Πολλοί διάσημοι, και φέτος, σκηνοθέτες περιλαμβάνονται στο πρόγραμμα του 66ου κινηματογραφικού Φεστιβάλ της Βενετίας (2-12 Σεπτεμβρίου), που ανήγγειλε χθες ο διευθυντής της Μόστρα Μάρκο Μίλερ σε συνέντευξη Τύπου.
Στο διαγωνιστικό της Μόστρα, η νέα αυτοβιογραφική ταινία του Τζιουζέπε Τορνατόρε «Μπαάρια», κινηματογραφικό «έπος» για τις τρεις γενιές μιας οικογένειας
Ανάμεσά τους και οι σκηνοθέτες Ζακ Ριβέτ, Ολιβερ Στόουν, Τζιουζέπε Τορνατόρε, Μάικλ Μουρ, Φατίχ Ακίν, Πατρίς Σερό, Βέρνερ Χέρτσοκ, Τζορτζ Ρομέρο, Στίβεν Σόντερμπεργκ, Τζο Ντάντε, Εϊμπελ Φεράρα και άλλοι, με ενδιαφέρουσες, απ' ό,τι προαναγγέλλεται, ταινίες. Δυστυχώς, απουσιάζει άλλη μια χρονιά η Ελλάδα.
Η επίσημη έναρξη της Μόστρα του κινηματογράφου θα γίνει έπειτα από δύο δεκαετίες με ιταλική ταινία, την εντός συναγωνισμού «Μπαάρια» του Τζιουζέπε Τορνατόρε. Πρόκειται για μια αυτοβιογραφική ταινία -ο τίτλος αναφέρεται στο χωριό της Σικελίας όπου γεννήθηκε ο σκηνοθέτης- είδος έπους που καλύπτει τρεις γενιές μιας οικογένειας, και στην οποία πρωταγωνιστούν οι Μόνικα Μπελούτσι, Αντζελα Μολίνο και Ραούλ Μπόβα.
Είκοσι τρεις συνολικά ταινίες διαγωνίζονται φέτος για το Χρυσό Λιοντάρι και τα άλλα βραβεία του φεστιβάλ, που θα απονείμει επιτροπή με πρόεδρο τον Κινέζο σκηνοθέτη Ανγκ Λι και μέλη τη Γαλλίδα ηθοποιό Σαντρίν Μπονέρ, την Ιταλίδα σκηνοθέτρια Λιλιάνα Καβάνι,τον Αμερικανό σκηνοθέτη Τζο Ντάντε, τον Ιταλό τραγουδιστή, συγγραφέα και σκηνοθέτη Λουτσιάνο Λιγκάμπουε και τον Ινδό σκηνοθέτη Ανουράγκ Κασίαμπ. Συνολικά, στο διαγωνιστικό πρόγραμμα θα προβληθούν τέσσερις ιταλικές ταινίες, ανάμεσά τους και: «Ο λευκός χώρος» της Φραντσέσκα Κομεντσίνι, δράμα με τη Μαργκερίτα Μπούι, και «Το μεγάλο όνειρο» του Μικέλε Πλασίντο, με τον Ρικάρντο Σκαμάρτσιο (πρωταγωνιστή της ταινίας του Γαβρά «Ο Παράδεισος στη Δύση»).
Διασκευή του μελλοντολογικού μυθιστορήματος του Κόρμακ ΜακΚάρθι «Ο δρόμος» είναι η ομώνυμη ταινία του Τζον Χίλκοουτ, με τη Σαρλίζ Θέρον και τον Βίγκο Μόρτενσεν
Η Αμερική έχει και φέτος, όπως συνήθως, τη μερίδα του λέοντος, με πέντε συνολικά ταινίες. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον προσελκύει το νέο ντοκιμαντέρ του Μάικλ Μουρ, «Καπιταλισμός: μια ερωτική ιστορία». Στο υπόλοιπο πρόγραμμα και «Ο δρόμος» του Τζον Χίλκοουτ, θρίλερ επιστημονικής φαντασίας, διασκευή του ομώνυμου συγκλονιστικού, μελλοντολογικού μυθιστορήματος του Κόρμακ ΜακΚάρθι, με τη Σαρλίζ Θέρον και τον Βίγκο Μόρτενσεν, «Η ζωή σε περίοδο πολέμου» του Τοντ Σόλοντζ, γύρω από τις προσπάθειες μιας οικογένειας για αγάπη και συγχώρεση σε περίοδο πολέμου, η ταινία τρόμου «Η επιβίωση των νεκρών» του Τζορτζ Ρομέρο, μια ακόμη προσθήκη στη σειρά των ταινιών με ζόμπι του διάσημου σκηνοθέτη, και «Bad Lieutenant: Port of Call New Orleans» του Βέρνερ Χέρτζογκ, αστυνομικό θρίλερ, με τους Νίκολας Κέιτζ, Βαλ Κίλμερ και Εύα Μέντες.
Αξίζει ακόμη ν' αναφέρω την ταινία «Soul Kitchen», κωμωδία που γύρισε στη Γερμανία ο γνωστός, βραβευμένος Τούρκος σκηνοθέτης Φατίχ Ακίν, τον «Διωγμό» του Πατρίς Σερό, με τη Σαρλότ Γκενσμπούργκ, καθώς και τη γαλλική «36 vues du Pic Saint Loup» του Ζακ Ριβέτ, βιογραφία του Ρεϊμόν Ρουσέλ, με τους Σέρτζιο Καστελίτο και Τζέιν Μπέρκιν.
Ο Ολιβερ Στόουν παρουσιάζεται φέτος εκτός συναγωνισμού με το ντοκιμαντέρ «Νότια των συνόρων», πορτρέτο του πρόεδρου της Βενεζουέλας Ούγκο Τσάβες. Εκτός συναγωνισμού προβάλλονται και οι ταινίες «Ο πληροφοριοδότης» του Στίβεν Σόντερμπεργκ, χιουμοριστικό γκανγκστερικό θρίλερ με τους Ματ Ντέιμον και Μέλανι Λίνσκι και «Η τρύπα» του Τζο Ντάντε, θρίλερ με τον Κρις Μασόλια. Οπως πάντα, αναμένεται αρκετοί από τους πρωταγωνιστές των ταινιών, μαζί με τους σκηνοθέτες τους, να ταξιδέψουν στο Λίντο για να παρουσιάσουν τις ταινίες τους. *
Friday, July 31, 2009
Σικελική πρεμιέρα στο Λίντο
Ανακοινώθηκαν οι 23 διαγωνιζόμενες ταινίες στο Φεστιβάλ Βενετίας
Το Φεστιβάλ Βενετίας θα ξεκινήσει στις 2 Σεπτεμβρίου και θα διαρκέσει δέκα ημέρες
ΑΠΕ
Γνωστοποιήθηκαν οι 23 ταινίες που θα διαγωνιστούν το Σεπτέμβριο για το βραβείο του Χρυσού Λεόντα του 66ου Φεστιβάλ Βενετίας. Αρκετή Ευρώπη και Απω Ανατολή, κάπως μικρότερη η συμμετοχή ΗΠΑ και Μέσης Ανατολής στην ιταλική γιορτή του κινηματογράφου το 2009.Από τις ιταλικές συμμετοχές ξεχωρίζει ο Τζιουζέπε Τορνατόρε με τη «Baaria», και ανάμεσα στις συνολικά έντεκα ευρωπαϊκές συμμετοχές (οι περισσότερες από τις οποίες προέρχονται τη Γαλλία), βρίσκεται και ο Φατίχ Ακίν από τη Γερμανία με το «Soul Kitchen».
