Οταν ο Γούντι συνάντησε τον Μπέργκμαν

• Στα γνωστά του θέματα, τη ζωή, τον έρωτα, την απιστία, την απώλεια αλλά και το θάνατο στρέφεται ακόμη μια φορά ο Γούντι Αλεν στη νέα του κωμωδία «Θα συναντήσεις έναν ψηλό, μελαχρινό άντρα».

Ο Γούντι Αλεν δίνει οδηγίες στη Ναόμι Γουότς κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων

Μια κωμωδία γυρισμένη και πάλι στο Λονδίνο, παιχνιδιάρικη, δοσμένη με φρεσκάδα, με έναν αφηγητή να συνδυάζει τις επιμέρους σκηνές. Ταυτόχρονα, μια κωμωδία, που πίσω από το χιούμορ της κρύβει μια σκοτεινή, μαύρη, πεσιμιστική ματιά. «Οι χαρακτήρες μου είναι γελοίοι», μου είχε πει κάποτε σε μια συνέντευξή μας ο Γούντι Αλεν, «αλλά όταν τους κοιτάξεις είναι πολύ θλιμμένοι. Εξάλλου κι ο δικός μου ο χαρακτήρας είναι πολύ θλιμμένος. Ο έρωτας και το σύμπαν, η ζωή και ο θάνατος, είναι ακριβώς όπως οτιδήποτε άλλο, πράγμα που σημαίνει, είναι τίποτα. Δεν ξέρεις τίποτα γι' αυτά, πας κάπου και δεν υπάρχει τίποτα».

Ο σκηνοθέτης παρουσιάζει τα ερωτικά και υπαρξιακά προβλήματα δυο ζευγαριών. Από τη μια του Αλφι (Αντονι Χόπκινς) και της Ελενας (Τζέμα Τζόουνς) και από την άλλη της κόρης τους Σάλι (Ναόμι Γουότς) και του άντρα της Ρόι (Τζος Μπρόλιν). Οταν ο Αλφι, από το φόβο του θανάτου αλλά και της χαμένης νιότης του, εγκαταλείπει τη γυναίκα του και ακολουθεί μια νεαρή κοπέλα, τη Σαρμέν (Λούσι Παντς), η Ελενα στρέφεται σε μια μάντισσα, που της λέει: «Θα συναντήσεις έναν ψηλό, μελαχρινό άντρα». Μόνο που η συνάντηση αυτή δεν περιορίζεται σ' έναν άντρα, αλλά αναφέρεται και στο άλλο, ψηλό, μελαχρινό και τρομερό πρόσωπο που κάποτε όλοι θα συναντήσουμε. Για άλλη μια φορά ο κωμικός Αλεν συναντά τον με υπαρξιακά προβλήματα Ινγκμαρ Μπέργκμαν.

Παράλληλα, παρακολουθούμε και τα προβλήματα που αντιμετωπίζει τόσο η δυστυχισμένη από τη συζυγική ζωή της Σάλι, ερωτευμένη κρυφά με τον γκαλερίστα και αφεντικό της Γκρεγκ (Αντόνιο Μπαντέρας), καθώς ο συγγραφέας σύζυγός της Ρόι, στερημένος από έμπνευση, αρχίζει να ενδιαφέρεται για μια νεαρή, μυστηριώδη γυναίκα (Φρίντα Πίντο) ντυμένη στα κόκκινα. «Είναι άνθρωπος που περνάει μια δύσκολη περίοδο στη ζωή του», ανέφερε ο Αλεν, «και όταν βλέπει αυτή τη φρέσκια πνοή αέρα απέναντι από το παράθυρό του, αυτό τον ιντριγκάρει και σταδιακά η κοπέλα μετατρέπεται σε μια ελκυστική φαντασίωση».

Παρ' όλες τις προσπάθειες των προσώπων αυτών να ξεφύγουν από τα προβλήματά τους με απραγματοποίητα όνειρα και φανταστικά σχέδια, το αποτέλεσμα δεν είναι πάντα ευχάριστο. Ο δρόμος τους είναι γεμάτος με απογοητεύσεις και αναπάντεχους κινδύνους. Μέσα από την πορεία τους αυτή, ο σκηνοθέτης εξερευνά την ανθρώπινη ανάγκη για φαντασιώσεις και όνειρα. Βέβαια ο ίδιος, που επιμένει πως δεν πρέπει να τον παίρνουμε στα σοβαρά, αρχίζει την ταινία του με ένα τσιτάτο του Σέξπιρ από τον «Μάκβεθ», που αναφέρει πως τη ζωή την αφηγείται ένας βλάκας που κάνει πολλή φασαρία για το τίποτα...

