Πέθανε σε ηλικία 80 ετών ο Γάλλος σκηνοθέτης, Κλοντ Σαμπρόλ.

Ο γάλλος σκηνοθέτης, Κλοντ Σαμπρόλ (Φωτογραφία:  ΑΠΕ )

Ο Σαμπρόλ είχε γεννηθεί στο Παρίσι στις 24 Ιουνίου του 1930. Σπούδασε φαρμακευτική, αλλά έκανε καριέρα κριτικού κινηματογράφου σε γαλλικές εφημερίδες και σε ένα περιοδικό. Το 1958 σκηνοθέτησε την πρώτη του ταινία «Ο ωραίος Σέργιος», εγκαινιάζοντας την εποχή του νέου κύματος (Nouvelle vague), της οποίας είναι ένας από τους πιο αντιπροσωπευτικούς δημιουργούς μαζί με τον Φρανσουά Τριφό και τον Ζαν-Λικ Γκοντάρ. Μεταξύ των δεκάδων ταινιών που σκηνοθέτησε είναι οι: «Η Τελετή», «Ευχαριστώ για τη σοκολάτα», «Τα επτά θανάσιμα αμαρτήματα», «Το άνθος του κακού» .

Newsroom ΔΟΛ, με πληροφορίες από ΑΠΕ/Γαλλικό

Στην πρωταγωνίστρια της ελληνικής ταινίας «Attenberg» το βραβείο ερμηνείας της Βενετίας

Χρυσό Λιοντάρι στην ταινία της Κόπολα

Η Αριάν Λαμπέντ, πρωταγωνίστρια της ταινίας της Αθηνάς Ραχήλ Τσαγγάρη 

Η Αριάν Λαμπέντ, πρωταγωνίστρια της ελληνικής ταινίας Attenberg της Αθηνάς Ραχήλ Τσαγγάρη, κέρδισε το βραβείο ερμηνείας του 67ου Κινηματογραφικού Φεστιβάλ Βενετίας. Η ταινία της Σοφία Κόπολα Somewhere κέρδισε το Χρυσό Λέοντα.

Η -γεννημένη στην Αθήνα και μεγαλωμένη στη Γαλλία- Λαμπέντ ερμηνεύει την Μαρίνα. Η ταινία παρακολουθεί τη σχέση της με τον ετοιμοθάνατο πατέρα της και με την καλύτερή της φίλη.

Η ταινία της Σοφία Κόπολα Somewhere κέρδισε το Χρυσό Λέοντα του 67ου Κινηματογραφικού Φεστιβάλ της Βενετίας. Το βραβείο απετέλεσε μια μικρή έκπληξη.

Ο Κουέντιν Ταραντίνο, πρόεδρος της κριτικής επιτροπής, ο οποίος έχει υπάρξει και σύντροφος της Σ.Κόπολα, ανακοίνωσε ότι η ψήφος ήταν ομόφωνη.

«Το φιλμ μάς μάγεψε από την πρώτη προβολή του» δήλωσε, ανακοινώνοντας το βραβείο.

Η ταινία ασχολείται με τη ζωή ενός κινηματογραφικού αστέρα, όπως την αντιλαμβάνεται η 11χρονη κόρη του.

Το φιλμ φέρνει στο νου το Χαμένοι στη Μετάφραση, μιας και είναι και αυτό γυρισμένο σε ξενοδοχεία και στο δρόμο.

Στην ταινία πρωταγωνιστούν οι Ελ Φάνινγκ και Στήβεν Ντορφ.

Ένα ειδικό Χρυσό Λιοντάρι απονεμήθηκε στον Αμερικανό παραγωγό και σκηνοθέτη Μόντε Χέλμαν, 78 ετών, προσωπικότητα του ανεξάρτητου σινεμά των δεκαετιών του 1970 και του 1980 για το σύνολο της καριέρας του.

Ο Μόντε Χέλμαν που στη Βενετία παρουσίασε την πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του εδώ και τριάντα χρόνια, Road To Nowhere, ήταν αυτός που ανακάλυψε τον Ταραντίνο και υπήρξε παραγωγός της πρώτης του ταινίας, Reservoir Dogs.

Το Ασημένιο Λιοντάρι σκηνοθεσίας κέρδισε ο Άλεξ ντε Λα Ινγκλέσια για την ισπανική ταινία Balada Triste de Trompeta.

Ειδικό βραβείο της επιτροπής στον Γέρζι Σκολιμόφκσι για την ταινία Essential Killing.

Καλύτερο ντεμπούτο αναδείχθηκε το τούρκικο Cogunluk.

Βραβείο ανδρικής ερμηνείας έλαβε ο Βίνσεντ Γκάλο για την ερμηνεία του ως Ταλιμπάν στο Essential Killing, ενώ καλύτερη ερμηνεία πρωτοεμφανιζόμενου στη Μίλα Κούνις του Μαύρου Κύκνου.

Βραβείο καλύτερου σεναρίου στο Balada Triste de Trompeta.

33ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΔΡΑΜΑΣ: Γιορτή και όνειρα μικρομηκάδων

Ξεκινάει στις 20 Σεπτέμβρη η μεγάλη γιορτή για την ταινία μικρού μήκους. Μια ακόμη συνάντηση σκηνοθετών, θεατών, επαγγελματιών, ειδικών του κινηματογραφικού χώρου και των φίλων της ταινίας μικρού μήκους, με νέες κινηματογραφικές αποτυπώσεις, στο 33ο Εθνικό Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους, 16ο Διεθνές και digi 2010, στη Δράμα. 

Τρία επίσημα διαγωνιστικά προγράμματα, εννιά κινηματογραφικά αφιερώματα, εκπαιδευτικά εργαστήρια, εικαστικές, λογοτεχνικές και μουσικές εκδηλώσεις συνθέτουν αυτήν τη γιορτή, που θα διαρκέσει μέχρι τις 25 Σεπτέμβρη.

«Filmyourmind» θα πει «κινηματογράφησε τη σκέψη σου» και το Φεστιβάλ της Δράμας καλωσορίζει, αναδεικνύει, προτρέπει, ενισχύει τις αποτυπώσεις πάνω στο φιλμ και στη μεγάλη οθόνη, των ιδεών, των συναισθημάτων, των σκέψεων κινηματογραφιστών και θεατών. Τα διαγωνιστικά προγράμματα του Φεστιβάλ περιλαμβάνουν: 34 ταινίες μικρού μήκους στο Εθνικό Τμήμα, 48 παραγωγές στο digi 2010 και 57 συμμετοχές στο Διεθνές Τμήμα.

Το ελληνικό τμήμα αποκτά από φέτος ένα πληροφοριακό τμήμα το «Σπουδαστικό Πανόραμα», με σκοπό ο θεατής, ο μελετητής, ο σπουδαστής, οι ξένοι επαγγελματίες να έχουν εικόνα του συνόλου - σχεδόν - της φοιτητικής και σπουδαστικής παραγωγής στη χώρα μας. Η μεγάλη ανταπόκριση που υπήρξε από την πρώτη χρονιά θα μπορούσε στο μέλλον να οδηγήσει σε ιδιαίτερη συγκρότηση. Στο φετινό πρόγραμμα θα προβληθούν 51 ελληνικές παραγωγές, το σύνολο των ταινιών που δήλωσαν συμμετοχή.

