Σοβιετική κινηματογραφική πανδαισία, αφιερωμένη στα 65χρονα της Μεγάλης Αντιφασιστικής Νίκης, στον κινηματογράφο «ΙΛΙΟΝ»
«Ελα να δεις» του Ε. Κλίμοφ Η σοβιετική κινηματογραφική πανδαισία συνεχίζεται... Σήμερα (9/5) προβάλλονται: «Ο Μεγάλος Πατριωτικός Πόλεμος» (Ρομάν Καρμέν, 1965), «Ελα να δεις» (Ελεμ Κλίμοφ, 1985), «Η απελευθέρωση της πατρίδας» (Ντοκιμαντερ), «Κοντά στο στρατιώτη) (Ντοκιμαντέρ).
«Τα παιδικά χρόνια του Ιβάν» του Α. Ταρκόφσκι 11/5: «Το ρωσικό μας μέτωπο» (Ντοκιμαντέρ), «Η Ανοιξη της Νίκης» (Ντοκιμαντέρ), «Η Μάχη του Στάλινγκραντ» (Ντοκιμαντέρ), «Τα μακρινά μίλια του πολέμου», «Ελα να δεις».
12/5: «Ο άγνωστος στρατιώτης», «Οι Ρώσοι σε πόλεμο», «H μακρινή φωνή του πολέμου», «Περιμένω με ελπίδα», «Τα παιδικά χρόνια του Ιβάν».
Από τις ταινίες που θα προβληθούν στη συνέχεια, σημειώνουμε:
- «Τα παιδικά χρόνια του Ιβάν» (1962, «Χρυσός Λέοντας» στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βενετίας, «Χρυσή Γέφυρα» για Καλύτερη Σκηνοθεσία στο Φεστιβάλ του Σαν Φρανσίσκο). Η πρώτη μεγάλου μήκους, σπουδαία ταινία του Ταρκόφσκι, βασισμένη σε αντιπολεμικό διήγημα του Βλαντιμίρ Μπογκομόλοφ.
- «Ελα να δεις» (1985, Καλύτερη Ταινία, Βραβείο FIPRESCI Φεστιβάλ Μόσχας) - η αριστουργηματική ταινία του Ελεμ Κλίμοφ, ένα συγκλονιστικό έπος των φρικαλεοτήτων των ναζί αποτελεί μια βίαιη καταδίκη του πολέμου.
- «Ο Μεγάλος Πατριωτικός Πόλεμος» (1965), Σκηνοθεσία: Ρόμαν Κάρμεν. Αναφέρεται στη φασιστική επιδρομή εναντίον της Σοβιετικής Ενωσης και στον αγώνα για την απόκρουσή της.
- «Ο Αληθινός Φασισμός» του Μιχαήλ Ρομ. Ντοκιμαντέρ με υλικό από τα πολεμικά αρχεία της ΕΣΣΔ, της Γερμανίας και της Πολωνίας, αλλά και από τα απόρρητα αρχεία του χιτλερικού υπουργείου προπαγάνδας και από τις ταινίες της Λένι Ρίφερνσταλ. Μια απόπειρα σπουδής του φασισμού και ερμηνείας του.
- «Ο δρόμος για τη Νίκη» (1965). Σκηνοθεσία: Ρ. Κάρμεν, Ι. Βένζερ, Ι Σέτκινα. Σενάριο: Ρ. Κάρμεν, Σ. Σμιρνόβ. Σκηνές από την παραμονή των γερμανικών στρατευμάτων στη Ρωσία, τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, την είσοδο των συμμάχων στον πόλεμο, την απελευθέρωση της χώρας και την παρέλαση στη Μόσχα το 1945.
- «Η Μάχη του Στάλινγκραντ» (1973). Σκηνοθεσία: Σ. Πουμιάνσκαϊα. Περιγράφει την πιο δύσκολη για τη Σοβιετική Ενωση περίοδο του Δευτέρου Παγκόσμιου Πολέμου. Στην ταινία χρησιμοποιήθηκε υλικό από το κεντρικό αρχείο Κρατικού Κέντρου Κινηματογραφίας και Ραδιοφωνίας και γερμανικά ντοκιμαντέρ.
- «Ο θρίαμβος του Κουρσκ» (1983). Σενάριο/Σκηνοθεσία: Β. Βερμισέβα, Α. Μαριάμοβ. Την περίοδο από της 5 Ιουλίου 1943 έως τις 25 Αυγούστου 1943 έγινε μία από τις πιο αιματηρές μάχες του Δεύτερου Παγκόσμιου Πολέμου στην περιοχή του Κουρσκ. Περιλαμβάνει ιστορικά ντοκουμέντα και αναμνήσεις των στρατιωτών.
- «Απελευθέρωση της πατρίδας» (1974). Σκηνοθεσία: Σ. Πουμιάνσκαϊα. Η ταινία καλύπτει την περίοδο από την άνοιξη του 1943, της πιο κρίσιμης στιγμής του Δευτέρου Παγκόσμιου Πολέμου μέχρι τη μεγάλη νίκη του 1945. Χρησιμοποιήθηκε υλικό από το κεντρικό αρχείο Κρατικού Κέντρου Κινηματογραφίας και Ραδιοφωνίας και γερμανικά ντοκιμαντέρ.
- «Η Ανοιξη της νίκης» (1974). Σκηνοθεσία: Σ. Πουμιάνσκαϊα. Το ντοκιμαντέρ ξεκινάει με την ιστορική σκηνή της ανακοίνωσης της νίκης της Σοβιετικής Ενωσης και καλύπτει την περίοδο από τα τέλη του 1944 έως την άνοιξη του 1945. Περιέχει προσωπικές φωτογραφίες των στρατιωτών από το μέτωπο και το κατεστραμμένο Βερολίνο μαζί με τα επίσημα ιστορικά ντοκουμέντα.
- «Κοντά στο στρατιώτη» (1975). Η δουλειά των οπερατέρ κατά τη διάρκεια του πολέμου. Σκηνοθεσία: Ι. Γκελέιν. Η ταινία είναι αφιερωμένη στους οπερατέρ που απαραίτητα συμμετείχαν στις μάχες και συνόδευαν το Σοβιετικό Στρατό. Στη διάρκεια του πολέμου έχουν γυριστεί 3,5 εκατομμύρια μέτρα ταινίας και τα πιο σημαντικά και μοναδικά επεισόδια προβάλλονται σ' αυτό το ντοκιμαντέρ.
- «Η πτώση του Βερολίνου» (1945, βραβείο καλύτερης ταινίας μικρού μήκους - Φεστιβάλ Καννών 1946). Σκηνοθεσία: Γιούρι Ράιζμαν. Το ντοκιμαντέρ αποτελεί περίληψη των εκατοντάδων μέτρων φιλμ που γυρίστηκαν κατά τη διάρκεια του πολέμου και ειδικά των τελευταίων βδομάδων της μάχης ενάντια στη Ναζιστική Γερμανία.
