Saturday, March 28, 2009

Χαμένοι στη μετάφραση ώς τη συντέλεια. Στον «Σκοτεινό κώδικα», ο «άπιστος» άνθρωπος της γνώσης από τον ορθολογισμό επανέρχεται στη θρησκευτική πίστη

  • Η ιδέα της καταστροφής και του τέλους του κόσμου εξάπτουν τη φαντασία και ενίοτε γοητεύουν. Στο «Συμβάν» του περασμένου Καλοκαιριού, η Φύση παράγει μια τοξίνη για να αποβάλει ένα άχρηστο κύτταρο: τον άνθρωπο. Στο πρόσφατο «Oταν η Γη σταματήσει» που είναι ριμέικ μιας ταινίας του ’50, ένας εξωγήινος έρχεται στη Γη σαν προφήτης του Θεού για να μας προειδοποιήσει για το ζοφερό μέλλον. Στον εσχατολογικό «Σκοτεινό κώδικα» που προβάλλεται αυτές τις ημέρες, η συντέλεια του κόσμου είναι προγραμματισμένη, ενώ η ελπίδα της αναγέννησης έχει μετατεθεί αόριστα στο χωροχρόνο: ένας ιπτάμενος δίσκος (σαν μια hitech κιβωτός του Νώε με τους εκλεκτούς που επέζησαν του σύγχρονου Κατακλυσμού) μεταφέρει τον Αδάμ και την Εύα σε μια «άλλη ζωή», σε μια Εδέμ κάπου στο διάστημα.

Επαναφορά στην πίστη

  • Ο «Σκοτεινός κώδικας», από τον ελληνικής καταγωγής σκηνοθέτη Αλεξ Πρόγιας, έρχεται σε καιρούς γενικευμένης κρίσης και ανασφάλειας εξισώνοντας το οικογενειακό δράμα με την ταινία καταστροφής και την επιστημονική φαντασία με το μεταφυσικό θρίλερ. Στη χημεία του Πρόγιας προκαλούνται αλυσιδωτές αντιδράσεις που δεν τις χωράει ο νους, με καταλύτη μια απλοϊκή μεταφυσική, χριστιανικού τύπου, κωδικοποιημένη σε αριθμούς. Κατ’ αρχήν, η λογική απομακρύνει τον «άπιστο» άνθρωπο της γνώσης από τον ορθολογισμό για να τον επαναφέρει στη θρησκευτική πίστη και στη μετάνοια! Ενας αστροφυσικός καταλαμβάνεται από μια μανία να αποκωδικοποιήσει μια θεόσταλτη προφητεία που είναι γραμμένη με αριθμούς σε μια κόλλα χαρτί και μοιάζει σαν μια καρτέλα παμπάλαιου υπολογιστή σε δεκαδικό σύστημα. Η προφητεία γράφτηκε το 1958 (εποχή κατά την οποία η Αμερική ονειρευόταν ένα λαμπρό μέλλον στο διάστημα) και είναι σαν μια αντίστροφη μέτρηση για την επερχόμενη καταστροφή που θα είναι ολοκληρωτική.

