Γαμήλιο ραντεβού με την Τίνα Φέι

• Η ελληνικής καταγωγής κωμικός «συναντά» τον Στιβ Καρέλ σε μια δροσερή κωμωδία

• ΓΙΑΝΝΗΣ ΖΟΥΜΠΟΥΛΑΚΗΣ | Τετάρτη 5 Μαΐου 2010

Τα θεμέλια της ταινίας «Ραντεβού για παντρεμένους» («Date night», ΗΠΑ, 2010) του Σον Λέβι βρίσκονται σε ένα αμερικανικό έθιμο που ακόμη και σήμερα συναντάται: λένε λοιπόν ότι υπάρχουν ακόμη παντρεμένοι που μία φορά την εβδομάδα κλείνουν μεταξύ τους βραδιά ραντεβού. Σαν έφηβοι. Για να μην ξεχνιόμαστε ένα πράγμα. Εδώ λοιπόν το ζευγάρι του ραντεβού είναι ο Στιβ Καρέλ, ένα από τα μεγαλύτερα ονόματα της σύγχρονης αμερικανικής κωμωδίας, αν και ολίγον τι αχώνευτος, και η Τίνα Φέι.

Η βραδιά του ραντεβού, θα αποδειχθεί η πιο αλλόκοτη της ζωής των ηρώων. Στην επιφάνεια βγαίνουν κρυφά απωθημένα, πάθη, ζήλιες και νάζια δημιουργώντας τραγελαφικά χαριτωμένες καταστάσεις την ώρα που μια συμμορία κακοποιών προσθέτει το στοιχείο της περιπέτειας αφού άθελά του το ζευγάρι θα μπλέξει στα πόδια της. Το σύνολο είναι διασκεδαστικό, δροσερό, αλλά, παρά τη φρενίτιδα που επικρατεί καθ΄ όλη τη διάρκεια της ταινίας, όχι κάτι το αξέχαστο, όπως για παράδειγμα υπήρξε ένα άλλο, πιο ευφάνταστο ραντεβού, το «Ραντεβού στα τυφλά» του Μπλέικ Εντουαρντς.

Η Σταματίνα του Χόλιγουντ

Ενας από τους λόγους που οδήγησαν την Τίνα Φέι στην κωμωδία είναι γιατί στην εφηβεία της δεν ήταν όμορφο κορίτσι... «Θεωρούσα ότι θα κέρδιζα με το χιούμορ τα αγόρια αλλά δεν το πιστεύω πια». Μπορεί να μην το πιστεύει, με το χάρισμά της στην κωμωδία όμως η ελληνικής καταγωγής (από την πλευρά της μητέρας της) Τίνα- από το Σταματίνα- κατάφερε να γίνει μία από τις πιο αναγνωρίσιμες και δημοφιλείς περσόνες της αμερικανικής τηλεόρασης. Γεννημένη το 1970 στο Απερ Ντόρμπι της Φιλαδέλφειας, η Τίνα Φέι ξεκίνησε ως stand up comedienne και αναγνωρίστηκε πολλά χρόνια αργότερα με την τηλεοπτική σειρά «30 Rock». Πένα με καυστικό χιούμορ, είναι η σεναριογράφος, διευθύντρια παραγωγής και πρωταγωνίστρια της σειράς που έχει βραβευθεί τρεις φορές με Εμι. Πριν από το «30 Rock» η Φέι συμπλήρωσε εννέα σεζόν ως επικεφαλής σεναριογράφος και μέλος του καστ τού «Weekend Update», που προβάλλεται στη διάρκεια του δημοφιλούς σόου «Saturday Νight Live». Το 2008 υποδύθηκε τη Σάρα Πέιλιν, πρώην κυβερνήτρια της Αλάσκας και υποψήφια εκείνη την εποχή για το αξίωμα της αντιπροέδρου των Ρεπουμπλικανών. Η Πέιλιν απεδείχθη ρόλος ζωής για τη Φέι. Στον κινηματογράφο έγραψε το σενάριο και πρωταγωνίστησε πλάι στη Λίντσεϊ Λόχαν στα «Κακά κορίτσια», ενώ προσφάτως έπαιξε στις ταινίες «Βaby Μama» και «Τhe Ιnvention of Lying». Εφέτος δίνει τη φωνή της σε ηρωίδα της ταινίας κινουμένων σχεδίων «Μegamind».

Π ροβληματικές οικογένειες με παιδιά που δυσκολεύονται να ενταχθούν στο περιβάλλον και γονείς που αδυνατούν να «είναι εκεί» δίνουν το υλικό στην ταινία «Ξινή ζωή» («Lymelife», ΗΠΑ, 2010), μια χαμηλότονη δραματική κομεντί που σκηνοθέτησε στο ντεμπούτο του ο Ντέρικ Μαρτίνι. O αλληγορικός ξένος τίτλος «Lymelife» παραπέμπει στη νόσο του Lyme (γνωστή και ως μπορελίωση) που αρχίζει με συμπτώματα γρίπης και εν συνεχεία εκδηλώνεται ποικιλοτρόπως με αρθριτικά, νευρολογικά ή καρδιακά συμπτώματα.

Μέσα σε αυτή την κατάσταση δείχνει να είναι εγκλωβισμένη όλη η μικρή κοινωνία μιας πόλης του Λονγκ Αϊλαντ στην οποία εκτυλίσσεται η ιστορία: ένας εργασιομανής πατέρας ( Αλεκ Μπάλντουιν ) που βρίσκεται στα πρόθυρα χωρισμού με τη γυναίκα του ( Τζιλ Χένεσι )· η γραμματέας του ( Σίνθια Νίξον ) την οποία φλερτάρει· ο σύζυγός της ( Τίμοθι Χάτον ) που πάσχει από τη νόσο του Lyme· δύο αδέλφια (τα πραγματικά αδέλφια Ρόρι και Κίερον Κάλκιν ) που χωρίζουν όταν ο ένας θα πρέπει να καταταγεί στον στρατό.

Με τη στήριξη του Μάρτιν Σκορσέζε και του Μπάλντουιν στην παραγωγή, ο Μαρτίνι έγραψε το σενάριο της «Ξινής ζωής» μαζί με τον αδελφό του Στίβεν. Ενδεχομένως το φιλμ να περιέχει αυτοβιογραφικά στοιχεία, αν και ως σύνολο δεν κάνει κάτι περισσότερο από το να υποκλίνεται στο κλασικό, αμερικανικό οικογενειακό δράμα θυμίζοντας μια εκδοχή της «Παγοθύελλας» του Ανγκ Λι, η οποία, όπως και η «Ξινή ζωή», χρονικώς τοποθετούνταν στη δεκαετία του ΄70.

