν από την πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του «Το ζώδιο του Λέοντα» (1959) και καταλήγουν στην προτελευταία του, τον Τριπλό Πράκτορα (2004) με πρωταγωνίστρια την ελληνογαλλίδα Κατερίνα Διδασκάλου, η οποία θα παραβρεθεί και στη συζήτηση, που διοργανώνει η Ταινιοθήκη, στις 22 Νοεμβρίου, για το έργο του Ερίκ Ρομέρ.

Σκηνοθέτης και σεναριογράφος, συνιδρυτής του Νέου Κύματος, σπουδαίος κριτικός των Cahiers du Cinema, ο Ρομέρ ξεκίνησε ως καθηγητής λογοτεχνίας, δημοσιογράφος και συγγραφέας. Γύρισε συνολικά 24 ταινίες μεγάλου μήκους, εκπαιδευτικά προγράμματα για την τηλεόραση, ταινίες μικρού μήκους αλλά και ένα ντοκιμαντέρ.

Γεννήθηκε στην Τουλ της Γαλλίας το 1920. Το πραγματικό του όνομα ήταν Ζαν-Μαρί Μορίς Σερέρ (πήρε το Ερίκ από το σκηνοθέτη Ερικ φον Στροχάιμ και το Ρομέρ από το συγγραφέα Σαξ Ρομέρ). Το 1946, ωστόσο, εξέδωσε το μυθιστόρημα «Ελίζαμπεθ» με το ψευδώνυμο Ζιλμπέρ Κορντιέ. Τη δεκαετία του ’50 γνωρίστηκε με τους Ζαν-Λυκ Γκοντάρ, Φρανσουά Τριφό, Κλώντ Σαμπρόλ και Ζακ Ριβέτ, μετέπειτα συντρόφους του στη Nouvelle Vague και κριτικούς κινηματογράφου στα Cahiers du Cinema. Ο Ρομέρ, μάλιστα, ανέλαβε την αρχισυνταξία από το 1957 ως το 1963.

Ο Ρομέρ καθιερώθηκε για τη λιτή σκηνοθεσία του, το στοιχειώδες μοντάζ, τη στατική κάμερα και την έλλειψη μουσικής επένδυσης. Δεν τον ενδιέφερε τόσο η πλοκή των ταινιών, όσο η ανάλυση των χαρακτήρων των ηρώων του, των κινήτρων και των επιθυμιών τους. Τους παρατηρεί με σχολαστικότητα και επιμένει στη λεπτομέρεια. Κατ’ εξοχήν κινηματογραφιστής του λόγου, επικεντρώνεται στην «πριν από την πράξη σκέψη, που εκδηλώνεται με την πράξη του λόγου». Εστιάζει την προσοχή του όχι σε αυτά, που κάνουν, αλλά σε αυτά που σκέφτονται, τα οποία περνούν απ’ το μυαλό τους και τα αισθάνονται στην ψυχή τους.

Γύρισε την πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του, το Ζώδιο του Λέοντα, το 1959. Ωστόσο, πολύ πριν τον Κισλόφσκι αποφάσισε να αναπτύξει τον κύριο όγκο του έργου του σε κύκλους ταινιών. Ο πρώτος, «Έξι Μύθοι Περί Ηθικής», διαρκεί από το 1962 μέχρι το 1972 και πραγματεύεται το δίλημμα του πρωταγωνιστή, ο οποίος αμφιταλαντεύεται ανάμεσα στην πίστη προς τη σύζυγό του και τον πόθο του για μία άλλη γυναίκα. Εδώ ξεχωρίζουν οι ταινίες Μια νύχτα με τη Μοντ (1969) και Το γόνατο της Κλαίρης (1970).