Οι ΗΠΑ έχουν μεν μικρότερη συμμετοχή, αλλά δεν υπολείπονται σε λάμψη: συμμετέχει το «Bad Lieutenant» του Βέρνερ Χέρτσογκ, το «Survival of the Dead» του Τζον Ρομέρο, αλλά και το «Capitalism: A Love Story» του Μάικλ Μουρ.
Από το Χονγκ Κονγκ, ο Γιονφάν θα παρουσιάσει τον «Πρίγκηπα των Δακρύων», ενώ από τη Σρι Λάνκα ο Βιμούχτι Τζαγιασουντάρα θα έρθει στη Βενετία με το «Ανάμεσα σε Δύο Κόσμους».
Από το Ισραήλ, ο Σαμουήλ Μαοζ θα συμμετέχει με το «Λίβανο», και ο Αχμέντ Μαέρ από την Αίγυπτο θα παρουσίασει τον «Ταξιδιώτη».
Το φεστιβάλ θα ξεκινήσει στις 2 Σεπτεμβρίου και θα διαρκέσει δέκα ημέρες. [Newsroom ΔΟΛ, με πληροφορίες από Associated Press]
Unidentified actors stage a demonstration ...
Copyright © 2009 Associated Press - Tutti i diritti riservati.
AP - Ieri - 16.53Unidentified actors stage a demonstration as the organizers of the Venice Film hold a press conference, in Rome, Thursday, July 30, 2009. The organizers said the world economic crisis is weighing on the Venice Film Festival - both in the lineup and budget cuts to the 66th edition. Organizers on Thursday announced the 24 films vying for the Golden Lion at this year's film festival, which runs from Sept. 2-12. U.S. entries top the list with six, followed by four each for Italy and France. The presentation was delayed by protests against cuts in government funding to the arts, who held placards saying ' Death In Venice' and 'We don't want handouts'. Biennale director Paolo Baratta said the film festival was helped by sponsors and should end the year even. (AP Photo/Pier Paolo Cito)
Thursday, July 30, 2009
Ο θρίαμβος του τρελοκομείου!
Του Δημήτρη Δανίκα, ΤΑ ΝΕΑ: Πέμπτη 30 Ιουλίου 2009
Και μετά μου λέτε εσείς για τις αλυσίδες που κουβαλάει κάθε σοβαρός σκηνοθέτης της χολιγουντιανής σκηνής. Ακόμα και μέσα στα κάτεργα εργασίας μπορείς το ταλέντο, την άποψη και την προσωπική σου δημιουργία να αναδείξεις. Φανταστείτε, μισό αιώνα πίσω από εμάς των απόλυτων ανθρώπινων δικαιωμάτων, ο Μπίλι Ουάιλντερ έφερε τα πάνω του Αmerican dream εντελώς κάτω!
«Μερικοί το προτιμούν καυτό», λοιπόν («Some like it hot»). Αθάνατο, αρυτίδωτο, σαρωτικό, αιρετικό, ανατρεπτικό και ολότελα απολαυστικό. Από το πρώτο μέχρι το τελευταίο λεπτό, Και μη σας περνάει από το μυαλό πως κάνω αναπαραγωγή εντυπώσεων από την πρώτη προβολή όταν ήμουνα μωρό. Το ξανάδα σε φρέσκια κόπια, το ευχαριστήθηκα και καρφώθηκα. Ζωντανό και εντελώς σπαρταριστό. Μasterpiece χωρίς κανέναν ενδοιασμό!
Τρία τα μεγιστοτεράστια και αξεπέραστα πλεονεκτήματα αυτού του αχόρταγου τρελοκομείου. Το πρώτο είναι η σκηνοθεσία. Κουρδισμένη σαν ωρολογιακή βόμβα με μια ρυθμολογία που μετατρέπει την ανάσα σου σε slow motion ακινησία. Το δεύτερο είναι το καστ, με καλύτερο όλων τον Τζακ Λέμον. Όμως πριμαντόνα ανελέητης, κατάξανθης και μέχρι λιποθυμίας ομορφιάς είναι η Μέριλν Μονρό. Θεέ μου, τι χυμός! Ακόμα και η πιο ασήμαντη λέξη που κατρακυλάει από τα χείλη της μοιάζει με υποσχετική για ένα αδιανόητο κολαστήριο ηδονής. Τέτοιο πράγμα δεν ξανάγινε! Το τρίτο και καλύτερο είναι το story, Γραμμένο από τον Ι. Α. L. Diamond και τον Μπίλι Ουάιλντερ. Τότε 53 ετών στα μπουτέλια του δηλαδή. Εννιά χρόνια μετά το αλησμόνητο «Η λεωφόρος της Δύσεως» (μέσα στα top δέκα φιλμ νουάρ όλων των εποχών). Και έναν χρόνο πριν από την «Γκαρσονιέρα». Το story ο απόλυτος οδηγός της ταχείας αμαξοστοιχίας κάθε ογκόλιθου του Χόλιγουντ. Στοιχειώδες. Άνευ παραμυθίας γιοκ ταινία. Με μια κολοσσιαία διαφορά από τη συντριπτική πλειονότητα των σημερινών ποπ κορν. Όταν λέμε story δεν εννοούμε μια ευθύγραμμη περιπετειούλα με αρχή, μέση, τέλος. Πλάνη δυσθεώρητη και παραπλανητική. Εννοούμε, όπως στην περίπτωση του Μπίλι Ουάιλντερ και του μόνιμου συνεργάτη του Ι. Α. L. Diamond, μια ψιλοβελονιά αόρατη και μοναδική. Δηλαδή το επιφαινόμενο- αυτό που λαμβάνει χώρα μπροστά στα μάτια μας- διασταυρώνεται με ένα δεύτερο επίπεδο, συνήθως σχόλιο που ροκανίζει πεποιθήσεις και δοξασίες, και έτσι από την εκρηκτική συνάντηση των δύο να προκύπτει μια τρίτη επίσης αόρατη διάσταση που ανατρέπει το σύμπαν. Με απλά λόγια στήνεις μια ιστορία που εξωτερικά φαίνεται απλή. Στη συνέχεια τη δυναμιτίζεις και στο τέλος από το χάος δημιουργείς αρμονία. Πώς γίνεται αυτό; Μα όπως στο «Some like it hot».
Δύο μεροκαματιάρηδες μουσικοί της πιάτσας και του καμπαρέ, στη δύσκολη χρονιά του οικονομικού κραχ στο Σικάγο του 1929, μένουν αδέκαροι και χωρίς δουλειά. Δύο οι εχθροί. Έχει σημασία αυτό. Γιατί ενώ εξωτερικά όλα μοιάζουν αυθαίρετα και τρελά, στο βάθος καταλήγουν εξηγήσιμα, λογικά και αναπτύσσονται εντελώς επαγωγικά. Ο πρώτος εχθρός είναι το σύστημα το οικονομικό. Φτώχεια, ανέχεια, ανεργία, πανικός. Ο δεύτερος, οι γκάνγκστερ και η μαφία. Αμφότεροι είναι εχθροί για το δίδυμο των αυτοκόλλητων συνεργατών. Δύο μουσικοί ο Τζέρι (Τζακ Λέμον, τότε 35) και ο Τζο (Τόνι Κέρτις, 34 ετών). Ο Τζέρι του κόντρα μπάσου. Κι αυτό έχει συμβολική σημασία. Όργανο τεράστιο με χορδές, με μπάσα «φωνή» αλλά με καμπύλες θηλυκές. Τα έγχορδα- ως γνωστόν- είναι προτιμήσεως κυρίως των γυναικών μουσικών. Ο Τζέρι δηλαδή παίζει ένα όργανο που εξωτερικά μοιάζει με γίγαντα αρσενικό, αλλά στην κόψη του είναι θηλυκό. Κρατήστε το αυτό. Αντιθέτως, ο Τζο είναι του σαξοφώνου. Των πνευστών. «Φωνάζει» ενίοτε σαν γυναικείο ουρλιαχτό, αλλά το μήκος και η κοψιά του παραπέμπουν σε σύμβολο φαλλικό. Με έναν λόγο αρσενικοθήλυκα τα όργανα των δύο μουσικών. Δηλαδή η μουσική και τα όργανα προαναγγέλλουν τη συνέχεια και το ψητό αυτής της ανεκδιήγητης ιστορίας. Ακόμα καλύτερα. Οι σφαίρες και ο θάνατος είναι εμπνεύσεως και προέλευσης κράτους και παρακράτους. Η Μουσική που εξημερώνει τα ήθη είναι το σήμα κατατεθέν του έρωτα, των μεταμορφώσεων και του πάθους.