• ΣΤΙΣ ΑΙΘΟΥΣΕΣ

Προβάλλεται επίσης το «Κάποτε στη Ρώμη» («When in Rome», ΗΠΑ, 2010), μια αισθηματική κωμωδία του Μαρκ Στίβεν Τζόνσον, με φόντο τη Ρώμη και πρωταγωνιστές τους Κρίστεν Μπελ και Τζος Ντουχαμέλ. Η εταιρεία εκμετάλλευσης αποφάσισε να μην παρουσιάσει την ταινία στους κριτικούς. Την καταλαβαίνουμε απολύτως, λαμβανομένου υπόψη ότι το «Κάποτε στη Ρώμη» γυρίστηκε από τον σκηνοθέτη του «Ghost rider»...

• ΚΛΑΣΙΚΗ ΕΠΑΝΕΚΔΟΣΗ

«Ρασομόν»

(«Rashomon», 1950) του Ακίρα Κουροσάβα

Σημαντική στιγμή για την παγκόσμια κινηματογραφική πρωτοπορία το άνοιγμα του ιαπωνικού κινηματογράφου στο διεθνές κινηματογραφικό τοπίο (Χρυσός Λέων στο Φεστιβάλ Βενετίας, ειδικό ξενόγλωσσο Οσκαρ) και έργο που επηρέασε βαθιά πολλούς μεταγενέστερους σκηνοθέτες, από τον Κριστόφ Κισλόφσκι ως τον Κουέντιν Ταραντίνο. Μια διπλή τραγωδία, ο φόνος ενός σαμουράι και ο βιασμός της γυναίκας του, δίνει στον Κουροσάβα την αφορμή για να σχολιάσει μέσα από αξέχαστες, υποβλητικές εικόνες την αρχική ιδέα του έργου, που είναι η σχετικότητα ή και η αμφισβήτηση ακόμη της έννοιας της αλήθειας (το σενάριο στηρίζεται σε δύο διηγήματα του Ριουνοσούκε Ατουκαγκάουα). Οι καταθέσεις μαρτύρων, θύματος και βιαστή (Τοσίρο Μιφούνε) δεν συμπίπτουν ποτέ μεταξύ τους, κανείς δεν μπορεί να πει με ακρίβεια «τι ακριβώς έγινε» και η αμφιβολία στέκεται επιβλητικά δίπλα στη βωβή αλήθεια που μένει στη σκιά και δίνει στην ταινία μια διαχρονικά επίκαιρη εικόνα.

«Αγαπημένε μου Τζον»

(«Dear John», ΗΠΑ, 2010) του Λάσε Χάλστρομ

Ακόμη ένα καλοφτιαγμένο, καλογυαλισμένο και εξαιρετικά... συνηθισμένο κινηματογραφικό Αρλεκιν με όμορφα πρόσωπα και δραματικές καταστάσεις κομμένες και ραμμένες για να χυθεί μπόλικο δάκρυ από τα μάτια θεατών θηλυκού γένους: η διαρκώς ανερχόμενη Αμάντα Σίφρινγκ της «Μamma Μia!» και της πρόσφατης «Υποψίας» είναι η χαριτωμένη φοιτήτρια που ερωτεύεται τον ολιγομίλητο πεζοναύτη (ο Τσάνινγκ Τέιτουμ με κάτι από την παλιομοδίτικη αύρα των θηρίων της δεκαετίας του ΄60 τύπου Ταμπ Χάντερ). Στο πρώτο μέρος το φιλμ μοιάζει με ατέλειωτο beach party στις ηλιόλουστες παραλίες της Καλιφόρνιας. Η μεγάλη ανατροπή πρόκειται να γίνει όταν ο πρωταγωνιστής θα φύγει για τον πόλεμο του Ιράκ.

• Διαβάστε περισσότερα: http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=4&artId=329700&dt=05/05/2010#ixzz0n7W0LdLC

Ενας αγέραστος Κουροσάουα

• ΚΡΙΤΙΚΗ: ΝΙΝΟΣ ΦΕΝΕΚ ΜΙΚΕΛΙΔΗΣ, Ελευθεροτυπία, Τετάρτη 5 Μαΐου 2010

Η επανέκδοση του αριστουργηματικού «Ρασομόν» του Ιάπωνα Ακίρα Κουροσάουα είναι το κινηματογραφικό γεγονός μιας λιτής κατά τα άλλα κινηματογραφικής εβδομάδας, με τρεις ουσιαστικά νέες ταινίες: «Ξινή ζωή», δραματική κομεντί του Ντέρικ Μαρτίνι, «Αγαπημένε μου Τζον», ρομαντικό δράμα του Λάσε Χάλστρομ, και «Ραντεβού για παντρεμένους», κωμικό θρίλερ του Σον Λέβι.

Ρασομόν

Rashomon. Ιαπωνία, 1950. Μαυρόασπρη. Σκηνοθεσία: Ακίρα Κουροσάουα. Σενάριο: Σινόμπου Χασιμότο, Ακίρα Κουροσάουα. Ηθοποιοί: Τοσίρο Μιφούνε, Ματσίκο Κίο, Μασαγιούκι Μόρι. 90'

*****

Η εξερεύνηση της αλήθειας ιδωμένη από τέσσερις διαφορετικές πλευρές, μέσα από την ιστορία ενός βιασμού και μιας δολοφονίας στη μεσαιωνική Ιαπωνία, σ' ένα μοναδικό αριστούργημα, που επαναπροβάλλεται με αφορμή τα 60 χρόνια από την πρώτη του προβολή.

Με τη σχετικότητα της αλήθειας καταπιάνεται στο εκπληκτικό αυτό αριστούργημά του ο μεγάλος Ιάπωνας σκηνοθέτης Ακίρα Κουροσάουα, που επαναπροβάλλεται με αφορμή τα 60 χρόνια από την εμφάνιση και βράβευσή του με το Χρυσό Λιοντάρι στο Φεστιβάλ της Βενετίας του 1950, όπου είχε καταπλήξει το μέχρι τότε απληροφόρητο για τον ιαπωνικό κινηματογράφο δυτικό κοινό. Αριστούργημα που από τότε έχει επηρεάσει πολλούς σκηνοθέτες (ανάμεσα στους πιο πρόσφατους και ο Μπράιαν Σίνγκερ στο «Συνήθεις ύποπτοι»), ενώ το Χόλιγουντ γύρισε και το ριμέικ του, «Ο βιασμός», σε σκηνοθεσία Μάρτιν Ριτ και με πρωταγωνιστή τον Πολ Νιούμαν.