- Η μάχη του Στάλινγκραντ» (1960). Η σοβιετική οπτική της μάχης που άλλαξε την πορεία του πολέμου και έγειρε την πλάστιγγα υπέρ των συμμάχων. Παρουσιάζονται σπάνιες λήψεις από αιχμαλωσίες Γερμανών, που δεν υπάρχουν σε κανένα άλλο ντοκιμαντέρ που παρήγαγαν οι σύμμαχοι.
- «Το ρωσικό μας Μέτωπο» (1941 - '43). Αξιοσημείωτο ντοκιμαντέρ των Lewis Μilestone και Joris Ivans.
- «Ρώσοι σε πόλεμο» (1943). Πλάνα από επίκαιρα της εποχής, κινηματογραφημένα από ανώνυμους Ρώσους οπερατέρ, που απεικονίζουν σκηνές δυνατές, εικόνες ενός αποφασισμένου λαού, κατά τη διάρκεια της χειμερινής εκστρατείας του 1942.
Ρ।Σ., ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ, Κυριακή 9 Μάη 2010
Saturday, May 8, 2010
«Μαρτυρίες» μιας μεγάλης εποποιίας
Thursday, May 6, 2010
Σπάνιες αντιφασιστικές ταινίες στην Αθήνα
Ταρκόφσκι, Ρομ, Κλίμοφ και άλλοι σκηνοθέτες στο αφιέρωμα για τα 65 χρόνια από τη λήξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου
Η συγκυρία είναι σχεδόν ανατριχιαστικά ειρωνική. Τη στιγμή που η Ελλάδα βρίσκεται στα πρόθυρα της κατάρρευσης μετά τα γεγονότα της χθεσινής ημέρας, σε μια αίθουσα της Αθήνας, το Ιλιον, πραγματοποιείται από χθες ένα φεστιβάλ κινηματογράφου που τιμά τα 65 χρόνια της νίκης της δημοκρατίας κατά του φασισμού, στις 9 Μαΐου του 1945.
Κινηματογραφικές ταινίες μυθοπλασίας με την υπογραφή σπουδαίων σοβιετικών σκηνοθετών και ντοκυμαντέρ που ποτέ στο παρελθόν δεν είχαν προβληθεί στις ελληνικές κινηματογραφικές αίθουσες εμπλουτίζουν την αξιόλογη αυτή προσπάθεια που διοργάνωσε η κινηματογραφική εταιρεία Νew Star. Δεν λείπουν επίσης ταινίες κινουμένων σχεδίων εμπνευσμένες από τον μεγάλο πατριωτικό πόλεμο.
Οι ταινίες μυθοπλασίας δεν είναι όλες άγνωστες. Αντιθέτως, κάποιες όπως τα «Παιδικά χρόνια του Ιβάν» (1962) του Αντρέι Ταρκόφσκι έχουν γράψει κινηματογραφική ιστορία και έχουν αγαπηθεί στην Ελλάδα. Ανάμεσα σε αυτές που είναι γνωστές υπάρχει και το αντιπολεμικό αριστούργημα του Ελεμ Κλίμοφ «Ελα να δεις» (1985), ένα έπος φρικαλεοτήτων των ναζιστών αποτυπωμένο στη ματιά ενός εφήβου.
Η «Ζόγια» (1946) του Λεφ Αρνσταμ που απέσπασε το βραβείο σεναρίου στο Φεστιβάλ των Καννών θεωρείται από τις πιο φημισμένες σοβιετικές ταινίες της χρυσής εποχής του σοσιαλιστικού ρεαλισμού και αφηγείται τη ζωή της Ζόγια Κοσμοντεμυγιάνσκαγια , ηρωίδας του αντιφασιστικού αγώνα που απαγχονίστηκε σε ηλικία μόλις 18 ετών από τους Γερμανούς.
Ιδιαίτερη χαρά για τους κινηματογραφόφιλους θα δώσει το «Ημίχρονο του θανάτου» (1960) του Εβγκένι Καρέλοφ, μια εξαιρετική ταινία η οποία αφηγείται την αληθινή ιστορία του ποδοσφαιρικού αγώνα που πραγματοποιήθηκε το καλοκαίρι του 1942 ανάμεσα σε σοβιετικούς αιχμαλώτους πολέμου και ναζιστές. Στο φιλμ- που ενέπνευσε τον Τζον Χιούστον για τη «Μεγάλη απόδραση των 11»- εμφανίζεται και ο θρυλικός τερματοφύλακας των Ρώσων Λεβ Γιασίν.
Ο «Μεγάλος πατριωτικός πόλεμος» (1965) του Ρόμαν Κάρμεν αναφέρεται στη φασιστική επιδρομή εναντίον της Σοβιετικής Ενωσης και στον αγώνα που έγινε για την απόκρουση της. Το «Ουράνιο τόξο» (1943) του Μαρκ Ντονσκόι αποτέλεσε τη μεγαλύτερη επιτυχία του σοβιετικού κινηματογράφου μετά το τέλος του πολέμου. Τέλος, στα ντοκυμαντέρ ξεχωρίζει ο «Αληθινός φασισμός» του Μιχαήλ Ρομ, με υλικό από τα πολεμικά αρχεία της ΕΣΣΔ, της Γερμανίας και της Πολωνίας, αλλά και από τα απόρρητα αρχεία του χιτλερικού υπουργείου προπαγάνδας και από τις ταινίες της Λένι Ρίφερνσταλ.
Στις εποχές που ζούμε ταινίες όπως αυτές του αντιφασιστικού φεστιβάλ είναι απαραίτητες.
Διαβάστε περισσότερα: http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=4&artId=329884&dt=06/05/2010#ixzz0nDGARrMl
Ενας Κωνσταντάρας κάθε τρεις ημέρες
Με συχνότητα... παρουσιαστών ειδήσεων εμφανίζονται στη μικρή οθόνη οι πρωταγωνιστές του παλιού ελληνικού σινεμά
Μέρα παρά μέρα βλέπουμε τον Διονύση Παπαγιαννόπουλο σε σκηνή από ταινία στην τηλεόραση, ενώ κάθε τρεις ημέρες εμφανίζονται στη μικρή οθόνη μας ο Νίκος Ρίζος και ο Θανάσης Βέγγος. Μίμης Φωτόπουλος, Λάμπρος Κωνσταντάρας, Βασίλης Αυλωνίτης, Νίκος Σταυρίδης και Κώστας Βουτσάς συμπληρώνουν τη χρυσή οκτάδα των πιο πολυπαιγμένων, μέσω ταινιών, ηθοποιών, με εμφανίσεις που κυμαίνονται ανάμεσα στις 85 και στις 95 ετησίως.
