Ο δημοφιλής ηθοποιός νοσηλεύεται εδώ και περίπου 10 ημέρες στο νοσοκομείο, ύστερα από προγραμματισμένη επέμβαση στην οποία υποβλήθηκε, αλλά μετά την επιπλοκή που παρουσίασε στο αναπνευστικό οι θεράποντες γιατροί έκριναν επιβεβλημένη τη μεταφορά του στην εντατική.
Σε νέα, σημαντική παρέμβαση προχωρά το ΚΚΕ, με αφορμή το αντιδραστικό νομοσχέδιο της κυβέρνησης για τον κινηματογράφο, καλώντας τους δημιουργούς να το απορρίψουν και να το αντιπαλέψουν.
Συγκεκριμένα, το Πολιτιστικό Τμήμα της ΚΕ και η Αχτίδα Καλλιτεχνών του ΚΚΕ προσκαλούν τους κινηματογραφιστές σε σύσκεψη - συζήτηση, με θέμα: «Οργάνωση μιας αποτελεσματικής αντιπαράθεσης στο νομοσχέδιο για τον κινηματογράφο», την Τρίτη, 2 Νοέμβρη, 7 μ.μ., στην αίθουσα εκδηλώσεων της Κομματικής Οργάνωσης Αθήνας του ΚΚΕ (Πανεπιστημίου και Θεμιστοκλέους, είσοδος από Θεμιστοκλέους 2).
Το κάλεσμα του ΚΚΕ γίνεται σε μια στιγμή που όλο και περισσότεροι δημιουργοί συνειδητοποιούν την επίθεση που δέχεται η τέχνη του κινηματογράφου από τις δυνάμεις της «αγοράς», οποιονδήποτε «μανδύα» και αν φέρουν. Επίθεση, την οποία η κυβέρνηση ουσιαστικά «θεσμοθετεί» με το νομοσχέδιο.
Παράλληλα, η Διασωματειακή των φορέων του οπτικοακουστικού χώρου, σε ανακοίνωσή της, καλεί «την κινηματογραφική κοινότητα, τις προσωπικότητες από το χώρο του πολιτισμού, τα πολιτικά κόμματα και τους βουλευτές να εκφράσουν την αντίθεσή τους σε ένα νομοσχέδιο - τροχοπέδη (...)». Η Διασωματειακή εκτιμά, σε μια αναλυτική αναφορά της, ότι με το σ/ν η κυβέρνηση: «Παραλείπει τη συνταγματική επιταγή που υπάρχει στον παρόντα Νόμο: "Η Κινηματογραφική Τέχνη είναι ελεύθερη σύμφωνα με το Σύνταγμα". Δε διασφαλίζει τη σταθερή ροή πόρων (...) Καταστρατηγεί την κατοχυρωμένη από το Σύνταγμα ελευθερία της Τέχνης (...) Δεν εγγυάται θεσμούς οικονομικού ελέγχου και λογοδοσίας (...) Ακυρώνει ή υποβαθμίζει δοκιμασμένους θεσμούς (π.χ. Κρατικά Βραβεία Ποιότητας του ΥΠΠΟ, περιφερειακά Φεστιβάλ, ταινία μικρού μήκους, Γνωμοδοτικό Συμβούλιο του ΥΠΠΟ, Ταινιοθήκη Ελλάδος, Μουσείο Κινηματογράφου, Κινηματογραφικές Λέσχες)».
Στο μεταξύ, το υπουργείο Πολιτισμού - Τουρισμού προχώρησε χτες σε απροσχημάτιστο εμπαιγμό της κινηματογραφικής κοινότητας, ανακοινώνοντας την έναρξη της «δημόσιας διαβούλευσης» για το νομοσχέδιο για τον κινηματογράφο, με ημερομηνία λήξης του... «διαλόγου» τις 4 του Νοέμβρη! Η Διασωματειακή χαρακτηρίζει αυτήν την κυβερνητική εκδοχή του «διαλόγου» ως «σαφή παρωδία». [Ριζοσπάστης, Τετάρτη 27 Οχτώβρη 2010]
ΤΑΚΗΣ ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΙΔΗΣ«Τον πολιτισμό δεν τον δημιουργούν οι νόμοι»Σκηνοθέτης
«Τα νομοσχέδια εκφράζουν την τάση που κυριαρχεί, που έχει τη δύναμη με το μέρος της. Τώρα, όλα είναι ευνοϊκά για τις κοινωνίες και τον πολιτισμό των αγορών. Από την εποχή του Μάαστριχτ οι Αμερικανοί απαιτούσαν να εξαιρεθεί ο κινηματογράφος από τις ενισχύσεις ως πολιτιστικό προϊόν και να ενταχθεί στην ΓΚΑΤΤ. Να υπολογίζεται δηλαδή ως ένα εμπορικό προϊόν προς διακίνηση. Ολα καλά, λοιπόν. Η εξουσία έτσι τα βλέπει και αποφασίζει. Αλλά! Υπάρχει και ένα "αλλά": Τον πολιτισμό δεν τον δημιουργούν οι νόμοι. Πιστεύω στη δυναμική της νέας γενιάς που έχει μια σημαντική επιπλέον βοήθεια: Τη σύγχρονη τεχνολογία. Ποτέ ο πολιτισμός δεν ήταν επιδοτούμενος. Ο πολιτισμός ήταν αποτέλεσμα της σκέψης, της διάθεσης, των ανθρώπων που τον παράγουν. Ο νέος ελληνικός κινηματογράφος που δημιουργήθηκε, διακρίθηκε, αποτέλεσε "στάτους" στον ελληνικό πολιτισμό, δεν ήταν ποτέ επιδοτούμενος. Το νομοσχέδιο λέει ότι το κράτος στηρίζει την ανάπτυξη του κινηματογράφου. Ποιου κινηματογράφου όμως; Θα ήταν πιο συνεπείς να πούνε του κινηματογράφου ως εμπορικού προϊόντος. Αλλά είναι ουτοπία να πιστεύουμε ότι μία χώρα μικρή και μια γλώσσα αποκλεισμένη μπορεί να ανταγωνιστεί μία επιθετική βιομηχανία, όπως αυτή των ΗΠΑ. Αρα το νομοσχέδιο έπρεπε να εκφράζει τα συμφέροντα της χώρας. Οχι μια μερίδα συμφερόντων αυτής της χώρας».