Το Φεστιβάλ Δράμας ως ένα από τα μέλη του δικτύου συνεργαζομένων φεστιβάλ με την Ευρωπαϊκή Ακαδημία Κινηματογράφου παρουσιάζει και φέτος τις βραβευμένες ταινίες μικρού μήκους 2009 και υποψήφιες για το Μεγάλο Βραβείο της EFA 2009.

Παράλληλα με τις προβολές θα πραγματοποιηθούν αφιερώματα (στον ποιητή, θεωρητικό, συγγραφέα, συνεργάτη και φίλο του Φεστιβάλ Δράμας Ανδρέα Παγουλάτο), συζητήσεις («Ο ρόλος των κινηματογραφικών λεσχών στη διανομή και διάδοση της ταινίας μικρού μήκους». «Η σχέση με το κοινό». «Τρόποι ανάπτυξης και διεύρυνσης συνεργασίας με τους δημιουργούς και τους κινηματογραφικούς φορείς». Θα μιλήσουν οι σκηνοθέτες Τώνης Λυκουρέσης, Δημήτρης Σπύρου και Κώστας Σταματόπουλος), Εργαστήριο Ραδιοφώνου για τους μικρούς φίλους του Φεστιβάλ, διαγωνισμός φωτογραφίας, παρουσιάσεις βιβλίων κ.ά.

Η δεκαετία του ΄80 επιστρέφει στις... αίθουσες

• Οι «ανακατασκευές» των ταινιών «Καράτε κιντ» και «Κυνηγός» κυριαρχούν στα σινεμά

Φάνηκε από το περασμένο καλοκαίρι. Ταινίες όπως η κινηματογραφική εκδοχή της τηλεοπτικής σειράς «Τhe Α team» και η κωμωδία «Ενα τρελό, τρελό τζακούζι» έδειξαν ότι το σύγχρονο Χόλιγουντ ανατρέχει σε σενάρια περασμένων εποχών. Και η δεκαετία του ΄80 είναι φαίνεται της μόδας. Αναζητώντας νέες ταινίες στις αίθουσες αυτή την εβδομάδα, το μάτι σου πέφτει σε δύο τίτλους που κάτι σου θυμίζουν και εκεί που νόμιζες ότι οι ταινίες αυτές έχουν κάνει τον κύκλο τους, να τες πάλι μπροστά σου. Από τις δύο, η περιπέτεια φαντασίας «Οι κυνηγοί» («Ρredators» ΗΠΑ, 2010) του Νίμροντ Αντάλ φαίνεται πιο ευφάνταστη αλλά και φιλόδοξη, άλλα η άλλη ταινία το «Καράτε κιντ» («Τhe Κarate kid», ΗΠΑ, 2010) του Χάραλντ Σουάρτ κερδίζει στα σημεία. Οι «Κυνηγοί» επιστρέφουν στον παραγωγής 1987 «Κυνηγό» του Τζον Μακ Τίρναν, με τον Αρνολντ Σβαρτσενέγκερ, επικεφαλής ομάδας αμερικανών κομάντος της οποίας τα μέλη αποδεκατίζονται το ένα μετά το άλλο από ένα αόρατο, εξωγήινο ον στη ζούγκλα του Αμαζονίου. Φιλμ που ξεφεύγοντας από τα κλισέ αγαπήθηκε στην εποχή του και μάλιστα απέκτησε πολλές άθλιες συνέχειες ανάμεσα στις οποίες και το απαράδεκτο «Αλιεν εναντίον εξωγήινου». Προσφάτως ανακατασκευάστηκε από την αρχή. Ο βασικός μύθος διατηρείται σχεδόν αυτούσιος και αυτό που στην ουσία αλλάζει είναι ο χώρος και οι ήρωες. Οι κομάντος αντικαθίστανται από στρατιωτικούς και κακοποιούς οι οποίοι δεν γνωρίζονται μεταξύ τους, ενώ ο χώρος αυτή τη φορά είναι ένας ξένος πλανήτης στον οποίο δεν θυμούνται πώς έχουν βρεθεί. Σύντομα αντιλαμβάνονται ότι η αποστολή τους είναι η εξολόθρευση μιας αόρατης απειλής που τους καταδιώκει και που σταδιακά τους εξολοθρεύει.

Καλοκουρδισμένη περιπέτεια, όχι και τόσο φορτωμένη από οπτικοακουστικά εφέ, αφού στις προτεραιότητες των δημιουργών είναι σαφώς το ανθρώπινο στοιχείο αντιμέτωπο με έναν απροσδιόριστο κίνδυνο. Η σύνθεση των μελών της ομάδας παρουσιάζει ενδιαφέρον, αν και η ιδέα τού να αντικαταστήσεις τον Αρνολντ Σβαρτσενέγκερ με τον Εντριαν Μπρόντι δεν είναι και τόσο πειστική. Αυτά, ως προς το πρώτο μέρος της ταινίας. Οταν όμως αργότερα το «τέρας» κάνει την εμφάνισή του, η ταινία αποδυναμώνεται και παρασύρεται στις παγίδες των κλισέ.

Στο «Καράτε κιντ» οι διαφορές συγκριτικά με το παλιό φιλμ είναι εξίσου αρκετές, στον ίδιο πάντοτε σεναριακό καμβά. Η βασική είναι η εμφάνιση του Τζάκι Τσαν στον ρόλο του δασκάλου το κουνγκ φου που δίνει την ευκαιρία σε έναν κατά βάση κωμικό ηθοποιό να ανιχνεύσει τη δραματική πλευρά των δυνατοτήτων του. Δεν γελά, δεν παριστάνει τη μαϊμού και, ναι, σε κερδίζει ως μέντορας του Τζέιντ Σμιθ (ο γιος του ηθοποιού Γουίλ Σμιθ), ο οποίος στο πλευρό του μαθαίνει όλα τα μυστικά που χρειάζονται για να ωριμάσει και να τα φέρει βόλτα στη ζωή.

ΟΙ ΕΠΑΝΕΚΔΟΣΕΙΣ ΤΗΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ  

Η Ελενα και οι άντρες της
(«Εlena et les hommes», 1956, 95΄) του Ζαν Ρενουάρ

Κινηματογραφοφιλικό γεγονός αποτελεί η προβολή μιας από τις ξεχασμένες ταινίες του Ζαν Ρενουάρ στην οποία η Ινγκριντ Μπέργκμαν παίζει στα δάχτυλα τον ρόλο της ηρωίδας του τίτλου. Η Ελενα είναι μια Πολωνή, ξεπεσμένη αριστοκράτισσα, που βρίσκεται στο Παρίσι λίγο μετά το τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου και φλερτάρει ασύστολα: με έναν νεαρό (Μελ Φερέρ) που την ερωτεύεται κεραυνοβόλα, με έναν στρατηγό (Ζαν Μαρέ) τον οποίο γνωρίζει μέσω του νεαρού, και με έναν μεσήλικο βιομήχανο (Ζαν Ρισάρ) που υποτίθεται ότι θα την παντρευτεί. Από τον έναν στον άλλο και από εκεί στον τρίτο, η Ελενα εν τέλει θα γίνει υποχείριο της πολιτικής που θέλει να τη χρησιμοποιήσει για να παρασύρει τον στρατηγό στην ανάληψη της εξουσίας μέσω πραξικοπήματος. Εν ολίγοις, ένα πολύ όμορφο στην όψη, ανάλαφρο αλλά και ευφυές ερωτικό γαϊτανάκι, γαρνιρισμένο με ελαφρές δόσεις πολιτικής για να γίνει πιο πικάντικο (είναι αμυδρά βασισμένο στην πραγματική ιστορία του γάλλου στρατηγού Μπουλανζέρ ο οποίος το 1880 προσπάθησε χωρίς να τα καταφέρει να πάρει την εξουσία στα χέρια του και εν τέλει εξορίστηκε).

