ΤΟΛΣΤΟΪ, ΑΝΤΟΝΙ ΧΟΠΚΙΝΣ ΚΑΙ ΜΕΡΙΛ ΣΤΡΙΠ...

Τον Λέοντα Τολστόι ετοιμάζεται να ενσαρκώσει ο Άντονι Χόπκινς, σε μια φιλόδοξη αγγλογερμανική παραγωγή που τοποθετεί στο πλευρό του τη Μέριλ Στριπ. Μια ταινία βασισμένη στη βιογραφία «Τελευταίος σταθμός» («Τhe last station»), του μεγάλου Ρώσου συγγραφέα.

Η Στριπ θα ερμηνεύσει τη σύζυγο του Τολστόι, Σόνια, μια δυναμική γυναίκα που είχε μεγάλη επιρροή στην τελική συγγραφή του «Πόλεμος και ειρήνη». Η ιστορία του Τολστόι και της συντρόφου του έμοιαζε αρχικά βγαλμένη από ρομαντικό παραμύθι, αλλά είχε άσχημη εξέλιξη καθώς εκείνος ανέπτυξε μνημειώδη απέχθεια για εκείνη.

Από το 1998 ως σήμερα, ο Χόπκινς έχει εκφράσει άλλες τρεις φορές την επιθυμία του να αποχωρήσει πιστεύοντας ότι ένα μεγάλο κομμάτι της ζωής του έχει «σπαταληθεί» στις ταινίες. Παρ όλα αυτά, τον περασμένο μήνα, επανήλθε στο θέμα της υποτιθέμενης συνταξιοδότησής του, λέγοντας πως «αρχίζω να σκέφτομαι ότι το να κάθομαι σε ένα τροχόσπιτο στη μέση ενός αγρού, δεν είναι ο καλύτερος τρόπος για να περάσω τον καιρό μου». Δήλωση που δείχνει πως θα συνεχίσει να εργάζεται στον κινηματογράφο και αφ ότου υποδυθεί τον Τολστόι.

Ως προς τα γυρίσματα της ταινίας, οι απόγονοι του συγγραφέα έχουν δώσει ήδη τις ευλογίες τους και την άδειά τους για να ανοίξουν στην παραγωγή οι πόρτες της Γιάσναγια Πολιάνα, της κατοικίας του βόρεια της Μόσχας. Ο ίδιος γεννήθηκε εκεί το 1828. Μετά τον γάμο του με τη Σοφία (Σόνια) Μπερς το 1862, επέστρεψε στο πατρικό του για να παραμείνει για άλλα 48 χρόνια.

ΠΟΙΕΣ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΑΝΗΣΥΧΙΕΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ;

Όσο και να κατηγορούμε (για διαφόρους λόγους δεν είναι της στιγμής να εξηγήσω) την κινηματογραφική βιομηχανία του Χόλιγουντ, έχω την εντύπωση ότι μερικές φορές βγάζει τα σπασμένα με τις ευαισθησίες της! Τη μια ασχολείται με την ιστορία (ας αφήσω τις κριτικές λεπτομέρειες), την άλλη έχει οικολογικές ανησυχίες κ.λπ.

Διάβαζα στην Καθημερινή ότι κουρασμένη από την κακομεταχείριση, η Γη έχει θυμώσει με το ανθρώπινο είδος. Και το χειρότερο, έχει ξεσηκωθεί για να πάρει εκδίκηση. Μια ιστορία βασισμένη σ' αυτήν τη γενική ιδέα θα παρακολουθήσουν οι θεατές όταν θα βγει στις αίθουσες την επόμενη χρονιά η ταινία του Μ. Νάιτ Σιάμαλαν «The Happening». Το φιλμ, που η συμφωνία για την παραγωγή του υπογράφηκε πρόσφατα από την 20th Century Fox, φαντάζεται έναν πλανήτη που έχει αρχίσει να φέρεται σαν τον Τράβις Μπικλ, τον ήρωα του «Ταξιτζή».