Επειδή εντελώς τυχαία- και η τύχη παίζει ρόλο γιατί κι αυτή είναι μέρος της Λογικής- πέφτουν πάνω σε μια γκανγκστερική σφαγή, κάτι σαν νύχτα του Αγίου Βαρθολομαίου. Και επειδή η μαφία του Σπατς Κολόμπο (Τζορτζ Ραφτ) τους καταδιώκει για να τους σκοτώσει, αναγκάζονται να μεταλλαχθούν σε τραβεστί και να καταλήξουν σε γυναικεία ορχήστρα με προορισμό τη ζεστή και απομακρυσμένη Φλόριντα. Έτσι η κακοτυχία ισοφαρίζεται από την καλοτυχία. Κι έτσι εξ ανάγκης και όχι βίτσιου, η μετάλλαξη του φύλου. Αυτό είναι το εμφανές δεδομένο. Υπάρχει και κάτι άλλο. Εξωτερικά η αναγκαστική μετάλλαξη του φύλου μοιάζει με αναρχία και η συνέχεια που εκ της μετάλλαξης προκαλείται καταλήγει σε χάος. Κι όμως. Η αναρχία είναι ενδογενής αρρώστια του συστήματος και όχι βίτσιο των φουκαράδων. Αναρχία η συνύπαρξη του Κράτους με το οργανωμένο, εγκληματικό, παρακράτος. Από συνήθεια εκλαμβάνουμε αυτήν τη συνύπαρξη ως κάτι το φυσικό. Στην πραγματικότητα εντελώς παράλογο και τρελό. Έτσι το σύστημα σπρώχνει στην απελπισία τους δύο μουσικούς να μεταλλαχθούν για να επιβιώσουν. Δηλαδή ο δικός τους παραλογισμός εντελώς εξηγήσιμος και σωστός.
Από εδώ και εμπρός αρχίζει ένα παιχνίδι τρελό. Τίποτα δεν είναι αυτό που φαίνεται ότι είναι. Ο Τζέρι μεταμορφώνεται σε Δάφνη και ο Τζο σε Ζόζεφιν. Γυναίκες οι Άντρες και Άντρες οι Γυναίκες. Ποιος είναι ποιος. Ταυτόχρονα η Σούγκαρ Κέιν Κοβάλτζικ (Μέριλιν Μονρό στα 33 τότε και τρία χρόνια αργότερα, δηλαδή το 1962, βρίσκεται νεκρή από ναρκωτικά, λένε, αλλά οι υποψίες για δολοφονία πλανώνται άνωθεν της οικογένειας Κέννεντυ), που ψάχνει στη Φλόριντα κάποιον διοπτροφόρο ζάμπλουτο για να εξασφαλίσει τα... γεράματά της, πέφτει πάνω στον Τόνι Κέρτις που στο μεταξύ ενδεδυμένος με μπλέιζερ ως κληρονόμος της πετρελαϊκής Shell τη φλερτάρει για να τη ρίξει στο κρεβάτι. Δεύτερη λοιπόν οφθαλμαπάτη. Ο εκατομμυριού- χος είναι μπατίρης. Δεν τελειώσαμε. Τρίτη ανατροπή και οφθαλμαπάτη ο ακαριαίος έρωτας και η πρόταση γάμου ενός γερομπισμπίκη εκατομμυριούχου με το όνομα Όσγκουντ Φίλντινγκ ΙΙΙ (Τζόε Μπράουν) προς τον Τζέρι/ Δάφνη. Ο διάλογος που λαμβάνει χώρα στην τελευταία σκηνή αυτής της ανεπανάληπτης μυθοπλασίας έχει γράψει με χρυσά γράμματα σελίδες Ιστορίας: «Μα δεν μ΄ αρέσει το νυφικό της μαμάς σου» (λέει η Δάφνη). «Θα σου πάρω άλλο». «Μα καπνίζω». «Δεν πειράζει», απαντάει ο ερωτοχτυπημένος Όσγκουντ. «Δεν μπορώ να κάνω παιδιά». «Θα υιοθετήσουμε». Και τότε απελπισμένος ο Τζακ Λέμον, βγάζει τη γυναικεία περούκα και ορμάει: «Επιτέλους, είμαι άντρας». Και ο Όσγκουντ απαντάει: «Νobody is perfect» (Κανείς δεν είναι τέλειος).
Τι σημαίνει αυτό το perfect; Απλό. Όλα άνω- κάτω. Όπως στη ζωή. Το απρόβλεπτο είναι αναπόσπαστο μέρος του προβλέψιμου. Όπως το σουρεαλιστικό είναι της Λογικής. Έτσι η Ζόζεφιν / Τζο ασπάζεται φλογερά τη Σούγκαρ Κέιν. Ως εκ τούτου λανθάνουσα λεσβιακή σχέση. Αμφοτέρων των μερών. Έτσι ο Τζέρι/ Δάφνη αρχίζει να φλερτάρει με την ιδέα ενός γάμου με τον ζάμπλουτο Όσγκουντ Φίλντινγκ. Ως εκ τούτου λανθάνουσα ομοφυλοφιλική σχέση. «Μα είσαι boy remember?», λέει ο Τόνι Κέρτις στον μεταλλαγμένο Τζακ Λέμον. «Ναι», απαντάει, «αλλά έτσι θα εξασφαλίσω διατροφή και μια πλούσια ζωή». Έτσι ο ζάμπλουτος γερομπισμπίκης Όσγκουντ Φίλντινγκ ο τρίτος παρακαλώ ερωτεύεται- χωρίς να το πάρει χαμπάρι- μια τραβεστί με το όνομα Δάφνη. Μπας και κατά βάθος ξέρει και η ιδέα του αρέσει να πέσει στο κρεβάτι με έναν άντρα που παριστάνει τη γυναίκα; Το κερασάκι σ΄ αυτό το χάος, η συμβίωση των πάντων με τους πάντες. Των μουσικών με τους γκάνγκστερ, των γκάνγκστερ με την Αστυνομία, των πλούσιων με τους αδέκαρους μουσικούς. Εν ολίγοις κανείς και τίποτα το κανονικό, το φυσικό και το κοινωνικά ορθό. Κι όμως την ίδια στιγμή, όλοι και όλα ενσωματωμένα στον ίδιο κοινωνικό κορμό. Ε μη μου πείτε. Μόνο ο Σαίξπηρ αν ζούσε το 1959, μόνο αυτός ίσως να υπέγραφε κάτι τόσο προχωρημένο, τόσο αναρχικό και παράλληλα τόσο από το σύστημα αποδεκτό. Θρίαμβος μοναδικός!