«Η ηδονή»
(«Le plaisir», Γαλλία, 1952)

Τρία διηγήματα του Γκυ ντε Μοπασάν, με κοινή συνισταμένη την ηδονή, ενέπνευσαν τον Μαξ Οφίλς σε αυτή τη σπονδυλωτή ταινία, που είναι επίσης μια ενδιαφέρουσα πρόταση της εβδομάδας. Στο «Νιάτα και ηδονή»- από τη «Μάσκα» του συγγραφέα - μια μάσκα γίνεται η ασπίδα αμετανόητου πλεϊμπόι ο οποίος κρύβεται πίσω της για να φλερτάρει τις γυναίκες. Τα βαφτίσια της ανιψιάς μιας μαντάμ οίκου ιεροδούλων είναι το πλαίσιο του «Ηδονή και αγνότητα», του μεγαλύτερου σε διάρκεια επεισοδίου και στηρίζεται στο διήγημα «Ο οίκος Τελιέ». Στο τρίτο και τελευταίο επεισόδιο «Ηδονή και θάνατος» παρακολουθούμε το χρονικό ενός ζωγράφου με το μοντέλο του (θεσπέσια η Σιμόν Σιμόν), που αρχίζει με έρωτα και κλείνει με μίσος. Το τελευταίο επεισόδιο είναι το πιο σύντομο, το πιο πυκνό αλλά και το πιο τραγικό, σε μια ανάλαφρη, διασκεδαστική αλλά και τραγική ταινία που μπορεί εύκολα να αγαπηθεί.

«Από μακριά και αγαπημένοι»
(«Going the distance», 2010)

Μια σχέση που αρχίζει ως one night stand και σοβαρεύει στην πορεία αποτελεί τον κορμό αυτής της αισθηματικής περιπέτειας, το εύρημα της οποίας είναι ότι εκτυλίσσεται εξ αποστάσεως αφού η μεν κοπέλα (Ντριού Μπάριμορ) βρίσκεται στο Σαν Φρανσίσκο, ο δε άνδρας (Τζάστιν Λονγκ) στη Νέα Υόρκη. Τα κινητά τους παίρνουν φωτιά από τα sms που ανταλλάσουν και ο αρνητισμός που βγαίνει από τον περίγυρο του καθενός για τη σχέση τους γεμίζει την ταινία με σκηνές πάνω κάτω προβλέψιμες, αλλά καλοδεχούμενες. Στην πραγματικότητα το «Από μακριά και αγαπημένοι» είναι το «Ξάγρυπνος στο Σιάτλ» από την ανάποδη. Εκεί ο Τομ Χανκς και η Μεγκ Ράιαν γνωρίστηκαν εξ αποστάσεως και συναντήθηκαν στο τέλος. Εδώ πρώτα γνωρίζονται και μετά αναπτύσσουν τη σχέση τους εξ αποστάσεως.

«Οντίν»

(«Οndine», Ιρλανδία, 2009)

Η φωτογραφία υπέροχων ιρλανδέζικων τοποθεσιών από τον με τρ Κρίστοφερ Ντόιλ είναι το ατού αυτής της αξιοπερίεργης αλλά τελικά αποτυχημένης φαντασίας του Νιλ Τζόρνταν, σύμφωνα με την οποία η ζωή ενός ψαρά (Κόλιν Φάρελ) αλλάζει προς το καλύτερο όταν σώζει μια μυστηριώδη γυναίκα από πνιγμό. Η Οντίν (Αλίσια Μπαχλέντα) όπως είναι το όνομα της κοπέλας θα «εισβάλει» στο σπίτι του ψαρά και θα λατρευτεί από την παράλυτη κόρη του (Αλισον Μπάρι) που την αντιμετωπίζει σαν νεράιδα. Η μείξη ρεαλισμού και φαντασίας σε αφήνει κάπως αμήχανο, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι η ταινία δεν έχει σκηνοθετικές αρετές όπως άλλωστε το περιμένεις από τον σκηνοθέτη του «Παιχνιδιού των λυγμών» και του «Βreakfast on Ρluto».

* Προβάλλονται επίσης τα ιταλικά κινούμενα σχέδια «Winx Club: Το μυστικό του χαμένου βασιλείου», που σκηνοθέτησε ο Ιτζίνιο Στράφι. Ενα νεαρό κορίτσι, η Μπλουμ, αναλαμβάνει τη σωτηρία του βασιλείου της Μαγικής Διάστασης που στόχο έχει να καταδιώκει το κακό. Τα καρτούν προβάλλονται μεταγλωττισμένα στα ελληνικά.

Διαβάστε περισσότερα: http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=4&artid=353229&dt=09/09/2010#ixzz0z0JobFUP

Τα «Γόμορρα» του Μπεν Αφλεκ

• Ο αμερικανός ηθοποιός και σκηνοθέτης εξομολογείται για το πώς η ιταλική ταινία «Γόμορρα» του Ματέο Γκαρόνε τον επηρέασε στη δημιουργία της «Πόλης» που προβλήθηκε χθες στην 67η Μόστρα

• ΓΙΑΝΝΗΣ ΖΟΥΜΠΟΥΛΑΚΗΣ | Πέμπτη 9 Σεπτεμβρίου 2010

ΒΕΝΕΤΙΑ, Η αλήθεια είναι ότι από το εφετινό Φεστιβάλ Βενετίας που και πάλι χθες το πρωί πνίγηκε στη βροχή (η αίθουσα Τύπου ξαναπλημμύρησε, ένα απίστευτο χάος...) απουσίαζαν τα μεγάλα ονόματα των σταρ. Ποιων άλλων από τους Αμερικανούς. Επομένως δεν είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς τους λόγους για τους οποίους έγινε το αδιαχώρητο στην αίθουσα Συνεντεύξεων Τύπου όταν την εμφάνισή του έκανε ένας γνήσιος αμερικανός σταρ, ο Μπεν Αφλεκ. Αξύριστος, αγέλαστος και γοητευτικότατος, ο αμερικανός ηθοποιός είναι επίσης σεναριογρά φος βραβευμένος με Οσκαρ για τον «Ξεχωριστό Γουίλ Χάντινγκ» (από κοινού με τον Ματ Ντέιμον) και σκηνοθέτης. Με την τριπλή αυτή ιδιότητα εμφανίζεται στην ταινία «Τhe town» («Η πόλη») η οποία προβλήθηκε χθες στο εκτός συναγωνισμού πρόγραμμα της Μόστρα. Μαζί με τον Αφλεκ, οι συμπρωταγωνιστές του, Ρεμπέκα Χολ, Τζέρεμι Ρένερ και ο Τζον Χαμ, γνωστός από την τηλεοπτική σειρά «Μad men».