Η επόμενη θεματική ενότητα, «Κωμωδίες και Παροιμίες» (1980-1987), περιστρέφεται γύρω από τις έννοιες της παραπλάνησης, της παρεξήγησης και της παρερμηνείας. Σε αυτήν την περίπτωση, οι ήρωες είναι μικρότεροι σε ηλικία και, ως εκ τούτου, αδυνατούν να περιγράψουν σαφώς τις εμπειρίες τους. Εδώ ανήκουν «Η γυναίκα του αεροπόρου» (1980), «Η Πωλίν στην πλαζ» (1982), «Η πράσινη αχτίδα» (1986), για την οποία τιμήθηκε με τον Χρυσό Λέοντα στη Βενετία, και άλλες. Μεταξύ των δύο αυτών κύκλων, ο Ρομέρ ολοκληρώνει μεμονωμένες ταινίες, με κυριότερες τη «Μαρκησία του Ο…» (1976) και το «Περσεβάλ» (1978).

Στα 70 του χρόνια πια, ο Ρομέρ ανοίγει καινούριο κύκλο ταινιών για τις οποίες αντλεί έμπνευση από τις εποχές του έτους, εξ’ ου και ο τίτλος «Ιστορίες των Τεσσάρων Εποχών». Σε αυτήν την ενότητα, της οποίας οι τέσσερις αντίστοιχες ταινίες γυρίζονται στο διάστημα από το 1990 ως το 1998, ο δημιουργός επανέρχεται στην προβληματική περί ηθικής, μέσω της αισθηματικής κομεντί. Πάντοτε ανήσυχος, ο Ρομέρ γύρισε το 2001 την ταινία «Η Αγγλίδα και ο Δούκας» χρησιμοποιώντας μόνον ψηφιακή κάμερα. Τότε, στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας, παρέλαβε βραβείο για το σύνολο του έργου του. Το 2007 παρουσίασε την τελευταία του ταινία «Οι έρωτες της Αστρέ και του Σελαντόν». «Τώρα νομίζω ότι μπορώ να συνταξιοδοτηθώ», είχε πει τότε.

Διχάζει τον κόσμο του σινεμά το νομοσχέδιο για τον κινηματογράφο

Σε δημόσια διαβούλευση

  (Φωτογραφία:  Motionteam )

---

Σοβαρές αντιρρήσεις επί του νομοσχεδίου για την ανάπτυξη του κινηματογράφου εξέφρασαν την Τρίτη σε κοινή ανακοίνωσή τους σωματεία και οργανώσεις του κινηματογραφικού χώρου, σε αντίθεση με την Ένωση Σκηνοθετών-Παραγωγών Ελληνικού Κινηματογράφου. Χαρακτηρίζουν «παρωδία» τη δημόσια διαβούλευση που ξεκίνησε την Τρίτη και αναμένεται να ολοκληρωθεί στις 4 Νοεμβρίου.

«Η διαδικασία fast track της δημόσιας διαβούλευσης του νομοσχεδίου, μόνο για εννέα ημέρες είναι σαφής παρωδία του θεσμού του open government και της Δημόσιας Διαβούλευσης με την ανάρτηση του Νομοσχεδίου στο διαδίκτυο και κατά παράβαση των πρωθυπουργικών εντολών για διαφάνεια και ανοικτή διακυβέρνηση» αναφέρεται σε κοινή ανακοίνωση των σωματείων.

Την ανακοίνωση υπογράφουν: Η Πανελλήνια Ομοσπονδία Θεάματος Ακροάματος (Π.Ο.Θ.Α.), η Εταιρεία Ελλήνων Σκηνοθετών (Ε.Ε.Σ.), η Ένωση Σεναριογράφων Ελλάδος (Ε.Σ.Ε.), η Ένωση Τεχνικών Ελληνικού Κινηματογράφου και Τηλεόρασης - Οπτικοακουστικού Τομέα (ΕΤΕΚΤ), το Σωματείο Ελλήνων Ηθοποιών (Σ.Ε.Η), η Ένωση Μουσικοσυνθετών-Στιχουργών Ελλάδος (Ε.Μ.Σ.Ε.), ο Σύνδεσμος Ελλήνων Παραγωγών Κινηματογράφου Τηλεόρασης και Βίντεο (ΣΕΠΚΤΒ), η Πανελλήνια Ομοσπονδία Αιθουσαρχών Κινηματογράφου (Π.Ο.ΑΙ.Κ), το Σωματείο για την Διάδοση της Ταινίας Μικρού Μήκους (μικρό), η Ομοσπονδία Κινηματογραφικών Λεσχών Ελλάδας (Ο.Κ.Λ.Ε.) και το Studio Παράλληλο Κύκλωμα.