Ανδρες και μάλιστα κωμικοί είναι τα χαρακτηριστικά τους στοιχεία, αφού είναι σαφές ότι τα κανάλια επιλέγουν να προβάλλουν πολύ περισσότερο κωμωδίες παρά δράματα. Στη λίστα ακολουθούν η Ρένα Βλαχοπούλου, ο Ανδρέας Μπάρκουλης, η Αλίκη Βουγιουκλάκη, η Μάρω Κοντού, ο Δημήτρης Παπαμιχαήλ, η Γεωργία Βασιλειάδου, ο Αλέκος Αλεξανδράκης, η Μάρθα Καραγιάννη, ο Ορέστης Μακρής, ο Νίκος Κούρκουλος και ο Κώστας Καζάκος (μόλις 15), με ετήσιες παρουσίες από 70 φορές και κάτω. Πιο πίσω βρίσκονται ο Βασίλης Λογοθετίδης, ο Δημήτρης Χορν και η Ελλη Λαμπέτη, ηθοποιοί που έχουν άλλωστε λιγότερες ταινίες στο ενεργητικό τους.
Αν και ο Διονύσης Παπαγιαννόπουλος δεν έγινε ποτέ πρωταγωνιστής (εκτός από την ταινία «Ο κυρ Γιώργης εκπαιδεύεται»), το ιδιαίτερο ταλέντο και η υποκριτική του ποιότητα τον έκαναν περιζήτητο στις παλιές ελληνικές ταινίες. Για αυτό και εμφανίστηκε συνολικά σε 170 ελληνικές ταινίες- από το «Για ποιον χτυπά η κουδούνα» ή το «Φωνάζει ο κλέφτης» ως εκείνες στις οποίες υποδύεται τον πατέρα τηςΑλίκης Βουγιουκλάκη («Η αρχόντισσα και ο αλήτης») ή της Τζένης Καρέζη («Δεσποινίς διευθυντής», «Το κοροϊδάκι της δεσποινίδος»).
Ειδική περίπτωση αποτελεί και ο Θανάσης Βέγγος. Εκτός από τις δεκάδες ταινίες στις οποίες πρωταγωνίστησε (αρκετές από αυτές σε δική του παραγωγή), συμμετείχε σε πάρα πολλές άλλες υποδυόμενος δεύτερους ή και τρίτους ρόλους (μεταξύ άλλων, «Ο ατσίδας», «Ο Ηλίας του 16ου», «Ζητείται ψεύτης», «Η Λίζα και η άλλη»).
Μέρος μια ευρύτερης κινηματογραφικής παρέας, ο Νίκος Ρίζος είναι επίσης πανταχού παρών, είτε μέσα από μεγάλες επιτυχίες, όπως οι ταινίες «Ο Κλέαρχος, η Μαρίνα και ο κοντός» και «Οι γαμπροί της Ευτυχίας» ή η ταινία «Της κακομοίρας», είτε μέσα από σύντομα κινηματογραφικά περάσματα δίπλα σε άλλους πρωταγωνιστές, κυρίως στην αρχή της καριέρας του.
Η παρουσία του Λάμπρου Κωνσταντάρα υπήρξε εξαιρετικά επιβλητική, κυρίως σε ρόλους ώριμου γυναικά ή σαν «πατέρα» της Βουγιουκλάκη και της Καρέζη- εξ ου και το γεγονός ότι τον βλέπουμε στην ελληνική τηλεόραση τουλάχιστον δύο φορές την εβδομάδα. Αλλά και οι Μίμης Φωτόπουλος, Βασίλης Αυλωνίτης, Νίκος Σταυρίδης, καθώς και ο νεότερος όλων των προαναφερθέντων Κώστας Βουτσάς, μας επισκέπτονται επίσης δις εβδομαδιαίως.
Αν και καθοριστικό ρόλο παίζουν ο αριθμός των ταινιών και η πρωταγωνιστική ή δευτεραγωνιστική παρουσία κάθε ηθοποιού, ωστόσο κανείς δεν φαντάζεται ότι βλέπουμε την Αλίκη Βουγιουκλάκη... μόνο 60 φορές τον χρόνο και την Τζένη Καρέζη 50, όσες δηλαδή και τον Αλέκο Αλεξανδράκη ή τη Μάρθα Καραγιάννη. Σε αντίστοιχα επίπεδα κυμαίνονται επίσης οι εμφανίσεις των Μάρω Κοντού, Δημήτρη Παπαμιχαήλ και Γεωργίας Βασιλειάδου, ενώ όσες φορές βλέπουμε τον Ορέστη Μακρή, άλλες τόσες βλέπουμε και τον Νίκο Κούρκουλο: γύρω στις 40.
Πρωταγωνιστές, λιγότερο ή περισσότερο, οι ηθοποιοί του παλιού ελληνικού σινεμά έχουν τη μερίδα του λέοντος στην τηλεοπτική μας καθημερινότητα. Οι ταινίες τους παίζονται σε όλα τα κανάλια τόσο συχνά ώστε να τους θεωρούμε πλέον οικογένειά μας.
Διαβάστε περισσότερα: http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=4&artId=330124&dt=07/05/2010#ixzz0nDFoUtRK
Πανόραμα αρχαιολογικού σινεμά. Προβολή 55 ταινιών από όλον τον κόσμο στην Αθήνα
Διευρυμένη με ταινίες και θέματα εκτός του μεσογειακού χώρου είναι η εφετινή 8η Διεθνής Συνάντηση Αρχαιολογικής Ταινίας, που θα διεξαχθεί από 11 ως 16 Μαΐου στον κινηματογράφο Απόλλων Cinemax Class. Η συνάντηση διοργανώνεται από το Φεστιβάλ Αγών, το περιοδικό «Αρχαιολογία και Τέχνες» και τον Πολιτισμικό Οργανισμό του Δήμου Αθηναίων. Περιλαμβάνει την προβολή 55 ταινιών με θέματα από τις Μυκήνες και τη Νεμέα ως τη Νήσο του Πάσχα και τους Μάγιας, από τη Μεσσήνη και το Καστελόριζο ως το Μάλι και τη Νιγηρία, από την Κρήτη και την Κύπρο ως τη Ζανζιβάρη και την Κένυα. Πρόκειται για ένα συναρπαστικό ταξίδι στον κόσμο μέσα από 36 και πλέον ώρες προβολής.
Οπως είπε στη χθεσινή συνέντευξη Τύπου η πρόεδρος του Φεστιβάλ Αγών κυρία Μέμη Σπυράτου, η επιλογή έγινε μεταξύ 200 συμμετοχών από 28 χώρες του κόσμου. «Μέσω αυτών των ταινιών αρχαιολογικά- υπό την ευρεία έννοια-, εθνογραφικά και λαογραφικά θέματα καταγράφουν έναν κόσμο που χάθηκε ή που χάνεται, δηλαδή καταγράφουν το σήμερα που γίνεται η αρχαιολογία του μέλλοντος» ανέφερε η ίδια. Τα βραβεία του φεστιβάλ είναι οκτώ και συνοδεύονται από χρηματικά έπαθλα. Την οργανωτική επιτροπή αποτελούν οι Μέμη Σπυράτου, Λένα Σαββίδη (αντιπρόεδρος), Αννα Λαμπράκη, εκδότρια του περιοδικού «Αρχαιολογία και Τέχνες» (διευθύντρια), και Μαρία Παλάτου (γραμματέας). Οι προβολές θα αρχίζουν στις 16.30 και θα τελειώνουν στις 22.30, ενώ το Σάββατο και την Κυριακή από τις 10.00 ως τις 14.30 και από τις 16.30 ως τις 22.30. Τιμή εισιτηρίου ανά ζώνη προβολής: 5 ευρώ.