• ΝΙΝΟΣ ΦΕΝΕΚ ΜΙΚΕΛΙΔΗΣ, Επτά, Κυριακή 31 Οκτωβρίου 2010

Οτάρ Ιοσελιάνι: «Οι σκηνοθέτες λογοκρίνονται από το κοινό»

• Της ΧΡΥΣΟΥΛΑΣ ΠΑΠΑΪΩΑΝΝΟΥ, Ελευθεροτυπία, Δευτέρα 1 Νοεμβρίου 2010

«Το κοινό είναι δικτάτορας. Εχει εθιστεί στο Χόλιγουντ και το ποπ κορν». Δεν τα βάζει μόνο με τους θεατές ο Γεωργιανός Οτάρ Ιοσελιάνι. Καλεσμένος του 23ου Πανοράματος Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου, ο 76χρονος σκηνοθέτης ταινιών όπως οι «Pastorale» και «Ηταν ένας τραγουδιστής κότσιφας», έδωσε ένα μάστερκλας το Σάββατο στον «Ιανό» και ήταν αρκετά οργισμένος.

Ο κορυφαίος Γεωργιανός σκηνοθέτης Οτάρ Ιοσελιάνι έδωσε ένα «οργισμένο» μάστερκλας στον «Ιανό», μιλώντας για τη λογοκρισία, το αβέβαιο μέλλον του σινεμά και την πολιτική Σαρκοζί. Η καινούργια του ταινία «Chantrapas» προβλήθηκε στο 23ο Πανόραμα Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου

Με μια βουδιστική ηρεμία, βέβαια, χωρίς να υψώνει τον τόνο της φωνής ή να κάνει χειρονομίες, ο λόγος του έσταζε χολή για πολλά.
Για τη χρήση αρκετής μουσικής, που υποδεικνύει ότι «υπάρχει αδυναμία στη σκηνοθεσία». Για τους σκηνοθέτες που μεταφέρουν στο σινεμά βιογραφίες («ο καθένας ενταφιάζεται με το μυστικό της ζωής του») ή βιβλία («ποτέ δεν χρησιμοποιούμε το κείμενο κάποιου άλλου»).
Είχε και μια συμβουλή για τους νέους σκηνοθέτες. «Να κάνετε αυτό που θέλετε. Γιατί μόλις υποκύψεις στον πρώτο σου συμβιβασμό, η υπόθεση τελείωσε». Αυτό έκανε ο Ιοσελιάνι όταν ήταν νέος. Αναζήτησε την ελευθερία στο Παρίσι το 1982, όταν το κομμουνιστικό καθεστώς της Γεωργίας λογόκρινε τις ταινίες του.
Και ο πρωταγωνιστής της νέας του ταινίας, «Chantrapas» -που προβλήθηκε στο Πανόραμα- είναι ένας Γεωργιανός σκηνοθέτης που τραβάει τα ίδια. «Διηγείται την ευτυχία τού να είσαι πεισματάρης και να κάνεις την ταινία που ονειρεύεσαι. Ακόμα κι αν φτάσει στο κοινό αρκετά αργότερα. Αυτή είναι η μοίρα των δημιουργών της χώρας μου: των Ταρκόφσκι, Παρατζάνοφ, Πάμφιλοφ», μας έλεγε λίγο νωρίτερα σε συνέντευξη, μια ευκαιρία να μιλήσουμε και για άλλα θέματα:
ΛΟΓΟΚΡΙΣΙΑ. «Οι καλλιτέχνες υφίστανται την πίεση διαφορετικών ειδών λογοκρισίας. Μία από αυτές είναι η λογοκρισία του κοινού. Θυμηθείτε τους ιμπρεσιονιστές. Δεν αναγνωρίστηκαν το 19ο αιώνα, αλλά πλέον θεωρούνται σπουδαίοι. Μια άλλη μορφή είναι η λογοκρισία των απολυταρχικών καθεστώτων, της ναζιστικής Γερμανίας ή της Ιταλίας του Μουσολίνι ή του μακαρθισμού στην Αμερική. Σήμερα οι σκηνοθέτες λογοκρίνονται από το κοινό. Το «Θαύμα στο Μιλάνο» του Ντε Σίκα ή η «Αταλάντη» του Βιγκό, προβάλλονται σε... άδειες αίθουσες. Το κοινό δεν θέλει αληθινό σινεμά. Για να το πω μεταφορικά, προτιμά, αντί να πηγαίνει σε ένα καλό εστιατόριο, να τρώει στα ΜακΝτόναλντς».
Η ΤΥΧΗ ΤΩΝ ΤΑΙΝΙΩΝ ΜΟΥ; «Είχαμε μια ιδέα με τον Γκοντάρ: να φτιάξουμε μια αίθουσα όπου η είσοδος θα απαγορεύεται σε ηλικίες κάτω των 30. Βέβαια, και αυτοί που είναι 40 ή 50 δεν πηγαίνουν στο σινεμά γιατί ξέρουν ότι δεν υπάρχει τίποτε να δουν. Κι αν παίζεται μια καλή ταινία, μέχρι να την πάρεις είδηση, έχει κατέβει. Υπάρχουν πάντοτε σκηνοθέτες όπως οι Ρομέρ, Ριβέτ και Ματιέ Αμαλρίκ, που αντιστέκονται. Συνεχίζουμε να κάνουμε ταινίες γιατί πιστεύουμε ότι το σινεμά δεν έχει πεθάνει. Αλλά σε λίγα χρόνια κάποιες ταινίες θα τις βλέπουμε μόνο σε ταινιοθήκες».
ΡΙΜΕΪΚ. «Η ταινία "Και οι επτά ήταν υπέροχοι" του Τζον Στάρτζες -ριμέικ τού «Οι επτά σαμουράι» του Ακίρα Κουροσάβα- ήταν ενδιαφέρουσα. Φανταστείτε όμως, ριμέικ ταινιών των Μπάστερ Κίτον, Τσάρλι Τσάπλιν, Ορσον Γουέλς... Οι έμποροι του Χόλιγουντ κλέβουν την ιδέα μιας ταινίας για ριμέικ όταν θεωρήσουν ότι θα πάει καλά εμπορικά. Οι ταινίες για μεγάλο κοινό είναι κλώνοι».
ΕΓΩ ΕΜΙΓΚΡΕΣ; «Δεν ένιωσα ποτέ. Πήγα στο Παρίσι με μία προϋπόθεση: να μη μείνω εκεί. Εκανα μια ταινία και μετά επέστρεφα στη χώρα μου. Κατά τη διάρκεια του σοβιετικού καθεστώτος, το σινεμά εξυπηρετούσε την προπαγάνδα. Ηταν όμως καλό (πάρτε για παράδειγμα τις ταινίες του Ταρκόφσκι) και εκτιμούσαν τους σκηνοθέτες. Ο Μιχαήλ Ρομ έκανε καλές ταινίες, παρόλο που το θέμα του ήταν ο Λένιν και η επανάσταση. Σήμερα, το σινεμά στις πρώην σοβιετικές χώρες βρίσκεται στο περιθώριο».
ΓΙΑ ΤΟΝ ΣΑΡΚΟΖΙ: «Είναι ηλίθιος. Για πολλούς λόγους: υποσχέθηκε πράγματα που δεν ήταν ικανός να πραγματοποιήσει και περιφρονεί τη γνώμη τού λαού. Ο νόμος για τη συνταξιοδότηση είναι ο πιο άδικος που υπάρχει στη Γαλλία. Επομένως, δεν μπορεί να είναι νορμάλ ο τύπος που τον πέρασε. Οι Γάλλοι μετανιώνουν που τον ψήφισαν». *