Στην ανακοίνωσή τους, αναφέρουν ανάμεσα σε άλλα, ότι το σχέδιο νόμου «εγκαθιδρύει την αδιαφάνεια», παρουσιάζει ως αξιοκρατία την «χειραγώγηση από το κράτος με τον καθολικό διορισμό των αρεστών στα ΔΣ, και επίσης ως αποτελεσματικότητα, την αποβολή των αιρετών της κινηματογραφικής κοινότητας από κάθε εκπροσώπηση».

Ειδικότερα, τα παραπάνω σωματεία επισημαίνουν ότι ο προτεινόμενος νόμος είναι «ασαφής και ελαστικός» ως προς το 1,5% ενώ για την επιστροφή του ειδικού φόρου των εισιτηρίων πως «δεν διασφαλίζονται πόροι, εάν δεν υπάρχουν εισιτήρια από τις ελληνικές ταινίες, ο δε τρόπος είσπραξης και κατανομής του δεν καθορίζονται πουθενά αλλά παραπέμπονται στις ελληνικές καλένδες».

Επίσης, ότι «ακυρώνει και υποβαθμίζει δοκιμασμένους θεσμούς όπως, τα Κρατικά Βραβεία Ποιότητας του ΥΠΠΟ, τα περιφερειακά Φεστιβάλ, την ταινία μικρού μήκους, το Γνωμοδοτικό Συμβούλιο ΥΠΠΟ, την Ταινιοθήκη Ελλάδος, το Μουσείο Κινηματογράφου, τις Κινηματογραφικές Λέσχες (κατά παράβαση των προγραμματικών δηλώσεων του ίδιου του υπουργού στην Βουλή)».

Τέλος, η ανακοίνωση καταγγέλλει ότι το νομοσχέδιο «δεν προνοεί για την επίδραση της ψηφιακής τεχνολογίας στις νέες αφηγήσεις του κινηματογράφου, την ανάπτυξη του σεναρίου, ως θεμελιώδους προϋπόθεσης της κινηματογραφικής τέχνης, την καθιέρωση και τον εμπλουτισμό της κινηματογραφικής παιδείας και πως από πουθενά δεν αποδεικνύεται η αύξηση θέσεων εργασίας όπως ισχυρίζεται η εισηγητική έκθεση» καταλήγει η ανακοίνωση.

Ωστόσο, θετική ήταν η ανταπόκριση, πριν λίγες ημέρες, της Ένωσης Σκηνοθετών-Παραγωγών Ελληνικού Κινηματογράφου.

«Η αναπτυξιακή κατεύθυνση όπως διατυπώνεται στο νομοσχέδιο, δημιουργεί ένα νέο περιβάλλον για τον Ελληνικό Κινηματογράφο, που τα τελευταία χρόνια παρ' όλες τις δυσκολίες και χάρη στις προσπάθειες των ενεργών κινηματογραφιστών, έχει καταλάβει σημαντική θέση στην Ευρωπαϊκή Κινηματογραφία» ανέφερε ανακοίνωση της Ένωσης.

Την Τρίτη ξεκίνησε  η δημόσια διαβούλευση για το σχέδιο νόμου περί ενίσχυσης και ανάπτυξης της κινηματογραφικής τέχνης στον διαδικτυακό τόπο: http://www.opengov.gr/yppol. Η δημόσια διαβούλευση αναμένεται να ολοκληρωθεί στις 4 Νοεμβρίου.

Βασικοί πυλώνες του νομοσχεδίου είναι το τετράπτυχο: Περισσότερα χρήματα – Περισσότερες πηγές χρηματοδότησης – Λιγότερη γραφειοκρατία – Ενίσχυση της δημιουργίας.