Βασισμένη στο μυθιστόρημα του Τσακ Χόγκαν «Ο πρίγκιπας των κλεφτών», η ταινία παρακολουθεί το οδοιπορικό ενός ληστή τραπεζών ο οποίος προσπαθεί να ξεφύγει από το παρελθόν του αλλά «κάνει διαρκώς τις λάθος κινήσεις, κάτι που ως ήρωα τον κάνει πολύ ενδιαφέροντα» όπως είπε χαρακτηριστικά ο Αφλεκ ο οποίος τον υποδύθηκε.

Ο Μπεν Αφλεκ δεν έκρυψε τις σκηνοθετικές επιρροές του, καθώς επίσης το γεγονός ότι αρχικώς δεν ήθελε να σκηνοθετήσει την ταινία επειδή, όπως και η προηγούμενή του, το «Gone baby gone», έτσι και αυτή εκτυλίσσεται στη Βοστώνη. Αυτός που τον έπεισε να τη σκηνοθετήσει ήταν ο συγγραφέας του «Gone baby gone» Ντένις Λιχέιν (γνωστός επίσης από το «Σκοτεινό ποτάμι» που έγινε ταινία από τον Κλιντ Ιστγουντ). Μίλησε πολύ για τις παλιές γκανγκστερικές ταινίες του Χόλιγουντ με τον Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ και τον Τζέιμς Κάγκνεϊ αλλά κυρίως για τη σχετικά πρόσφατη ιταλική παραγωγή «Γόμορρα» η οποία αναφέρεται στη δράση του οργανωμένου εγκλήματος σε διάφορες περιοχές της Ιταλίας. « Το αισθητικό στυλ αυτής της ταινίας με συγκλόνισε και νομίζω ότι είναι ακριβώς ο τύπος ταινίας που μου αρέσει.Ενώ έχει το στοιχείο της περιπέτειας, το ενσωματώνει σε ένα κοινωνικό πλαίσιο ».

Ποιο είναι το κοινωνικό πλαίσιο στην «Πόλη»; « Ανέκαθεν με απασχολούσε η ιδέα ότι δυσκολευόμαστε να φύγουμε από εκεί όπου μεγαλώνουμε » είπε ο Αφλεκ. « Να σπάσουμε τα δεσμά μας με το παρελθόν.Νομίζω επίσης ότι όλες αυτές οι ταινίες πραγματεύονται αυτή την ιδέα,καθώς επίσης το ότι τα παιδιά πληρώνουν τα αμαρτίες των γονιών τους ».

Οπως ήταν φυσικό, σε αντίθεση με τη συνέντευξη Τύπου του Αφλεκ, η ίδια αίθουσα είχε ελάχιστο κόσμο όταν λίγη ώρα πριν η Αθηνά-Ραχήλ Τσαγγάρη μιλούσε με τους ανθρώπους του Τύπου για την ταινία της, «Αttenberg». Αμηχανία επικρατούσε καθ΄ όλη τη διάρκεια της διαδικασίας και ελάχιστες ερωτήσεις φάνηκαν να έχουν ενδιαφέρον. Ανάμεσά τους εκείνη που αφορούσε τις αισθητικές ομοιότητες του «Αttenberg» με τον «Κυνόδοντα» του Γιώργου Λάνθιμου. Καθότι ένας από τους ηθοποιούς της ταινίας της Τσαγγάρη, ο Λάνθιμος, βρισκόταν στο πάνελ μαζί με τους ηθοποιούς Αριάν Λαμπέντ, Ευαγγελία Ράντου και Βαγγέλη Μουρίκη.


«Δουλεύω με τον Γιώργο Λάνθιμο εδώ και πολλά χρόνια και είναι φυσικό οι γλώσσες με τις οποίες εκφραζόμαστε να μοιάζουν κάπως μεταξύ τους χωρίς όμως να είναι ίδιες».
Εξίσου ενδιαφέρον είχε η δήλωση της σκηνοθέτριας όταν ρωτήθηκε για τις σκηνές που οι ηθοποιοί του «Αttenberg» μιμούνται τις κινήσεις διαφόρων ζώων. «Με ενδιέφερε να μιλήσω για τους ανθρώπους ως μικρά ζώα που προσπαθούν να επιβιώσουν σε μια διαφορετική φύση» είπε η Τσαγγάρη. «Δουλέψαμε όλοι πάνω σε αυτή την ιδέα και αποφασίσαμε να δανειστούμε συμπεριφορές ζώων».

• Διαβάστε περισσότερα: http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=4&artId=353230&dt=09/09/2010#ixzz0z0IXNkLg

Οι ταινίες της εβδομάδας από 8 Σεπτεμβρίου

 

Ο Τζέιντεν Σμιθ ετοιμάζεται να γίνει πρωταθλητής στο κουνγκ φου, υπό τις οδηγίες του δασκάλου του, Τσάκι Τσαν 

Με επτά ταινίες συνεχίζεται ο κινηματογραφικός Σεπτέμβρης. Δύο... τέρατα του σινεμά, οι Κυνηγοί και το Καράτε Κιντ επιστρέφουν σε νέες περιπέτειες. Κατά τα άλλα η Ντρου Μπάριμορ αναλαμβάνει ακόμα έναν πρωταγωνιστικό ρόλο σε ρομαντική κομεντί, ενώ ο Νιλ Τζόρνταν σκηνοθετεί τον Κόλιν Φάρελ σε ένα κινηματογραφικό παραμύθι.

• The Karate Kid

Η... ένοχη εφηβική μας απόλαυση επιστρέφει με νέο περιτύλιγμα και καινούριους πρωταγωνιστές. Ο 12χρονος Ντρε Πάρκερ (Τζέιντεν Σμιθ, γιος του Γουίλ Σμιθ) αναγκάζεται να μετακομίσει από το Ντιτρόιτ στην Κίνα. Εκεί αρχίζουν τα προβλήματα, ώσπου ο Ντρε γνωρίζει τον Κύριο Χαν (Τσάκι Τσαν), αυθεντία στο κουνγκ φου, ο οποίος αναλαμβάνει να τον διδάξει τα μυστικά της τέχνης του.

Σκηνοθεσία: Χάραλντ Ζουάρτ
Σενάριο: Κρίστοφερ Μέρφι
Πρωταγωνιστούν: Τζέιντεν Σμιθ, Τσάκι Τσαν

• Από Μακριά και Αγαπημένοι

Έναν έρωτα εξ' αποστάσεως ζουν η Έριν (Ντρου Μπάριμορ) και ο Γκάρετ (Τζάστιν Λονγκ). Παρά τα εμπόδια που προκαλεί η απόσταση που τους χωρίζει οι δυο τους θα στηριχτούν σε μηνύματα και νυχτερινά τηλεφωνήματα για να καταφέρουν να έρθουν πιο κοντά.