Οι «ομιχλιστές» στηρίζουν το νέο κινηματογραφικό νομοσχέδιο

• Η πλειονότητα των ενεργών σκηνοθετών υποδέχεται θετικά το καινούργιο σχέδιο νόμου και ζητεί την ψήφιση και την εφαρμογή του

Οι «Κινηματογραφιστές στην Ομίχλη» έκαναν πάλι την εμφάνισή τους. Οχι για να σηκώσουν μπαϊράκι, αλλά για να καλωσορίσουν τον νέο νόμο Γερουλάνου. Ο υπουργός Πολιτισμού με το νομοσχέδιο που κατέθεσε για διαβούλευση έχει στο πλευρό του την πλειονότητα των ενεργών κινηματογραφιστών.

Δικαιωμένοι αισθάνονται οι «Κινηματογραφιστές στην Ομίχλη». Πριν από ενάμιση χρόνο ανακοίνωσαν την αποχή τους από το Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, απαιτώντας νέο νόμο

Και για να μιλήσουμε με νούμερα, αυτοί υπογράφουν περίπου 40 ταινίες φετινής παραγωγής, που είτε είναι έτοιμες να βρουν τον δρόμο τους στην αίθουσα είτε είναι στο τελικό στάδιο επεξεργασίας.

Οι «ομιχλιστές» -μην ξεχνάμε ότι ξεκίνησαν πέρυσι την ιστορία της αποχής από το Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης ζητώντας «εδώ και τώρα» νέο νόμο- με σύντομη επιστολή τους λένε «ναι» στο νομοσχέδιο και στις αλλαγές που αυτό φέρνει στον κινηματογράφο. Εχουν ήδη προηγηθεί η Ενωση Σκηνοθετών-Παραγωγών Ελληνικού Κινηματογράφου (ΕΣΠΕΚ) και ο Σύνδεσμος Ανεξάρτητων Παραγωγών Οπτικοακουστικών Εργων (ΣΑΠΟΕ).