Οι ταινίες της εβδομάδας
ΑΚΙΡΑ ΚΟΥΡΟΣΑΒΑ: Ρασομόν
Τι θέλησε να δείξει ο Κουροσάβα με το αινιγματικό αυτό δράμα εποχής τοποθετημένο στον 11ο αιώνα; Το ανυποψίαστο κοινό συχνά πυκνά αντιμετωπίζει με έντονη σύγχυση τη σχετικότητα της αλήθειας στην ταινία. Τέσσερις διαφορετικές καταθέσεις για το ίδιο γεγονός, οι οποίες δε συμφωνούν μεταξύ τους. Πολλοί φυσικά είναι αυτοί που επιμένουν ότι θα πρέπει να υπάρχει κάποια βερσιόν που είναι η αληθινή και αναρωτιούνται ποια είναι αυτή. Με θαρραλέα, μη γραμμική αφήγηση, στο φιλμ εκτίθενται οι λεπτομέρειες ενός εγκλήματος, όπως αυτές περιγράφονται στα φλας μπακ τόσο του αυτόπτη μάρτυρα, όσο και όσων συμμετείχαν. Οι κριτικοί υπογράμμισαν την αξία της σκηνοθεσίας σε στιλ βωβού κινηματογράφου, της καταπληκτικής ισορροπίας ανάμεσα στο ρεαλισμό και στον ιμπρεσιονισμό και της καλλιτεχνικής δύναμης του φιλμ που θεωρείται ανυπέρβλητη. Κάποιος Ιάπωνας κριτικός πρόβαλε αντιρρήσεις που είχαν να κάνουν με την προσπάθεια περιβολής των ταξικά χαμηλότερων όντων με υπερ-ευγενικά συναισθήματα, με ποιητικό λόγο και με υψηλές σκέψεις, κάτι που στην πραγματικότητα δε συναντάται στη συμπεριφορά και στην έκφραση των ανθρώπων που προέρχονται από χαμηλές κοινωνικές τάξεις. Η κριτική εκτίμησε επίσης ως ιδιαίτερα σύνθετο το σενάριο και ως μονότονη τη σκηνοθεσία - η οποία «πατούσε» από άκρου εις άκρον στο ίδιο «κλειδί» - και, τέλος, την ύπαρξη πλήθους βλασφημιών και μιας έντονης τάσης για υπερ-παίξιμο. Η ταινία «Ρασομόν» υπήρξε από τις μεγαλύτερες οικονομικές κινηματογραφικές επιτυχίες στην Ιαπωνία. Η πρεμιέρα της πραγματοποιήθηκε σε χολιγουντιανό στιλ, στον καλύτερο κινηματογράφο της Ιαπωνίας, στο Αυτοκρατορικό Θέατρο στο Τόκιο, και παρά τον βαρύ «διανοητικό» προσανατολισμό της, απέφερε πολλά κέρδη, σε όλη την επικράτεια της χώρας. Πολύ πριν βραβευτεί στη Βενετία με το Χρυσό Λέοντα, το 1951, η ταινία είχε αποσβέσει το κόστος της, ήταν μάλιστα όγδοη σε εισπρακτική επιτυχία εκείνη τη χρονιά. Αυτό που ακούγεται, ιδιαίτερα στην Αμερική, ότι το φιλμ «Ρασομόν» δεν εκτιμήθηκε δεόντως στη χώρα του την Ιαπωνία, δεν είναι αλήθεια. Το ύψιστο βραβείο του διεθνούς κινηματογραφικού φεστιβάλ της Βενετίας ενίσχυσε τη φήμη του και απέδωσε στο είδος που ανήκει, στο «δράμα εποχής», ένα τρομακτικά καλλιτεχνικό ανάστημα. Ο ίδιος ο Κουροσάβα δήλωνε: «Το ότι πήρα το βραβείο ήταν ολότελα αναπάντεχο. Φυσικά και είμαι ευτυχής, εάν όμως είχα κάνει ένα φιλμ που αντανακλούσε τη σημερινή Ιαπωνία, κάτι σαν τον "Κλέφτη ποδηλάτων" και βραβευόμουν γι' αυτό το φιλμ, θα είχε μεγαλύτερη σημασία και θα αισθανόμουν πολύ πιο ευτυχής». Πάντως, το «Ρασομόν» καθώς και πολλά ιαπωνικά φιλμ, ακόμα και σήμερα, δε διακρίνονται για την καλή τους ηχοληψία. Φημολογείται ότι οι ίδιοι οι Ιάπωνες πολλές φορές δεν καταλαβαίνουν τι λέγεται στα φιλμ και γι' αυτό προτιμούν να βλέπουν τις ταινίες τους υποτιτλισμένες σε κάποια ξένη γλώσσα, ακριβώς για να καταλάβουν τι λέγεται...
Παίζουν: Τοσίρο Μιφούνε, Ματσίκο Κίο, Μασαγιούκι Μόρι, Τακάσι Σιμούρα.
Παραγωγή: Ιαπωνία (1950).
ΠΑΡΟΜΟΙΑ ΘΕΜΑΤΑ
9/12/2007
-- Πύλη της κολάσεως
16/11/2006
-- «Ρασομόν» του Κουροσάβα
10/8/2006
-- Περιμένουν απάντηση
21/1/2003
-- Κινηματογραφική πανδαισία
8/9/1998
-- Το τελευταίο όνειρο
ΝΤΕΡΙΚ ΜΑΡΤΙΝΙ: Ξινή ζωή
Ταινία για τις ανθρώπινες σχέσεις. Σχέσεις που λειτουργούν, δυσλειτουργούν, διαλύονται, τελειώνουν ή αρχίζουν. Μεταξύ συζύγων, γονιών, παιδιών, μεταξύ γειτόνων, συμμαθητών, κοριτσιών και αγοριών. Σχέσεις εγκλωβισμένες, στρεβλές, στο αποπνικτικό περιβάλλον ενός νέου, υπό οικιστική ανάπτυξη, μεσοαστικού προαστίου στο Λονγκ Αϊλαντ, στον ορίζοντα επέκτασης της Νέας Υόρκης, εκεί που ο νοοτροπίας νεόπλουτου Μίκι Μπάρτλετ μετακόμισε πρόσφατα με την οικογένειά του, από το υποβαθμισμένο Κουίνς, όπου το ετήσιο εισόδημα των κατοίκων δεν ξεπερνά τα 20-30.000 δολάρια ετησίως. Ο Μίκι Μπάρτλετ σκοπεύει να χτίσει στο οικόπεδό του και γήπεδο τένις κι ας μην παίζει κανείς τους τένις. Η κοινωνική ζωή εδώ αναλώνεται στα πάρτι της εκκλησίας, στη μίζερη μπυραρία και στο κυνήγι ελαφιών...