Σκηνοθεσία: Νανέτ Μπέρνστιν
Σενάριο: Γκέοφ ΛαΤουλίπ
Πρωταγωνιστούν: Τζάστιν Λονγκ, Ντρου Μπάριμορ

• Οι Κυνηγοί

Μια περιπέτεια που έχει ως στόχο να επανεφεύρει το σύμπαν των Κυνηγών (Predators), της καλτ ταινίας επιστημονικής φαντασίας. Μία ομάδα επίλεκτων μαχητών τοποθετούνται σε έναν εξωγήινο πλανήτη ως…θηράματα. Όλα τα μέλη της ομάδας είναι δολοφόνοι – μισθοφόροι, κατάδικοι, μέλη της Γιακούζα – εκτός από έναν ατιμασμένο γιατρό. Οι ανθρώπινοι αυτοί «κυνηγοί» θα πρέπει να επιβιώσουν στον γεμάτο κινδύνους πλανήτη, ενώ μια νέα γενιά εξωγήινων Κυνηγών βρίσκεται στα ίχνη τους με στόχο να τους εξολοθρεύσει.

Σκηνοθεσία: Νίμροντ Αντάλ
Σενάριο: Άλεξ Λίτβακ, Μάικλ Φιντς
Πρωταγωνιστούν: Έντριαν Μπρόντι, Λόρενς Φίσμπερν, Τόφερ Γκρέις

• Ondine

Ο Σίρακους (Κόλιν Φάρελ) είναι ένας ψαράς του οποίου η ζωή μεταμορφώνεται όταν σώζει μια όμορφη και μυστηριώδη γυναίκα μέσα από την θάλασσα. Η κόρη του Άνι πιστεύει ότι η Οντίν (Αλίσια Μπαχλέντα) είναι ένα μαγικό πλάσμα της θάλασσας που θα φέρει την ευτυχία στη ζωή τους. Το παρελθόν, ωστόσο, της κοπέλας έρχεται να στοιχειώσει την ευτυχία.

Σκηνοθεσία/Σενάριο: Νιλ Τζόρνταν
Πρωταγωνιστούν: Κόλιν Φάρελ, Αλίσια Μαχλέντα

• Η Ηδονή

Άλλη μια κλασική ταινία βρίσκει το δρόμο της στις αίθουσες, την ώρα που το καλοκαίρι φεύγει. Ένας ηλικιωμένος άντρας που προσπαθεί μάταια να μεταμφιέσει την ηλικία του πίσω από μια μάσκα, οι χαρούμενες πόρνες ενός βιεννέζικου οίκου ανοχής που αποφασίζουν να εγκαταλείψουν για λίγο την πόλη και να ταξιδέψουν στην επαρχία, ο παθιασμένος δεσμός ανάμεσα σε μια γυναίκα και έναν άντρα ο οποίος σύντομα μεταμορφώνεται σε μίσος και αποστροφή.

Σκηνοθεσία: Μαξ Όφιλς
Σενάριο: Μαξ Όφιλς, Ζακ Νατανσόν
Πρωταγωνιστούν: Πιέρ Μπρασέρ, Ανρί Κρεμιέ

• Η Έλενα και οι Άντρες

Αυτή η ταινία του 1956 με τον Ζαν Ρενουάρ επιστρέφει στις κινηματογραφικές αίθουσες. Η Πολωνή πριγκίπισσα Έλενα πιστεύει πως γεννήθηκε για να είναι φύλακας-άγγελος ιερών σκοπών και διαπρεπεών ανδρών. Μόνο όταν οι άνδρες την έχουν ανάγκη ενδιαφέρεται για εκείνους,  ενώ τους εγκαταλείπει μόλις βρουν και επιτύχουν τους στόχους τους. Ώσπου γίνεται το μήλον της έριδος μεταξύ δύο ανδρών που εμπλέκονται με διαφορετικούς τρόπους σε μια πολιτική συνωμοσία.

Σκηνοθεσία/Σενάριο: Ζαν Ρενουάρ
Πρωταγωνιστούν: Ίνγκριντ Μπέργκμαν, Ζαν Μαρέ, Μελ Φερέρ

• Winx Club: Το Μυστικό του Χαμένου Βασιλείου

Λίγο πριν ανοίξουν τα σχολεία έρχεται στις αίθουσες η ταινία κινουμένων σχεδίων Winx Club: Το Μυστικό του Χαμένου Βασιλείου. Πριν από 16 χρόνια, οι πιο ισχυροί μάγοι της Μαγικής Διάστασης πολέμησαν με αυτοθυσία ενάντια στο απόλυτο κακό. Πλέον, η μοίρα του βασιλείου βρίσκεται στα χέρια ενός νεαρού κοριτσιού: της Μπλουμ, της νεράιδας της φλόγας του Δράκου.
Η ταινία φέρνει στη μεγάλη οθόνη τους ήρωες διάσημης ιταλικής τηλεοπτικής σειράς.

Σκηνοθεσία: Ιγκνίσιο Στράφι

• Διαβάστε περισσότερα: http://www.tovima.gr/default.asp?pid=41&nid=1231058367#ixzz0z0HN58xA

Οι ταινίες της εβδομάδας: Karate kid: Τρυφερά παιδαγωγικό!

Επτά σε σύνολο οι ταινίες της εβδομάδας. Μεταξύ αυτών μια μεταγλωττισμένη στα ελληνικά, ιταλική παραγωγή φαντασίας και κινούμενων σχεδίων από το 2007 που έχει τίτλο «WINX CLUB: Το μυστικό του χαμένου βασιλείου» και ένα ιρλανδικό δράμα του Νιλ Τζόρνταν από το 2010 με τίτλο «Ondine». Για τις υπόλοιπες πέντε υπάρχουν κατά τι εκτενέστερες αναφορές. Θα έπρεπε ίσως να αναφέρουμε ότι η ταινία του Ζαν Ρενουάρ «Η Ελενα και οι άνδρες της» από το 1956 παρουσιάζεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα...

ΚΡΙΤΙΚΗ, ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ, Πέμπτη 9 Σεπτέμβρη 2010

ΧΑΡΑΛΝΤ ΖΟΥΑΡΤ: Karate kid

 «Η ζωή μάς γονατίζει, όμως εμείς μπορούμε να επιλέξουμε να σηκωθούμε ή όχι» Αυτό είναι το μότο της ταινίας, επίκαιρο σήμερα όσο ποτέ. Και η φράση παίρνει περιεχόμενο από τα λόγια του δάσκαλου, από συμβουλές για το πώς κάποιος θα σηκωθεί και θα προετοιμάσει σε προσωπικό - και γιατί όχι συλλογικό - επίπεδο την αναμέτρηση. Οποιαδήποτε αναμέτρηση.

Ο κόσμος άλλαξε από το 1984, που το πρώτο «Karate kid» μετακόμισε στην Καλιφόρνια όπου συνάντησε τον Γιαπωνέζο μέντορά του. Ο δωδεκάχρονος Ντρε - πανέμορφος και χαρισματικός ο μικρός Τζέιντεν, γιος του Γουίλ Σμιθ - θέλει δε θέλει υποχρεούται το 2010 να μετακομίσει από το Ντιτρόιτ στο Πεκίνο γιατί η αυτοκινητοβιομηχανία που δούλευε η μητέρα του έβαλε λουκέτο στις εκεί εγκαταστάσεις κι έθεσε το δίλημμα: Πεκίνο ή ανεργία. Ως project, αυτό το αμερικανο-κινέζικο «Karate kid» γυρισμένο στην Κίνα, είναι ενδιαφέρον δείγμα των διαθέσεων της αμερικανικής κινηματογραφικής βιομηχανίας που ψάχνει ανοίγματα, πατήματα και συνεργασίες ώστε να εισβάλει για τα καλά σε καινούριες, κερδοφόρες, πλατιές αγορές με ό,τι αυτό συνεπάγεται ... 