Το «Happening» δεν θα είναι η μόνη ταινία που εστιάζει σ' αυτό το νέο είδος σύγκρουσης, όπου το πραγματικό θύμα είναι το περιβάλλον και, ασχέτως των σεναριακών παραλλαγών, ο εχθρός είμαστε όλοι εμείς. Ξεκινώντας δυναμικά από αυτό το καλοκαίρι, ταινίες τόσο διαφορετικές όσο η «The Simpsons Movie», οι Transformers», ένα ριμέικ του «Creature From the Black Lagoon» και το φιλμ του Τζέιμς Κάμερον «The Avatar», επικεντρώνουν σε περιβαλλοντικά θέματα...

ΑΝΑΡΩΤΙΕΜΑΙ: Οι Έλληνες κινηματογραφιστές τι είδους ανησυχίες έχουν;

ΙΝΔΟΚΙΝΑ

Στην Ινδοκίνα του Μεσοπολέμου, μας μεταφέρει η μεγαλειώδης εξωτική περιπέτεια του Ρεζίς Βαρνιέ «Ινδοκίνα», γεμάτη πάθη, δολοπλοκίες και ανατροπές. Η Κατρίν Ντενέβ φωτίζει με τη γοητευτική παρουσία της μια ρομαντική ιστορία αγάπης, που μετατρέπεται σε στρόβιλο εξεγέρσεων, ρήξεων και προδοσιών. Η Ελιάν Ντεβρίς είναι μια πλούσια γαιοκτήμονας, που γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Ινδοκίνα. Ζει με την υιοθετημένη έφηβη κόρη της, Καμίγ. Η εμφάνιση ενός νεαρού Γάλλου αξιωματικού θα διαταράξει τις σχέσεις μάνας και κόρης, καθώς θα τον ερωτευτούν και οι δύο. Ο τακτοποιημένος κόσμος της Ελιάν θα καταρρεύσει κάτω από τη σκιά αυτής της προσωπικής τραγωδίας, αλλά και από τη θύελλα των εξελίξεων και της εξέγερσης που δυναμώνει και απειλεί ό,τι ήταν μέχρι τότε δεδομένο. Παίζουν: Κατρίν Ντενέβ, Βενσάν Περέζ, Λιν Νταν Φαν, Ζαν Γιαν, Ντομινίκ Μπλαν (Δευτέρα, ΝΕΤ, 24.00).

ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΥΟΡΚΗΣ

Μια πόλη και τρεις διαφορετικές ιστορίες, σκηνοθετημένες από ισάριθμους μεγάλους σκηνοθέτες, ξετυλίγονται στην ταινία «Ιστορίες της Νέας Υόρκης» (διάρκεια 124΄, παραγωγή 1989).

Ιστορίες, που δεν έχουν συγγένεια μεταξύ τους. Στην πρώτη, στα «Μαθήματα ζωής», ο Μάρτιν Σκορτσέζε «ζωγραφίζει» με δεξιοτεχνία τη ζωή των καλλιτεχνών στη Νέα Υόρκη, μέσα από τη σχέση ενός διάσημου μεσήλικα ζωγράφου με τη νεαρή μαθητευόμενη φιλενάδα του. Στη δεύτερη, που έχει τίτλο «Η ζωή χωρίς τη Ζόις», ο Φράνσις Φορντ Κόπολα [Francis Ford Coppola] αφηγείται την ιστορία μιας 12χρονης κοπέλας, η οποία καταβάλλει προσπάθειες να συμφιλιώσει τους γονείς της. Στην τρίτη ιστορία, στον «Ερειπωμένο Οιδίποδα», ο Γούντι Αλεν [Woody Allen] φτιάχνει μια απολαυστική κωμωδία, γύρω από τις δυσάρεστες επιπτώσεις που έχει η καταπιεστική συμπεριφορά μιας μητέρας στο δικηγόρο γιο της. Παίζουν: Νικ Νόλτε, Ροζάνα Αρκέτ, Τζιανκάρλο Τζιανίνι, Τάλια Σάιρ, Γούντι Αλεν και Μία Φάροου (Τετάρτη, 23/5, ΕΤ-1, 20.30).