Το UFO της ειρήνης

  • Στη δεκαετία του ’50 η επιστημονική φαντασία μπόλιασε την περιπέτεια με τις νευρώσεις του Ψυχρού Πολέμου. Στο ασπρόμαυρο «Οταν η Γη σταματήσει» ο Ρόμπερτ Γουάιζ έκανε μια τομή στο είδος φέρνοντας ένα b movie στο ύψος μιας πολιτικής και κοινωνικής αλληγορίας. Ενας εξωγήινος που μοιάζει με θεάνθρωπο, σταλμένος στη Γη για να θυσιαστεί για τη σωτηρία του ανθρώπου, προσγειώνεται στο Σέντραλ Παρκ της Νέας Υόρκης. Ολοι τον βλέπουν ως απειλή, αλλά αυτός επιμένει στην αποστολή του. Παίρνει το όνομα Κάρπεντερ (Μαραγκός) και πασχίζει να συγκεντρώσει τους επιφανείς επιστήμονες του πλανήτη για να τους πληροφορήσει πως οι πολιτισμοί τους οποίους εκπροσωπεί είναι φιλειρηνικοί, όμως δεν θα ανεχτούν άλλο την κλιμάκωση του Ψυχρού Πολέμου που θέτει σε κίνδυνο τον Γαλαξία. (Οι πολιτικοί ως συνήθως κωφεύουν.) Αν δεν σταματήσουν αμέσως οι ατομικές δοκιμές τα παντοδύναμα ρομπότ της φιλειρηνικής εξωγήινης συμμαχίας που περιπολούν στο διάστημα θα σβήσουν τη Γη από τον γαλαξιακό χάρτη. Ο εξωγήινος μπαίνει στο σπίτι ενός κορυφαίου φυσικού και δίνει λύση σε ένα δύσκολο θεώρημα της φυσικής που είναι γραμμένο σ’ ένα μαυροπίνακα. Στη συνέχεια, ο επιστήμονας γίνεται «απόστολος» του λογικού «θεανθρώπου».

Ο αλγόριθμος της Αποκάλυψης

  • Ο «Σκοτεινός κώδικας» στη ρεαλιστική του διάσταση είναι ένα οικογενειακό δράμα για την απώλεια ενός αγαπημένου προσώπου. Στη μεταφυσική διάστασή του είναι ένα μαρτύριο με πρωταγωνιστή τον καθηγητή της αστροφυσικής που μοιάζει να ’ναι χαμένος στο διάστημα. Στο μακρινό παρελθόν έκοψε τον πνευματικό ομφάλιο λώρο με τον ιερέα πατέρα του και σήμερα τιμωρείται. Εχασε τη γυναίκα του σ’ ένα ατύχημα και έπεται συνέχεια. Μια μέρα θα φτάσει τυχαία(;) στα χέρια του γιου του μια κόλλα χαρτί γεμάτη με αριθμούς που δεν βγάζουν κανένα νόημα. Ο θεατής της ταινίας γνωρίζει από την αρχή ότι είναι ένα παράξενο μήνυμα γραμμένο πριν από 50 χρόνια από ένα μοναχικό κορίτσι που είχε το χάρισμα να επικοινωνεί με το υπερπέραν. Οσονούπω ο αστροφυσικός θα διαπιστώσει πως οι αριθμοί στο χαρτί είναι ένας αλγόριθμος που προφητεύει μια σειρά καταστροφών που οδηγούν κλιμακωτά μέχρι τη συντέλεια του κόσμου.
  • Από αυτή τη σκοπιά η ταινία είναι σχηματική και απλοϊκή σε σημείο αφέλειας. Ο Πρόγιας, όμως, είναι ένας εξαιρετικός φιλμέικερ που πέτυχε μια αριστοτεχνική κατασκευή πάνω σε αυτά τα σαθρά θεμέλια. Αν δεν πάρετε στα σοβαρά τον «Σκοτεινό κώδικα» θα απολαύσετε ένα b movie φτιαγμένο με τα υλικά μιας υπερπαραγωγής.

Δείτε

Σκοτεινός κώδικας (Knowing, 2009)

  • Το 1958, οι μαθητές ενός Δημοτικού ζωγραφίζουν τον κόσμο όπως τον φαντάζονται στο μέλλον. Το 2008, η «ζωγραφιά» μιας ιδιόρρυθμης μαθήτριας φτάνει στα χέρια ενός ευαίσθητου παιδιού που ζει με τον αστροφυσικό πατέρα του... Η σκηνοθεσία του Αλεξ Πρόγιας αλέθει με απόλυτη αίσθηση του μέτρου την επιστημονική φαντασία, τη θεματολογία τύπου «Κώδικα Da Vinci», την «Εκτη αίσθηση», την περιπέτεια καταστροφής, το οικογενειακό δράμα. Μακάρι να ’χε άλλον πρωταγωνιστή. Ο Νίκολας Κέιτζ τα τελευταία χρόνια περιφέρει τις ίδιες γκριμάτσες από ταινία σε ταινία. (Προβάλλεται στις αίθουσες).