Ειδικότερα, στόχοι του νομοσχεδίου είναι:
- η ενίσχυση των νέων δημιουργών, σε μια κρίσιμη χρονική στιγμή, κατά την οποία η ελληνική κινηματογραφική παραγωγή αποκτά εξωστρέφεια και παρουσία εκτός συνόρων
- η δημιουργία νέων θέσεων εργασίας
- η αύξηση των επενδύσεων από την εγχώρια αγορά
- η προσέλκυση ξένων παραγωγών και συμπαραγωγών
- η προβολή του σύγχρονου ελληνικού πολιτισμού στο εξωτερικό
- η διαφάνεια και η αποτελεσματικότητα στη λειτουργία των κρατικών φορέων που υλοποιούν την κινηματογραφική πολιτική.

Newsroom ΔΟΛ, με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ

Βαλέρια Γκολίνο: Δεν μ' ενδιαφέρουν λεφτά και καριέρα

• ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ ΓΙΑ ΤΟ «ΠΑΝΟΡΑΜΑ» Η ΕΛΛΗΝΟΪΤΑΛΙΔΑ ΗΘΟΠΟΙΟΣ

• Της ΧΡΥΣΟΥΛΑΣ ΠΑΠΑΪΩΑΝΝΟΥ, Ελευθεροτυπία, Τετάρτη 27 Οκτωβρίου 2010

Η Βαλέρια Γκολίνο είναι από τους συνήθεις... υπόπτους του Πανοράματος Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου. Η καλλιτεχνική της υπερδραστηριότητα και φυσικά η ελληνική καταγωγή της φέρνουν τη γαλαζομάτα καλλονή ηθοποιό κοντά μας συχνά. Φέτος ήρθε και με μία νέα ιδιότητα, αυτή της σκηνοθέτιδος.

Δεν με φοβίζει το ρίσκο. Το επιδιώκω κιόλας», λέει η Βαλέρια Γκολίνο που διασκεδάζει με τις συχνά αντισυμβατικές κινηματογραφικές επιλογές της

Προβλήθηκε η μικρού μήκους ταινία της, «Armandino et il Madre», μια γλυκιά ιστορία με φόντο τη Νάπολη, όπου ένας χαριτωμένος και σκανταλιάρης πιτσιρικάς κάνει το μεσολαβητή ανάμεσα στον Τσιγγάνο αδερφό του και μια νεαρή Γαλλίδα, που εργάζεται στο Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης Madre.

Το βάπτισμα του πυρός στη σκηνοθεσία, ή μάλλον την αφορμή γι' αυτό, οφείλει σε μια βιομηχανία μακαρονιών, που ήθελε «να βάλει λεφτά στην τέχνη», όπως μας έλεγε χθες. Της ζήτησαν μόνο να αναφέρεται στους τίτλους η μάρκα, να γυριστεί στη Νάπολη, να είναι καλού γούστου και να μην είναι τρόμου, τύπου... «Γόμορρα».

Ως προς το τελευταίο έχει άλλη άποψη. «Μακάρι να ήταν», λέει η Γκολίνο, που μάλλον ήθελε να μπει με φόρα σε μια κινηματογραφική περιπέτεια που θα άναβε τα αίματα και θα ταίριαζε με το μεσογειακό της ταμπεραμέντο. Δεν έχει γλιτώσει από τις «κακές» μεσογειακές συνήθειες. Καθισμένη αναπαυτικά στον καναπέ, μέσα στο τζιν της και ένα απλό πουλοβεράκι, ανάβει ένα τσιγαράκι και αναστενάζει με την απαγόρευση του καπνίσματος.

• Το Τσιγγανάκι του μουσείου

Το «Armandino et il Madre» δεν είναι, σε καμία περίπτωση, διαφημιστικό. «Η ταινία δεν έχει μέσα ούτε ένα... σπαγκέτι», έλεγε γελώντας η ηθοποιός, ρίχνοντας ματιές στον φύλακα άγγελο της, που δεν είναι άλλος από την Ελληνίδα μητέρα της.