Με βάση δύο διηγήματα του Ριουνοσούκε Ακουταγκάουα, ο Κουροσάουα αφηγείται τις τέσσερις διαφορετικές εκδοχές του βιασμού μιας γυναίκας (Ματσίκο Κίο) και της δολοφονίας του σαμουράι συζύγου της (Μασαγιούκι Μόρι) από ένα ληστή (Τοσίρο Μιφούνε), στη μεσαιωνική Ιαπωνία. Η ταινία αρχίζει έξω από την «Πύλη Ρασομόν» (η «πύλη των διαβόλων») με τρεις άντρες να συζητούν την ιστορία του βιασμού: ένας ιερέας, ένας ξυλοκόπος κι ένας απλός άντρας, ενώ αργότερα, ο τέταρτος άντρας (ο νεκρός ληστής) μιλάει μέσα από ένα μέντιουμ. Οι τρεις άντρες θα αφηγηθούν μέσα από φλας-μπακ, ο καθένας με εντελώς διαφορετικό τρόπο, την ιστορία του βιασμού και της δίκης που ακολούθησε.

Το βασικό θέμα της ταινίας, που είναι και μία από τις τότε πρωτοτυπίες της, είναι η διαφορετική αλήθεια που αφηγείται ο καθένας από τους τέσσερις μάρτυρες. Αλήθεια υποκειμενική, που μας αποκαλύπτει τις ανθρώπινες αδυναμίες, αλλά και το πόσο ευάλωτες μπορεί να είναι οι προσωπικές εντυπώσεις και τα αισθήματα. Ποια είναι όμως η αλήθεια; Υπάρχει αντικειμενική αλήθεια; Η ταινία δεν μας δίνει καμιά απάντηση. Απλώς μάς προκαλεί να διαλογιστούμε πάνω στο τεράστιο αυτό θέμα. Αυτό που κάνει είναι να καταγράψει τις διαφορετικές απόψεις και ν' αφήσει τον θεατή, όπως τον ένορκο στο δικαστήριο, να βγάλει το δικό του συμπέρασμα. Ο ίδιος ο σκηνοθέτης, σχολιάζοντας την ταινία στην «Αυτοβιογραφία» του, σημειώνει: «Τα ανθρώπινα όντα δεν είναι ικανά να είναι ειλικρινή με τον εαυτό τους για τον εαυτό τους. Δεν μπορούν να μιλήσουν για τον εαυτό τους χωρίς να τον εξωραΐζουν».

Ο Κουροσάουα αντιπαραθέτει με εκπληκτική μαεστρία τις διαφορετικές ιστορίες, φτιάχνοντας μια ταινία δείγμα έξοχης εικαστικής ομορφιάς, με θαυμάσιες συνθέσεις πλάνων, εντυπωσιακές κινήσεις της κάμερας (ανάμεσά τους κι ένα πανέμορφο, μεγάλο τράβελινγκ στο δάσος), φωτισμούς που συχνά δημιουργούν μια σουρεαλιστική ατμόσφαιρα (η θαυμάσια φωτογραφία είναι του Γιαζούο Μιγιακάουα) και υπέροχες ερμηνείες των ηθοποιών (με επικεφαλής τον μοναδικό Τοσίρο Μιφούνε), που αντλούν από το ιαπωνικό θέατρο. Μια ταινία-σταθμός στην ιστορία του παγκόσμιου κινηματογράφου, από εκείνες που συνέβαλαν στο να μετατραπεί ο κινηματογράφος σε αληθινή τέχνη. Μια ταινία που βλέπεται και ξαναβλέπεται με την ίδια πάντα απόλαυση.

Ξινή ζωή

Lymelife. ΗΠΑ, 2010. Σκηνοθεσία: Ντέρικ Μαρτίνι. Σενάριο: Ντέρικ και Στίβεν Μαρτίνι. Ηθοποιοί: Αλεκ Μπόλντουιν, Τίμοθι Χάτον, Ρόρι Κάλκιν, Εμα Ρόμπερτς, Τζιλ Χένεσι, Σίνθια Νίξον, Κίραν Κάλκιν. 95'

***

Τα προβλήματα δύο δυσλειτουργικών οικογενειών, ιδωμένα από δύο νεαρά αγόρια - πικρό σχόλιο πάνω στην ανυπαρξία του αμερικανικού ονείρου. Εξαιρετικές όλες οι ερμηνείες.

Στην Αμερική (και συγκεκριμένα στο Λονγκ Αϊλαντ) του 1979 μάς μεταφέρει στην ταινία του αυτή ο νέος σκηνοθέτης Ντέρικ Μαρτίνι. Ο Αλεκ Μπόλντουιν ερμηνεύει τον Μίκι, ένα παντρεμένο, με δύο έφηβους γιους, κτηματομεσίτη, ο οποίος απατά τη γυναίκα του, Μπρέντα (Τζιλ Χένεσι), με τη Μελίσα, γυναίκα (Σίνθια Νίξον) του Τσάρλι (Τίμοθι Χάτον), γείτονα και φίλου του, που υποφέρει από τη νόσο του Lyme (λοίμωξη συνηθισμένη στην Αμερική, που μεταδίδεται από τα τσιμπούρια). Την ιστορία τους παρακολουθούν τα δύο ανήλικα παιδιά του, ο μεγαλύτερος γιος, Τζίμι (Κίραν Κάλκιν), που ετοιμάζεται να πάει στον πόλεμο των Φόκλαντ και ο 15χρόνος Σκοτ (Ρόρι Κάλκιν), που είναι ερωτευμένος με την Αντριάνα (Εμα Ρόμπερτς), την κόρη του γείτονα Τσάρλι.