Το Συμβάν (The Happening, 2008)

  • Του Μ. Νάιτ Σιάμαλαν. Η φύση αντιδρά στον βιασμό της και ο άνθρωπος «τρελαίνεται». Το πρώτο σύμπτωμα είναι η απορρύθμιση της σκέψης και του λόγου. Ακολουθεί ο αποπροσανατολισμός του, που τον οδηγεί στην αυτοκτονία. (Σε dvd από την Odeon).

Η Ομίχλη (Τhe Mist, 2007)

  • H πιο φιλοσοφημένη ταινία τρόμου εδώ και χρόνια συνδυάζει τη γοητεία των b movies του χθες και τη ζοφερή αίσθηση μιας μηδενιστικής αλληγορίας για το σήμερα. Του Φρανκ Ντάραμποντ. (Σε dvd από την Odeon).

Οταν η Γη σταματήσει (The Day The Earth Stood Still, 1951)

  • Η πιο καλτ αλληγορία επιστημονικής φαντασίας γυρίστηκε το 1951 από τον Ρόμπερτ Γουάιζ. Το φετινό ριμέικ κατέληξε σε ναυάγιο στον βυθό μιας αφελούς μεταφυσικής. (Την πρώτη ταινία αναζητήστε τη σε dvd στο Διαδίκτυο με τον αγγλικό τίτλο της).
  • Του Δημητρη Mπουρα, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 29/03/2009

Σίντνεϊ Λιούμετ «Σέρπικο»



Με βάση την αληθινή ιστορία του αστυνομικού Φρανκ Σέρπικο και το βιβλίο του συγγραφέα Πέτερ Μάας, ο Σίντνεϊ Λιούμετ γύρισε την ταινία «Σέρπικο», με τον Αλ Πατσίνο στον ομώνυμο ρόλο. Μια ταινία, που, μέσα από την αστυνομική δράση, επιχειρεί να κάνει μια τομή στον τρόπο λειτουργίας της αστυνομίας. Ο Σέρπικο είναι ένας έντιμος αστυνομικός, που αρνείται να δωροδοκηθεί, όταν του ζητούν να συγκαλύψει δραστηριότητες εμπόρων ναρκωτικών ή εμπόρων λευκής σάρκας. Δε θα διστάσει να καταγγείλει όσα συμβαίνουν γύρω του, προκαλώντας την οργή διεφθαρμένων συναδέλφων του, βάζοντας σε κίνδυνο τη ζωή του. Τη μουσική για την ταινία έχει γράψει ο Μίκης Θεοδωράκης (Σάββατο 4/3, MEGA 23.40).

Οσο πιο στρουμπουλοί τόσο καλύτεροι

  • «Εναι κρίμα που δεν θα έρθω, είχα πάρει ακόμα και τα εισιτήρια», ακούγεται η Τζοάνα Κουίν στο άλλο ακουστικό, κάπου στην Ουαλία.

«Dreams and Desires: Family Ties» (2006)

«Dreams and Desires: Family Ties» (2006)