Το στόρι της ταινίας της κατέβηκε αμέσως μόλις βρέθηκε στην όμορφη Νάπολη. Ο μικρός της ήρωας, ο Αρμαντίνο, αντιστοιχεί σε ένα πραγματικό πιτσιρίκι. «Είναι ένας τετράχρονος Τσιγγάνος», λέει, «που μένει σε ένα υπόγειο με τη γιαγιά και τον αδερφό του. Μπαίνει στο μουσείο όποτε θέλει και έχει γίνει η μασκότ του. Κυκλοφορεί με το βρακάκι του και έχει κατουρήσει πάνω σε ένα άγαλμα του Ανις Καπούρ».

Στο «Πανόραμα» ήρθε και ως πρωταγωνίστρια του «Μπαμπούλα» του ηθοποιού Σέρτζιο Ρουμπίνι. Ερμηνεύει ο ίδιος ένα νέο, που επιστρέφει στο χωριό του, στη νότια Ιταλία, για να αποχαιρετήσει τον πατέρα του και ξυπνάνε οι παιδικές του αναμνήσεις. Τη στοργική μητέρα του ερμηνεύει η Γκολίνο και τον γλεντζέ αδερφό της ο Ρικάρντο Σκαρμάτσιο, που είναι ο σύντροφός της στη ζωή. Δεν είχαν κανένα πρόβλημα στο πλατό. Είχαν ξαναπαίξει μαζί στο «Τέξας» του Φάουστο Παραβιντίνο - εκεί γνωρίστηκαν. «Ηταν η ιστορία μιας κυρίας που ερωτεύεται έναν νεαρό», θυμάται η Βαλέρια και γελάει πονηρά.

Είναι πιθανόν την επόμενη φορά να έρθει με την πρώτη της μεγάλου μήκους ταινία. Γράφει ήδη το σενάριο. Δεν έχει σκοπό να παίζει η ίδια. Της αρκεί η καρέκλα του σκηνοθέτη.

• Θέλω να παίξω ελληνικά

Ούτως ή άλλως ως ηθοποιός δέχεται τόσο πολλές προτάσεις, από καταξιωμένους σκηνοθέτες αλλά και νεότερους. Συχνά αντισυμβατική στις επιλογές της, μεταπηδά από μεγάλες παραγωγές σε λόου μπάτζετ ταινίες. «Εμπιστεύομαι συχνά νέους σκηνοθέτες», παραδέχεται. Της έχει βγει σε καλό. «Το "Ρεσπίρο" του Εμανουέλε Κριαλέζε, που ήταν τότε άγνωστος, ήταν ένα μεγάλο βήμα στην καριέρα μου», λέει.

Αν πρέπει οπωσδήποτε να βρούμε ένα κενό στην καριέρα της, αυτό θα ήταν οι ελληνικές της συνεργασίες. Μετά τη διπλή με τον Πάντζη («Η σφαγή του κόκορα» και «Το τάμα») και την παραλίγο συνεργασία με τον Θόδωρο Αγγελόπουλο στη «Σκόνη του χρόνου», δεν ακολούθησε άλλη. «Μου κάνουν προτάσεις, αλλά όλο κάτι γίνεται και δεν προχωράει ή δεν απαντάω έγκαιρα. Θα ήθελα πολύ να παίξω σε μια σύγχρονη ταινία και να μιλάω ελληνικά», λέει.

Εχει και αδυναμίες, όπως τον Παντελή Βούλγαρη, ακόμη μία παραλίγο συνεργασία -θα είχε παίξει στις «Νύφες». Δεν θα είχε όμως κανένα πρόβλημα να συνεργαστεί με ένα νέο και άγνωστο σκηνοθέτη. «Δεν με φοβίζει το ρίσκο. Το επιδιώκω κιόλας. Αυτό που με τρομάζει είναι να κάνω κάτι επειδή απλά θα είναι χρήσιμο για την καριέρα μου ή για τα λεφτά», ομολογεί. Μην ξεχνάμε ότι για να παίξει στη «Σφαγή του κόκορα» είχε αρνηθεί ένα εκατομμύριο δολάρια και συμπρωταγωνιστή τον Σβαρτσενέγκερ για το «True lies». *