Ο σκηνοθέτης και ο συν-σεναριογράφος και αδερφός του, αντλούν από τις δικές τους εμπειρίες για να φτιάξουν την άλλοτε τρυφερή κι άλλοτε πικρή αλληγορία τους αυτή (με τη νόσο του Lyme να μετατρέπεται σε σύμβολο) πάνω στο αμερικανικό όνειρο, που σταδιακά αλλά με σιγουριά διαλύεται -όπως και ο θλιβερός, καταπονημένος Τσάρλι, αδιάφορος για τη γυναίκα του που πηδιέται στο υπόγειο με τον εραστή της. Πέρα από την ατμόσφαιρα της απελπισίας και του άγχους των μικροαστικών αυτών, δυσλειτουργικών οικογενειών που κατάφερε να δώσει ο Μαρτίνι, η ταινία του έχει και ένα άλλο, μεγάλο ατού: τις εξαιρετικές ερμηνείες όλων των ηθοποιών του, μ' επικεφαλής τον Τίμοθι Χάτον, που έδωσε με ξεχωριστή δύναμη τον άρρωστο Τσάρλι.

Αγαπημένε μου Τζον

Dear John. ΗΠΑ, 2010. Σκηνοθεσία: Λάσε Χάλστρομ. Σενάριο: Τζέιμι Λίντεν, από μυθ. του Νίκολας Σπαρκς. Ηθοποιοί: Τσάνινγκ Τάτουμ, Αμάντα Σίφριντ, Ρίτσαρντ Τζένκινς, Χένρι Τόμας. 105'

**

Πικρόγλυκο ρομαντικό δράμα γύρω από έναν ανολοκλήρωτο έρωτα ανάμεσα σ' ένα στρατιωτικό και ένα πλουσιοκόριτσο, φτιαγμένο με κύριο στόχο να συγκινήσει.

Εκείνος είναι ένας γοητευτικός, επαγγελματίας στρατιωτικός των Ειδικών (διάβαζε μυστικών) Δυνάμεων, από μεγαλοαστική τάξη. Εκείνη είναι ένα όμορφο, αιθέριο πλουσιοκόριτσο. Θα συναντηθούν τυχαία, όταν ο Τζον (Τσάνινγκ Τάτουμ), στη διάρκεια της δεκαπενθήμερης άδειάς του, πηδάει στη θάλασσα, κάπου στις ακτές της Καρολίνας, για να πιάσει το πορτοφόλι της Σαβάνα (Αμάντα Σίφριντ). Ετσι αρχίζει η ρομαντική ιστορία τους, που θα διακοπεί με την τρομοκρατική επίθεση στους δίδυμους πύργους του 2001. Οχι πως ο Τζον σκοτώνεται στους πύργους ή στο Αφγανιστάν. Απλώς η έλξη του πολέμου δεν τον εγκαταλείπει. Απλά, από τον έρωτά του για τη Σαβάνα προτιμά να επανακατατάσσεται στον στρατό και να τρέχει όπου τον στείλει ο «θείος Σαμ». Ετσι τελειώνει ένας μεγάλος έρωτας, όπως θα έλεγαν οι παλιοί «μεταφραστές» των ξένων χολιγουντιανών τίτλων, που πάντα αναζητούσαν κάτι το ρομαντικό σ' αυτούς για να τραβήξουν το γυναικείο κοινό. Ο Χάλστρομ δεν είναι βέβαια κακός σκηνοθέτης («Θέα στον ωκεανό», «Τα ναυτιλιακά νέα», «Καζανόβα»). Απλώς ξέρει καλά την τεχνική να στήνει ωραίες, συγκινητικές (εδώ πολύ γλυκανάλατες) σκηνές, αν και του λείπει το βάθος εκείνο που πέρα από τα απλά συναισθήματα αγγίζει τον ίδιο τον άνθρωπο και τον εσωτερικό (αληθινό) του κόσμο. Κάποια παρηγοριά προσφέρει η παρουσία της ελκυστικής, πολύ συμπαθητικής Αμάντα Σίφριντ, που, όπως απέδειξε ο Εγκογιάν με την ταινία του «Υποψία», μπορεί, με τον κατάλληλο ρόλο, να προσφέρει κάτι το ξεχωριστό.

Ραντεβού για παντρεμένους

Date Night. ΗΠΑ, 2010. Σκηνοθεσία: Σον Λέβι. Σενάριο: Τζος Κλάουσνερ. Ηθοποιοί: Στιβ Καρέλ, Τίνα Φέι, Τζέιμς Φράνκο, Μαρκ Γουόλμπεργκ, Ρέι Λιότα. 88'

*½

Ανιση ρομαντική κωμωδία, με στοιχεία θρίλερ, γύρω από ένα αθώο ζευγάρι που μπλέκει σε μια απίθανη περιπέτεια.

Στην ταινία του Σον Λέβι έχουμε μιαν άλλη μικροαστική, αν και όχι δυσλειτουργική οικογένεια: εκείνη του Φιλ (Στιβ Καρέλ) και της Κλερ Φόστερ (Τίνα Φέι). Πρόκειται για ένα συνηθισμένο, καλοσυνάτο, με δυο παιδιά, ανιαρό στην πραγματικότητα ζευγάρι, που για να μπορέσουν να δειπνήσουν σ' ένα «ιν» εστιατόριο του Μανχάταν, χρησιμοποιούν το όνομα ενός άλλου, απόντος ζευγαριού, για να πάρουν το τραπέζι τους. Μόνο που το άλλο ζευγάρι έχει μπλεξίματα με τη μαφία, με αποτέλεσμα ο Φιλ και η Κλερ να βρεθούν αντιμέτωποι με μαφιόζους που τους κυνηγούν για τις βρώμικες δουλειές του άλλου ζευγαριού.

Εξυπνο εύρημα -αν και όχι πρωτότυπο- που ο Σον Λέβι χρησιμοποεί για να φτιάξει την κωμική του περιπέτεια. Μόνο που δεν αποφασίζει ποιος τελικά είναι ο στόχος του, ανακατεύοντας διάφορα στοιχεία και στιλ - θρίλερ αγωνίας, ρομαντική ιστορία, κωμωδία σλάπστικ, ωμή περιπέτεια, μαζί με λίγο χιτσκοκικό σασπένς. Το μόνο διασκεδαστικό, που τελικά σώζεται, είναι η παρουσία του δίδυμου Στιβ Καρέλ και Τίνα Φέι, που κάνουν ό,τι μπορούν για να ζωντανέψουν την πλοκή. *

Ρομάν Πολάνσκι: «Δεν μπορώ να σιωπώ άλλο»

«Δεν μπορώ να κρατήσω άλλο τη σιωπή μου γιατί οι ΗΠΑ συνεχίζουν να ζητούν την έκδοσή μου, κυρίως για να παραδώσουν την «κεφαλήν μου επί πίνακι» στα παγκόσμια ΜΜΕ παρά για να αποδώσουν δικαιοσύνη».