- «Μερικοί το προτιμούν καυτό»
Αγέραστο, αρυτίδωτο, αυριανό
Όλοι και όλα άνω - κάτω
Ο θρίαμβος της ανατροπής
Το τέλος και η αρχή του σουρεαλισμού και της Λογικής
Μέριλιν Μονρό, ο ορισμός του θεϊκού χυμούΒΑΘΜΟΙ=10 (με τόνο)
- Το λίφτινγκ των σαραντάρηδων
Μετά το hot- very hot- του Μπίλι Ουάιλντερ του 1959, τραβήξτε γραμμή. Άπασες οι υπόλοιπες- έξι παρακαλώ- ταινίες μονοδιάστατες, μετριοαδιάφορες και μερικές ασήμαντες. Παράδειγμα, «Οι κρυφές ζωές της κυρίας Λι» («Τhe Ρrivate Lives of Ρippa Lee») της Ρεμπέκα Μίλερ. Συμβίας του Ντάνιελ Ντέι Λιούις, εκ του οποίου αντλεί γνωριμίες και δύναμη προκειμένου να διάγει καριέρα σκηνοθέτη χαρισάμενη. Συμβαίνει και στις καλύτερες οικογένειες του σκληρού ανταγωνισμού, της Αμερικής δηλαδή. Τι τρέχει με την κυρία Πίπα Λι; Ό,τι ακριβώς με τη Ρεμπέκα Μίλερ: οι ρυτίδες. Πρόβλημα η ηλικία της. Φοβερή πρωτοτυπία. Τοιουτοτρόπως συνεργάζεται με μερικές διάσημες σαραντάρες- μεταξύ των οποίων και η σαρανταφεύγα Τζούλιαν Μουρ των σαράντα εννιά πατημένων παρακαλώ - και σκαρώνει μια ιστορία καθυστερημένης απελευθέρωσης γυναικών. Όπου η Ρόμπιν Ράιτ Πεν (δηλαδή η Πίπα Λι) του 1966, παντρεμένη με λαμπερό εκδότη και πλούσιο ανήρ, τον Άλαν Άρκιν του 1934, δηλαδή εβδομήντα και πέντε παρακαλώ, ξετυλίγει το προσωπικό της κουβάρι από το παρελθόν. Μέχρι και λεσβιακό με την Τζούλιαν Μουρ η Πίπα η καλή. Και επειδή ο αθεόφοβος ο γερομπισμπίκης ο σύζυγος την πέφτει σε μια καλή της φίλη, έτσι κι αυτή αρχίζει να φλερτάρει μ΄ ένα αθώο παλικάρι, έναν ψιλικατζή, τον Κιάνου Ριβς (ο Ριβς είναι σαράντα πέντε, η Ράιτ Πεν σαράντα τρία όμως η Φύση αδικεί τη γυναικεία ηλικία, γιατί επί της οθόνης μοιάζει σαν η μαμά με τον μεγάλο της γιο).
Έτσι, με τούτα και με τα άλλα, πάει άφαντη και αδιάβαστη η Μόνικα Μπελούτσι η γυναικάρα. Διότι- λέεικάπου στο παρελθόν, ο Άρκιν ήταν παντρεμένος με την Μπελούτσι η οποία στη συνέχεια και με ανταγωνίστρια τη Ρόμπιν Ράιτ Πεν, έδωσε μία και πήδηξε από το μπαλκόνι. Μα είναι ποτέ δυνατόν. Ν΄ αφήνει την Μπελούτσι για μια Πίπα; Κι όμως. Όταν είσαι Ρεμπέκα Μίλερ όλα μπορεί να συμβούν. Ακόμα και η Πίπα με το ζόρι να φάει μια Μπελούτσι!
- «Οι κρυφές ζωές της κυρίας Λι»
Ρόμπιν Ράιτ Πεν «τρώει» Μπελούτσι
Το λίφτινγκ των σαραντάρηδωνΒΑΘΜΟΙ=4 (πλαστική χειρουργική)
- Καλή αρχή, αλλά...
«Εκείνη τη μέρα» («1 journee») από το Βέλγιο του χαρισματικού Τζέικομπ Μπέργκερ από Μ. Βρετανία. Χαρισματικός ως σκηνοθέτης. Μόνο. Γιατί ως σεναριογράφος από την πόλη έρχομαι και στην κορφή κανέλα.
Το εξηγώ για να μην παρεξηγηθώ. Μέχρι την πρώτη μισή ώρα στο πανί σουλατσάρει επιδέξια η αγωνία. Από εκεί και ύστερα αρχίζει η οικογενειακή συνηθισμένη ιστορία. Ο σύζυγος ξενοκοιμάται κατ΄ εξακολούθηση, η σύζυγος τον τσακώνει χωρίς να φανερωθεί και στη συνέχεια τρελαίνεται, εγκαταλείπει το παιδί στο σχολείο και τότε η ερωμένη καταφθάνει περιμαζεύει το παιδί και η αγωνία μετατίθεται ως εξής. Άραγε η μάνα θα την κοπανήσει προς Λος Άντζελες μεριά και ο σύζυγος θα τα φτιάξει οριστικά με την ερωμένη ή θα επιστρέψει και όλα καλά με την οικογένεια και το παιδί; Άχου, δεν με νοιάζει!
Το πρόβλημα που κουβαλάει στις πλάτες του ο Μπέργκερ είναι το γνωστό εκατοντάδων σοβαρών σκηνοθετών. Καλές προθέσεις, επιδέξιες σκηνοθεσίες, άνθρακας ο θησαυρός. Χωρίς υποστήριξη ουσιαστική, μόνο με το κλίμα και την ατμόσφαιρα δεν γίνεται προκοπή. Και για να τελειώνω χωρίς να αδικώ κανέναν συντελεστή. Ο Μπέργκερ είναι αρμόδιος να υπογράψει θρίλερ. Αισθησιακή γυναικάρα η Νοεμί Κοσέρ που υποδύεται την ερωμένη (η σεξουαλική σκηνή όπου ο πρωταγωνιστής Μπρούνο Τοντεσκίνι έχει κολλήσει στην όπισθεν πλευρά της Κοσέρ προκαλεί ιδρώτα στους τοίχους). Εξαιρετική και η διαχείριση της σιωπής. Από εκεί και πέρα άνθρακας ο θησαυρός. Ως ιστορία και ολοκληρωμένη, με προσωπικότητα ταινία!
- «Εκείνη τη μέρα»
Στην αρχή θρίλερ
Στη συνέχεια οικογενειακή τρέλα
Καλό κλίμα, άνθρακας η ιστορίαΒΑΘΜΟΙ=5 (keep trying)Με δυο λόγια: Γοητευτικός παραγωγός ραδιοφωνικής εκπομπής εξαπατά τη γυναίκα του, την ερωμένη του και τον εαυτό του. Έτσι μπερδεμένος, τρελαμένος και διχασμένος τη στιγμή που με το αυτοκίνητο τρέχει «κάτι» ζωντανό παρασύρει, το εγκαταλείπει και φεύγει. Άραγε είναι άνθρωπος ή τετράποδο; Αυτή είναι μόνο η αρχή. Η γυναίκα του- εκείνη την ημέρα, μετά το ατύχημα- τον τσακώνει και αποφασίζει να τον εγκαταλείψει προς Αμερική. Ο ίδιος από τις ενοχές του αναγκάζεται σ΄ έναν αστυνομικό να εξομολογηθεί. Και τη στιγμή που συμβαίνουν όλα αυτά και πατέρας με μητέρα τα ΄χουν παίξει κανονικά, ο μικρός τους γιος εις μάτην περιμένει κάποιος από τους γονείς του να εμφανιστεί και από το σχολείο στο σπίτι να μεταφερθεί. Και από το πουθενά η ερωμένη του μπαμπά είναι ο άνθρωπος που συμπεριφέρεται με λογική και ευαισθησία!