ΠΑΡΟΜΟΙΑ ΘΕΜΑΤΑ
Του Παύλου Θ. Κάγιου, ΤΑ ΝΕΑ: Τρίτη 26 Οκτωβρίου 2010
Σοκ προκαλούν οι εικόνες στον «Μαχαιροβγάλτη» του Γιάννη Οικονοµίδη: ένα ξεπεσµένο βιοµηχανικό τοπίο σε λούµπεν γειτονιές της Αθήνας. Μιας Αθήνας, όµως, όπου το lifestyle είναι άγνωστη λέξη και η ζωή µυρίζει µαταίωση
Αυτή τη φορά ο Γιάννης Οικονοµίδης κάνει µια ταινία δίχως ήρωες. «Μόνο µε αντι-ήρωες, µε µικροαστούς γείτονες της διπλανής πόρτας, λαϊκούς, αργόσχολους, αφασικούς, ξιπασµένους, µοιραίους, που τρώγονται µε τις σάρκες τους και αποχαυνώνονται από την τηλεόραση», εικονογραφεί ο 43χρονος Γιάννης Οικονοµίδης τούς ήρωες της νέας _ και πάντα ασπρόµαυρης _ ταινίας του, όπου µε µαύρο χιούµορ υπονοµεύει συνεχώς την τραγωδία χαρακτήρων, οι οποίοι δεν εκβιάζουν αναγκαστικά τη συµπάθεια του θεατή...
Ο «µαχαιροβγάλτης» στην ταινία είναι «ένας καραγκιοζάκος από την επαρχία, ένα περιφερόµενο ρεµάλι, ένας µάγκας του γλυκού νερού, που ξαφνικά απέκτησε δουλειά, σπίτι, γυναίκα και κουτσούβελα, χρησιµοποιώντας ένα… µαχαίρι. Απώλεσε όµως και το τελευταίο γραµµάριο της ψυχής του χωρίς να το πάρει χαµπάρι…» Στη ζωή µαχαιροβγάλτες κατά τον Γιάννη Οικονοµίδη είναι «οι µετρίως µέτριοι και πάντα µετρηµένοι. Οι µικροµεσαίοι πρίγκιπες που έχουν πάψει προ πολλού να ονειρεύονται θρόνους, αλλά έχουν σταµατήσει να βλέπουν και εφιάλτες. Η απόλυτη αφασία. Το απόλυτο γκρίζο».
Τι διαφορετικό έχει αυτή η ταινία σας από τις προηγούµενες, που ήταν άκρως προκλητικές;
«Λυπάµαι που θα σε απογοητεύσω. Προκλητικές δεν είναι οι ταινίες µου. Προκλητική είναι η πραγµατικότητα. Ειδικά σήµερα. Ρίξε µια µατιά γύρω σου και θα καταλάβεις τι εννοώ. Ο πάτος τρύπησε και βυθιζόµαστε ολοταχώς στον πάτο… του πάτου. Στον απόπατο. Μη γελιέσαι που προσπαθούν κάποιοι, οι πολιτικοί πρώτοι απ’ όλους µε τα τσιράκια και τους παρατρεχάµενους, µη λέµε ονόµατα, να εξωραΐσουν τον βόθρο. Δυστυχώς, όλοι µαζί κολυµπάµε, εδώ και χρόνια, στα σκατά. Αλλοι επιπλέουν και άλλοιπνίγονται. Ή αν θέλεις να απαντήσω κυριολεκτικά στην ερώτησή σου. «Ο µαχαιροβγάλτης» είναι εξίσου προκλητική ταινία, ίσως και η προκλητικότερη απ’ όλες. «Ο µαχαιροβγάλτης» σφάζει… µε το µπαµπάκι».
Τόσο άγρια είναι η ελληνική κοινωνία;
«Και άγρια και εξαγριωµένη… Πριν από έναν µήνα, δύο πεινασµένοι φτωχοδιάβολοι ελληνοαλλοδαποί επιτέθηκαν στον φίλο µου και συν-σεναριογράφο στην ταινία, τον Δώρη τον Αυγερινόπουλο, έξω από το σπίτι του και µε απειλή µαχαιριού, µια που µιλάµε για µαχαιροβγάλτες, του πήραν 20 ευρώ, το κινητό του, δύο σουβλάκια και µια µπίρα. Είπες τίποτα;».