Με αυτές και άλλες περίπου 900 λέξεις ο Ρομάν Πολάνσκι έσπασε την πολύμηνη σιωπή του γύρω από την υπόθεση παιδεραστίας που τον ανάγκασε το 1978 να φύγει για πάντα από τις ΗΠΑ. Προχθές, από το σαλέ του στην Ελβετία όπου βρίσκεται σε κατ' οίκον περιορισμό από τον Σεπτέμβριο, δημοσίευσε στη διαδικτυακή έκδοση «La Regle Du Jeu» του υποστηρικτή του, Γάλλου φιλοσόφου Μπερνάρ Ανρί Λεβί, δήλωση με τίτλο: «Δεν μπορώ να σιωπώ άλλο».

«Τριάντα τρία χρόνια πριν ομολόγησα την ενοχή μου και φυλακίστηκα όχι σε κάποια φυλακή VIP, αλλά στις φυλακές για εγκληματίες στο Τσίνο. Η κράτησή μου εκεί κάλυψε την ποινή για το έγκλημά μου, αλλά τελικά ο δικαστής μετάνιωσε και έτσι το έσκασα», γράφει ο 76χρονος Πολωνός. Εξηγεί πως τα παραπάνω επιβεβαίωσε ενόρκως και ο τότε βοηθός εισαγγελέα και είχε συμφωνήσει και ο δικαστής. Ο ίδιος, που αποφασίζοντας να στραγγίξει και την τελευταία σταγόνα δημοσιότητας του πολύκροτου σκανδάλου, άλλαξε γνώμη την τελευταία στιγμή πριν κλείσει για πάντα η υπόθεση - όπως ζητούσε και το ίδιο το θύμα.

Τονίζει ο Ρομάν Πολάνσκι: «Αποφάσισα να μιλήσω γιατί 30 χρόνια οι δικηγόροι μου λένε πως προδόθηκα από τον τότε δικαστή, που τελικά ψευδομαρτύρησε πως δεν είχα εκτίσει την ποινή μου. Και γιατί σήμερα ο τότε βοηθός εισαγγελέα επιβεβαιώνει ενόρκως όλα όσα λέω ρίχνοντας νέο φως στην υπόθεση».

Οπως γράφει στη δήλωσή του, η εισαγγελία της Καλιφόρνιας είχε πάντα τη «βεντέτα» ανοιχτή λόγω και του διάσημου ντοκιμαντέρ «Roman Polanski: Wanted and Desire» της Μαρίνα Ζένοβιτς, που αποκάλυψε την κακοδικία της υπόθεσης. «Τώρα η ιστορία επαναλαμβάνεται. Εμφανίστηκε ένας καινούργιος εισαγγελέας, που αποφάσισε να θεωρήσουν τις μέρες μου στη φυλακή "διάστημα διαγνωστικής μελέτης μου". Για να αποκτήσει διασημότητα σε βάρος μου».

«Είχα στη ζωή το μερίδιό μου από χαρές και δράματα, όπως όλοι μας, και δεν ζητώ να με λυπηθούν, αλλά να μου φερθούν με τη δικαιοσύνη που όλοι δικαιούνται. Θέλησα να απευθυνθώ έτσι στον κόσμο, χωρίς ενδιάμεσους, γιατί δεν μπορώ να δουλέψω και να δω την οικογένειά μου. Στερήθηκα ακόμα και το διαμέρισμα που υπήρξε σπίτι μου τα τελευταία τριάντα χρόνια. Υποθηκεύτηκε για να βρω το υπέρογκο ποσό της εγγύησης για την αποφυλάκισή μου. Σας παρουσιάζω τα γεγονότα ελπίζοντας πως η Ελβετία θα αναγνωρίσει ότι δεν υπάρχει λόγος να εκδοθώ. Ελπίζω πως θα μπορέσω τελικά να βρω τη γαλήνη, να ξαναδώ την οικογένειά μου και να ζήσω ελεύθερος στην πατρίδα μου».

• ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΒΑΓΓΕΛΑΤΟΣ, Ελευθεροτυπία, Τρίτη 4 Μαΐου 2010

Εφιάλτης στα... κινηματογραφικά ταμεία

Πρωτιά για τον Iron Man στις αγορές εκτός Αμερικής

Ο Φρέντι Κρούγκερ βρήκε μια νέα γενιά κινηματογραφόφιλων να τρομάξει αυτήν την εβδομάδα. Το ριμέικ της γνωστής ταινίας τρόμου της δεκαετίας του '80 «Εφιάλτης στο Δρόμο με τις Λεύκες» βρέθηκε στην κορυφή του αμερικανικού box office για το σαββατοκύριακο που μας πέρασε. Στις αγορές εκτός ΗΠΑ και Καναδά, το “Iron Man 2” ήταν ο νικητής του Σαββατοκύριακου, με εισπράξεις που ξεπέρασαν τα 100 εκατ. δολ.

ΗΠΑ και τον Καναδά ο “Εφιάλτης” άνοιξε με εισπράξεις 32,2 εκατ. δολαρίων. Ακολούθησαν το “Πως να εκπαιδεύσετε το δράκο σας” με 10,8 εκατομμύρια δολάρια και η κωμωδία "Ραντεβού για Παντρεμένους" με την Τίνα Φέι και τον Στηβ Καρέλ στην τρίτη θέση με 7,2 εκατομμύρια δολάρια.

Η κωμωδία The Back Up Plan, στην οποία πρωταγωνιστεί η Τζένιφερ Λόπεζ έπεσε στην τέταρτη θέση, από τη δεύτερη που ήταν την περασμένη εβδομάδα, με 7,2 εκατομμύρια δολάρια. Η πρώτη πεντάδα κλείνει με την επίσης κωμική ταινία " Τριχωτή Επίθεση", όπου πρωταγωνιστεί ο Μπρένταν Φρέιζερ, ο οποίος έρχεται αντιμέτωπος με εξαγριωμένα ζώα προσπαθώντας να σώσει ένας δάσος από την καταστροφή.