- Ουδείς, ουδεμία, ουδέν
«Είμαι περίεργη κίτρινη» (Jag ar nyfiken- en film i gult) του Σουηδού Βίλγκοτ Σιόμαν και του 1969. Θρυλική ιστορία. Λόγω τολμηρής θεματολογίας και σεξουαλικής ελευθερίας, λογοκρίθηκε και ταλαιπωρήθηκε σε πολλές χώρες της Οικουμένης, με πρώτη και καλύτερη τις ΗΠΑ. Οι συνταγματάρχες του Παπαδόπουλου της επιφύλαξαν ιδιαίτερη μεταχείριση και παραλίγο που λέει ο λόγος να τη στείλουν φυλακή. Μια εικοσάχρονη Λένα συλλέγει εμπειρίες και από την άλλη συνεργείο κινηματογραφιστών αυτοσχεδιάζει. Η Ιδεολογία παρέα με την αισθητική πρωτοπορία. Για την εποχή της φυσικά. Σήμερα ούτε κίτρινη, ούτε περίεργη, Απλώς ξεπερασμένη.
ΒΑΘΜΟΙ=5 (μόνο για Ταινιοθήκη)«Ο Άλλος» (Τhe Οther Μan). Δράμα με ψήγματα θρίλερ από τον Ρίτσαρντ Έιρε και καστ από Λίαμ Νίσον (ο κερατωμένος σύζυγος), Αντόνιο Μπαντέρας (ο Λατίνος εραστής) και Λόρα Λίνεϊ, η οποία την τελευταία στιγμή αντικατέστησε την άτυχη Μιράντα Ρίτσαρντσον (η σύζυγος). Κι εδώ όπως και στο «Εκείνη τη μέρα» το στόρι μπλόφα χωρίς ουσία. Στην αρχή θρίλερ, στη συνέχεια συνηθισμένη ιστορία απιστίας. Όπου η σύζυγος και σχεδιάστρια γυναικείων παπουτσιών εξαφανίζεται από προσώπου γης, οπότε ο σύζυγος, ένας πετυχημένος επιχειρηματίας και σχεδιαστής λογισμικών, τα παίρνει στο κρανίο, καταφθάνει στο Μιλάνο (λόγω fashion) και ψάχνει τον λεγάμενο που του άρπαξε τη γυναίκα μέσα από τα χέρια. Αποφασισμένος για όλα ακόμα και για φόνο. Έτσι καταλήγει σε παραδοσιακό cafe και έτσι αφού πρώτα εντοπίσει τον άθλιο εραστή αρχίζει να παίζει κάθε μέρα μαζί του μια παρτίδα σκάκι. Ε και; Έλα ντε!
«Τransporter 3». Αction movie με παραγωγό τον Γάλλο Λικ Μπεσόν, σκηνοθέτη τον Ολιβιέ Μπεγκατόν και πρωταγωνιστή τον Τζέισον Στέιθαμ. Δράση θέλετε; ρωτάει ο Μπεσόν. Ορίστε λοιπόν. Τοιουτοτρόπως εισβάλλει στο αμερικανικό Βox office. Κατά τ΄ άλλα, μπαμ μπουμ και κάτω!
ΒΑΘΜΟΙ=3 (ο σύζυγος, η σύζυγος και ο εραστής)
ΒΑΘΜΟΙ= ΜULΤΙΡLΕΧ
- Χασμουρητά Τριφό
«Δύο Αγγλίδες στην Ευρώπη» (Les deux anglaises et le continent) του Φρανσουά Τριφό και του 1971 με Ζαν Πιερ Λεό, Κίκα Μάρκαμ και Στέισι Τέντετερ. Το στόρι της μιας γραμμής. Γάλλος κριτικής τέχνης διχασμένος ανάμεσα σε δύο Βρετανίδες της Ουαλίας. Τελικά αποφασίζει να παντρευτεί τη μία εξ αυτών με αποτέλεσμα το μπέρδεμα να συνεχιστεί στο Παρίσι. Να πω τη γνώμη μου; Ίσως η πιο βαρετή ταινία του μακαρίτη Τριφό.
ΒΑΘΜΟΙ=5 (μόνο για Ταινιοθήκη)
Ευτυχώς υπάρχουν και επανεκδόσεις
Εννιά οι ταινίες που προβάλλονται αυτή τη βδομάδα, με τέσσερις (και καλύτερες) από αυτές επανεκδόσεις: «Μερικοί το προτιμούν καυτό» του Μπίλι Γουάιλντερ, «Ο ειρηνοποιός» του Γούντι Αλεν, «Δυο Αγγλίδες στην Ευρώπη» του Φρανσουά Τριφό και «Είμαι περίεργη: κίτρινη» του Βίλγκοτ Σγιόμαν. Ενώ ακολουθούν το πολιτικό ντοκιμαντέρ «The Good Fight» και οι ταινίες μυθοπλασίας: «Οι κρυφές ζωές της Πίπα Λι» της Ρεμπέκα Μίλερ, «Ο άλλος» του Ρίτσαρντ Εϊρ, «Εκείνη τη μέρα» του Ζακόμπ Μπερζέ και «Transporter 3» του Ολιβιέ Μεγκατόν
The Good Fight
ΗΠΑ, 1984. Σκηνοθεσία-σενάριο-παραγωγή: Νόελ Μπάκνερ, Μαίρη Ντορ, Σαμ Σιλς. Συναρπαστικό ντοκιμαντέρ γύρω από τη δράση της «Ταξιαρχίας Αβραάμ Λίνκολν» στη διάρκεια του ισπανικού εμφύλιου πολέμου. ****
«The Good Fight» του Νόελ Μπάκνερ
«Ηταν μια στιγμή όπου μπορούσαν να τους σταματήσουν, αλλά έχασαν την ευκαιρία», αναφέρει σε μια στιγμή του ντοκιμαντέρ αυτού ένας Αμερικανός παλαίμαχος αγωνιστής της «Ταξιαρχίας Αβραάμ Λίνκολν», μιλώντας για την ευκαιρία που έχασαν οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί της να σταματήσουν την επέλαση των φασιστών, τόσο του Φράνκο όσο και των στρατιών της χιτλερικής Γερμανίας και της μουσολινικής Ιταλίας, που βοηθούσαν με όπλα και βομβαρδισμούς το φασιστικό στρατό του Ισπανού δικτάτορα.
Το εξαιρετικό αυτό ντοκιμαντέρ, που γύρισαν το 1984 οι Μπάκνερ, Ντορ και Σιλς, καταγράφει τη δράση, μέχρι και τη χρονιά που γυρίστηκε η ταινία, των περίπου 3.000 Αμερικανών αγωνιστών που προσχώρησαν στην «Ταξιαρχία Αβραάμ Λίνκολν, για να πολεμήσουν στο πλευρό του Δημοκρατικού Στρατού, στη διάρκεια του ισπανικού εμφυλίου, ενάντια στο φασισμό.