Παίζουν: Αλεκ Μπάλντουιν, Κιέραν Κούλκιν, Ρόρο Κάλκιν, Τζιλ Χένεσι, Σίνθια Νίξον, Τίμοθι Χάτον, Εμα Ρόμπερτς κ.ά.
Παραγωγή: ΗΠΑ (2008)।
ΛΑΣΕ ΧΑΛΣΤΡΕΜ: Αγαπημένε μου Τζον
Κεραυνοβόλος είναι ο έρωτας της πανέμορφης φοιτήτριας Σαβάνα και του λιγομίλητου στρατιώτη των Ειδικών Δυνάμεων Τζον και οι δύο για ολιγοήμερες καλοκαιρινές διακοπές κάπου στη Νότια Καρολίνα. Κι εκεί που είναι έτοιμοι να πάρουν ανατρεπτικές για τη ζωή τους αποφάσεις, έρχεται ο Μπιν Λάντεν και τους χωρίζει με την 11η Σεπτέμβρη. Ο στρατιώτης ξέχειλος από πατριωτισμό φεύγει κατευθείαν για το Αφγανιστάν που σκοτώνει κακούς και δίνει καραμέλες στα παιδάκια και η Σαβάνα επιστρέφει στις σπουδές της. Επιχρυσωμένα συναισθήματα και βαρύγδουπο μελόδραμα με στοιχεία προδοσίας, αρρώστιας, εγκατάλειψης, θανάτου και πολέμου πασπαλισμένα με νότα μελαγχολίας και χαμηλούς, σκοτεινούς τόνους.
Παίζουν: Τσάνινγκ Τέιτουμ, Αμάντα Σέιφριντ, Σκοτ Πόρτερ, Χένρι Τόμας, Ρίτσαρντ Τζέκινς κ.ά.
Παραγωγή: ΗΠΑ (2010).
ΣΟΝ ΛΕΒΙ: Ραντεβού για παντρεμένουςΠρόκειται για την περιπέτεια του ζεύγους Φόστερ που περιλαμβάνει: διεφθαρμένους αστυνομικούς, γκάνγκστερ, κυνηγητό αυτοκινήτων, υπέρμετρο πιστολίδι και ατέλειωτη σειρά παρεξηγήσεων και συμπτώσεων, καταστάσεις πρωτόγνωρες και ενδιαφέρουσες ίσως για τους Φόστερ που πάσχουν από πλήξη και ανία, όχι όμως και για το θεατή που βαριέται και πλήττει θανάσιμα λόγω της κοινοτυπίας, της επανάληψης και της επανάκλησης πληθώρας κλισέ.
Η Κλερ και ο Φιλ Φόστερ από το Νιου Τζέρσι είναι ένα ζευγάρι επαγγελματιών με απαιτητικές δουλειές, με απαιτητικά παιδιά και προγραμματισμένες βραδινές εξόδους «ραντεβού για δύο», με στόχο τη φροντίδα και τη μέριμνα των μεταξύ τους σχέσεων. Σε μια τέτοια έξοδο «ραντεβού για παντρεμένους» αποφασίζουν να πάνε σε ένα καινούριο «ιν» στέκι στο Μανχάταν. Δυστυχώς, δεν προνόησαν να κλείσουν τραπέζι και θα κινδύνευαν να μείνουν εκτός δημοφιλούς και τρέντι εστιατορίου, εάν ο Φιλ δεν οικειοποιούνταν αυθόρμητα την ταυτότητα των Τρίπλχορν - ενός άλλου ζεύγους που ενώ έκλεισε τραπέζι ουδέποτε εμφανίστηκε - ώστε να δικαιούται να οικειοποιηθεί και το τραπέζι τους. Κι εδώ αρχίζουν τα δύσκολα.Παίζουν: Τίνα Φέι, Στιβ Καρέλ, Μαρκ Γουόλμπεργκ, Ρέι Λιότα, Μίλα Κούνις, Τζέιμς Φράνκο, Μαρκ Ράφαλο, κ.ά.
Παραγωγή: ΗΠΑ (2010)।
ΜΑΡΚ ΣΤΙΒΕΝ ΤΖΟΝΣΟΝ: Κάποτε στη Ρώμη
Παίζουν: Κρίστεν Μπελ, Τζος Ντιχαμέλ, Γουίλ Αρνετ, Ντάνι Ντε Βίτο, Αντζέλικα Χιούστον, Ντον Τζόνσον, Αλέξις Τζιένα κ.ά.
Παραγωγή: ΗΠΑ (2010).
ΚΡΙΤΙΚΗ ΤΑΙΝΙΩΝ, ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ, Παρασκευή 7 Μάη 2010
Φεστιβάλ κινηματογράφου για την επέτειο της Αντιφασιστικής Νίκης
...στον κινηματογράφο «ΙΛΙΟΝ»Η εταιρεία διανομής NEW STAR διοργανώνει στον κινηματογράφο «ΙΛΙΟΝ» (Τροίας 34 & Πατησίων, στάση Ηλεκτρικού Βικτώρια) κινηματογραφικό φεστιβάλ για να τιμήσει τη σπουδαία ιστορική επέτειο της συμπλήρωσης 65 χρόνων από τη μεγάλη Αντιφασιστική Νίκη των λαών της 9ης Μαΐου 1945. Στο φεστιβάλ θα προβληθούν 17 ταινίες μυθοπλασίας, υπογεγραμμένες από σημαντικότατους Σοβιετικούς σκηνοθέτες. Τον Αντρέι Ταρκόφσκι με «Τα παιδικά χρόνια του Ιβάν» από το 1962, τον Ελεμ Κλίμοφ με το φιλμ του 1985 «Ελα να δεις», τον Μαρκ Ντόνσκοϊ με «Το ουράνιο τόξο» από το 1943, τον Σεργκέι Μπονταρτσούκ που σκηνοθέτησε το «Η μοίρα ενός ανθρώπου» το 1959, με το «Ημίχρονο του θανάτου» του Ευγκένι Καρελώφ από το 1960, «Το αστέρι» του Νικολάι Λεμπέντεβ από το 2002, το «Ζόγια» του Λεφ Αρνσταμ από το 1946, το εκπληκτικό ντοκιμαντέρ του Μιχαήλ Ρομ «Ο αληθινός φασισμός» απόπειρα, αφενός σπουδής και αφετέρου ερμηνείας του φασισμού, με υλικό από τα πολεμικά αρχεία της ΕΣΣΔ, της Γερμανίας, της Πολωνίας αλλά και από τα απόρρητα αρχεία του χιτλερικού υπουργείου προπαγάνδας και από τις ταινίες της Λένι Ρίφενσταλ. 13 ακόμη ντοκιμαντέρ θα παρουσιαστούν για πρώτη φορά στις ελληνικές κινηματογραφικές αίθουσες καθώς και 13 ταινίες animation, εμπνευσμένες από το μεγάλο πατριωτικό πόλεμο. Το φεστιβάλ θα πραγματοποιηθεί, πληροφορίες για το αναλυτικό ημερήσιο πρόγραμμα στο τηλέφωνο του κινηματογράφου 210-88 10 602). Το φεστιβάλ για την Αντιφασιστική Νίκη ξεκινά την Πέμπτη 6 Μάη και θα διαρκέσει έως την Τετάρτη 12 Μάη 2010. Θα πωλείται ημερήσιο εισιτήριο 7,5 ευρώ. Επίσης, ημερήσιο φοιτητικό/ μαθητικό/ εκπαιδευτικό, στην τιμή των 6 ευρώ. Θα υπάρχει επίσης δυνατότητα εβδομαδιαίου εισιτηρίου για το σύνολο των προβολών, το οποίο θα κοστίζει 22,5 και 18 ευρώ το αντίστοιχο φοιτητικό/ μαθητικό/ εκπαιδευτικό.