Το ριμέικ του 2010 έχει καλές ερμηνείες με τον Τζάκι Τσαν να δικαιούται το μερίδιο του λέοντος. Με τσαλακωμένη μπλε εργατική φόρμα και χωμένος στο καπέλο που του κρύβει το μισό πρόσωπο, ο βετεράνος κατορθώνει να δώσει στο ρόλο του κ. Χαν σάρκα και οστά. Ο σκηνοθέτης φρόντισε να βγάλει ένα φιλμ ελκυστικό - και τουριστικό.

Δελεαστικές, πολύχρωμες στιγμές συγχρονισμένης συλλογικής άθλησης. Περιηγητικές αποκαλύψεις: Γωνιές, σοκάκια, θέατρο σκιών και γαστρονομικές λιχουδιές στην «Απαγορευμένη Πόλη» του Πεκίνου. Πορτρέτα της ανερχόμενης δυτικότροπης κινέζικης μπουρζουαζίας - ο σκηνοθέτης τα αντιμετωπίζει με πολλή συμπάθεια. Καταπράσινες βουνοκορφές, φαντασμαγορικό φυσικό κάλλος, ιδιαίτερα στο αξιοθέατο «Πηγάδι του Δράκου» και φυσικά το μεγαλοπρεπές Σινικό Τείχος - καταπληκτικές οι λήψεις από ελικόπτερο. Το χαρακτηριστικό της ταινίας είναι η τρυφερή, διαπαιδαγωγική της διάθεση.

Η γοητευτικά χρήσιμη λειτουργία της σε ένα νεανικό κοινό το οποίο καλό θα είναι να διδαχθεί πώς κατακτιέται ο αυτοσεβασμός, η γνώση, η πειθαρχία... αλλά και αξίες όπως η αλληλεγγύη, το δίκιο, ο αγώνας ή αξίες όπως η ξεκούραση (γιατί πολύ από κάτι τέτοιο δεν είναι καλό), η θέληση, η πίστη, η επιμονή, η συγκέντρωση - και όχι αυτοσυγκέντρωση...

Ο Ντρε δεν είναι ευτυχής στο Πεκίνο. Δεν καταλαβαίνει λέξη, το σχολείο έχει περίεργους κανόνες και με το που πάτησε το πόδι του στην πόλη μια παρέα συνομήλικων αθλητών Κουνγκ Φου τον έβαλε στο μάτι. Και έχει τύχη βουνό, σαν από μηχανής θεός εμφανίζεται την κρίσιμη στιγμή ο σιωπηλός διαχειριστής της πολυκατοικίας ο κ. Χαν, που είναι δάσκαλος στο Κουνγκ Φου και τον υπερασπίζεται, υποσχόμενος στους αντιπάλους τελεσίδικη αναμέτρηση του Ντρε μαζί τους, σε επικείμενο τουρνουά. Κι έτσι αρχίζει η σχέση δάσκαλου/μαθητή σε μαθήματα ζωής.

Παίζουν: Τζέιντεν Σμιθ, Τζάκι Τσαν, Ταρέιζι Π. Χένσον, κ.ά.

Παραγωγή: ΗΠΑ, Κίνα (2010).

ΜΑΞ ΟΦΙΛΣ: Ηδονή 

Ταινία τριών επεισοδίων που πηγάζουν από ισάριθμα διηγήματα του Γκι ντε Μοπασάν - χωρίς όμως να συνιστούν ενιαίο τόμο. Τρεις ιστορίες που εξυπηρετούν τον σκηνοθέτη στους στοχασμούς του πάνω στο θέμα της αναζήτησης του ανθρώπου έστω και της εφήμερης ευτυχίας, μολονότι γνωρίζει ότι δεν πρόκειται να διαφύγει από την καταβολή κόστους.

Με την έξοδό της η ταινία αντιμετωπίστηκε χλευαστικά από την κριτική και χλιαρά από το κοινό. Πέρασαν πολλά χρόνια ώσπου το 1958 επιτεύχθηκε η επανεκτίμησή της. Στην «αποκατάσταση» της ταινίας συνέβαλε και ο Ζαν-Λικ Γκοντάρ που την χαρακτήρισε ως την αντιπροσωπευτικότερη του Μαξ Οφίλς. «Πρόκειται - έγραψε ο Γκοντάρ - για γερμανικό ρομαντισμό μέσα σε πορσελάνη Λιμόζ και για γαλλικό ιμπρεσιονισμό σε βιεννέζικο καθρέφτη...». 

Ο μεγάλος Οφίλς χτίζει μια άμεση σχέση με τις σελίδες του ντε Μοπασάν τοποθετώντας αφηγητή τον ίδιο τον συγγραφέα - ακούγεται η φωνή του ηθοποιού Ζαν Σερβέ - που συνδέει τις ιστορίες και διαβάζει τα κείμενα. Τα διηγήματα «Η Μάσκα», «Το Μοντέλο» και το γνωστότερο όλων «Ο Οίκος Τελιέ» που μάλιστα κατέχει την κεντρική θέση, συνθέτουν την ταινία η οποία εικονογραφεί την έννοια της ηδονής που εύκολα μεν κατακτιέται αλλά ευτυχία δεν είναι. Οι στιλιστικές εμμονές του Οφίλς πάντα παρούσες. Η επιμονή στις πλέον ανεπαίσθητες λεπτομέρειες που συνθέτουν το ύφος και την ατμόσφαιρα της εποχής, φωτισμός και εκπληκτικές γωνίες λήψης με αενάως κινούμενη κάμερα. Ασύλληπτης οπτικής ποίησης η σεκάνς στο επεισόδιο της Θείας Μετάληψης της νεαρής κοπέλας με τον Ζαν Γκαμπέν, την Ντανιέλ Νταριέ και την Μαντλέν Ρενό, μέσα στο ηλιόλουστο φωτεινό τοπίο που βρίσκεται σε πλήρη αντίθεση με την θλίψη των κοριτσιών ή ακόμη, στην σεκάνς όπου η κάμερα, βράδυ, έξω από τον οίκο ανοχής, πάει κι έρχεται, πλησιάζει κι απομακρύνεται, ξανά και ξανά και ξανά ρίχνοντας κλεφτές ματιές από το παράθυρο, ψάχνοντας στο εσωτερικό του πορνείου...

Παίζουν: Ζαν Γκαμπέν, Ντανιέλ Νταριέ, Ντανιέλ Ζελέν, Σιμόν Σιμόν, Ζαν Σερβέ, Πιέρ Μπρασέρ, Μαντλέν Ρενό, Ρενέ Μπλανσάρ κ.ά.
Παραγωγή: Γαλλία (1952).