ΤΑ ΦΤΕΡΑ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ

Ο Βιμ Βέντερς σκηνοθετεί τη βραβευμένη ποιητική αλληγορία «Τα φτερά του έρωτα» (διάρκεια 128΄, παραγωγή 1987). Το σενάριο είναι του Wim Wenders και του Peter Handke. Στους δρόμους ενός ταλαιπωρημένου μεταπολεμικού Βερολίνου, τριγυρίζουν ευγενικοί άγγελοι ντυμένοι με καμπαρντίνες. Αόρατοι από τους ανθρώπους, προσπαθούν να βοηθήσουν και να ανακουφίσουν κάθε μοναχική και βασανισμένη ψυχή που συναντούν. Ενας από αυτούς, κουρασμένος από την αιώνια ύπαρξή του, εύχεται να γίνει θνητός, προκειμένου να μπορεί να απολαύσει τις εμπειρίες και τις χαρές της καθημερινής ζωής. Συναντά την ακροβάτισσα ενός τσίρκου και βλέποντας μέσα από εκείνη την ενσάρκωση όλων του των επιθυμιών την ερωτεύεται...

O πρωτότυπος γερμανικός τίτλος της ταινίας είναι «O ουρανός πάνω από το Βερολίνο» [Der Himmel όber Berlin], καθώς γεννήθηκε από την επιθυμία του Βέντερς να κάνει «μια ταινία στο και για το Βερολίνο», όχι όμως με θέμα το Βερολίνο. Παίζουν: Μπρούνο Γκαντς [Bruno Ganz], Σόλβεϊ Ντομαρτίν [Solveig Dommartin], Oττο Σάντερ [Otto Sander], Πίτερ Φολκ [Peter Falk] (Κυριακή, 20/5, ΕΤ-1, 20.40). [ΛΕΖΑΝΤΕΣ: Πάνω ο Μπρούνο Γκαντς και, κάτω, αριστερά, στη φωτογραφία ο Βιμ Βέντερς με την Solveig Dommartin (Marion).

ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΜΙΑΣ ΣΧΕΣΗΣ

[Ο σκηνοθέτης Νιλ Τζόρνταν]

Αν έχεις κοιμηθεί καμιά ωρίτσα το μεσημέρι, τότε ίσως μπορέσεις να δεις την ταινία της Columbia Pictures, «Το τέλος μιας σχέσης» (διάρκεια 110΄, παραγωγή 1999), σε σκηνοθεσία (και σενάριο) του Νιλ Τζόρνταν [Neil Jordan]. Πρόκειται για μια δυνατή και πνευματώδη ιστορία αγάπης, προδοσίας και ερωτικής ζήλιας.

Μια βροχερή νύχτα στο Λονδίνο του 1946, ο συγγραφέας Μορίς Μπέντριξ συναντά τυχαία τον Χένρι Μάιλς, σύζυγο της πρώην ερωμένης του, Σάρα, η οποία είχε διακόψει απότομα και χωρίς καμία εξήγηση την ερωτική τους σχέση δυο χρόνια νωρίτερα. Η εμμονή του Μπέντριξ για τη Σάρα ξαναγεννιέται. Παράλληλα, όμως, δεν μπορεί να ξεπεράσει τη ζήλια που νιώθει και αναθέτει σε ένα ντετέκτιβ την παρακολούθησή της. Καθώς η έρευνα προχωρά, ο Μπέντριξ ξαναζεί τις γεμάτες πάθος αναμνήσεις της σχέσης τους. Στα χέρια του φτάνει το ημερολόγιο της Σάρα και διαβάζει όσα αναφέρονται στη σχέση τους, με τη δική της όμως εκδοχή...

Παίζουν: Ρέιφ Φάινς [Ralph Fiennes], Τζούλιαν Μουρ [Julianne Moore], Στίβεν Ρέι [Stephen Rea], Ιαν Χαρτ [Ian Hart], Τζέισον Αϊζακς [Jason Isaacs], κ.ά. (Τρίτη, 22/5, MEGA, 01.30).

ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ... ΓΥΝΑΙΚΕΙΟΣ;

Άρχισε χθες το «4ο Φεστιβάλ Πρωτοποριακού και Γυναικείου Κινηματογράφου» που οργάνωσε η Ταινιοθήκη της Ελλάδος (έως την Τετάρτη 23 Μαΐου στο Τριανόν, Κοδριγκτώνος 21 & Πατησίων 101). Το αφιέρωμα θα φιλοξενήσει και τις σκηνοθέτιδες που θα προλογίσουν τις ταινίες τους. Τιμώμενο πρόσωπο φέτος είναι η Σκωτσέζα κινηματογραφίστρια Μάργκαρετ Τάιτ [Margaret Tait] (1918-1999). Διαποτισμένες από την ποιητική της ιδιοσυγκρασία, οι ταινίες της έχουν χαρακτηριστεί φιλμική ποίηση. Το έργο της -σε αποκατεστημένες κόπιες- θα παρουσιάσει η Γερμανίδα Ούτε Αουράντ [Ute Aurand].

Από ελληνικής πλευράς είναι η Αντουανέττα Αγγελίδη, η πειραματική γραφή της οποίας ήταν έντονη ήδη από την πρώτη της ταινία «Εμμονες ιδέες: παραλλαγές στο ίδιο θέμα» (1977). Η Γερμανίδα Ούλα Στόεκλ [Ula Stöckl] συμμετέχει με διπλή ιδιότητα, και ως σκηνοθέτης αλλά και ως καθηγήτρια πανεπιστημίου. Τα τελευταία 20 χρόνια διδάσκει σκηνοθεσία και κινηματογράφο με έμφαση στις Σπουδές Φύλου σε πολλά πανεπιστήμια.

Η Ελληνίδα Λίλα Κουρκουλάκου συμμετέχει με την ταινία της «Το νησί της σιωπής», μια μελέτη στη ζωή των λεπρών της Σπιναλόγκα. Ενώ η πρώτη μεταδικτατορική γενιά αντιπροσωπεύεται από τις πρόωρα χαμένες Τώνια Μαρκετάκη και Φρίντα Λιάππα.

Το χώρο της μυθοπλασίας εκπροσωπούν η Κατερίνα Ευαγγελάκου με τις «Ωρες κοινής ησυχίας» (2006), η Κλεώνη Φλέσσα με το «Πάμε για ένα ούζο;» (2002), η Αγγελική Αντωνίου με τη «Δονούσα» (1992), η Στέλλα Θεοδωράκη με το «Παρά λίγο, παρά πόντο, παρά τρίχα» (2002) και η Μάρσα Μακρή με το «Στεγνό καθάρισμα» (2005).

Άλλες κινηματογραφίστριες που συμμετέχουν είναι οι: Αλίντα Δημητρίου, «Σπάτα το Στιφάδο του Αγίου Πέτρου» (1978), Μαρία Χατζημιχάλη-Παπαλιού, «Φιλάνθρωπος Ειρήνη» (2006, Γκαίη Αγγελή, «Γεράσιμος Στέρης» (2003). Τη νεότερη γενιά στο ντοκιμαντέρ εκπροσωπεί η Εύα Στεφανή, «Γράμματα από το Αλμπατρος» (1994-Αθήναι, 1995), η Καλλιόπη Λεγάκη «Ηλίας Πετρόπουλος» (1994-5) και «Η Ελλάδα μέσα από τον φακό της Βούλας Παπαΐωάννου» (2006).

Επιπλέον: Η Μαρία Κομηνού (η οποία πλέον συνδημιουργεί ταινίες με τους φοιτητές της του τμήματος Επικοινωνίας και Μέσων Μαζικής Επικοινωνίας του Πανεπιστημίου Αθηνών), «Καβάλα-Νοέμβρης '74» (1974), η ιστορικός τέχνης και καθηγήτρια Πέπη Ρηγοπούλου, «Κανείς δεν ρωτάει για την ψυχή μου» (2005) και η καθηγήτρια και ηθοποιός Μυρτώ Ρήγου, «Πορτρέτο της Ρούλας Πατεράκη» (2003). Στο αφιέρωμα παρεμβάλλονται οι Ιταλίδες Λιλιάνα Καβάνι, «Πέρα απ' το καλό και το κακό» (1977), Λίνα Βερτμίλερ, «Ιστορία έρωτα και αναρχίας» (1973) και η Γαλλίδα Ανιές Βαρντά, της οποίας η ταινία «Cleo de 5 aa 7» (1961) αποτέλεσε σταθμό της γαλλικής nouvelle-vague.