Wednesday, May 5, 2010
Η περιπέτεια σώζει τον γάµο
Δηµήτρη Δανίκα, ΤΑ ΝΕΑ: Τετάρτη 5 Μαΐου 2010
Νία Βαρντάλος, πες αλεύρι. Η Ελίζαµπεθ Σταµατίνα Φέι σε γυρεύει.Εξω πάµε µια χαρά। Ο Ελληνας θριαµβεύει στην ξενιτιά॥ Καλύτερη επιλογή αυτής της ρακένδυτης εβδοµάδας το «Date night». Δηλαδή «Ραντεβού για παντρεµένους». Οπου η Σταµατίνα και ο Στιβ Κάρελ σώζουν τον γάµο τους. Μια νύχτα σουρεαλιστικών παρεξηγήσεων, τραγελαφικών καταστάσεων και εφιαλτικών καταδιώξεων!
Το λέω µετά γνώσεως όλων των συνεπειών του νόµου. Η κωµωδία της Τίνας δέκα φορές ανώτερη από τον «Γάµο α λα ελληνικά».
Μόνο που στην εν λόγω ιστορία δεν εµπλέκεται το ελληνικό στοιχείο. Α, εκεί έχασε. Who is Stamatina; Πρώτα το βιογραφικό - λόγω ελληνικής καταγωγής - ύστερα η ταινία. Αρχίζω µε µια δική της ατάκα «Οταν µπήκα στο τιµ των σεναριογράφων του “Saturday night live” (θρυλικό ΤV show από το 1975) συρρικνώθηκα»! Λογικό. Πρώτον, γιατί το 1995, τότε που µπήκε στην οµάδα, ήταν µωρό. Μόλις είκοσι πέντε ετών. Δεύτερον, γιατί ήταν η µοναδική γυναίκα. Η οποία στη συνέχεια πήρε τα ηνία και έτσι κατέκτησε τον τίτλο του πρώτου θηλυκού Ηead writer (αφεντικού οµάδας σεναριογράφων). Και τρίτον επειδή είναι µόλις 1,64 µ. Για τα γυναικεία µέτρα µια χαρά. Για τα αρσενικά εντελώς χαµηλά. Κοίτα την κοντή.
Κατάφερε να µας βάλει στο βρακί της. Η ελληνική φλέβα της Σταµατίνας προέρχεται από τη µητέρα της. Ετσι συνδέεται µε την Καλαµάτα. Εξ όψεως - µε το αιχµηρό πηγούνι της, τα µπιρµπιλωτά µάτια της, τα καστανά µαλλιά της και τον µαύρο σκελετό της µυωπίας της - θυµίζει Νάνα Μούσχουρη του εβδοµήντα.
Μ’ ένα λόγο, από τη συνεύρεση κέρδισε ολοκληρωτικά η µητέρα της. Ελάχιστα τα ίχνη του πατέρα της. Από γερµανική και σκωτσέζικη καταγωγή ο duddy της Τίνας. Α, όλα κι όλα. Εµείς οι Ελληνες µπορεί τελευταίοι στα ταµεία, πρώτοι στη σεξουαλική διαδικασία. Αποτέλεσµα; Η Τίνα να αναγορευτεί - εκτός των άλλων - µια από τις πιο hot του αµερικανικού show. Δεν είναι της προσωπικής προτιµήσεώς µου. Περί γούστου κολοκυθόπιτα. Πάµε τώρα στην ουσία. Γεννηµένη δυτικά της Φιλαδέλφειας. Με εξαιρετικές γυµνασιακές επιδόσεις. Με επίµονες και πολύχρονες σπουδές σε δραµατικές σχολές.
Και όταν της δίνεται η ευκαιρία αρπάζει τον ταύρο από τα κέρατα. Ετσι καταφέρνει το τρεµπλ. Και σεναριογράφος. Και executive producer. Και ηθοποιός. Κυρίως της αµερικανικής ΤV. Οχι µόνο στο Saturday night show. Αλλά και στο θρυλικό 30 Rock. Με το οποίο λαµβάνει µπόλικα βραβεία ΕΜΜΥ. Καριέρα στρωµένη µε χρήµα και δάφνες. Αλλά ως µισο-ελληνίδα, πρώτα οικογένεια και ύστερα χρήµα. Από το 2001 παντρεµένη µε τον Τζεφ Ρίτσµοντ (σκηνοθέτης), µε τον οποίο έφερε στον κόσµο ένα κοριτσάκι. Μέχρι τα σαράντα τα ‘χει κάνει όλα. Λογικό. Το σύστηµα το αµερικανικό ανοικτό σε κάθε ταλέντο σοβαρό. Γιατί στην Ελλάδα, Σταµατίνα µου, µπορεί να έπλενες πιάτα!
Η κοµεντί λοιπόν. Με σεναριογράφο τον Τζος Κλάουσνερ και σκηνοθέτη τον Σον Λέβι. Εντελώς κόντρα στην επωδό «χαζά παιδιά χαρά γεµάτα». Διόλου χαζοαµερικανικά. Μάλλον προς το «Μετά τα µεσάνυχτα» (Αfter hours)
του Μάρτιν Σκορσέζε και του 1985 κοι τά. Δηλαδή µισή µαύρη κωµωδία, µισή οικογένεια, πλήξη και ρουτίνα. Το στόρι πάει κάπως έτσι. Ζευγάρι µικροµεσαίων σε όλα βρίσκεται στα πρόθυρα βαρεµάρας. Ο προγραµµατισµός έχει στραγγίξει κάθε σταγόνα από το κρεβάρτι το συζυγικό. Να κάνουµε έρωτα; Ασε τώρα. Αύριο θα είµαι ξεκούραστη και θα µπορώ. Ενα βράδυ ο σύζυγος (Στιβ Καρέλ) µπαίνει φουριόζος µε φαεινή ιδέα. Θα σε πάω σε µεγάλες πολυτέλειες, λέει στη σύζυγο (Τίνα Φέι). Πού; Στη «Σπονδή» (σόρι, αλλά δεν ενθυµούµαι το συγκεκριµένο µοδάτο restaurant). Μα, πρέπει να έχεις κλείσει ένα µήνα πιο πριν. Μην ανησυχείς. Θα βρούµε. Ετσι µπαίνουν, κάθονται στο µπαρ και κάποια ακύρωση περιµένουν. Μία στα χίλια δηλαδή. Και αν. Ωσπου σε µια στιγµή ακούνε το γκαρσόνι να φωνάζει το όνοµα «Τρίπλεχορν» (εκ της Τζιν Τρίπλεχορν, της ξανθιάς µετά της οποίας έκανε τζιτζιβιτζιλίκι η Σάρον Στόουν στο «Βasic Ιnstict»).