ΠΑΡΟΜΟΙΑ ΘΕΜΑΤΑ

7/9/2008

 -- Η μάσκα του μοντέλου

ΖΑΝ ΡΕΝΟΥΑΡ: Η Ελενα και οι άντρες της 

Ενδιαφέρον πάντρεμα των πιο επιφανειακών στοιχείων του είδους μπουρλέσκ με ένα σενάριο παιγμένο από σοβαρούς ηθοποιούς. Χαριτωμένη φαρσοκωμωδία εποχής, με κλασική γραφή, γυρισμένη σε εκτυφλωτικό Technicolor. Τα μουσικά ιντερμέδια στο πρώτο μισό του φιλμ συνοδεύουν τον αφηγητή, στο δεύτερο δε μισό, το τραγούδι της Ζιλιέτ Γκρεκό λειτουργεί ως τρόπος παράκαμψης των δραματικών συγκρούσεων.

Πρωταγωνίστρια η φύσει απόμακρη και θέσει χιμαιρική Ινγκριντ Μπέργκμαν στο ρόλο της Ελενα Σοκορόφσκα, ξεπεσμένης Πολωνής αριστοκράτισσας, που καίει απαξάπασες τις ανδρικές καρδιές που συναντά στο Παρίσι του τέλους του 19ου αιώνα. Ο Ρενουάρ δεν επιχειρεί την παραμικρή ψυχολογική σκιαγραφία του ρόλου της Ελενα που έχει μια προσωπικότητα που ορίζεται μόνο σε σχέση με τους ανθρώπους που την περιτριγυρίζουν. 

Ο ίδιος ο δημιουργός έχει κατ' επανάληψη δηλώσει ότι αυτό που τον ενέπνευσε να γυρίσει την ταινία «Η Ελενα και οι άνδρες της» ήταν πάνω απ' όλα η ιδέα να κινηματογραφήσει την Ινγκριντ Μπέργκμαν «την εκπληκτική αυτή γυναίκα σε κάτι κωμικό. Είχα την αίσθηση - συνεχίζει ο Ρενουάρ - ότι το είχε ανάγκη, ότι οι κωμικές καταστάσεις θα έρχονταν γάντι στην εξέλιξη της καριέρας της. Τολμώ δε να πω ότι δε σκεφτόμουν τόσο την επιτυχία της ταινίας όσο την ίδια την Μπέργκμαν. Στην πορεία βέβαια με τράβηξαν, με γράπωσαν και με διέγειραν κι άλλα πράγματα. Ημουν ιδιαιτέρως ευτυχής να συνεργαστώ με τον Ζαν Μαρέ, που πρόσθεσε μια νότα αμίμητης χάρης και κομψότητας στην ταινία. Επίσης, μου δόθηκε η δυνατότητα να συναντήσω την Ζιλιέτ Γκρεκό, την οποία θαυμάζω και εκτιμώ».

Μοχλός μια ερωτική ιστορία, που το σενάριο εμπλέκει στην πορεία του διάσημου, και ιστορικά υπαρκτού, στρατηγού Μπουλανζέ (Boulanger) που προσπάθησε ανεπιτυχώς το 1880 να αναλάβει τον έλεγχο της κυβέρνησης. Στο φιλμ ο Μπουλανζέ αποκαλείται Ρολάν, ρόλος που ενσαρκώνει ο Ζαν Μαρέ. Ο δημοφιλέστατος στρατηγός Ρολάν ερωτεύεται παράφορα την - ήδη ερωτευμένη με έναν συμπαθή νεαρό ευγενή (Μελ Φερέρ) που γνώρισε στην παρέλαση της 14ης Ιουλίου - Ελενα Σοκορόφσκα που όμως ετοιμάζεται να παντρευτεί έναν πλούσιο μεσήλικα βιομήχανο. Τον κατάδηλο έρωτα του στρατηγού προς τη σφύζουσα από υγεία αριστοκράτισσα και την ανάγκη της Ελενα για ενεργό ρόλο στο πολιτικό γίγνεσθαι εκμεταλλεύονται φιλόδοξοι και δολοπλόκοι πολιτικοί συνεπικουρούμενοι από πλούσιους, ανερχόμενους επιχειρηματίες που, για προσωπικά και ταξικά συμφέροντα, χρησιμοποιούν ασύστολα την αισθησιακή Πολωνή ως όχημα στην προσπάθειά τους να πείσουν το λαοφιλή στρατιωτικό να καταλάβει την εξουσία με πραξικόπημα.

Η πλοκή εξελίσσεται με ενδιαφέροντα τρόπο στα ενδότερα των πολυτελών κτισμάτων που στεγάζουν αυτήν την σάτιρα πάνω στο θέμα των γυναικών, γύρω από ιστορίες για πολιτικούς, για στρατηγούς και για τις δεσμεύσεις τους, συμπεριλαμβανομένης της έννοιας του πατριωτισμού και άλλων ταχυδακτυλουργικών ιδεών που συχνά ανάγονται σε μεγαλειώδεις συλλήψεις. Μια ερωτική φάρσα για τα παρασκήνια της πολιτικής. Η σκηνοθεσία της «ανακατωσούρας» που προκύπτει στο πάρτι των αρραβώνων του γιου του βιομήχανου, η οποία λαμβάνει χώρα μπροστά στο φακό παραπέμπει άμεσα στην αντίστοιχη «ανακατωσούρα» του «Κανόνα του παιχνιδιού» χαρακτηριστική υπογραφή του δημιουργού.

Παίζουν: Ινγκριντ Μπέργκμαν, Μελ Φερέρ, Ζαν Μαρέ, Ζιλιέτ Γκρεκό, Ζαν Ρισάρ, κ.ά.
Παραγωγή: Γαλλία, Ιταλία (1956).

ΝΑΝΕΤ ΜΠΑΡΣΤΙΝ: Από μακριά κι αγαπημένοι 

Κωμωδία ευχάριστη κι ανέμελη, απαλλαγμένη από σοβαρές προσδοκίες κι αξιώσεις. Θέμα της «πώς να κρατήσετε ζωντανή μια ερωτική σχέση σε απόσταση και να ζείτε ευτυχείς».

Η σκηνοθέτης Νανέτ Μπαρστίν εκμεταλλεύεται με ρεαλισμό και χιούμορ έναν από τους ακρογωνιαίους λίθους των αισθηματικών ταινιών: την απόσταση που χωρίζει δύο ερωτευμένους, απόσταση όχι μόνο γεωγραφική αλλά και συναισθηματική κάτι που δεν αργεί να μεταβληθεί σε εύφορο έδαφος που πάνω του καλλιεργείται το σαράκι, ήτοι οι θλιβερότερες κι αγωνιωδέστερες σκέψεις και φαντασιώσεις που περιζώνουν το ερώτημα: «Τι κάνει αλήθεια ο άλλος όταν εγώ είμαι μακριά;». Διότι όλοι γνωρίζουν ότι τα μάτια που δεν βλέπονται γρήγορα λησμονούνται. Η σκηνοθέτης έξυπνα επιλέγει να δώσει βήμα επιχειρηματολογίας κύρια στην υπερπροστατευτική αδελφή της πρωταγωνίστριας και τους φίλους του πρωταγωνιστή, ώστε να παραθέσουν εικασίες και απαντήσεις σε τέτοιου είδους ερωτήματα. 