Στην επιστολή τους γράφουν οι «Κινηματογραφιστές στην Ομίχλη»: «Η φιλοσοφία και οι στρατηγικές επιλογές του, όπως ο πολλαπλασιασμός των πηγών χρηματοδότησης, η ανακατανομή των κονδυλίων προς όφελος της παραγωγής, η ενίσχυση της ανεξάρτητης παραγωγής, η εξάλειψη γραφειοκρατικών πρακτικών και η απόδοση του ειδικού φόρου είναι σαφώς θετικές και ικανοποιούν αυτά που ζητάμε εδώ και ενάμιση χρόνο».

Εχουν βέβαια αιτήματα, όπως «τη συμμετοχή ενεργών κινηματογραφιστών στη διαμόρφωση του κανονισμού καθώς το νομοσχέδιο έχει το χαρακτήρα πλαισίου και κρίσιμα θέματά του προβλέπεται να υλοποιηθούν είτε με υπουργικές αποφάσεις είτε από τον νέο εσωτερικό κανονισμό του ΕΚΚ».

Ζητούν ακόμη «να υπάρξει άμεσα η υπουργική απόφαση για τα φορολογικά κίνητρα και να διασφαλιστεί πάση θυσία η εφαρμογή τού 1,5%. Περιμένουμε την εξειδίκευση των μέτρων που θα εξασφαλίσουν το "άνοιγμα" του επαγγέλματος του παραγωγού, τη διαφύλαξη της πολυφωνίας του ελληνικού κινηματογράφου, τη στήριξη της ανεξάρτητης διανομής και τη διεθνή προβολή της ελληνικής ταινίας από το ΦΚΘ».

Και κλείνουν ως εξής: «Η βασική επιδίωξη των "Κινηματογραφιστών στην Ομίχλη" είναι αυτός ο νόμος να ψηφιστεί και να εφαρμοστεί. Και επειδή τα πάντα στη χώρα μας εξαρτώνται από την ικανότητα των προσώπων που καλούνται κάθε φορά να τα υλοποιήσουν, θα είμαστε σταθερά αντίθετοι σε επιλογές που θα ανατρέπουν στην πράξη τη φιλοσοφία του νόμου.

»Περιμένοντας την ικανοποίηση του πάγιου αιτήματος του χώρου μας για την αναβάθμιση της κινηματογραφικής παιδείας, οι "Κινηματογραφιστές στην Ομίχλη" συμμετέχουμε στη διαδικασία διαβούλευσης με εξειδικευμένες προτάσεις, ταυτοχρόνως όμως δηλώνουμε πως επιθυμούμε την άμεση ψήφιση του νόμου, χωρίς να αλλοιωθεί στο παραμικρό το αναπτυξιακό του πνεύμα». [Χ.Ι.Π., Ελευθεροτυπία, Δευτέρα 1 Νοεμβρίου 2010]

Masterclass στην Αθήνα έδωσε ο σκηνοθέτης Οτάρ Ιοσελιάνι

«Φλύαρος ο σύγχρονος κινηματογράφος»

Ο Οτάρ Ιοσελιάνι δεν παρέλειψε να παίξει και πιάνο

---

Προσκεκλημένος του 23ου Πανοράματος Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου, ο σκηνοθέτης Οτάρ Ιοσελιάνι έδωσε το μεσημέρι του Σαββάτου ένα masterclass στο βιβλιοπωλείο Ιανός.

Ο 76χρονος σκηνοθέτης ήρθε στην Αθήνα για να παρουσιάσει την ταινία του Chantrapas, μια ταινία με θέμα την λογοκρισία στον κινηματογράφο. Δεν παρέλειψε, μάλιστα, να παίξει και πιάνο στο πατάρι του «Ιανού».

Ο σκηνοθέτης, που ζει αυτοεξόριστος στην Γαλλία τα τελευταία 30 χρόνια, γύρισε ένα μέρος της ταινίας στην πατρίδα του, την Γεωργία, για πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια.

Είναι γνωστές οι περιπέτειες που αντιμετώπισε το έργο του από την γραφειοκρατία και την λογοκρισία της πρώην Σοβιετικής Ένωσης.

Παρ΄ όλα αυτά ο ίδιος δεν χαρακτηρίζει την ταινία αυτοβιογραφική και δηλώνει ότι κυρίως απευθύνεται στους νέους σκηνοθέτες και στις επιλογές τους που είναι οι εξής δύο: «είτε πεισμώνεις να κάνεις την ταινία σου είτε συμβιβάζεσαι».