Κι εµείς γιατί κάνουµε ότι δεν… καταλαβαίνουµε;
«Ολα τα καταλαβαίνω, όµως κάνω το κορόιδο και σωπαίνω…» έλεγε ένα παλιό λαϊκό τραγούδι. Ο κόσµος από τις απανωτές σφαλιάρες είναι µουδιασµένος, φοβισµένος, χειραγωγηµένος. Οµως δεν πάει άλλο. Η επανάσταση έχει ξεκινήσει υπό λανθάνουσα µορφή µέσα στα σπίτια και σιγά σιγά θα αρχίσει να απλώνεται παντού: στους δρόµους, στις πλατείες, στις τράπεζες, στις εταιρείες, στους θεσµούς (χα!χα!), στην τηλεόραση… παντού».
ΙΝFΟΟ «Μαχαιροβγάλτης» του Γιάννη Οικονοµίδη µε τους Βαγγέλη Μουρίκη, Στάθη Σταµουλακάτο, Μαρία Καλλιµάνη, βγαίνει στις αίθουσες στις 4 Νοεµβρίου. Στο Ιντερνετ: http://maxairovgaltis. wordpress.com/Μπήκαµε σε µια εποχή «οικονοµικής τροµοκρατίας», λένε κάποιοι… «Οι Γερµανοί ξανάρχονται» λέει ο Γιάννης Οικονοµίδης, «70 χρόνια µετά την κατοχή. Τελικά, η τροµοκρατία είναι µέσα στο αίµα τους.
- Οι Νοσφεράτου του ΔΝΤ
Απλώς η µέθοδος αλλάζει. Βέβαια, έχουν µαζί τους και συµµάχους αλλά και έλληνες προδότες όπως και τότε. Ολοι ξέρουν ποιοι είναι. Τι κάνει νιάου νιάου στη Siemens; Εκµεταλλεύτηκαν τα στερητικά σύνδροµα της κατοχής, που οι ίδιοι προκάλεσαν σε τόσες χαµένες γενιές, και πάνω σε αυτά έκτισαν τη βαµπιρίστικη στρατηγική της οικονοµικής τροµοκρατίας. Μας ρουφάνε το αίµα οι Νοσφεράτου του ΔΝΤ και δεν χορταίνουν µε τίποτα…». Και είναι γεγονός πως στον «Μαχαιροβγάλτη», µια «υπόγεια βία σιγοβράζει κάτω από τα πλάνα του, όπως και της ελληνικής κοινωνίας» που µας αφορά. Και χρειάζεται, επειγόντως, γιατρειά. Οχι από τους σοφούς οποιασδήποτε τρόικας. Αλλά από εµάς τους ίδιους...
Παρ’ όλα αυτά, ρωτάµε αν υπάρχει φως στο τούνελ.
«Ούτε κεράκι… Ακόµα δεν έχουµε δει τίποτα»
Της Μαρίας Μαρκουλή, ΤΑ ΝΕΑ: Τρίτη 26 Οκτωβρίου 2010
Επαιξε µε τον αµερικανό σταρ, συνεργάζεται µε τον Αντζελο Μπανταλαµέντι, ετοιµάζει τον καινούργιο δίσκο της στο Λος Αντζελες. Και η Κid Μoxie (Ελενα Χαρµπίλα) είναι η µόνη που γλιτώνει από τα βαµπίρ στην ταινία «Creed»
Οδηγεί στη µεγάλη λεωφόρο µε τους φοίνικες. Το Λος Αντζελες είναι η πόλη της, εκεί που η Ελενα Χαρµπίλα - Κid Μoxie ζει και δηµιουργεί τα τελευταία έξι χρόνια, στη µουσική και στον κινηµατογράφο. Χρήσιµα µαθήµατα ζωής: πρώτο, αν δεν κυνηγήσεις κάτι δεν έρχεται και, δεύτερο, πρέπει να ζεις την κάθε µέρα.
Εχει βάλει Ρόι Ορµπισον να παίζει στο αυτοκίνητο.
Οι µουσικές, όντως, µιλάνε και λένε πολλά, αλλά πώς πήρε την απόφαση, πρώτα απ’ όλα;
«Ακόµη δεν την έχω πάρει αυτή την απόφαση», λέει στα «ΝΕΑ». «Σπούδαζα στο Πανεπιστήµιο του Σαν Φρανσίσκο και πήγα στο Λος Αντζελες λίγες ηµέρες για να κάνω µια ταινία. Ενιωσα αµέσως ότι η ενέργεια της πόλης µού ταίριαζε. Τώρα έχοντας αποκρυπτογραφήσει το µυστήριό της λίγο περισσότερο νιώθω ότι η Πόλη των Αγγέλων είναι µαγική, γιατί είναι η πόλη όπου έρχονται όλοι µε ένα όνειρο. Μερικά όνειρα γίνονται πραγµατικότητα ενώ τα υπόλοιπα αιωρούνται στην ατµόσφαιρα σαν πεσµένοι άγγελοι».
