ΡΟΜΠΕΡΤ ΟΛΝΤΡΙΤΣ «Τι απέγινε η Μπέιμπι Τζέιν»

Σε επανέκδοση, το επικό αυτό κομμάτι του χολιγουντιανού γκραν γκινιόλ, ενός θρίλερ που τραβάει το μελόδραμά του ως τα όρια της ταινίας τρόμου (οι σκηνές του τέλους π.χ. μέσα στο gothic σπίτι, όπου ο φωτισμός όπως πέφτει στην Τζέιν, δίπλα στο κομοδίνο της αδελφής της, την κάνει να μοιάζει με φάντασμα). Η ταινία κρατά το θεατή με κομμένη την ανάσα μέχρις ότου το μακάβριο, επτασφράγιστο μυστικό που κρύβει στα σωθικά της βγει στην επιφάνεια... Ως προς τη θεματική του, επιδεικνύει εκλεκτικές συγγένειες με τη «ΛΕΩΦΟΡΟ ΤΗΣ ΔΥΣΗΣ» (1950) του Μπίλι Γουάιλντερ. 'Η πώς η βιομηχανία του θεάματος λειώνει κάποιον που της ήταν χρήσιμος. Μολυσμένες και οι παλιές δόξες της show-business, τυφλωμένες από τις νευρώσεις και την έλξη των προβολέων. Η αντιπαράθεση βέβαια εδώ είναι άλλης τάξης, αδελφική, αλλά και θρυλική, μια που λαμβάνει χώρα ανάμεσα σε δυο αντίπαλες σταρ!

ΕΝΤΟΥΑΡΝΤ ΣΕΝΤΓΟΥΙΚ ΚΑΙ ΜΠΑΣΤΕΡ ΚΙΤΟΝ «Ο Κινηματογραφιστής»

Ο «αγέλαστος», και ελάχιστα δημοφιλής στο πλατύ κοινό, κωμικός του βωβού κινηματογράφου Μπάστερ Κίτον υποστήριζε ανέκαθεν, ότι η κωμωδία πρέπει να είναι αστεία χωρίς το στοιχείο του γελοίου. Για το λόγο αυτό έκανε μεγάλες προσπάθειες ώστε οι ταινίες του να μπορούν να είναι αξιόπιστες, τόσο με όρους δράματος όσο και με όρους κωμωδίας. Η σκηνοθετική «αριστεία» του Κίτον εμφανίζεται - σε μεγάλο βαθμό - σαν αποτέλεσμα της αυστηρής τήρησης μιας δραματικής λογικής στην αφήγηση με την παράλληλη χρήση κωμικών ευρημάτων, κοινώς γκαγκς. Το σχήμα αυτό εξελίσσεται με ακρίβεια στη βάση ενός γεωμετρικού μοντέλου που υποστηρίζεται από τους χαρακτήρες και το σενάριο.

Το ωμό πορτρέτο της Ινδίας

• Νέοι κινηματογραφιστές τολμούν και αμφισβητούν το λούστρο και την υποκρισία του Μπόλιγουντ

The Guardian

Στο φεστιβάλ ινδικού κινηματογράφου που διεξήχθη τον περασμένο μήνα στο Λονδίνο, οι προβολές άρχισαν με την ταινία «Οι συμμορίες του Βασεϊπούρ», ένα κινηματογραφικό έπος με θέμα τις εγκληματικές δυναστείες που ελέγχουν μία πόλη με ορυχεία στο κρατίδιο του Τζαρκάντ. Παρουσιάζοντας το ωμό πορτρέτο μιας πραγματικότητας που ποτέ δεν εμφανίζεται στη γυαλιστερή ουτοπία του Μπόλιγουντ, η ταινία προαναγγέλλει ένα κινηματογραφικό κίνημα που στρέφεται στην αποκάλυψη της υποκρισίας της ινδικής κοινωνίας σχετικά με την αδικία, το έγκλημα, τις διακρίσεις, τη στρεβλή ανάπτυξη. Και είναι ένα κίνημα που δεν περνάει απαρατήρητο: οι «Συμμορίες» ήταν μεταξύ των ταινιών που επιλέχθηκαν για να προβληθούν στο δεκαπενθήμερο σκηνοθετών στο φετινό φεστιβάλ των Καννών. Οι κριτικοί τη λάτρεψαν.