«Πρέπει να σχεδιάζεις κάθε στάδιο της ταινίας, τα πλάνα, το μοντάζ, τον ήχο σαν να εξαρτάται από αυτό η ζωή σου» είπε ο Ιοσελιάνι.

Όσο για τις αυτοβιογραφίες, είπε ότι τις θεωρεί πολύ παρακινδυνευμένο εγχείρημα που ελλοχεύει πολλά λάθη. «Το μυστικό του ο καθένας το παίρνει στον τάφο. Κανείς δεν γνωρίζει τα πάντα για τον άλλον» δήλωσε χαρακτηριστικά.

Η άποψή του για τον κινηματογράφο στις μέρες μας είναι πως χαρακτηρίζεται από φλυαρία.

«Οι μέθοδοί του (κινηματογράφου) -κοντινό με κοντινό πλάνο όπου οι ήρωες συνομιλούν και μετά το ίδιο πλάνο αντιστρέφεται και συνεχίζεται η συνομιλία , χωρίς καμιά κίνηση της κάμερας και των ηθοποιών καταντά κακόγουστη» λέει ο Ιοσελιάνι.

«Κυλά ο χρόνος χωρίς τίποτε να συμβαίνει. Αντίθετα ο κινηματογράφος είναι η χαρά της κίνησης, των χειρονομιών, των νευμάτων, των προσώπων, αρκεί να ακολουθείς τους κανόνες του» τόνισε ο σκηνοθέτης.

Ο Οτάρ Ιοσελιάνι, δηλώνει λάτρης του έργου του Φριτς Λανγκ, του Όρσον Ουέλς, του Ρενέ Κλαιρ, του Ζαν Βιγκό, του Ροσελίνι, του Ταρκόφσκι, του Σαγκελάγια, αλλά καταλήγει στο απαισιόδοξο συμπέρασμα, ότι «αυτά τα αριστουργήματα δεν προβάλλονται πια και το κοινό γίνεται σιγά-σιγά αναλφάβητο με αποτέλεσμα να πηγαίνει διαρκώς λιγότερο στις αίθουσες για να δει τις ταινίες που εμείς φτιάχνουμε γι' αυτό».

Ο Οτάρ Ιοσελιάνι γεννήθηκε στα 1934 στην Τιφλίδα. Σπούδασε μουσική στην Τιφλίδα και στη συνέχεια στη Μόσχα μαθηματικά και τέλος σκηνοθεσία στο Ινστιτούτο Κινηματογραφικών Σπουδών της τότε σοβιετικής πρωτεύουσας. Τα τελευταία είκοσι χρόνια ζει στο Παρίσι.

O Οτάρ Ιοσελιάνι είναι γνωστός από τις ταινίες «Οι ευνοούμενοι του φεγγαριού», «Παστοράλε» και «Το κυνήγι της πεταλούδας». [Newsroom ΔΟΛ, με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ]

Γούντι Αλεν εναντίον... Facebook

Δυνατή εβδομάδα με πρεμιέρες για το οσκαρικής φιλολογίας «The social network», τη νέα κομεντί του Γούντι Αλεν «Θα συναντήσεις έναν ψηλό, μελαχρινό άντρα» και την έξυπνη σάτιρα «Μια οικογένεια... ψώνιο» με την Ντέμι Μουρ. Στο προσκήνιο, ακόμα, το σκανδιναβικό δράμα «Δεσμοί αίματος» και δύο παιδικά φιλμ - το καρτούν «(Γ)λυκάκια» και η περιπέτεια φαντασίας «Ο τελευταίος μαχητής του ανέμου».

ΚΡΙΤΙΚΗ, Ρόμπυ Εκσιέλ, ΕΘΝΟΣ, 27/10/2010

• «THE SOCIAL NETWORK»

Ο Μαρκ (Τζέσι Αϊζενμπεργκ) ξεκινά το στήσιμο του Facebook, του απόλυτου «Social network» των ημερών μας

Με τη νέα του ταινία, ο Ντέιβιντ Φίντσερ, ο σκηνοθέτης του «Seven», του «Fight club», του «Zodiac» και της «Απίστευτης ιστορίας του Μπέντζαμιν Μπάτον», καταφέρνει να συνθέσει το πιο καίριο πορτρέτο της διαδικτυακής εποχής που μας έχει μέχρι τώρα δώσει το... επί διαδικτυακής εποχής σινεμά, μέσα από μια απόπειρα σκιαγράφησης των ανθρώπων που ίδρυσαν το Facebook, τον δημοφιλέστερο ιντερνετικό τόπο κοινωνικής δικτύωσης στο «The social network».