Ετοιµάζει καινούργιο άλµπουµ και παίζει στο θρίλερ «Creed». Επίσης βρίσκεται αυτή τη στιγµή ίσως στο πιο κοµβικό σηµείο της σχέσης σινεµά / µουσικής: µια συνεργασία µε τον Αντζελο Μπανταλαµέντι, τον συνθέτη του Ντέιβιντ Λιντς. Τον Μπανταλαµέντι του Βlue Velvet, του Τwin Ρeaks. Αυτόν τον Μπανταλαµέντι. «Είναι µια µαγική συνεργασία και εφηβικό όνειρο ταυτόχρονα», λέει η Ελενα. Ακουσε τη µουσική της και τη φωνή της, και τον ενδιέφεραν. «Τον συνάντησα σε ένα κτίριο δαιδαλώδες στη Νέα Υόρκη, συζητήσαµε για µουσική, διαλογισµό και κινηµατογράφο. Η εµπιστοσύνη και η καλοσύνη που µου έχει δείξει, είναι από µόνα τους τεράστια πηγή έµπνευσης».
Αν το µυστήριο του Ντέιβιντ Λιντς καραδοκεί, ο τρόµος την έχει ήδη προλάβει. Η ταινία, το «Creed», είναι θρίλερ βασισµένο σε αληθινά γεγονότα. Είναι η ιστορία µιας οµάδας νέων που προσπαθούν να αποκτήσουν τις υπερφυσικές δυνάµεις βρικολάκων (κι άλλα βαµπίρ!). «Την ταινία σκηνοθετεί ο Ελληνοαυστραλός Σταν Χάρινγκτον, ο οποίος άλλαξε το όνοµα του ρόλου µου σε Μoxie όταν άκουσε τη µουσική µου και άλλαξε και ελαφρώς το σενάριο, έτσι ώστε να εµφανίζοµαι στην ταινία να παίζω δύο κοµµάτια µου. Και επειδή η Μoxie είναι το “καλό κορίτσι” δεν µε σκοτώνουν στο τέλος!».
Αλλο υπερφυσικό πλάσµα στην πορεία της, ο Αλ Πατσίνο. «Και µόνο το γεγονός ότι τον γνώρισα θα µου ήταν αρκετό. Αλλά το να συνεργαστώ µαζί του και να δω πώς ένας θρύλος συµπεριφέρεται ως καλλιτέχνης αλλά και ως άνθρωπος ήταν µοναδικό. Κάναµε το θεατρικό “Σαλώµη” και µετά µου έδωσε και έναν µικρό ρόλο στην ταινία µε τον ίδιο τίτλο. Δεν θα ξεχάσω ποτέ ένα πολύ κρύο βράδυ που είχαµε γυρίσµατα στην έρηµο της Νεβάδας. Μία από τις ηθοποιούς άρχισε να τρέµει και εκείνη τη στιγµή ο Πατσίνο φώναξε cut(!), πήγε προς το µέρος της, την τύλιξε µε το παλτό του και την κράτησε στην αγκαλιά του».
Η Πόλη των Αγγέλων είναι η πόλη όπου έρχονται όλοι µε ένα όνειρο. Μερικά όνειρα γίνονται πραγµατικότητα. Τα υπόλοιπα αιωρούνται στην ατµόσφαιρα σαν πεσµένοι άγγελοι
Η Ροδούλα, ο Νάρκισσος και η µουσική
Πόσο δύσκολο για µια Ελληνίδα είναι το να κάνει σινεµά και µουσική στο Λος Αντζελες;
«Είναι δύσκολο οπουδήποτε. Δεν είναι ακριβώς τα επαγγέλµατα που ονειρεύονται οι έλληνες γονείς για τα παιδιά τους. Για να πετύχει κανείς σε αυτήν την πόλη, πρέπει να γίνει φίλος µε την αστάθεια, την απόρριψη, την αβεβαιότητα. Πιο εύκολο από ό,τι περίµενα ήταν ότι κατάφερα γρήγορα να φτιάξω την προφορά µου έτσι ώστε να µην καταλαβαίνει κανείς ότι είµαι ξένη».
Σε λίγο θα είναι έτοιµο το καινούργιο άλµπουµ, διαφορετικό ηχητικά από το «Selector» (το προηγούµενό της από την Undo). «Εκείνος ήταν ο δίσκος που θα έπαιζες στο αυτοκίνητό σου στον δρόµο για το πάρτι, ο καινούργιος, αυτός που θα έβαζες στις 4 το πρωί µετά το πάρτι, επιστρέφοντας».
Με νέο µέλος στο Κid Μoxie πρότζεκτ τον Johnny, ετοίµασαν γρήγορα δέκα κοµµάτια.
«Η βασική έµπνευση ήρθε από έναν πίνακα που είχα στο δωµάτιό µου παιδί, που απεικόνιζε ένα κορίτσι να κοιµάται µέσα σε ένα πυκνό δάσος περιτριγυρισµένο από διάφορα ζώα που έµοιαζαν να την προστατεύουν: “Το όνειρο της Ροδούλας”, από την παιδική φαντασία, τον µύθο του Νάρκισσου, από τον έρωτα και τον θάνατο. Ελπίζω να µην ακούγεται µακάβριο γιατί η µουσική δεν είναι καθόλου».
Μερικά πράγµατα, τελικά, συµβαίνουν µόνο σε ανθρώπους που κυνηγάνε όχι την καριέρα, αλλά τη ζωή.