Το "Iron Man 2", άνοιξε σε 53 διεθνείς κινηματογραφικές αίθουσες με εισπράξεις 100,2 εκατ. δολάρια.

Παρόλο που συνήθως οι Αμερικάνοι έχουν πρώτοι τις ταινίες του Χόλιγουντ, η Paramount Pictures αποφάσισε να ξεκινήσει τον "Iron Man 2" στον υπόλοιπο κόσμο για να εκμεταλλευθεί τον εορτασμό της Πρωτομαγιάς.

Το "Iron Man 2" είχε συνολικές εισπράξεις 26% υψηλότερες από το "Iron Man" στην πρώτη εβδομάδα προβολής. Ιδιαίτερα δημοφιλής αποδείχθηκε η ταινία στη Μεγάλη Βρετανία, τη Νότια Κορέα, την Αυστραλία, τη Γαλλία, τη Ρωσία και το Μεξικό.

Οι 10 ταινίες με τις μεγαλύτερες εισπράξεις, σύμφωνα με τις εκτιμήσεις των studio:

		Τριήμερο	Σύνολο
1	A Nightmare on Elm Street	$32.205.000	$32.205.000
2	How to Train Your Dragon	$10.825.000	$192.385.000
3	Date Night	$7.600.000	$73.627.009
4	The Back-up Plan	$7.240.000	$22.950.000
5	Furry Vengeance	$6.500.000	$6.500.000
6	The Losers	$6.000.000	$18.125.000
7	Clash of the Titans	$5.980.000	$154.036.000
8	Kick-Ass	$4.450.000	$42.160.000
9	Death at a Funeral	$4.000.000	$34.777.000
10	Oceans	$2.621,.000	$13.516.000

Προβολές από το Κρατικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης

"Vita Futurista" του Λουτζ Μπέκερ

Προβολή ταινιών στο πλαίσιο της έκθεσης «Το Δόκανο των Δικαστών» (SADOK SUDEI) διοργανώνει το Κρατικό Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης, αύριο στις 8.30 το βράδυ, στο Κέντρο Πολιτισμού «Αλέξανδρος» της Νομαρχίας Θεσσαλονίκης.

Πρόκειται για την ταινία "Vita Futurista" του Λουτζ Μπέκερ, που αφορά στον Ιταλικό φουτουρισμό, και η οποία έχει ήδη προβληθεί στην "Τέιτ Μόντερν". Μετά την προβολή της ταινίας, η οποία έχει διάρκεια μίας ώρας, θα ακολουθήσει συζήτηση με τον σκηνοθέτη. Η ταινία γυρίστηκε στη Βενετία και στη Ρώμη το 1987 και το 2009 και κυκλοφόρησε επ’ αφορμής της συμπλήρωσης ενός αιώνα του κινήματος του Ιταλικού φουτουρισμού το 2009. Περιλαμβάνει κλειδιά - έργα τέχνης, υλικό από σπάνια αρχειακά φιλμ και δηλώσεις ιστορικών τέχνης, καθώς και των απογόνων τους από το φουτουρισμό.

Καλύπτει δε την ιστορία του κινήματος από τις αρχές του 1909 μέχρι και το 1930, καθώς ο δημιουργός εκτιμά ότι μόλις τώρα, με την απόσταση του χρόνου, μπορεί να αποτιμηθεί πλήρως η αξία του κινήματος, ως ένα από τα πιο σημαντικά της μοντέρνας τέχνης.

Ο ίδιος εξηγεί ότι "ήταν 100 χρόνια πριν το 2009, που ο Ιταλός ποιητής Φιλίππο Τομάσο Μαρινέτι δημοσίευσε το ιδρυτικό μανιφέστο του φουτουρισμού, που ενέπνευσε τον πρώτο διεθνή διάλογο γύρω από την τέχνη στους κόλπους της τότε ευρωπαϊκής, καλλιτεχνικής νεολαίας. Το κάλεσμά του ουσιαστικά ήταν στον μοντερνισμό που τολμά και στους καλλιτέχνες που τολμούν να αποτινάξουν το βάρος της παράδοσης και του ακαδημαϊσμού".

Θα προηγηθεί η προβολή μιας ταινίας μικρού μήκους για τον Νεοϋορκέζο καλλιτέχνη Γουίλιαμ Αναστάζι σε σκηνοθεσία της Καντίντα Ρίτσαρντσον. Οι ταινίες προβάλλονται στην αγγλική γλώσσα.

Το σινάφι ψήφισε τον καλύτερο

Ο «Κυνόδοντας» του Γιώργου Λάνθιμου!

• Της ΧΡΥΣΟΥΛΑΣ ΠΑΠΑΪΩΑΝΝΟΥ, Ελευθεροτυπία, Τρίτη 4 Μαΐου 2010

Ο «Κυνόδοντας» του Γιώργου Λάνθιμου θριάμβευσε στη χθεσινή απονομή των πρώτων βραβείων της Ελληνικής Ακαδημίας Κινηματογράφου στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών. Πήρε πέντε βραβεία, ανάμεσά τους τα σημαντικότερα: καλύτερης ταινίας, σκηνοθεσίας και σεναρίου. Και είναι, φυσικά, ο «Κυνόδοντας» η πρόταση της Ακαδημίας για τα Οσκαρ.

Με πέντε βραβεία έφυγε ο «Κυνόδοντας» του Γιώργου Λάνθιμου: καλύτερης ταινίας, σκηνοθεσίας, σεναρίου, μοντάζ, β' ανδρικού ρόλου

Ακόμα πιο λογικό ήταν η ταινία που μας έχει κάνει περήφανους και στις δύο άκρες του Ατλαντικού και που έχει αποσπάσει διθυραμβικές κριτικές, από τους «Νιου Γιορκ Τάιμς» μέχρι τον «Γκάρντιαν» και τη «Μοντ», να επιβραβευτεί και από το ελληνικό κινηματογραφικό σινάφι, και συγκεκριμένα από τα 168 μέλη της Ακαδημίας που συμμετείχαν στην ψηφοφορία και κέρδισαν το στοίχημα. Οχι μόνο γιατί έδωσαν δίκαια βραβεία με καλλιτεχνικά κριτήρια, αλλά και γιατί έστησαν μια άψογη τελετή με παρουσιαστή τον Γιώργο Πυρπασόπουλο.