Βασικά του Μαρκ Ζάκερμπεργκ που το 2003, μόλις 19χρονος φοιτητής στο Χάρβαρντ και άρτι εγκαταλειφθείς από την κοπέλα του, αποφάσισε μέσα στην τσαντίλα του να παραβιάσει τη βάση δεδομένων του πανεπιστημίου και να στήσει μια ιστοσελίδα σύγκρισης και αξιολόγησης σέξι φοιτητριών, χωρίς να φαντάζεται πού θα οδηγούσε η ξαφνική, ογκώδης δημοτικότητά της. Υστερα, του Εντουάρντο Σέβεριν, του (μόνου) κολλητού του φίλου, που του έδωσε τα πρώτα χρήματα για να ξεκινήσει τη διαδικτυακή επιχείρηση.

Ακόμα, των δίδυμων αδελφών Γουίνκελβος, σπουδαστών της ελίτ του Χάρβαρντ, που πρωτοανέθεσαν στον Ζάκερμπεργκ να τους βοηθήσει στο στήσιμο της δικής τους, αποκλειστικών μελών κοινωνικής ιστοσελίδας. Και, επίσης, του Σον Πάρκερ, πρώην συνιδρυτή του Napster, που ανέλαβε την παγκόσμια προώθηση του Facebook και μετέτρεψε τον Ζάκερμπεργκ σε επιχειρηματία, απομακρύνοντάς τον μακιαβελικά, ωστόσο, από τον Εντουάρντο.

Οι δικαστικές διαμάχες ανάμεσα στους παραπάνω, τρία χρόνια μετά τον σπόρο της δημιουργίας του σάιτ, λειτουργούν σαν συνδετικός κρίκος ανάμεσα στις επιμέρους σκιαγραφήσεις των προσώπων, αλλά και σαν καμβάς για την ανάπτυξη ενός δράματος που φλερτάρει με την κλασική τραγωδία στον τρόπο που χειρίζεται τα θέματα της εξουσίας και της προδοσίας. Μόνο που τα αρχέτυπα αναδύονται εδώ μέσα από ένα περιβάλλον αυστηρά σύγχρονο, όπου πληκτρολόγιο και μόνιτορ έχουν ολικά υποκαταστήσει τη φυσική ανθρώπινη επικοινωνία.

Υπό το πρίσμα των Φίντσερ και Ααρον Σόρκιν (στο σενάριο, που βασίστηκε σε βιβλίο - χρονικό του Μπεν Μέζρικ), ο Ζάκερμπεργκ είναι το απόλυτο σύμβολο του περιβάλλοντος αυτού, ένας άνθρωπος με ηλεκτρονική, θαρρείς, νοημοσύνη, αλλά καθηλωμένος συναισθηματικά. Το παράδοξο δίνει και τον τόνο του φιλμ, που εύστοχα λειτουργεί μέσα από κοντράστα και με διαλεκτική επάρκεια αντιμετωπίζει την περίπτωση του κατά τύχη μπίζνεσμαν, θύματος και μαζί θύτη Μαρκ Ζάκερμπεργκ, τον οποίο υποδύεται με εκπληκτική σωματική και λεκτική εκφραστικότητα ο Τζέσι Αϊζενμπεργκ.

• «OXI» Κανένα από τα ιδρυτικά στελέχη του Facebook δεν δέχτηκε να συνεργαστεί με τους συντελεστές της ταινίας.

• «ΘΑ ΣΥΝΑΝΤΗΣΕΙΣ ΕΝΑΝ ΨΗΛΟ, ΜΕΛΑΧΡΙΝΟ ΑΝΤΡΑ»

Παιχνίδι με τον έρωτα και τον θάνατο 

Ολοι ψάχνουν για έναν σωτήριο έρωτα στη νέα, «λονδρέζικη» κομεντί του Γούντι Αλεν. Ο Αλαν, πλούσιος 70άρης που θέλει να δείχνει τζόβενο, νομίζει ότι τον βρήκε στο πρόσωπο μιας ξανθιάς χαζοπιτσιρίκας. Η Ελενα, η πικραμένη, αλκοολική γυναίκα του, ευελπιστεί να της τον προβλέψει μια χαρτορίχτρα. Η Σάλι, η γκαλερίστα κόρη τους, είναι πεπεισμένη πως τη γουστάρει το γοητευτικό αφεντικό της, ενώ ο σύζυγός της, Ρόι, ένας συγγραφέας σε κρίση έμπνευσης σχεδιάζει να «την πέσει» στη σέξι νεαρή γειτόνισσα που κάθε τόσο του αποσπά την προσοχή.