  • Οι αλλαγές ημερομηνιών του Animfest -που τελικά θα γίνει 2 με 5 Απριλίου- επέβαλαν στη διάσημη Βρετανίδα ανιμέιτορ να μην παρευρεθεί στο αφιέρωμα στη δουλειά της στο πλαίσιο της ελληνικής γιορτής του ανιμέισον. Οπότε σκεφτήκαμε πως μια κουβέντα μαζί της ίσως μας αποζημίωνε. Ποια είναι, όμως, η Τζοάνα Κουίν;
  • Σπούδαζε ακόμα γραφικές τέχνες όταν η πρώτη μικρή μήκους ανιμέισον ταινία της «Girl's Night Out» (1986), για τις περιπέτειες της νοικοκυράς Μπέριλ με τις φίλες της σε στριπ κλαμπ για κυρίες, σύστησε το μοναδικά ζωντανό της σχέδιο στο παγκόσμιο κοινό. Από τότε απέκτησε δική της εταιρεία παραγωγής, την Beryl Productions, και ένα τσούρμο βραβεία.
  • Το μικρού μήκους έργο της για τον βρετανικό αυτοκρατορικό ιμπεριαλισμό «Britannia» (1993) βραβεύτηκε με το βραβείο Λεονάρντο Ντα Βίντσι, που παραδόξως τής απένειμε ο ίδιος ο πρίγκιπας Φίλιπ στο Μπάκιγχαμ. Εργα της έχουν τιμηθεί με Bafta, Emmy και Anneci. Τα «Famous Fred» (1996) και «The Wife of Bath» (1998) ήταν υποψήφια για Οσκαρ, ενώ το «Dreams and Desires: Family Ties», που είδαμε πέρσι στο πλαίσιο του Πανοράματος Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου της «Ε», έχει πάρει πάνω από 40 διακρίσεις διεθνώς. Ταυτόχρονα η εταιρεία της έχει δημιουργήσει διαφημίσεις για τις μεγαλύτερες αγορές της Δύσης και εταιρείες όπως η Whiskas, η United Airlines και το χαρτί υγείας Charmin.

Ποια θα λέγατε πως είναι τα βασικά στοιχεία του στιλ σας;

«Body beautifull» (1990)

«Body beautifull» (1990)

  • «Μ' αρέσει να σχεδιάζω ρευστά πράγματα, που όταν τα βλέπεις νιώθεις την κίνηση του μολυβιού. Κάθε αυτόνομο σχέδιο να έχει μια δική του κίνηση. Δεν είναι πως το προσπαθώ, απλά μου βγαίνει έτσι».

Τι σας ενέπνευσε να δημιουργήσετε την υπέροχα στρουμπουλή Μπέριλ, τον χαρακτήρα με τον οποίο διακριθήκατε αρχικά και τελικά σας συντροφεύει τόσες δεκαετίες;

  • «Μάλλον η μητέρα μου...».

Το ξέρει;

  • «Οχι, άλλωστε δεν είναι ακριβώς έτσι η μητέρα μου. Οι δικοί μου χώρισαν όταν ήμουν μικρή και η μητέρα μου με μεγάλωσε μόνη της, χωρίς να παραπονεθεί ποτέ για τίποτα. Αυτό πέρασε στην Μπέριλ, που προσπαθεί σκληρά και πάντα γελάει, δεν γκρινιάζει. Είναι στρουμπουλή, γιατί μου αρέσει να σχεδιάζω στρουμπουλούς ανθρώπους. Οσο πιο στρουμπουλοί τόσο καλύτεροι μου βγαίνουν».

Γιατί;

  • «Δεν ξέρω, οι αδύνατοι μου βγαίνουν πάντα ενοχλητικοί και μισεροί. Συνήθως οι κοκαλιάρηδες βγαίνουν καλοί «κακοί»».

Πώς επιλέγετε το θέμα σας;

  • «Δουλεύω πολύ στενά με τον σύντροφό μου, σεναριογράφο και παραγωγό Λεζ Μιλς, και πολλά θέματα έρχονται από αυτόν. Είχε μια πολύ περίεργη ζωή και πολλές από τις εμπειρίες του περνάνε στα έργα».

Ποιο κομμάτι του ανιμέισον απολαμβάνετε περισσότερο;

  • «Το σχέδιο και την απόδοση κίνησης. Τη μαγεία που νιώθεις όταν αυτό το στατικό σχέδιο στο στόριμπορντ το κάνεις για πρώτη φορά να κινείται και να ζωντανεύει. Είναι μια απόλαυση που σου δίνει το κουράγιο να συνεχίζεις και να αντέχεις το μεγαλύτερο κομμάτι της διαδικασίας του ανιμέισον, που είναι πολύ βαρετό- σχέδιο και ξανά σχέδιο».