Με προσεγμένο μοντάζ κι ένα σωστά ενορχηστρωμένο ρυθμό, η ταινία παρουσιάζει, μέσα από τις αφηγήσεις επιζησάντων βετεράνων της Ταξιαρχίας, τη δράση τους στην Ισπανία, χρησιμοποιώντας επίκαιρα (πολλά από αυτά σπάνια) και ντοκιμαντέρ της τότε εποχής αλλά και άλλο υλικό, από φωτογραφίες μέχρι αποσπάσματα από παλιές ταινίες (όπως το κλασικό ντοκιμαντέρ «Η καρδιά της Ισπανίας» του Λίο Χούργουιτς). Εκτός όμως από τα επίκαιρα, συγκινητικές είναι συχνά οι αναφορές των 70χρονων-80χρονων αυτών αγωνιστών, αντρών και γυναικών, που και σήμερα μιλάνε με την ίδια πίστη και τό ίδιο πάθος για το δίκαιο αγώνα τους, που συνεχίζουν, όπως δείχνει στο τελευταίο μέρος της η ταινία, με την ίδια αφοσίωση, αντιδρώντας και διαδηλώνοντας τις απόψεις τους ενάντια σε πολέμους όπως της Κορέας και του Βιετνάμ αλλά και στην αμερικανική υποστήριξη σε δικτατορικά καθεστώτα, όπως εκείνο του Σαν Σαλβαδόρ.
Μερικοί το προτιμούν καυτό
Some Like it Hot. ΗΠΑ, 1959. Σκηνοθεσία: Μπίλι Γουάιλντερ. Σενάριο: Ρόμπερτ Θέρεν, Μάικλ Λόγκαν. Ηθοποιοί: Μέριλιν Μονρόε, Τζακ Λέμον, Τόνι Κέρτις, Τζορτζ Ραφτ, Τζο Μπράουν. 121' Αριστουργηματική κωμωδία, από τις καλύτερες που μας έδωσε το Χόλιγουντ, με το τρίο Μονρόε-Λέμον-Κέρτις στις καλύτερες στιγμές τους. *****
«Μερικοί το προτιμούν καυτό» του Μπίλι Γουάιλντερ
«Κανένας δεν είναι τέλειος», λέει ο παλαίμαχος κωμικός Τζο Μπράουν, αγκαλιάζοντας τον ντυμένο τραβεστί Τζακ Λέμον, στο φινάλε της κωμωδίας του Μπίλι Γουάιλντερ. Ατάκα αξέχαστη, που ποτέ δεν αγγίζει τη χυδαιότητα, κι αυτό χάρη στο άρτιο, με ωραίους χαρακτήρες και διανθισμένο με χιούμορ σενάριο, που ο Γουάιλντερ («Η λεωφόρος της δύσεως», «Η γκαρσονιέρα») σκηνοθετεί με φαντασία, μπρίο και αστείρευτη έμπνευση. Απολαυστικό το δίδυμο Λέμον-Κέρτις, στους ρόλους δυο ανεργών μουσικών, την περίοδο του γκανγκστερισμού και της μεγάλης οικονομικής κρίσης, που για να δουλέψουν αναγκάζονται να μεταμφιεστούν σε γυναίκες. Πολλές οι αξέχαστες, απολαυστικές σκηνές, ανάμεσά τους εκείνη με τους δύο τους να γίνονται μάρτυρες της σφαγής του Αγίου Βαλεντίνου από τον Αλ Καπόνε, ή εκείνη με τον τραβεστί Λέμον να προσπαθεί να κοιμηθεί στο ίδιο βαγόνι του τρένου με την αθώα τραγουδίστρια που παίζει η Μονρόε.
Δυο Αγγλίδες στην Ευρώπη
Les deux Anglaises et le continent. Γαλλία, 1971. Σκηνοθεσία: Φρανσουά Τριφό. Σενάριο: Ανρί-Πιερ Ροσέ, Φρ. Τριφό. Ηθοποιοί: Ζαν-Πιερ Λεό, Κίκα Μάρκαμ, Στέισι Τέντετερ, Σίλβια Μάριοτ. 130' Τη θλιμμένη ιστορία ενός ρομαντικού, ανεκπλήρωτου, ερωτικού τριγώνου, με φόντο την Ευρώπη στις αρχές του 20ού αιώνα, βασισμένη σε βιβλίο του συν-σεναριογράφου Ανρί-Πιερ Ροσέ (συγγραφέα του «Ζιλ και Τζιμ») αφηγείται η ταινία που σκηνοθέτησε με ευαισθησία και ποιητική διάθεση ο Φρανσουά Τριφό, από τους στυλοβάτες της γαλλικής νουβέλ βαγκ. ****
«Δύο Αγγλίδες στην Ευρώπη» του Φρανσουά Τριφό
Με την κάμερα να εστιάζεται στη σχέση που αναπτύσσεται ανάμεσα στο νεαρό Γάλλο Κλοντ (Λεό) και δυο νεαρές Αγγλίδες αδερφές, την Αν (Μάρκαμ) και τη Μίριελ (Τέντετερ). Σχέση που αναπτύσσεται σε έρωτα, με τους δισταγμούς και τις απιστίες που ακολουθούν, με τον Κλοντ να αγωνίζεται να ισορροπήσει ανάμεσα στα δυο κορίτσια, χωρίς όμως να το καταφέρνει. Μια όμορφη, λυρική ταινία, σε επανέκδοση.
Ο ειρηνοποιός
Love and Death. ΗΠΑ, 1975. Σκηνοθεσία-σενάριο: Γούντι Αλεν. Ηθοποιοί: Γούντι Αλεν, Νταϊάν Κίτον, Δέσπω Διαμαντίδου. 85' Για μια ακόμη φορά, ο Γούντι Αλέν αποδιεκνύει την εκπληκτική δεξιοτεχνία με την οποία καταφέρνει να εντάσσει περίπλοκα θέματα (ακόμη κι αυτό του θανάτου) στη θεματική του. ****
Εδώ έχουμε να κάνουμε με το κλασικό Βιβλίο «Πόλεμος και Ειρήνη» του Τολστόι. Με την ιστορία να ακολουθεί τη λογική (ή το παράλογο, αν προτιμάτε) του κωμικού δημιουργού της. Εδώ, ο Μπόρις του Γούντι είναι ένας προβληματικός, φοβιτσιάρης τύπος, που αναγκάζεται να καταταγεί στο στρατό του Ναπολέοντα όταν ο τελευταίος εισβάλλει στη Ρωσία. Αθελά του θα μετατραπεί σε ήρωα όταν συλλαμβάνει Γάλλους στρατηγούς, αλλά εμπλέκεται στο σχέδιο της γυναίκας του (Κίτον) να δολοφονήσει τον Ναπολέοντα και βρίσκεται αντιμέτωπος μ' ένα Θάνατο που μοιάζει να βγήκε από την «Εβδομη Σφραγίδα» του Μπέργκμαν. Τα απολαυστικά γκαγκ (λεκτικά και οπτικά) αφθονούν, σε μια ευπρόσδεκτη κωμωδία που αντιμετωπίζει σοβαρά θέματα με χιουμοριστικό πάντα τρόπο. Βλέπεται και ξαναβλέπεται με την ίδια πάντα απόλαυση!
Είμαι περίεργη: κίτρινη
Ι Am Curious - Yellow. Σουηδία, 1967. Σκηνοθεσία-σενάριο: Βίλγκοτ Σγιόμαν. Ηθοποιοί: Λένα Νίμαν, Μπόργιε Αλστεντ, Βίλγκοτ Σγιόμαν. 107' Το γυμνό και η σεξουαλικότητα στην περίοδο της «σεξουαλικής απελευθέρωσης» σ' ένα τολμηρό για την εποχή του δραματοποιημένο ντοκιμαντέρ -σε επανέκδοση. ***
«Είμαι περίεργη: κίτρινη» του Βίλγκοτ Σγιόμαν
Στο επίκεντρο μια 22ρονη Σουηδή, σπουδάστρια θεατρικής σχολής, που προσπαθεί να μάθει, μέσα από διάφορες συνεντεύξεις, όλα τα σχετικά με τη χώρα της και η οποία εμπλέκεται σε μια τολμηρή ερωτική σχέση μ' έναν μεγαλύτερό της άντρα.