Η έκρηξη των μικρομηκάδων

Οι Ελληνες σκηνοθέτες, κόβοντας χρόνο και χρήμα, δημιουργούν και γεμίζουν τα διεθνή φεστιβάλ

• Της Μαριας Κατσουνακη, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 12/8/2012

Ο Ζαν-Λικ Γκοντάρ είχε γράψει ότι οι μικρού μήκους ταινίες είναι τα εργαστήρια του μέλλοντος, όχι απλώς του κινηματογράφου. Τη φράση του Γάλλου δημιουργού υπενθυμίζει η σκηνοθέτις Αθηνά Ραχήλ Τσαγγάρη ενώ επεξεργάζεται την τελική κόπια της 35λεπτης ταινίας της «The capsule» για το 65ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Λοκάρνο. Συμμετείχε εκτός συναγωνισμού (το φεστιβάλ ολοκληρώθηκε χθες) με μια μικρού μήκους παραγωγή που ξεκίνησε ως installation (εγκατάσταση), σε ανάθεση του Δάκη Ιωάννου, για το DesteFashion Collection του 2012. Τι οδήγησε την Αθηνά Τσαγγάρη, που έχει ήδη υπογράψει δύο μεγάλου μήκους ταινίες (με δεύτερη το διεθνώς βραβευμένο «Attenberg») να επιστρέψει στη μικρή διάρκεια; «Μα εδώ ο Ντέιβιντ Λιντς γυρίζει τρεις μικρού μήκους τον χρόνο», σχολιάζει, για να αποσυνδέσει στη συνέχεια τον χρόνο μιας ταινίας με την ηλικία του σκηνοθέτη. «Είναι ένα διαφορετικό είδος σινεμά. Σαν να λέμε μυθιστόρημα ή νουβέλα. Ποιο είναι πιο σημαντικό; Ο δημιουργός μπορεί να δοκιμάσει διαφορετικά εργαλεία μέσα από διαφορετικού είδους αφηγηματικότητες, χωρίς την πίεση -όχι μόνο οικονομική- μιας μεγάλου μήκους παραγωγής. Υπάρχει κάτι απελευθερωτικό και εκπαιδευτικό στη μικρού μήκους».

Ντάστιν Χόφμαν: «Στην κυρία Ρόμπινσον χρωστάω ολόκληρη την καριέρα μου»

• Ο 75ΧΡΟΝΟΣ ΗΘΟΠΟΙΟΣ ΘΥΜΑΤΑΙ ΤΟΝ «ΠΡΩΤΑΡΗ»

Τρεις καλοί φίλοι. Ο Ντάστιν Χόφμαν, ο Ρόμπερτ Ντιβάλ και ο Τζιν Χάκμαν ξεκίνησαν σχεδόν μαζί, έκαναν παράλληλα καριέρες και κανένας από τους τρεις τους δεν φανταζόταν πως κάποια στιγμή θα καμάρωναν και οι τρεις για τα Οσκαρ τους. «Δεν περνούσε από το μυαλό μας κάτι τέτοιο» θυμάται σήμερα ο Χόμφαν που προχθές έκλεισε τα 75 του χρόνια και έχει κερδίσει δύο βραβεία Οσκαρ σε 45 χρόνια καριέρας. Οι ερμηνείες του άλλωστε έχουν αφήσει εποχή: στον «Πρωτάρη», το «Τούτσι», το «Κράμερ εναντίον Κράμερ», τον «Ανθρωπο της βροχής» ώς και, πρόσφατα, στα «Πεθερικά της συμφοράς», την κωμωδία όπου έπαιξε τον χίπη μπαμπά του Μπεν Στίλερ. Με κάθε ευκαιρία, όμως, λέει πως χρωστάει πολλά στον «Πρωτάρη».