Συνεχίζονται οι αντιδράσεις σκηνοθετών, διαφόρων γενεών, για το βαθιά αντιδραστικό νομοσχέδιο για τον κινηματογράφο που εμφάνισε η κυβέρνηση την περασμένη βδομάδα. Θυμίζουμε ότι πρόκειται για μια νομοθετική απόπειρα να τεθεί το πλαίσιο πλήρους υποταγής του ελληνικού κινηματογράφου στις ανάγκες και τα συμφέροντα της οπτικοακουστικής αγοράς.
Η διαδικασία αυτή έχει ξεκινήσει από την 10ετία του '90 με το «πέρασμα» φορέων όπως το Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου και το Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης σε ιδιωτικοικονομικό θεσμικό πλαίσιο (κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ), εντάθηκε με την υπαγωγή του ΕΚΚ στο νόμο περί ΔΕΚΟ (κυβερνήσεις ΝΔ) και κορυφώνεται με το εν λόγω νομοσχέδιο που αποτελεί την «επιτομή» της δικομματικής, κατστρεπτικής «κοπτοραπτικής», στον κινηματογραφικό τομέα.
ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΓΡΗΓΟΡΑΤΟΣ«Το νομοσχέδιο εναγκαλίζεται την αγορά»Σκηνοθέτης
«Για να μη χαθούμε στις λεπτομέρειες των άρθρων, που για να αξιολογηθούν θετικά ή αρνητικά χρειάζεται πολύς χρόνος, μένουμε στη φιλοσοφία του νομοσχεδίου και ρωτάμε καλόπιστα τους ανθρώπους του χώρου:Αλήθεια, διερωτηθήκαμε τι σόι ρατσισμός είναι αυτός εναντίον των εκπροσώπων των φορέων που περιορίζει το δικαίωμα του "συνδικαλίζεσθαι" στο "συνέρχεσθαι" και όχι και στην εκπροσώπησή μας στο "γίγνεσθαι", που ευαγγελίζεται το Νομοσχέδιο;Η "οικονομία του Πολιτισμού" προστατεύει την πολιτιστική διάσταση του κινηματογράφου;Η μονομερής ενασχόληση με τον "παραγωγό" και η απουσία ακόμη και αναφοράς στο σκηνοθέτη ή έστω στο "σκηνοθέτη - παραγωγό" ανταποκρίνεται στην ελληνική πραγματικότητα ή ακόμη και στην πραγματικότητα της καλλιτεχνικής ταινίας ανά τον κόσμο που τον πρώτο λόγο τον έχει ο σκηνοθέτης; Ειδικά για την πραγματικότητα στη χώρα μας όπου ο "παραγωγός" - παρά τους βαρύγδουπους τίτλους, εταιρικούς ή όχι - παραμένει σε παρασιτικό ρόλο, αναλαμβάνοντας στην ουσία αντί της χρηματοδότησης, τη διαχείριση μόνο των χρημάτων που εξασφαλίζει ο σκηνοθέτης ή ο σκηνοθέτης παραγωγός;Τέλος, η ανάπτυξη της παραγωγής με τέτοιο Νομοσχέδιο που εναγκαλίζεται την Αγορά ή, έστω, παραθεωρεί τους συσχετισμούς και δεν αντιπαραθέτει κανόνες, μπορεί να εξασφαλίσει την αναπαραγωγή της - και μιλάμε για την ελληνική ταινία με το περιορισμένο κοινό λόγω γλώσσας κλπ. - χωρίς διανομή, ακόμη και εναλλακτική, που είναι το α και το ω της σταδιοδρομίας του κινηματογράφου;».
ΑΝΕΣΤΗΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΙΔΗΣ«Το ΥΠΠΟ κήρυξε πόλεμο στον ελληνικό κινηματογράφο»Σκηνοθέτης
«Το υπουργείο (Αντι)Πολιτισμού κήρυξε τον πόλεμο σε όλους τους δημιουργικούς κλάδους του ελληνικού κινηματογράφου. Δεν αναγνώρισε ούτε ένα αίτημα των παραγωγικών φορέων του σινεμά, αιτήματα που διαμορφώθηκαν πάνω στην πλούσια και επιτυχημένη εμπειρία των τελευταίων δεκαετιών, που έκαναν τον ελληνικό κινηματογράφο αντικείμενο προσοχής όλων των σημαντικών (και μη) κινηματογραφικών σχολών του κόσμου. Αποφάσισε μόνο του (το υπουργείο) ότι όλοι αυτοί οι δημιουργοί (σκηνοθέτες, ηθοποιοί κλπ.) είναι ανίκανοι να κρίνουν το μέλλον του ελληνικού σινεμά και τις πραγματικές, ρεαλιστικές ανάγκες που αυτό έχει. Αλλά - αντ' αυτού - αναγνώρισε μια περιορισμένη κλίκα ως τη μόνη που ξέρει να διαχειρίζεται το δημόσιο χρήμα προς όφελος του εθνικού μας πολιτισμού. Με άλλα λόγια, θεωρεί όλους τους δημιουργούς "κλέφτες" που ροκανίζουνε το δημόσιο πλούτο της χώρας, αλλά την ίδια στιγμή, δε θεωρεί "κλέφτες" όλους αυτούς τους οποίους αποφάσισε να χρηματοδοτεί.