Πώς προέκυψε το «Britannia»;

  • «Μου ζητήθηκε από έναν αριστερό παραγωγό, που παλιότερα συνεργαζόταν με το BBC, να εικονοποιήσω σε μια μικρού μήκους ένα βιβλίο για τη βρετανική αυτοκρατορία. Αρχικά το αποτέλεσμα ήταν ωραίο, αλλά έμοιαζε σαν να εικονογραφούμε το βιβλίο. Ηταν πολύ στατικό. Οπότε δοκίμασα να δώσω εναλλακτικά την εικόνα του βρετανικού ιμπεριαλισμού σε 5 λεπτά μέσω του ανιμέισον».

Θα δουλεύατε στη διαφήμιση για λόγους πέρα από τον οικονομικό;

  • «Πιθανότατα ναι. Το απολαμβάνω. Οι δουλειές εκεί είναι σύντομες και σου δίνουν τη δυνατότητα να δείξεις τη δουλειά σου σε χιλιάδες ανθρώπους. Είναι ειρωνικό αν το σκεφτείς... Εχω δώσει τόση ενέργεια και πάθος στις μικρού μήκους και οι περισσότεροι άνθρωποι με ξέρουν από τις διαφημίσεις με τα αρκουδάκια για ένα χαρτί τουαλέτας! Από την άλλη, είναι κάτι να νιώθει καλά η μητέρα και οι φίλοι σου όταν βλέπουν τη δουλειά σου στην τηλεόραση. Σου δίνει και ένα συγκεκριμένο στάτους στην αγορά. Δημιουργικά μπορεί να μην είναι τόσο ικανοποιητικό, αλλά σου δίνει τη δυνατότητα να κάνεις αυτό που θέλεις και εκτός διαφήμισης. Πώς αλλιώς θα είχαμε δικό μας στούντιο και υπαλλήλους; Πώς θα έρχονταν όλοι αυτοί οι φοιτητές που παίρνουμε δοκιμαστικά κοντά μας;»

Ποιο είναι το πιο αγαπημένο από τα έργα σας;

  • «Το «Britannia». Ηταν απολαυστικός ο τρόπος που φτιάχτηκε, με το μόρφινγκ ενός και μόνο χαρακτήρα, ενός υστερικού μπουλντόγκ, χωρίς καν φόντο. Το ίδιο ευχάριστο ήταν και ότι το κοινό, ιδιαίτερα εκτός Βρετανίας, το υποδέχτηκε θερμά».

Η Μπέριλ, με την οποία έχετε τόσο συνδεθεί, τι θα απογίνει;

  • «Επιστρέφουμε στην Μπέριλ για την επόμενη περιπέτειά της, το «Dreams and Desires: Beverly Thrills», που φτιάχνουμε τώρα. Θα έχει πια περάσει στη θέση του παρατηρητή, καθώς θα έχει πάρει μια κάμερα και θα βλέπει μέσα από αυτή τους μέχρι τώρα δεύτερους ρόλους γύρω της. Πηγαίνει στην αδερφή της, που είναι επιχειρηματίας στον χώρο της κρυογενετικής στην Αμερική, κολλημένη με τη διατήρηση της ζωής, και προσπαθεί εκεί να βρει τον εαυτό της». *

Το κινούμενο σχέδιο δεν είναι φτηνό υποκατάστατο του σινεμά

Πώς βλέπετε το ανιμέισον την εποχή της οικονομικής κρίσης; Καλύτερα ή χειρότερα;