Η Ναόμι Γουότς και ο Τζος Μπρόλιν «ψάχνονται», κι ας δείχνουν ερωτευμένοι στην κομεντί «Θα συναντήσεις έναν ψηλό, μελαχρινό άντρα»

Σωτήριος ο έρωτας που αναζητούν, αλλά να τους σώσει από τι; Καθώς ό,τι και να λέει η χαρτορίχτρα, ο ψηλός, μελαχρινός άντρας που όλοι τους αργά ή γρήγορα θα συναντήσουν δεν είναι άλλος από τον ίδιο τον Χάρο! Εντάξει θα πει κανείς, μας τα ‘χει ξαναπεί δεκάδες φορές ο Γούντι Αλεν τα περί έρωτα και θανάτου διά των μονίμως ανασφαλών ηρώων του (δηλαδή του ιδίου), που λαχταρούν επίμονα επιβεβαίωση. Εδώ, μάλιστα κάποιες φιγούρες και μοτίβα μοιάζουν απευθείας μεταφερμένα από παλιότερες ταινίες του.

Ωστόσο είναι η πρώτη φορά που ο βετεράνος δημιουργός χειρίζεται με τέτοια αυστηρότητα το θέμα της ανθρώπινης ματαιότητας - να έχει φθάσει ίσως, τώρα στα 75 του, στη βαθύτερη επίγνωσή της... Υστερα, είναι και τα απίθανα, πνευματώδη γκαγκς του, οπτικά αλλά κυρίως λεκτικά, στα οποία, εμείς τουλάχιστον, ποτέ δεν μπορέσαμε να αντισταθούμε.

• Κίντμαν

Ο ρόλος της Βρετανής ηθοποιού Λούσι Παντς, που υποδύεται τη νεαρή ερωμένη του Αλαν, προοριζόταν αρχικά για τη Νικόλ Κίντμαν.

• «Ο ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ ΜΑΧΗΤΗΣ ΤΟΥ ΑΝΕΜΟΥ»

Περιπέτεια... δημοτικού

Οι Τόποι της Γης, του Πυρός, του Νερού και του Ανέμου συμβίωναν κάποτε ειρηνικά υπό την πνευματική ηγεσία ενός Αβαταρ, μέχρι που αυτός εξαφανίστηκε ξαφνικά και οι κάτοικοι του τόπου του Πυρός κήρυξαν πόλεμο στους υπόλοιπους. 

Ο Νόα Ρίνγκερ, ο «Τελευταίος μαχητής του ανέμου», δείχνει τσαντισμένος

Εναν αιώνα μετά, δύο αδέλφια απελευθερώνουν από τον πάγο τον Αβαταρ, που είναι ένας ανήλικος βουδιστής μοναχός, και τον βοηθούν να ξαναφέρει την ειρήνη... Απίστευτη ασυναρτησία με βάση μια παιδική σειρά του τηλεοπτικού σταθμού Nickelodeon. Το γραμμένο στο πόδι σενάριο περιφρονεί κάθε αφηγηματική συνοχή και εγκαταλείπει τους χαρακτήρες στη χάρτινη καταγωγή τους, η δε σκηνοθεσία, σπασμωδική και ερασιτεχνίζουσα, κάνει τους ηθοποιούς να μοιάζουν με μαθητές δημοτικού που απαγγέλλουν ποιήματα σε σχολική παράσταση. Και να φανταστεί κανείς ότι ο Μ. Νάιτ Σιάμαλαν είχε κάποτε δώσει την «Εκτη αίσθηση».

• Τριλογία

Το φιλμ γυρίστηκε με την προοπτική να ακολουθηθεί από άλλες δύο συνέχειες.

• «ΜΙΑ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ... ΨΩΝΙΟ»

Η Ντέμι Μουρ πουλάει... κατεψυγμένα

Φοβερή η ιδέα του σατιρικού φιλμ του νεοεμφανιζόμενου σεναριογράφου και σκηνοθέτη Ντέρικ Μπόρτε: Μια τετραμελής «οικογένεια» μετακομίζει σ’ ένα πολυτελές προάστιο.

Οι Ντέιβιντ Ντουκόβνι και Ντέμι Μουρ παριστάνουν το τέλειο ανδρόγυνο της «Οικογένειας... ψώνιο» 

Βαθμιαία, αντιλαμβανόμαστε πως δεν πρόκειται για πραγματική φαμίλια, αλλά για ομάδα στελεχών διαφημιστικής εταιρείας με αποστολή να πουλήσουν το λαϊφστάιλ τους και μέσα απ’ αυτό προϊόντα. Λοιπόν στους νέους φίλους και γείτονες, δηλαδή πελάτες, η «μαμά» προωθεί καλλυντικά και κατεψυγμένο φαγητό, ο «μπαμπάς» σύνεργα του γκολφ και ακριβά αυτοκίνητα, ο «γιος» γκάτζετ και βιντεοπαιχνίδια, η «κόρη» αρώματα και παπούτσια.