Δηλώνω, ως εκπρόσωπος του χώρου με λαμπρή διεθνή παρουσία και επαγγελματικές συνεργασίες με διακεκριμένα παγκόσμια ονόματα του σινεμά, ότι η επίθεση αυτή, που γίνεται μέσω του νέου νόμου, έχει σκοπό να θέσει το ίδιο το Υπουργείο Αποχαυνωτισμού (πρώην «Πολιτισμού») εκτός τέχνης, εθνικού συμφέροντος και κινηματογραφικής πραγματικότητας.
Η τέχνη μας, εδώ και δεκαετίες, έχει αναλάβει το καθήκον της κοινωνικής αφύπνισης. Γι' αυτό πληρωνόμαστε, γι' αυτό χρηματοδοτούμαστε, γι' αυτό ζούμε. Δεν μπορούμε όμως να συνεχίσουμε το έργο αυτό συνθηκολογώντας με μαφιόζους που αποφασίζουν μόνοι τους για το μέλλον ολόκληρου του ιστορικού, εθνικού, πολιτιστικού μας θησαυρού που λέγεται κινηματογράφος. Συνεχίζω να δουλεύω, να δημιουργώ, να αφυπνίζω, να λέω την αλήθεια - παραμένω, δηλαδή, εντός των "τειχών" της Ελληνικής Τέχνης, εκτός των οποίων έθεσε τον εαυτό του το δήθεν υπουργείο Πολιτισμού. Καλώ κάθε σημαντικό καλλιτέχνη και κινηματογραφιστή να κάνει το ίδιο». [ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ, Τρίτη 26 Οχτώβρη 2010]
Το 1969 το γουέστερν Αληθινό Θράσος έκανε την εμφάνισή του στις κινηματογραφικές αίθουσες και χάρισε στον πρωταγωνιστή του Τζον Γουέιν ένα Όσκαρ ερμηνείας. Περισσότερα από 40 χρόνια μετά, οι αδελφοί Τζόελ και Ίθαν Κοέν επιλέγουν να διηγηθούν την ίδια ιστορία με τον δικό τους ανορθόδοξο τρόπο.Δείτε αποκλειστικά στο in.gr το Τρέιλερ της ταινίας
Στο ριμέικ των αδελφών Κοέν, το οποίο φημολογείται πως βασίζεται πολύ περισσότερο στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Τσαρλς Πότρις, παρά στην πρωτότυπη ταινία.
Στα... βήματα του Τζον Γουέιν θα βαδίσει ο Τζεφ Μπρίτζες, ο οποίος ερμηνεύει τον Ρούστερ.
Τα ιδιοφυή αδέλφια του αμερικανικού σινεμά αποδομούν την πρωτότυπη ιστορία αυτοδικίας, με στόχο να φωτίσουν την ψυχοσύνθεση της πρωταγωνίστριας, μιας δεκατετράχρονης εκδικήτριας που βλέπει μπροστά στα μάτια της να δολοφονείται ο πατέρας της για μερικά δολάρια, από τους υποτακτικούς τους στο κτήμα κι αποφασίζει να πάρει το νόμο στα χέρια της και να αποδώσει δικαιοσύνη.
Στο πλευρό του Τζεφ Μπρίτζες βρίσκουμε τον Ματ Ντέιμον, ο οποίος θα υποδυθεί τον άνθρωπο του νόμου, ενώ ο Τζος Μπρόλιν, μετά τη συνεργασία του με τα αδέλφια στην ταινία Καμιά Πατρίδα Για Τους Μελλοθάνατους, αναλαμβάνει να ενσαρκώσει τον ρόλο του κακού.
Η ταινία αναμένεται να βγει στις ελληνικές αίθουσες τον Φεβρουάριο του 2011.
Του ΙΑΣΟΝΑ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΙΔΗ, Αδέσμευτος Τύπος, 24/10/2010
Σαν ελάχιστο αφιέρωμα στη μνήμη του κορυφαίου Ελληνα σκηνοθέτη του κλασικού ελληνικού κινηματογράφου, του Γιάννη Δαλιανίδη, που μας αποχαιρέτισε πριν από εννέα μέρες το περασμένο Σάββατο αναδημοσιεύουμε σήμερα εδώ κάποια αποσπάσματα μιας συνέντευξης που μου είχε παραχωρήσει σχετικά με την καριέρα του πριν από κάποια χρόνια για τις ανάγκες του βιβλίου μου «Στο τέλος μιλάει το πανί» (εκδόσεις «Αμμος»):
…Ο ελληνικός κινηματογράφος χωρίζεται σε πριν και μετά τον Γιάννη Δαλιανίδη. Ισως να μην είναι ο καλύτερος σκηνοθέτης που πέρασε αλλά είναι αυτός που τον καθόρισε περισσότερο. Για άλλους προς το καλό, για άλλους όχι. Ο Δαλιανίδης ασχολήθηκε με όλα τα κινηματογραφικά είδη: δράμα, κωμωδία, μιούζικαλ, αστυνομικό. Και σε όλα έβαλε τη σφραγίδα του. Πάνω απ’ όλα όμως η σημαντικότητά του βασίζεται στο γεγονός ότι με το μαγικό ραβδί του άλλαξε τους χρόνους και τους ρυθμούς του σινεμά στη χώρα μας, μεταφυτεύοντας την αμερικανική φιλοσοφία του είδους. Ο κόσμος τον ακολούθησε -στα χρόνια του ’60 η υπογραφή του μετρούσε όσο της Βουγιουκλάκη- και σε λίγο οι συνάδελφοί του. Το στυλ Δαλιανίδη -ακίνητα πλάνα, τραγούδια, χοροί, στιλιζαρισμένες πόζες- έκανε πάταγο. Ο Δαλιανίδης δεν έφυγε ποτέ από τον Φίνο...