  • «Χθες μίλησα με κάποιον που εκπροσωπούσε σκηνοθέτες και δημιουργούς σε διαφημιστικές εδώ και 20 χρόνια και έκλεισε την επιχείρησή του. Εχουν αρχίσει όλοι να ψάχνουν για φτηνότερα, εναλλακτικά της τηλεόρασης, μέσα. Ισως έτσι οδηγηθούμε στην ελευθερία του Ιντερνετ, όπου δημιουργούμε με μικρότερο κόστος και λιγότερους τεχνικούς περιορισμούς και απευθυνόμαστε σε κοινό εκατομμυρίων. Η «κακή» πλευρά της κρίσης είναι πως για πολλούς το ανιμέισον μπορεί τώρα να θεωρηθεί ένα φτηνό, μιας χρήσης υποκατάστατο της κινηματογραφίας. Θα ήταν άδικο, γιατί όταν το κάνεις όπως εγώ, δεν είναι καθόλου φθηνό και εύκολο. Θέλει χρόνο και πολλά χέρια. Γενικά, πάντως, το ανιμέισον μειώνει το κόστος του χρονιά με τη χρονιά, σε μια εποχή όπου το κόστος ζωής αυξάνεται διαρκώς».

Info: 2-5 Απριλίου, κινηματογράφος «Ιλιον» (Τροίας 34 και Πατησίων 11). Το αφιέρωμα στην Τζοάνα Κουίν το Σάββατο 4 Απριλίου, 10 μ.μ.

Φεστιβάλ Γαλλόφωνου Κινηματογράφου: Μην ξεχάσεις τον Απρίλη...

  • Είναι πολλά όσα θα ήταν ωραίο ή θα όφειλε να κάνει ένας άνθρωπος στη ζωή του.

Η Ζαν Μορό στο «Λιμάνι των αγγέλων» του Ζακ Ντεμί

Η Ζαν Μορό στο «Λιμάνι των αγγέλων» του Ζακ Ντεμί

  • Ανάμεσα σ' αυτά το Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας «Νύχτες πρεμιέρας», υποστηρίζοντας για τρίτη χρονιά το Φεστιβάλ Γαλλόφωνου Σινεμά, προτείνει και «5 ταινίες που πρέπει να δείτε πριν πεθάνετε». Και να ποιες είναι αυτές:

*«Γκουέρνικα» (1950) του Αλέν Ρενέ. Πρώτο βραβείο Prix Punta del Este το 1952. Με αφετηρία τον πίνακα του Πικάσο, ο Ρενέ σκηνοθετεί μια μικρού μήκους ταινία, αποτυπώνοντας σε ένα 12λεπτο τη βία και το σοκ της ξαφνικής επίθεσης των γερμανικών βομβαρδιστικών στο ισπανικό χωριό τον Απρίλιο του '37.

*«Ακόμα και τα αγάλματα πεθαίνουν» (1953) των Αλέν Ρενέ, Κρις Μαρκέρ. Με αφορμή την αφρικανική τέχνη ο Ρενέ κινηματογραφεί ένα φαρμακερό και τολμηρό λίβελο ενάντια στην αποικιοκρατία. Η ταινία, παραγγελία του περιοδικού Presence Africaine, πρωτοπροβλήθηκε ολόκληρη το 1968, έπειτα από 15ετία που παρέμενε απαγορευμένη.

*«Το λιμάνι των αγγέλων» (1963) του Ζακ Ντεμί. Ο Ζαν Φουρνιέ, ταπεινός τραπεζικός υπάλληλος, μυείται στον τζόγο από ένα συνάδελφό του και γρήγορα μεταμορφώνεται σε παθιασμένο τζογαδόρο. Στα καζίνα της Νίκαιας γνωρίζει κι ερωτεύεται την Τζάκι (Ζαν Μορό), αλλά ο έρωτάς τους καίγεται από το πάθος τους για το παιχνίδι.