Κλούνεϊ και Ντέιμον πρωταγωνιστούν στο Φεστιβάλ Βενετίας
Ο Τζορτζ Κλούνεϊ, ο Ματ Ντέιμον, αλλά και ο... Μπαζ Λαϊτγίαρ από το Toy Story, «σαλπάρουν» για τη Βενετία το Φθινόπωρο για την μεγάλη γιορτή του κινηματογράφου.
Οι διοργανωτές του Φεστιβάλ Βενετίας, ανακοίνωσαν έναν μακροσκελέστατο κατάλογο με ταινίες και ονόματα που έχει στόχο τη μεγαλύτερη δυνατή προβολή της διοργάνωσης.
Ονόματα όπως οι Γιουάν Μακ Γκρέγκορ, Κέβιν Σπέισι, Βίγκο Μορτενσεν, Σαρλίζ Θερόν, Τζάρεντ Λίτο και Νταϊάν Κρούγκερ αναμένεται να κάνουν την εμφάνισή τους, στο φεστιβάλ της πανέμορφης ιταλικής πόλης.
Το 66ο Φεστιβάλ Βενετίας ανοίγει την αυλαία στις 2 Σεπτεμβρίου με δύο μεγάλες, πολύ-αναμενόμενες πρεμιέρες: Το "Men Who Stare At Goats", με πρωταγωνιστή τον Τζορτζ Κλούνεϊ και το "Informant!", με τον Ματ Ντέιμον.
Το Men Who Stare at Goats (Οι άντρες που κοιτούν τις κατσίκες), είναι κωμωδία για έναν δημοσιογράφο που πηγαίνοντας στον πόλεμο του Ιράκ, συναντά έναν Αμερικανό στρατιώτη (Κλούνεϊ) πώς ο στρατός των ΗΠΑ χρησιμοποιεί παραφυσικές τεχνικές στον πόλεμο. Μαζί του παίζουν οι Τζεφ Μπρίτζες, Γιουάν Μακ Γκρέγκορ, Κέβιν Σπέισι και Στέφαν Ρουτ.
Ο πρωταγωνιστής Ματ Ντέιμον συνεργάζεται με τον σκηνοθέτη Στίβεν Σόντερμπεργκ στην κωμωδία – θρίλερ “The Informant!”
Πολλές από τις ταινίες που αναμενόταν να εμφανιστούν στη Βενετία, δεν περιλήφθηκαν στη σημερινή λίστα. Η ταινία του Μάρτιν Σκορσέζε "Shutter Island", με τον Λεονάρντο Ντι Κάπριο που ήταν μία από αυτές, φαίνεται ότι θα κάνει πρεμιέρα στο Φεστιβάλ του Τορόντο.
Στο πρόγραμμα περιλαμβάνονται επίσης οι 3-D εκδόσεις των "Toy Story" και "Toy Story 2", το "Bad Lieutenant", με τον Νίκολας Κέιτζ, το "Capitalism: A Love Story" του Μάικλ Μουρ, το "Road" με τους Βίγκο Μορτενσεν και Σαρλίζ Θερόν και το "Mr. Nobody", με τους Τζάρεντ Λίτο και Νταϊάν Κρούγκερ. [enet.gr, 17:25 Πέμπτη 30 Ιουλίου 2009]
Οι ταινίες της εβδομάδας. Συζυγικές απιστίες απ΄ όλα τα μέρη του κόσμου
Ενδιαφέρουσες οι δύο από τις πέντε νέες ταινίες, την παράσταση όμως κλέβει το αγέραστο «Μερικοί το προτιμούν καυτό»
Περίπλοκο στη δομή του αλλά με μεγάλο ενδιαφέρον σε ό,τι πρεσβεύει και στον τρόπο με τον οποίο το εκφράζει, το δραματικό φιλμ «Εκείνη τη μέρα» («1 journ e», 2008, Γαλλία/Ελβετία) αναμειγνύει με στυλ το οικογενειακό δράμα, το θρίλερ και αμυδρά το στοιχείο του φαντασιακού, αφήνοντας στο τέλος μια γλυκιά αίσθηση αισιοδοξίας. Ολα ξεκινούν μια βροχερή νύχτα. Σε μια ελβετική πόλη, ένας επιτυχημένος παραγωγός του ραδιοφώνου, παντρεμένος και πατέρας ενός μικρού αγοριού, χτυπάει κάτι με το αμάξι του έχοντας μόλις φύγει από το σπίτι του παράνομου δεσμού του. Το θύμα του ατυχήματος είναι άφαντο και από εκείνη τη στιγμή το δράμα ξεδιπλώνεται αργά και μεθοδικά.
Ο Τζέικομπ Μπέργκερ, ελβετός σκηνοθέτης, γνωστός κυρίως από τους χώρους του ντοκυμαντέρ και της τηλεόρασης, χειρίζεται αθόρυβα αλλά επιβλητικά το θέμα του και χωρίς να βιάζει καταστάσεις μάς επιτρέπει να σκεφτούμε τις δικές μας λύσεις των αινιγμάτων, να καταλήξουμε στα δικά μας συμπεράσματα, να δώσουμε ακόμη και το δικό μας φινάλε. Ιδιαίτερα αποτελεσματική αποδεικνύεται η μέθοδος αφήγησης: το φιλμ είναι μοιρασμένο σε τρία κεφάλαια που ξεκινούν από το ίδιο χρονικό σημείο αλλά το καθένα εστιάζει σε ένα από τα βασικά πρόσωπα της ιστορίας: τον σύζυγο ( Μπρούνο Τοντεσκίνι ), τη σύζυγο ( Νατάσα Ρενιέ ) και το παιδί τους ( Λουίς Ντισόλ ). Το μόνο τέταρτο πρόσωπο που υπάρχει σε όλες τις «ματιές» είναι ο καταλύτης, η ερωμένη ( Νοεμί Κοσέρ ).
* Βασισμένο στο διήγημα του Μπέρνχαρντ Σλινκ, του γερμανού συγγραφέα του «Διαβάζοντας στη Χάνα», ο «Αλλος» («Τhe other man», 2009, Αγγλία/ΗΠΑ) του Ρίτσαρντ Εϊρ, εξετάζει την ιδιότυπη σχέση που αναπτύσσεται ανάμεσα στον σύζυγο και στον εραστή μιας γυναίκας που άφησε το σπίτι της (αντιστοίχως οι Λίαμ Νίσον, Αντόνιο Μπαντέρας και Λόρα Λίνεϊ ). Η εμμονή του συζύγου να ανακαλύψει τα ίχνη του εραστή μετατρέπει το πρώτο (και πιο αξιόλογο) μέρος της ταινίας σε ανορθόδοξο «ντετέκτιβ στόρι» με το φόντο μοιρασμένο ανάμεσα στη μελαγχολική βρετανική επαρχία και στο κοσμοπολίτικο Μιλάνο. Ερευνα για την ανεύρεση του άγνωστου αποστολέα των ερωτικών e-mail, προσπάθεια για το σπάσιμο του κωδικού στο laptop της συζύγου όπου διατηρούνται κάποια προσωπικά της αρχεία, αργότερα η παρακολούθηση. Το φιλμ αλλάζει ύφος από τη στιγμή που πραγματοποιείται η επαφή των δύο ανδρών. Ο σύζυγος, έχοντας διατηρήσει την ταυτότητά του μυστική προς τον εραστή, δεν ξέρει πώς να χειριστεί την κατάσταση. Η αμηχανία του αντανακλάται και στον χειρισμό του σκηνοθέτη, ο οποίος δυσκολεύεται να βρει διαδρόμους για την ομαλή συνέχιση ενός έργου που στο κάτω κάτω στηρίζεται σε ολιγοσέλιδο διήγημα (στην Ελλάδα κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κριτική). Σε γενικές γραμμές πάντως το σύνολο δεν απογοητεύει.