«Εγραφα πάντοτε. Και όταν ήμουν στο θέατρο ηθοποιός, αλλά και στα βαριετέ που έκανα με την Κούλα Νικολαϊδου, πολλά νούμερα απ’ αυτά που έπαιζα, τα έγραφα εγώ. Στο Στρατό γνώρισα τον Δημήτρη Αθανασιάδη, ο οποίος ανακατευόταν με την παραγωγή και το σινεμά. Χάρη σ’ αυτόν γνώρισα τους κινηματογραφικούς κύκλους της εποχής. Μάλιστα έπαιξα και σε κάποια έργα. Και όταν διάβασα περισσότερα ελληνικά σενάρια έκρινα ότι εγώ θα μπορούσα να κάνω αυτή τη δουλειά καλύτερα. Επρεπε όμως να το αποδείξω. Πρώτα στον εαυτό μου και ύστερα στους άλλους. Ετσι έγραψα το «Τρελοκόριτσο». Τα «Τρελοκόριτσο» το έγραψα για την Αλίκη Βουγιουκλάκη…
Θυμάμαι μια μέρα στην Ακαδημίας ήμουν στο πεζοδρόμιο και σταματάει ένα αυτοκίνητο. Βγαίνει κάποια και μου λέει ο Αθανασιάδης: «Να, αυτή είναι η Αλίκη». Ηταν ένα Θείο πλάσμα. Μόλις τότε, είχε βαφτεί ξανθιά. Μ’ άρεσε πάρα πολύ. Απ’ αυτήν εμπνεύστηκα «Το τρελοκόριτσο». Ηθελα να κάνω μια κωμωδία. Ποτέ δεν μ’ άρεσε να βγάζω το γέλιο από δύσμορφους ανθρώπους ή ανθρώπους που είχαν κάποιο ελάττωμα, και μέσα απ’ αυτό το ελάττωμα- το σωματικό αν θέλεις- να βγαίνει το γέλιο. Οχι. Ηθελα το γέλιο να βγαίνει από ωραία πλάσματα. Μην ξεχνάμε πως ο Λάσκος με πρωτόβγαλε στο θέατρο της Αθήνας. Με είχε δει στη Θεσσαλονίκη και μου είπε: «Αν κατέβεις κάτω, θα ’ρθεις οπωσδήποτε σε μένα». Ο Λάσκος ήταν ένα εκπληκτικός άνθρωπος, ειλικρινής, δεν ζήλευε τους συναδέλφους του, δεν είχε κακίες και μικρότητες. Μου είπε τότε: «Ρε Σαλονικιέ, θα μας τη φας τη δουλειά». Αυτό μου τόνωσε το ηθικό. Ημουν πια βέβαιος ότι κάτι συμβαίνει και ότι θα μπορέσω να το προωθήσω…
…Το σενάριο του «Κατήφορου» το είχα γραμμένο. Θυμάμαι πως όταν το διάβαζα στους διάφορους δεν τους άρεσε και μου έλεγαν: «Τι θέλεις εσύ, τώρα με τα δράματα; Το στοιχείο σου εσένα είναι η κωμωδία»…
…Ηταν ημέρα της γιορτής μου, θυμάμαι, και με ζήτησαν στο τηλέφωνο. Ηταν ένας υπάλληλος του Φίνου που μου είπε: «Κύριε Δαλιανίδη θέλει να σας μιλήσει ο κύριος Φίνος». Καταλαβαίνεις τι σήμαινε αυτό για μένα. Την επομένη πήγα, μπήκαμε στην αίθουσα προβολής -γιατί εκεί ο Φίνος συνήθιζε να κάνει τις συναντήσεις του- και μου είπε πως είχε δει την «Αλήθεια» με την Μπαρντό. Με αυτό σαν αφορμή μου είπε πως ήθελε να κάνει μια ταινία για τη νεολαία. Πήδησα ώς επάνω. «Το ’χω έτοιμο το σενάριο», του είπα. Του πήγα τον «Κατήφορο», τον διάβασε και του άρεσε πολύ. Μου άλλαξε όμως το φινάλε. Εγώ, στο φινάλε, είχα έναν δικηγόρο ο οποίος υπερασπιζόταν τη Ζωίτσα. Ο Φίνος όμως παρατήρησε: «Αφού είναι ο πατέρας της δικηγόρος, γιατί δεν την υπερασπίζεται ο ίδιος;». Ετσι, αυτά που είχα γράψει για τον τάδε δικηγόρο τα πέρασα στον πατέρα. Εγινε πολύ μελό το τέλος, αλλά ίσως αυτός να ήταν και ο λόγος της τεράστιας επιτυχίας...