Το βραβείο σκηνοθεσίας ο Γιώργος Λάνθιμος το παρέλαβε από τα χέρια του πρόεδρου του ΕΚΚ, Γιώργου Παπαλιού, που τόσο έχει στηρίξει τους νέους σκηνοθέτες.

Τέσσερα βραβεία πήρε η «Στρέλλα» του Πάνου Κούτρα. Μπορεί ο ίδιος ο σκηνοθέτης να έφυγε χωρίς βραβείο, αλλά η ταινία του μάζεψε αρκετά: μακιγιάζ, ενδυματολογίας, σκηνογραφίας και α' γυναικείου ρόλου για την ίδια τη «Στρέλλα», δηλαδή την τρανσέξουαλ Μίνα Ορφανού. Οταν μάλιστα πήγε να παραλάβει το βραβείο της από τα χέρια τού Θόδωρου Τερζόπουλου, έλαμψε η σκηνή. Ανέβηκε με αέρα χολιγουντιανής σταρ με μία εντυπωσιακή μαύρη τουαλέτα με τεράστιο σκίσιμο στη μέση, που άφηνε να φανεί το εσωτερικό φούξια χρώμα της. Σεμνή και ταπεινή, ευχαρίστησε τον σκηνοθέτη της και ομολόγησε: «Δεν είχα ιδέα τι ήταν το σινεμά». Φυσικά, αποθεώθηκε.

Ο Αντώνης Καφετζόπουλος πήρε το βραβείο α' ανδρικού ρόλου για την «Ακαδημία Πλάτωνος» του Φίλιππου Τσίτου. Ηταν μάλιστα ο μόνος που μακρυγόρησε, εκτός φυσικά από τον Πρόεδρο της Ακδημίας, Τάσο Μπουλμέτη, που άνοιξε την τελετή. Κάποιος έπρεπε να θυμίσει -το έκαναν και οι δύο- ότι τη χθεσινή μέρα ο κινηματογραφικός χώρος την οφείλει στους Κκινηματογραφιστές στην Ομίχλη, που σήκωσαν παντιέρα πέρσι το καλοκαίρι, απαίτησαν ένα νέο κινηματογραφικό νόμο αλλά και απείχαν από τα Κρατικά Βραβεία. Γι' αυτό και ο Αντώνης Καφετζόπουλος αφιέρωσε το βραβείο του όχι μόνο στη γυναίκα του αλλά και στους συντρόφους του, Κινηματογραφιστές στην Ομίχλη.

Η επιλογή των ανθρώπων που έδωσαν τα βραβεία, αντισυμβατική και πρωτότυπη, ήταν στα μεγάλα συν της τελετής. Για παράδειγμα, η ιστορική τριάδα Γιώργος Πανουσόπουλος - Νίκος Περάκης και Γιώργος Τσεμπερόπουλος έδωσε το βραβείο σεναρίου στον Ευθύμη Φιλίππου για τον «Κυνόδοντα». Ενώ ο Μανώλης Κορρές, «ο άνθρωπος που έκανε το δυσκολότερο μοντάζ, την αναστήλωση του Παρθενώνα», έδωσε το βραβείο μοντάζ στον Γιώργο Μαυροψαρίδη για τον «Κυνόδοντα».

Η χθεσινή τελετή είχε και μια συγκινητική στιγμή, τη βράβευση του «καλού μας άνθρωπου», Θανάση Βέγγου. Η αίθουσα σηκώθηκε όρθια να χειροκροτήσει τον σπουδαίο μας ηθοποιό. Και αυτός συγκινημένος ψέλλισε ένα «ευχαριστώ».

Αν εξαιρέσει κανείς την απώλεια, τελευταία στιγμή, του Γιώργου Κιμούλη, που θα παρουσίαζε τα βραβεία, και αντικαταστάθηκε απ' τον εξαιρετικό Γιώργο Πυρπασόπουλο, η τελετή ήταν άψογη. Γρήγορη και λιτή -μόνο φανφάρες και εφέ δεν χρειάζεται το ελληνικό σινεμά, ειδικά σε περίοδο οικονομικής κρίσης, όπως τόνισε άλλωστε και ο πρόεδρος της Ακαδημίας Τάσος Μπουλμέτης. Χωρίς τη μιζέρια και τον βερμπαλισμό της απονομής των Κρατικών Βραβείων στη Θεσσαλονίκη, που ήταν άλλωστε και τα ίδια ανυπόληπτα, η χθεσινή απονομή άνοιξε μια νέα σελίδα στην ιστορία του ελληνικού κινηματογράφου.

ΒΡΑΒΕΙΑ

Καλύτερης ταινίας: «Κυνόδοντας»

Σκηνοθεσίας: Γιώργος Λάνθιμος («Κυνόδοντας»)

Σεναρίου: Γιώργος Λάνθιμος και Ευθύμης Φιλίππου («Κυνόδοντας»)

Α' Ανδρικού Ρόλου: Αντώνης Καφετζόπουλος («Ακαδημία Πλάτωνος»)

Α' Γυναικείου Ρόλου: Μίνα Ορφανού («Στρέλλα»)

Β' Ανδρικού: Χρήστος Πασσαλής («Κυνόδοντας»)

Β' Γυναικείου: Αννα Μάσχα («Χρυσόσκονη»)

Ειδικών Εφέ και Κινηματογραφικής Καινοτομίας: Πέτρος Νούσιας («Το Κακό στην Εποχή των Ηρώων»)

Μακιγιάζ: Apollonia Β. και Μαίρη Σταυρακάκη («Στρέλλα»)

Ηχου: Στέφανος Ευθυμίου, Δημήτρης Βουτσάς, Πάνος Βουτσαράς και Κώστας Βαρυμποπιώτης («Ψυχή Βαθιά»)

Ενδυματολογίας: Βασίλης Μπαρμπαρίγος («Στρέλλα»)

Σκηνογραφίας: Πηνελόπη Βαλτή («Στρέλλα»)

Μουσικής: Μιχάλης Δέλτα («Στρέλλα»)

Μοντάζ: Γιώργος Μαυροψαρίδης («Κυνόδοντας»)

Φωτογραφίας: Marcus Waterloo («Μαύρο Λιβάδι»)

Πρωτοεμφανιζόμενου σκηνοθέτη: Αργύρης Παπαδημητρόπουλος («Bang Bang»)

Μικρού Μήκους: «Κι εγώ για μένα» (Τζώρτζη Γρηγοράκη)