Αυτό ήταν. Πετάγεται ο σύζυγος «εδώ οι Τρίπλεχορν» Λάθος κίνηση. Κάθονται, παραγγέλνουν και αναµένουν.
Και τότε, από το πουθενά, δύο «ντουλάπες» τους κυκλώνουν και µε κρυµµένα περίστροφα απειλούν να τους στείλουν µε άδειο στοµάχι στον άλλο κόσµο. Είστε οι Τρίπλερν; Ναι. Ωραία.
Σηκωθείτε, βγείτε και σκασµό µη βγάλετε. Τι θέλετε, παιδιά; Δώσε το φλασάκι, αλλιώτικα θα πάτε θυµαράκια!
Επειδή λοιπόν ο Φιλ και η Κλερ Φόστερ έγιναν Τρίπλεχορν το πληρώνουν πολύ ακριβά. Η νύχτα πυκνή και µεγάλη. Η µπέιµπι σίτερ στο σπίτι να ζητάει περισσότερα λεφτά για να µείνει µερικές ώρες παραπάνω µε τα παιδιά. Και τα περίστροφα στο στοµάχι έτοιµα να φυτέψουν µερικές σφαίρες σε ένα αθώο, ανυποψίαστο, βαρετό ζευγάρι. Αντε τώρα να αποδείξεις πως δεν είσαι ελέφαντας.
Από εκεί και ύστερα όλα είναι πιθανά. Αρκεί να διαθέτεις φαντασία και χιούµορ. Μεταξύ των άλλων που εµφανίζονται ως «επισκέπτες» σ’ αυτό το ανελέητο κυνηγητό µέσα στη νύχτα, ο Μαρκ Ράφαλο, ο Τζέιµς Φράνκο, η Μίλα Κούνις και ιδιαιτέρως ο Μαρκ Ουόλµπεργκ. Ανάµεσα στις πολλές δραστηριότητές του και πράκτορας της Μοσάντ. Μισόγυµνος σε πολυτελέστατο Loft. Ετοιµος να πέσει στο κρεβάτι µ’ ένα µωρό από Ισραήλ. Η οποία µόλις βλέπει το ζευγάρι των Φόστερ ρωτάει τον Ουόλµπεργκ στα χίµπρου «Θα κάνουµε παρτούζα µ’ αυτούς τους δύο;». Μ’ αυτά και άλλα πολλά, τρία πράγµατα συµβαίνουν τελικά. Ο εφιάλτης σκοτώνει την οικογενειακή πλήξη και φέρνει τα δύο µέρη κοντά. Το πρώτο. Τα επεισόδια που διαδραµατίζονται µέσα στη νύχτα είναι άκρως διασκεδαστικά. Και το τρίτο το καλύτερο, ενίοτε να πέφτεις χάµω και να µη σου µένει άντερο από τα χαχανητά!Η δυναστεία των ΚάλκινΩκεανός από ταλέντα στο «Lymelife», δηλαδή «Ξινή ζωή». Πρωταγωνιστές δύο από τους εφτά αδελφούς Κάλκιν. Δηµιουργοί -σενάριο και σκηνοθεσία - οι αδελφοί Ντέρικ και Στίβεν Μαρτίνι. Και ανάµεσα στους δεκατρείς συµπαραγωγούς ο Αλεκ Μπόλντουιν που παίζει και στην ταινία. Καθώς και ο Μάρτιν Σκορσέζε. Το µισό Αrt Χόλιγουντ να σπρώχνει µια δραµατική χλωµή παραλλαγή του «Αmerican beauty»!
Σα να λέµε το εξής σουρεαλιστικό - πράγµα που εν Ελλάδι ουδέποτε θα δω. Ολο το σύστηµα να επενδύει πάνω στον Γιώργο Λάνθιµο. Που η πολυβραβευµένη ταινία του «Ο κυνόδοντας» όχι µόνο προβάλλεται σε κεντρικές αίθουσες του Λονδίνου αλλά, από πάνω, έχει εισπράξει διθυραµβικές κριτικές. Το είπα. Αν η Σταµατίνα Φέι έµενε Αθήνα θα έπλενε πιάτα σε κάποια κουζίνα. Οπου κι αν ταξιδέψω η Ελλάδα µε πληγώνει!
Πλήρης εξαρτήσεων η ξινή ταινία.
Παράδειγµα; Ο Στίβεν Μαρτίνι, συνσεναριογράφος (µαζί µε τον αδελφό του) στο «Lymelife». Που άρχισε την καριέρα του µε µέντορες τον Αλφόνσο Κουαρόν και τον Ρόµπερτ Ρέντφορντ. Αποκάλυψη του Σάντανς. Πολυτάλαντος ο τύπος. Εκτός των άλλων, τραγουδιστής και συνθέτης του συγκροτήµατος «Τhe Spaceship Μartini Κundalini». Καθώς και συνθέτης και µοντέρ της «Ξινής ζωής». Ηλικίας µόλις 32 παρακαλώ.. Από κοντά και ο αδελφός του Ντέρικ Μαρτίνι. Ο σκηνοθέτης δηλαδή. Και σεναριογράφος. Και σκηνοθέτης. Και ηθοποιός. Και µόλις 35 ο µικρός. Πάµε τώρα στο cast. Τα γράφω όλα αυτά τα βιογραφικά για να καταλάβετε τίνι τρόπω λειτουργεί το Αmerican Cinema. Πρωταγωνιστής ο Ρόρι Κάλκιν. Ο Βενιαµίν της πασίγνωστης, των εφτά αδελφών, οικογένειας των Κάλκιν. Του 1988 αυτός, Με µεγαλύτερο τον Μακόλεϊ Κάλκιν του «Ηome alone» (µόνος στο σπίτι). Συµπρωταγωνιστής του σε δεύτερο ρόλο ο µεγαλύτερος κατά ένα χρόνο Κίρεν Κάλκιν. Κι όµως. Και παρ’ όλ’ αυτά τα ταλέντα τα καλλιτεχνικά. Η ταινία χωρίς ιδιαίτερη προσωπικότητα. Χωρίς πρωτότυπη µατιά!
Το στόρι µε εφηβική, µελαγχολική, κοψιά. Ενα αγόρι (Ρόρι Κάλκιν) της δεκαετίας του ‘70 µεγαλώνει ανάµεσα σε γονείς, φίλους και συγγενείς που χωρίς να το επιδιώκουν προσπαθούν να τον ευνουχίσουν.