Η τυχαία συνάντηση της Ντριου Μπάριμορ και του Τζάστιν Λονγκ σε ένα μπαρ της Νέας Υόρκης σηματοδοτεί καμπή στην αισθηματική τους ζωή. Εκείνη δημοσιογράφος γύρω στα τριάντα σε αναζήτηση της τέλειας δουλειάς, εκείνος υπάλληλος δισκογραφικής εταιρείας σε κατάθλιψη. Ο θεός έρωτας εκτοξεύει με ταχύτητα ρεκόρ τα βέλη του και μέσα σε μια νύχτα τα πάντα - για τους δυο τους - αλλάζουν. Μόνο που η Μπάριμορ είναι υποχρεωμένη να επιστρέψει στο Σαν Φρανσίσκο να συνεχίσει τις σπουδές της. Βέβαια την εποχή του internet η επικοινωνία μέσω δικτύου θεωρείται πανεύκολη αλίμονο όμως, δεν έχει καμιά σχέση με την πραγματικότητα. Γιατί τα χιλιόμετρα είναι πολλά και οι πειρασμοί που καραδοκούν άλλοι τόσοι...

Παίζουν: Ντριου Μπάριμορ, Τζάστιν Λονγκ, Τσάρλι Ντέι, Ρόι Λίβινγκστον, Κριστίνα Απλγκεϊτ, κ.ά.
Παραγωγή: ΗΠΑ (2010).

ΝΙΜΡΟΝΤ ΑΝΤΑΛ: Οι κυνηγοί 

Χαμός! Κόλαση ! Φωτιά και αίμα, λάσπη, τοτέμ κι εκρηκτικά... Φαντασιώσεις άρρωστες τόσο που αγγίζουν τα όρια της διαστροφής! Ενα ακόμη κερδοφόρο προϊόν «δημιουργικής» φαντασίας ενός νοσηρά τρομολαγνικού πολιτισμού που αναπαριστά κατασκευασμένους φόβους για απειλή παράλογου αντίπαλου δέους. Για τεχνολογική υπεροχή κάποιου, μη - προσδιοριζόμενου, υπέρμετρου αντίπαλου.

Στη βάση ένα σενάριο παιδαριώδες, χωρίς καν υπαινικτική χάραξη στοιχειωδών αιτιωδών σχέσεων, κόσκινο από τις τρύπες, απ' όπου μπάζει πανταχόθεν. Δεν μπορεί, όμως, κανείς παρά να κοντοσταθεί στο άκουσμα του όρου «ασύμμετρη απειλή» που εκφέρεται κάπου βιαστικά στις αρχικές σεκάνς και να αναρωτηθεί εάν θα έκανε καλά να προσεγγίσει το εγχείρημα λαμβάνοντάς τον σοβαρά υπόψη. 

Κάποιος άγνωστος μηχανισμός «αδειάζει» βίαια, στα άδυτα ενός σκοτεινού δάσους, οκτώ πάνοπλους, επιλεγμένους πολεμιστές από διάφορες ανοιχτές πληγές του πλανήτη. Μισθοφόρους, ποινικά αποβράσματα, εμπόρους ναρκωτικών, πληρωμένους δολοφόνους της Γιακούζα, επιλεγμένους σκοπευτές από Ισραήλ, Σιέρα Λεόνε και Τσετσενία ... Ρόλοι που πριν καλά - καλά γνωρίσουμε χάνονται άδοξα από παγίδες που τους στήνουν αιμοβόρα εξωγήινα όντα. Οι όροι εξαρχής παρουσιάζονται αντεστραμμένοι, τα καθάρματα της πραγματικότητας μετατρέπονται σε «καλούς», μεταβάλλονται σε θύματα/θηράματα που ως τέτοια ζητούν τη συμπάθειά μας. Η ρητορική και το ύφος των διαλόγων, ιδιαίτερα όσων στοχεύουν «ψηλά» και πραγματεύονται έννοιες και σχέσεις κυνηγών/θηραμάτων είναι για γέλια.

Ο Αμερικανός μισθοφόρος, ατρόμητος, παντογνώστης και πραγματιστής, τίθεται αυτόκλητα επικεφαλής της ομάδας. Δεν αργεί να συνειδητοποιήσει ότι βρίσκονται εγκλωβισμένοι σε έναν δυστοπικό πλανήτη/κυνηγότοπο, έρμαια στο «τερέν» ενός απροσδιόριστου εξωγήινου κυνηγού/εχθρού κι αυτοί δεν είναι παρά εν δυνάμει θηράματα. Πάση θυσία πρέπει να επιβιώσουν. Οσοι και όποιοι μπορούν. Δηλαδή οι πιο δυνατοί.

Πρέπει να αφήνουν πίσω τους τραυματίες και ανήμπορους. Αν θέλουν να γλιτώσουν το τομάρι τους δεν πρέπει να δείξουν τον παραμικρό συναισθηματισμό κι έλεος. «Θέλουν (οι κακοί!) να είσαι ανθρώπινη ...», νουθετεί ο Αμερικανός την Ισραηλινή. «Και συ τι είσαι;» τον ρωτά εκείνη. «Ζωντανός» η απάντηση. Κυριαρχούμενοι από τη μεταφυσική του τρόμου χάνουν την ανθρώπινή τους υπόσταση, υποτάσσονται στους νόμους της ζούγκλας και «τρώνε» όσους μπορούν πριν τους φάνε. Αυτό προτάσσεται ως απολύτως φυσιολογικό και προτείνεται προς τους θεατές, αποσκοπώντας στη σταδιακή στροφή της κοινωνίας προς διαμόρφωσή της κατ' εικόνα των ταινιών...

Η ταινία «Predators» του 2010 εντάσσεται στο πλαίσιο της σειράς που εγκαινίασε η «Predator» (1987), συνεχίστηκε με το «Predators 2» (1990) και επακολούθησαν το «Alien vs Predator» (2004) και το «Alien vs Predator: Requiem» (2007)... Η πληθώρα ειδικών εφέ και η εντελώς καινούργια ράτσα επικίνδυνων εξωγήινων που φιλοξενεί στηρίζεται στο look του πρωτότυπου... Ο τεξανός - εδώ σε ρόλο παραγωγού - Ρόμπερτ Ροντρίγκες, που τρελαίνεται για mix κινηματογραφικών ειδών, επιμελήθηκε με τον Ούγγρο σκηνοθέτη του μια συνταγή υβριδικής σούπας που αρχίζει σαν κλασική ταινία δράσης και εξελίσσεται σε χωρίς έμπνευση ταινία τρόμου και επιστημονικής φαντασίας με μηχανισμό σουσπάνς, τύπου 10 μικρών νέγρων ... Εν κατακλείδι, ουδόλως απασχολεί το τι ήθελε ο οσκαροβραβευμένος «Πιανίστας» του Πολάνσκι - φουσκωμένος με 12 κιλά μυς - να κοσμεί το κακόγουστο πόνημα, παρέα με τον άξιο, πλην ματαιόδοξο, Ντάνι Τρέχο.

Παίζουν: Ντάνι Τρέχο, Αντριεν Μπρόντι, Αλις Μπράγκα, Ολεγκ Τακτάροφ, Κάρει Τζόουνς, κ.ά.
Παραγωγή: ΗΠΑ (2010).