*«Το χρήμα» (1983) του Ρομπέρ Μπρεσόν. Βραβείο Σκηνοθεσίας στις Κάνες το 1983. Μια σειρά από ατυχή γεγονότα οδηγούν έναν απλό άνθρωπο στη φυλακή, στην κοινωνική αποξένωση και τελικά στον φόνο. Βασισμένη σε ένα διήγημα του Τολστόι η ταινία είναι ένα ύστερο αριστούργημα του Μπρεσόν κι όμως πιο επίκαιρο από ποτέ.

*«Νόμος 627» (1992) του Μπερτράν Ταβερνιέ. Ανακριτής στη Δικαστική Αστυνομία και παθιασμένος αστυνομικός της δράσης, ο Λουσιέν Μαργκέ, έπειτα από μια λογομαχία με τον ανώτερό του, μετατίθεται και εντάσσεται σε μια ομάδα πάταξης του εμπορίου ναρκωτικών. Μια σειρά από επιχειρήσεις ρουτίνας αποκαλύπτουν όμως τον χαρακτήρα κάθε μέλους της ομάδας...

  • Η επιλογή και προβολή των πέντε γαλλικών αριστουργημάτων εντάσσεται ως μια ενότητα στο πρόγραμμα του Φεστιβάλ Γαλλόφωνου Κινηματογράφου που, ως συνδιοργανωτικό επίτευγμα της πρεσβείας της Γαλλίας στην Ελλάδα και του Γαλλικού Ινστιτούτου στην Αθήνα, φέτος υποδέχεται τη 10η επέτειό του. Θα πραγματοποιηθεί μεταξύ 2-12 Απριλίου στο Auditorium του Γαλλικού Ινστιτούτου και στους κινηματογράφους «Αττικόν», «Απόλλων Cinemax Class» στην Αθήνα και μεταξύ 9-15 Απριλίου στο «Ολύμπιον» της Θεσσαλονίκης, προσφέροντας ένα πανόραμα του γαλλικού κινηματογράφου με περισσότερες από 60 ταινίες - συμπεριλαμβανομένων και των καλύτερων από τα βραβεία Cesar.

64 ταινίες και οι Μπαλασκό και Αμπρίλ στο 10ο Φεστιβάλ. Πρεμιέρα με "Τρελούς"

Σκηνή από την ταινία «Είναι τρελοί αυτοί οι Βόρειοι!»
Σκηνή από την ταινία «Είναι τρελοί αυτοί οι Βόρειοι!»
  • Η Ζοσιάν Μπαλασκό και η Βικτόρια Αμπρίλ αναμένονται μέσα στις επόμενες μέρες στην Αθήνα για να λαμπρύνουν τις εκδηλώσεις του Φεστιβάλ Γαλλόφωνου Κινηματογράφου, που ετοιμάζεται να γιορτάσει πανηγυρικά 10 χρόνια ζωής. Πότε; Από τις 2 έως τις 12 Απριλίου στους κινηματογράφους Αττικόν και Απόλλων Cinemax Class και από τις 9 έως τις 15 Απριλίου στο Ολύμπιον της Θεσσαλονίκης. Η πρώτη σε εισπράξεις ταινία της σεζόν στη Γαλλία, η κωμωδία «Είναι τρελοί αυτοί οι Βόρειοι!» του Ντάνι Μπουν, θα ανοίξει την αυλαία του φεστιβάλ στις 2 Απριλίου (παρούσα στην εκδήλωση θα είναι και η πρωταγωνίστρια Ζοέ Φελίξ).