* Αντιθέτως, η τελευταία ταινία της Ρεμπέκα Μίλερ «Οι κρυφές ζωές της κυρίας Λι» («Τhe private lives of Ρippa Lee», 2009, ΗΠΑ), που επίσης αναφέρεται στο πολύκροτο ζήτημα της ασφάλειας του έγγαμου βίου και είναι επίσης βασισμένη σε βιβλίο (το μυθιστόρημα της σκηνοθέτιδος), δεν προσφέρει άξιο λόγου υλικό. Περιστρέφεται φλύαρα γύρω από τις φαντασιώσεις μιας καλοβαλμένης και φαινομενικώς καλοπαντρεμένης σαρανταπεντάρας ( Ρόμπιν ΡάιτΠεν ) που βρίσκεται σε φάση απολογισμού ζωής, ανάμεσα σε έναν μεγαλύτερό της σύζυγο που την απατά ( Αλαν Αρκιν ) και σε έναν νεότερό της ( Κιάνου Ριβς ) τον οποίο δεν είναι βέβαιη ότι θέλει.
Αξεπέραστος Γουάιλντερ, ξεχασμένος Τρυφό και το φιλμ-ταμπού
Η έννοια της μοναδικότητας ήταν ταυτισμένη με το ονοματεπώνυμο Μπίλι Γουάιλντερ, του σκηνοθέτη της κλασικής κωμωδίας «Μερικοί το προτιμούν καυτό» («Some like it hot», ΗΠΑ, 1959) στην οποία η Μέριλιν Μονρόε πετυχαίνει την πιο φίνα ερμηνεία της ανάμεσα στον Τζακ Λέμον και στον Τόνι Κέρτις: μοναδικό χιούμορ, πνεύμα και βλέμμα. Ηταν το βλέμμα του ευφυούς Ευρωπαίου που ήξερε ότι η Αμερική στην οποία είχε μετοικίσει (κυνηγημένος από τη χιτλερική μανία) δεν ήταν μόνο η αγγελική χώρα της αφθονίας και των ονείρων, αλλά και ένας τόπος διεφθαρμένος, φθονερός και σκληρός. Ολα αυτά τα στοιχεία συμπυκνώνονται τέλεια στο «Μερικοί το προτιμούν καυτό» που, με φόντο την περίοδο της ποτοαπαγόρευσης, παρακολουθεί την προσπάθεια δύο μουσικών (Κέρτις- Λέμον) να ξεφύγουν από τους γκάνγκστερ μεταμφιεσμένοι σε γυναίκες (μια τολμηρότατη για εκείνη την εποχή ιδέα, καθώς οι δύο πρωταγωνιστές θυμίζουν τραβεστί). Εξι υποψηφιότητες για Οσκαρ, αλλά μόνο ένα βραβείο, στην κατηγορία των κοστουμιών ασπρόμαυρης ταινίας ( Ορι Κέλι ).
Στον «Ειρηνοποιό» («Love and death», 1975, ΗΠΑ) ο Γούντι Αλεν βρίσκεται ακόμη στην αμιγώς κωμική περίοδο της καριέρας του και σχολιάζει με σαρκασμό το «Πόλεμος και Ειρήνη» του Λέοντος Τολστόι. Φιλοσοφεί περί έρωτος, σεξ και θανάτου, κλείνει το μάτι στον αγαπημένο του Ινγκμαρ Μπέργκμαν (η σκηνή με τον Χάροντα παραπέμπει ευθέως στον «Εβδομη σφραγίδα») και ποτίζει την ταινία με διάφορα σουρεαλιστικά στοιχεία που, ακόμη και σήμερα, μπορούν να προκαλέσουν γέλια. Στο πλευρό του κωμικού η τότε μούσα του Νταϊάν Κίτον, ενώ κάπου εμφανίζεται και η Δέσπω Διαμαντίδου.
Με τις «Δύο Αγγλίδες στην Ευρώπη» («Les deux Αnglaises et le Continent», Γαλλία, 1971) ο Φρανσουά Τρυφό επανήλθε στο μοτίβο του ερωτικού τρίο του «Ζυλ και Ζιμ» (1962), όπου δύο άνδρες πολιορκούσαν την ίδια γυναίκα. Οι «Δύο Αγγλίδες» άλλωστε είναι επίσης στηριγμένες σε μυθιστόρημα του Ανρί Πιερ Ροσέ, συγγραφέα του «Ζυλ και Ζιμ». Εδώ ο άνδρας είναι ένας και οι γυναίκες δύο. Στα παράλια της Ουαλλίας, αρχές του 20ού αιώνα, ένας Γάλλος ( Ζαν Πιερ Λεό ) ερωτεύεται δύο αγγλίδες αδελφές ( Κίκα Μάρκαμ, Στέισι Τέντετερ ) και δεν μπορεί να επιλέξει ποια από τις δύο προτιμά. Ενας Τρυφό ρομαντικός και ταυτοχρόνως σκληρός. Πίσω από τα πανέμορφα πλάνα και την «εξωτική» φωτογραφία του κορυφαίου Νέστορ Αλμεντρος , η ταινία μοιάζει με ανοιχτή πληγή καταδικασμένη να μην κλείσει ποτέ.
Στο «Είμαι περίεργη: Κίτρινη» («Ι am curious: Υellow», 1967, Σουηδία) του Βίκτορ Σιέμαν, μια σουηδέζα ηθοποιός ( Λένα Νίμαν ) αναζητεί τη χρυσή τομή της ελευθερίας/ ανελευθερίας των συμπατριωτών της, μέσω μιας τεράστιας «δημοσιογραφικής» έρευνας με θέμα τη σεξουαλική ταυτότητα των Σουηδών του 1966. Πρώτο μέρος ενός δίπτυχου (μαζί με το «Είμαι περίεργη: Μπλε») πάνω στην «ένοχη συνείδηση της Σοσιαλδημοκρατίας», σκηνοθετημένο από έναν εκκεντρικό Σουηδό που εμπνεύστηκε από τα χρώματα της σημαίας της χώρας του. Ταινία-σοκ στην εποχή της, κατηγορήθηκε ως πορνογραφική και σε πολλές χώρες απαγορεύθηκε. Σήμερα βλέπεται απλώς με... περιέργεια.
- ΣΤΙΣ ΑΙΘΟΥΣΕΣ
- «Τransporter 3» (2009, Γαλλία) του Ολιβιέ Μεγκατόν. Τρίτη περιπέτεια του γνωστού μεταφορέα ( Τζέισον Στέιθαμ ), ο οποίος επιστρέφει στην ενεργό δράση και ερωτεύεται μια κουκλάρα από την Ουκρανία που λέγεται Νατάλια Ρουντάκοβα - ο μόνος λόγος για τον οποίο αξίζει να το δει κανείς.
- «Τhe good fight». Ντοκυμαντέρ αμερικανικής παραγωγής 1984 σε σκηνοθεσία Νόελ Μπούκνερ, Μαίρη Ντορ, Σαμ Στιλς με θέμα τους Αμερικανούς που πολέμησαν στον ισπανικό εμφύλιο.