Μέριλιν Μονρόε, η "εικόνα" που αντιστέκεται στον χρόνο

Η Μέριλιν διαβάζει τον "Οδυσσέα" του Τζόις.

[Τερζής Κ., Η ΑΥΓΗ, 12/08/2012]. Περίπου 300 θαυμαστές της Μέριλιν Μονρόε συγκεντρώθηκαν την περασμένη Κυριακή 5 Αυγούστου στο μικρό νεκροταφείο στο Westwood Village Memorial Park του Λος Άντζελες για να τιμήσουν τη μνήμη της ηθοποιού, στην επέτειο για τα πενήντα χρόνια από τον θάνατό της. Ήταν ο επίλογος εκδηλώσεων μνήμης και αμέτρητων δημοσιευμάτων αλλά και βιβλίων που κυκλοφόρησαν τους τελευταίους μήνες, για την ηθοποιό που έχει καταγραφεί στην ιστορία του κινηματογράφου ως το απόλυτο σύμβολο του σεξ. Τον περασμένο Μάιο, το μεγαλύτερο κινηματογραφικό γεγονός του πλανήτη, το Φεστιβάλ των Καννών, της αφιέρωσε την αφίσα του, σαν να ήταν στην πρώτη γραμμή της επικαιρότητας. Ωστόσο, η Μέριλιν Μονρόε ή Νόρμα Τζιν Μόρτενσεν, όπως ήταν το πραγματικό της όνομα, παραμένει μέχρι σήμερα ένα παράδοξο αίνιγμα: Όσο περισσότερο προσπαθούν οι μελετητές να αναλύσουν την περίπτωσή της, τόσο η προσωπικότητά της "αντιστέκεται" και οι ερμηνείες για το πολιτισμικό φαινόμενο Μονρόε διαφεύγουν...

Οι ταινίες της εβδομάδας: Eυτυχώς υπάρχει η… Μέριλιν!

 O «Νιαγάρας» είναι η τρίτη επανέκδοση με τη Μονρόε που βλέπουμε εφέτος 

Ζουμπουλάκης Γιάννης
ΤΟ ΒΗΜΑ: 09/08/2012

 

«Νιαγάρας»:Η «αθάνατη» Μέριλιν Μονρόε σε έναν από τους σκοτεινότερους ρόλους της καριέρας της

ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ:5: εξαιρετική, 4: πολύ καλή, 3: καλή, 2: ενδιαφέρουσα, 1: μέτρια, 0: απαράδεκτη, -: χωρίς άποψη

Μετά το «Οι άντρες προτιμούν τις ξανθιές» αλλά και το «Ολα για την Εύα» όπου κάνει ένα πέρασμα, ο «Νιαγάρας» είναι η τρίτη επανέκδοση με τη Μέριλιν Μονρόε που βλέπουμε εφέτος, κάτι φυσικό αφού το 2012 σηματοδοτεί μισό αιώνα από τον θάνατό της θρυλικής μορφής του κινηματογράφου που ήταν αλλά και παραμένει σύμβολο θηλυκότητας και σεξαπίλ.

5  φωτογραφίες

Υποτιμημένη στην εποχή της και σχετικά ξεχασμένη σήμερα, η ταινία «Νιαγάρας» («Niagara», ΗΠΑ) του Χένρι Χάθαγουεϊ, είναι ένα από τα πιο έντονα σε… χρώματα φιλμ νουάρ που έχουν γυριστεί ποτέ (είναι παράξενο που παρά την τόσο λαμπερή φωτογραφία του το τρέιλερ στην εποχή της ταινίας γυρίστηκε ασπρόμαυρο) και καλώς ή κακώς, μπροστά στις νέες ταινίες της εβδομάδας μοιάζει με ταινία όχι απλώς από άλλη εποχή αλλά από άλλον… πλανήτη.