Καταναλωτισμός στο φουλ, νούμερα πωλήσεων στα ύψη, παιχνίδια ανταγωνισμού εντός του «σπιτικού». Είναι τόσο πειστικό το όλο τούτο στήσιμο του σκηνικού στο πρώτο μισό της ταινίας, βοηθεία και της άκρως εύστοχης διανομής των ρόλων, που οι επακόλουθες δραματικές επιπλοκές (ο εξανθρωπισμός του δήθεν πατριάρχη, η ερωτική ιστορία, η τραγωδία των γειτόνων) δεν μπορεί παρά να σε απογοητεύουν με την ευκολία που λειαίνουν τις αρχικές αιχμές. Εστω και έτσι, η ταινία μάς ξάφνιασε με την πρωτοτυπία της και μας απορρόφησε με τις ανώτερες της σεναριακής εξέλιξης ερμηνείες της - ιδίως της Ντέμι Μουρ στον καλύτερο ρόλο της εδώ και πολλά χρόνια.

• Σειρά

Τον Γκάρι Κόουλ, που παίζει τον γείτονα της πρωταγωνιστικής «οικογένειας», τον θυμόμαστε από τη δημοφιλή τηλεοπτική σειρά «Midnight caller».

Συμφωνία για δύο συνέχειες του Avatar υπέγραψε ο Τζέιμς Κάμερον

To 2014 και το 2015 στις αίθουσες

Επιστρέφει στον πλανήτη Πανδώρα ο Τζέιμς Κάμερον

---

Ο σκηνοθέτης Τζέιμς Κάμερον υπέγραψε συμφωνία με την Twentieth Century Fox για τη δημιουργία δύο σίκουελ του Avatar, της μεγάλης του επιτυχίας, η οποία συγκέντρωσε 2,8 δισεκατομμύρια δολάρια παγκοσμίως.

Σύμφωνα με ανακοίνωση της εταιρείας, ο σκηνοθέτης θα ξεκινήσει την παραγωγή του πρώτου σίκουελ το επόμενο έτος, το οποίο σχεδιάζει να είναι έτοιμο τον Δεκέμβριο του 2014.

Το δεύτερο σίκουελ θα κυκλοφορήσει ένα έτος αργότερα.

«Η δεύτερη και η τρίτη ταινία, οι οποίες θα είναι αυτοτελείς ιστορίες, θα συνεχίσουν να εξερευνούν τα θέματα και τους χαρακτήρες που άγγιξαν τις καρδιές του κοινού σε όλους τους πολιτισμούς του κόσμου» δήλωσε ο Τζέιμς Κάμερον.

«Ανυπομονώ να επιστρέψω στην Πανδώρα, τον κόσμο όπου η φαντασία μας μπορεί να ξεφύγει»
πρόσθεσε ο σκηνοθέτης.

• Διαβάστε περισσότερα για το πώς γυρίστηκε το Avatar

Newsroom ΔΟΛ, με πληροφορίες από ΑΠΕ/Γερμανικό

Ταινία για τα σκάνδαλα παιδεραστίας της Εκκλησίας σκοπεύει να γυρίσει ο Βιμ Βέντερς

«Για τη σιωπή του κλήρου»

Ο σκηνοθέτης Βιμ Βέντερς  

---

Ο Γερμανός σκηνοθέτης Βιμ Βέντερς ανακοίνωσε την Τετάρτη ότι σχεδιάζει να γυρίσει μία ταινία για τα σκάνδαλα παιδεραστίας στην Καθολική Εκκλησία, όπου θα καταγγέλλει την σιωπή του κλήρου, αρχίζοντας από τον Πάπα.

«Νομίζω ότι είναι ένα θέμα για μία ταινία» δήλωσε ο σκηνοθέτης από τις Βρυξέλλες, όπου βρίσκεται για να συμμετάσχει σε διαδήλωση της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την προώθηση των σπουδών του κινηματογράφου.

Ο σκηνοθέτης των ταινιών Παρίσι, Τέξας, Τα Φτερά του Έρωτα, Buena Vista Social Club κατηγόρησε τον Πάπα Βενέδικτο ΙΣτ' ότι δεν σταμάτησε τον «φαύλο κύκλο» της σιωπής σχετικά με τις κακοποιήσεις των παιδεραστών στους κόλπους της Καθολικής Εκκλησίας.

«Η Εκκλησία στο σύνολό της, αρχίζοντας από τον Πάπα, τείνει πάντα να καλύπτει τα πράγματα και για πάρα πολύ καιρό επέμενε ότι ήταν καλύτερα να μην πει τίποτα. Αλλά οι βιαστές πρέπει να τιμωρηθούν» πρόσθεσε ο 65χρονος σκηνοθέτης. [Newsroom ΔΟΛ, με πληροφορίες από ΑΠΕ/Γαλλικό]