Ντοκιμαντέρ: «Αλλος δρόμος δεν υπήρχε» (Σταύρου Ψυλλάκη)

Γιάννης Τσορτέκης: «Βρικόλακες σπαράσσουν το θέατρο και το σινεμά μας»

Ο ηθοποιός του θεάτρου, με τα τολμηρά εγχώρια βήματα, βραβεύτηκε σε διεθνές κινηματογραφικό φεστιβάλ στο Λας Βέγκας και οδεύει προς το Φεστιβάλ Καννών
«Αυτό το βραβείο είναι η σημαντικότερη επιβεβαίωση για όσα πάντοτε πίστευα. Οτι όταν επιθυμείς και προσπαθείς για κάτι, ό,τι εμπόδια κι αν συναντήσεις, όποιοι καλοθελητές κι αν σου ανοίξουν ή σου κλείσουν τον δρόμο, εν τέλει θα τα καταφέρεις. Θέλει και αρετή και τόλμη η ελευθερία», λέει ο Γιάννης Τσορτέκης. Η ομάδα Βlind Μice που εκπροσώπησε την Ελλάδα με την ταινία «11» ως την καλύτερη του 48 Ηour Film Ρroject Αthens 2009 στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Filmapalooza στο Las Vegas των ΗΠΑ κατάφερε να διακριθεί με το βραβείο καλύτερης ερμηνείας ηθοποιού στον Γιάννη Τσορτέκη. Η ερμηνεία του Ελληνα ηθοποιού αξιολογήθηκε ως η σημαντικότερη μεταξύ 79 ήδη βραβευμένων από τις χώρες τους συμμετοχών απ΄ όλα τα μέρη της Γης. Ενα βραβείο που θα φέρει την ταινία και στο Φεστιβάλ των Καννών.

Καυτό, όντως, το σενάριο του «11»: περιγράφει την ιστορία ενός νεαρού πυγμάχου που επιτυγχάνει συνεχώς νίκες, αλλά δύο ήττες θα τον τρομοκρατήσουν, θα καταφύγει στα αναβολικά και θα αρχίσει να ζει έναν μεγάλο κατήφορο...

«Το "11" δείχνει τι σημαίνει πιστεύω στον άλλο απέναντί μου, τι σημαίνει εν-πιστεύομαι τον άλλον απέναντί μου, τι σημαίνει όριο και περιορισμός, δυνατότητα, προσφορά. Ολα αυτά είναι το "11"», λέει ο Γιάννης Τσορτέκης και αναγνωρίζει πως «η εμπιστοσύνη που μου παρείχαν οι Γιάννης Χριστοφόρου, Θεόφιλος Παπαστυλιανός στη σκηνοθεσία και οι Ασπα Καλλιάνη, Χριστίνα Σέκερη στο σενάριο, με έκαναν να νιώσω και να εκφράσω ό,τι πιο μεστό και βαθύ».

Ανθρωπος του θεάτρου ο Γιάννης Τσορτέκης με πάνω από 15 χρόνια στον χώρο και συμμετοχή σε δεκάδες παραστάσεις που έχουν «γράψει». Ωστόσο η εμπειρία του «11» τον κάνει να σκέφτεται ότι «ο κινηματογράφος είναι πλέον ό,τι πιο όμορφο έχει μπολιάσει τη ζωή μου» και να καταλήγει: «Ούτως ή άλλως και τη σχέση μου με το θέατρο κινηματογραφικά την αντιμετώπιζα όλα τα χρόνια. Αυτή η συνείδηση του στιγμιαίου και της προσωρινότητας που υπάρχει στον κινηματογράφο, όπου όλα πρέπει να συμβούν όντως τώρα χωρίς άλλη επιλογή, ταυτίζεται με την ανάγκη μου να βιώνω με πάθος την κάθε στιγμή, καλή ή κακή».

• Πώς βλέπεις τον σημερινό ελληνικό κινηματογράφο;

Ο ελληνικός κινηματογράφος όπως και το θέατρο κατασπαράσσονται από βρικόλακες. Δεν υπάρχει σχέση με τα πράγματα. Υπάρχει σχέση με τα χρήματα. Εχει γίνει κάτι καλύτερο από βιοτεχνία ξεπλύματος χρήματος που το διαχειρίζονται λίγοι. Γι΄ αυτό όσο πιο κάτω προς τον βόθρο πάμε τόσο πιο κοντά στο να αναπνεύσουμε κάποια στιγμή βρισκόμαστε.

• Είναι όλα χάλια, λοιπόν, στον ελληνικό κινηματογράφο και το θέατρο;

Οχι, βέβαια. Η παρουσία νέων ανθρώπων που αντιδρούν παράγοντας τέχνη από την αγωνία τους με μέσο το τίποτα, αλλά έχοντας βαθιά και ουσιαστική σχέση με τα τεκταινόμενα αλλά και με τις τεχνολογίες, είναι το μέλλον. Το φασιστικό αλλά καθοριστικό για την τέχνη "ενός ανδρός αρχή" ισχύει για όλους. Με τη διαφορά ότι στα νέα παιδιά αυτό βρίσκει εφαρμογή μέσα από το μοίρασμα γνώσης και εμπειρίας και έχει το αποτέλεσμά του, ενώ για τους άλλους που ευαγγελίζονται ότι γνωρίζουν, σκοπό έχει τη διασφάλιση της όποιας θέσης δημιούργησαν οι ίδιοι και κατέχουν.

• Η οικονομική κρίση πώς εκφράζεται στον χώρο της τέχνης;

Όσοι τρομοκρατήθηκαν στον χώρο της τέχνης δεν είναι επειδή δεν θα δοθούν χρήματα γι΄ αυτήν. Ούτως ή άλλως δεν υπήρξε ποτέ πολιτιστική πολιτική που να επενδύσει σ΄ αυτό επάνω. Τρομοκρατημένοι είναι όσοι έφτασαν να αλλοτριωθούν μέσα από τους χρυσούς πόρους που πάντοτε λάμβαναν, που τώρα θα κοπούν και έχουν συνηθίσει σε άλλη ζωή. Ευεργέτημα του κράτους προς τους πολίτες του το βρίσκω αυτό. Να γίνει επιτέλους ξεκαθάρισμα.

LΙΝΚ

Δείτε την ταινία «11» στην ηλεκτρονική διεύθυνση:http://vimeo। com/9376749