Προφανώς αυτοβιογραφικό από τον περίγυρο των δύο αδελφών Μαρτίνι. Ο πατέρας του (Αλεκ Μπόλντουιν) του Αmerican dream. Η µητέρα του (Τζιλ Χένεσι) της γκρίνιας και της απιστίας. Ο γείτονας (Τίµοθι Χάτον) της σκοποβολής. Και η κοπελιά της διπλανής πόρτας (Σίνθια Νίξον) της αφασίας. Ολοι και όλα τον σπρώχνουν προς τα κάτω. Να µεταλλαχθεί, να συρρικνωθεί και να τους µοιάσει. Για µια λουστραρισµένη ξινή ζωή.
Ενα το µεγάλο εµπόδιο µε την σκηνοθεσία. Η αναπαραγωγή. Μελαγχολική η ιστορία, µελαγχολικοί και οι τόνοι στην σκηνοθεσία. Ακούνητη αυτή η µικρή κοινωνία. Ακούνητοι και οι ρυθµοί. Απρόσωπο το ανθρώπινο περιβάλλον. Απρόσωπη και η ιστορία. Ξινή η ζωή του Ρόρι Κάλκιν. Ξινή και η γεύση της ταινίας. Ιn short, η ευπρέπεια κάνει κακό!Οι Δίδυµοι Πύργοι σε ΑρλεκινΤο βατόµουρο της εβδοµάδας - ίσως και του µήνα- στο Αρλεκιν του World Τrade Center. Των Δίδυµων Πύργων δηλαδή. Με τον τίτλο «Αγαπηµένε µου Τζον» Τουτέστιν Dear John. Από το οµόιτιτλο µυθιστόρηµα του Νίκολας Σπαρκς. Με σκηνοθέτη τον Λάσε Χάλστροµ («Θέα στον Ωκεανό» και «Σοκολάτα»). Και πρωταγωνιστές την Αµάντα Σίφρινγκ σε στυλ Σάντρα Ντι κσι Τσάνινγκ Τέιτουµ σε στυλ Τζον Γκάβιν!
Οπου το δίληµµα του Τζον, ενός τυπικού και ευσταλούς αµερικανού παιδαρά είναι καταλυτικό: Τhe Girl or the Country John; Το κορίτσι η την πατρίδα Γιάννη; Το κορίτσι. Λάθος. Αυτό από άλλη ταινία. Φυσικά πρώτα απ όλα η πατρίδα. Ετσι ο εν λόγω Ιωάννης φοράει την στολή και αναχωρεί κάπου για την Αφρική. Προς συµπαράστατη των αναξιοπαθούντων της Μαύρης Ηπείρου. Την ίδια στιγµή προς το κολλέγιο και η Σαβάνα. Η µικρή. Το κορίτσι του Τζον. Θα µε περιµένεις; Θα σε περιµένω. Μα θα περάσουν κοντά δώδεκα µήνες. Ποιος ξέρει τι θα συµβεί µέχρι τότε. Θα σε περιµένω. Και περιµένει και περιµένει. Και ο Τζον γράφει εκατοντάδες επιστολές προς την Σαβάνα και η Σαβάνα προς τον φαντάρο.
Ωσπου ο Τζον επιστρέφει και στην αγκαλιά της Σαβάνας πέφτει. Ελα όµως που ο σατανικός, ο άθλιος και τρισκατάρατος Μπιλ Λάντεν µπαίνει στην µέση και µαζί µε τους Δίδυµους Πύργους, γκρεµίζει και το Love story του Τζον και της Σαβάνας. Ετσι ο Τζον ξαναφοράει την στολή και προς το Αφγανιστάν σπεύδει. Προς συµπαράσταση των αναξιοπαθούντων Αράβων και της σωτηρίας της Αµερικής. Θα µε περιµένεις; Ποιος ξέρει!
Ο Λάσε Χάλστροµ έλαβε υπόψη του όλα τα κλισέ ενός µελοδράµατος για τα νεαρά θηλυκά των Μultiplex της Αµερικής. Κοντινά πλάνα. Ατελείωτα χάδια στα πρόσωπα των δύο πρωταγωνιστών. Και άφθονο ροµάντσο. Πολύ καλώς έκαµε. Πώς αλλιώς θα πουλήσει το Αρλεκιν στα κοριτσία; Πολύ καλώς κάνω κι εγώ. Πως αλλιώς θα τα έχω καλά µε την συνείδησή µου. Γιατί ο δόλος προφανής. Τα χαρτοµάντηλα σκουπίζουν τον ιµπεριαλισµό της Αµερικής!Ερωτας στην Αιώνια Πόλη«Κάποτε στη Ρώµη» (When in Rome). Κοµεντί του Μαρκ Στίβεν Τζόνσον µε Κρίστεν Μπελ, Τζος Ντουχάµελ, καθώς και σε δεύτερους ρόλους Ντάνι Ντε Βίτο και Αντζέλικα Χιούστον. Το στόρι; Κορίτσι από Νέα Υόρκη πάει Ρώµη να βρει τον µεγάλο έρωτά της. Ετσι πέφτει πάνω σε γοητευτικό ρεπόρτερ. Από εκεί και πέρα ουδέν γνωρίζω. Επειδή προφανώς πρόκειται για ένα ακόµα αριστούργηµα, η εταιρεία είπε stop, δεν δείχνουµε στους κριτικούς την ταινία. Κι έτσι όσοι την «κατέβασαν» - πράγµα που λόγω αρχών αρνούµαι να κάνω - είπαν περίπου «µην µπεις στον κόπο, πάµε παρακάτω»
«Ρασοµόν» (Rashomon). Δράµα και έγκληµα εποχής. Η σκηνοθεσία από τον Ακίρα Κουροσάβα (1910-1998). Ασπρόµαυρη ταινία παραγωγής του 1950 µε πρωταγωνιστή τον Τοσίρο Μιφούνε. Δηλαδή τέσσερα χρόνια πριν οι «Εφτά σαµουράι» τον εκτοξεύσουν στον ουρανό. Η προβολή της ταινίας ως επανέκδοση της επανέκδοσης. Αφού πριν από τέσσερα χρόνια είχε ξαναπροβληθεί. Το στόρι γνωστό. Τον 12ο αιώνα, στην αρχαία, σπαρασσόµενη από φέουδα, Ιαπωνία, µια συµµορία εισβάλλει στο σπίτι ενός σαµουράι. Ετσι βιασµός και φόνος µαζί. Ο αρχηγός της συµµορίας, ο Ταχοµάρου (Τοσίρο Μιφούνε), συλλαµβάνεται και στο δικαστήριο προσκοµίζεται. Τέσσερις µάρτυρες του εγκλήµατος καλούνται να αφηγηθούν τη δική τους ιστορία. Καθένας, καθώς και ο Ταχοµάρου, αφηγείται µια διαφορετική ιστορία. Ποια η αλήθεια; Αυτό ακριβώς θέλει να πει ο σπουδαίος αυτός δηµιουργός. Καθένας µε τη δική του οπτική. Ολα υποκειµενικά. Αλήθεια πουθενά!
Subscribe to:
Posts (Atom)