…Αν αρχίσουμε να μιλάμε για τον Φίνο, δεν θα τελειώσουμε ποτέ. Τι να πρωτοπώ. Καταρχήν, αυτός ο άνθρωπος ήταν αφιερωμένος στον κινηματογράφο. Δεν τον ενδιέφερε τίποτα, μα τίποτ’ άλλο. Κανένα ενδιαφέρον. Πολύ περισσότερο για κοσμικότητες και τέτοια. Το βασίλειό του ήταν το στούντιο. Εάν τον έβγαζες από τη Χίου, ήταν σαν το ψάρι έξω από το νερό. Ο Φίνος ποτέ δεν ενδιαφέρθηκε για τα οικονομικά του. Αυτό είναι ένα άλλο μυστήριο. Εκανε τις πιο εμπορικές ταινίες και πάντα ήταν χρεωμένος…
…Μετά τη «Μουσίτσα» η Αλίκη κατέφευγε σε μένα πάντα μετά από κάποια αποτυχία. Της «Ψεύτρας» προηγήθηκε το «Ταξίδι» που εμένα μου άρεσε πάρα πολύ. Η Αλίκη, όμως, εκεί έπαιζε ένα ρόλο τέτοιο, που ο κόσμος δεν τον ήθελε…
…Και πάμε στο πρώτο μιούζικαλ. Μην ξεχνάς ότι προέρχομαι από το μουσικό θέατρο. Εχω κάνει σπουδές χορού. Ονειρό μου πάντα ήταν να κάνω μιούζικαλ. Δειλά - δειλά βέβαια. Στην πρώτη μου μουσική κωμωδία που ήταν το «Μερικοί το προτιμούν κρύο» είχα λίγα θεαματικά μέρη.
Είπα, ας κάνω το πείραμά μου να δω πόσο περνάει, να δω πόσο μπορώ να συνδέσω τη μουσική με το θέαμα και την κωμωδία. Πάνω απ’ όλα, δεν θέλησα να κάνω κωμωδία που θα ήταν έξω από τα ελληνικά πράγματα. Το θέμα μου ήταν τελείως ελληνικό. Κανένας δεν παντρεύεται αν δεν παντρευτεί προηγουμένως η μεγάλη αδελφή. Εκεί στήριξα το μύθο. Και πέτυχε!..
…Οταν είσαι ισχυρός, οι ηθοποιοί δεν μπορούν να σου δημιουργήσουν πρόβλημα. Μια φορά ο Ηλιόπουλος με παρακαλούσε να μην παίξει ένα ρόλο στο «Κάτι να καίει». Πίστευε ότι τον αδικεί ο ρόλος και έπρεπε να παίξει κάποιον άλλο. Τη βραδιά της πρεμιέρας μου είπε: «Γιάννη συγγνώμη. Είχες δίκιο»…
…Οταν ήρθε η στιγμή να κάνω διεθνή καριέρα ήταν λίγο αργά. Συγκεκριμένα, με είχαν προσεγγίσει από τη Σέβεν Αρτ, θυγατρική της Γουόρνερ, όταν είδαν το «Οι θαλασσιές οι χάντρες». Μου έκαναν πρόταση για να κάνω ταινίες που πρώτα θα παίζονταν στο σινεμά και μετά στην τηλεόραση. Αυτές τις ταινίες θα ’πρεπε να τις γυρίζω στο Μαϊάμι ή στη Φλόριντα επειδή τα σωματεία είχαν ανεβάσει τις τιμές στη Νέα Υόρκη. Αυτό συνηθιζόταν τότε στην Αμερική. Είχα πει, θυμάμαι, στον Φίνο: «Αυτή τη στιγμή δεν φιλοδοξώ να πάω στη Φλόριντα για να γυρίζω ταινίες για την τηλεόραση -δηλαδή ευτελείς ταινίες και φτηνές- για να βγάλω περισσότερα χρήματα και να αφήσω τους φίλους μου και τον τρόπο ζωής μου στην Ελλάδα». Το να έκανα μια ταινία και να πήγαινα στο Φεστιβάλ θα το 'θελα. Αυτό έμελλε να γίνει μερικά χρόνια αργότερα. Ετοίμαζα μια ταινία για το Φεστιβάλ, αλλά δυστυχώς ο Φίνος πέθανε. Η ταινία έφτασε στο πρώτο μοντάζ και με το θάνατο του Φίνου χάθηκαν τα νεγκατίφ και η κόπια εργασίας».
Ηταν μια περίεργη ταινία που δεν έμοιαζε καθόλου με όλες όσες είχα κάνει. Παίζανε τρία αγόρια και μια καινούργια πρωταγωνίστρια που ήταν 16-17 ετών. Επαιζαν ο Χρήστος Λετονός, ο Χρήστος Νομικός, ο Βερλέκης. Η ταινία ήταν σαφώς πολιτική. «Φωτιά» λεγόταν…
…Εγώ είχα το κοινό με το μέρος μου. Αυτό δεν σημαίνει πως έκανα πάντοτε αριστουργήματα. Εκανα και ταινίες που σήμερα βλέπω πως έχουν προβλήματα. Ταινίες που τώρα θα τις γύριζα διαφορετικά. Πολλά επίσης σενάρια είχαν λάθη. Δούλεψα με όλη μου την ψυχή, και ανάλογα με τα μέσα που μου δόθηκαν, ξόδεψα όλες μου τις δυνατότητες για να κάνω καλή δουλειά. Από κει και πέρα, μην ξεχνάμε, ζούμε σ’ έναν τόπο όπου τα πάθη είναι πολλά. Μικρός ο χώρος και μεγάλος ο ανταγωνισμός».