  • Μαζί θα προβληθεί και το υποψήφιο για Οσκαρ μικρού μήκους φιλμ «Οκταπόδι», που με ήρωες... δυο χταπόδια διαδραματίζεται στα σοκάκια ενός ελληνικού νησιού. Μία μέρα πριν, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κάρολος Παπούλιας θα απονείμει τιμητικό βραβείο στον Κώστα Γαβρά, ενώ θα ακολουθήσει η προβολή του «Ζ» στο Γαλλικό Ινστιτούτο, με αφορμή τη συμπλήρωση 40 χρόνων από τη δημιουργία του.
  • Η φετινή διοργάνωση φιλοξενεί 64 ταινίες στο πρόγραμμά της. Ανάμεσά τους είναι το βραβευμένο με 7 βραβεία Σεζάρ «Το χάρισμα της Σεραφίν» του Μαρτίν Προβόστ, το «Γύρω γύρω όλες» της Μαϊγουέν Λε Μπεσκό, με τον δικό μας Γιώργο Χωραφά να κρατά έναν μικρό ρόλο, όπως και 5 παλιότερες γαλλικές ταινίες (το αφιέρωμα διοργανώνεται σε συνεργασία με το Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας «Νύχτες Πρεμιέρας»), αλλά και 5 ελληνικές, πρόσφατης παραγωγής.
  • Ξεχωριστή θέση στο φεστιβάλ, όπως προείπαμε, έχει η σκηνοθέτρια, ηθοποιός και σεναριογράφος Ζοσιάν Μπαλασκό. Η βετεράνος καλλιτέχνιδα θα παρουσιάσει τη νέα της ταινία «Πελάτισσα» και το δημοφιλές «Για όλα φταίει το γκαζόν» με την πρωταγωνίστρια Βικτόρια Αμπρίλ. Ολα αυτά σε μια περίοδο που η Ελλάδα αναδείχτηκε πρώτη χώρα στην Ευρώπη στην αγορά γαλλικών ταινιών.

ΑΝΤΑ ΔΑΛΙΑΚΑ, ΕΘΝΟΣ, 27/03/2009

Ο γητευτής των εικόνων. Η μεταφορά του θρυλικού Watchmen στο σινεμά...

Ο γητευτής των εικόνων
  • Ο 42χρονος σκηνοθέτης Ζακ Σνάιντερ, που έφερε στον κόσμο τους «300» προκαλώντας τσουνάμι συζητήσεων και εισπράξεων, επιστρέφει με μια ακόμη εξωφρενικά φιλόδοξη κόμικ διασκευή.

Η μεταφορά του θρυλικού Watchmen στο σινεμά περιφερόταν ως ιδέα 20 χρόνια στα στούντιο. Πώς έφτασε στα χέρια σου;

  • Hμουν στο εξαιρετικά επίπονο μοντάζ των «300» όταν μου έγινε η πρόταση και αποφάσισα να πάω στη συνάντηση με τις παραγωγούς εταιρείες. Είχαν ήδη μεταφέρει την ιστορία στο παρόν (αντίθετα με το κόμικ, που διαδραματίζεται σε μια εναλλακτική ‘80s πραγματικότητα) και ήθελαν να την κάνουν να αφορά τον πόλεμο κατά της τρομοκρατίας, όπως και να φτιάξω ένα φιλμ κατάλληλο από 13 και άνω. Διαφωνήσαμε. Τους είπα ότι πρέπει να διαδραματίζεται στα ‘80s, εν μέσω του Ψυχρού Πολέμου και να είναι ακατάλληλο.Αν και αρχικά αντέδρασαν, μετά κατάλαβαν ότι δεν υπήρχε άλλος τρόπος να μείνουμε πιστοί στην πολυδιάστατη ουσία του κόμικ.

Γιατί πιστεύεις πως τα στούντιο φοβόντουσαν τόσο το πρωτότυπο κόμικ;

  • Oταν πρωτοκυκλοφόρησε προκάλεσε επανάσταση γιατί ανέτρεψε όλα όσα γνώριζε το κοινό για τους υπερ-ήρωες, αναδεικνύοντάς τους σε ρεαλιστικούς χαρακτήρες. Πήρε τις εξωπραγματικές καταστάσεις, που οι άνθρωποι συνήθως συσχετίζουν με τα κόμικς, και τις έκανε να σχολιάζουν τη κοινωνική και πολιτική πραγματικότητα. Αναρωτήθηκε για την ηθική ενός υπερ-ήρωα και τι σημαίνει να επιβάλλεις μέχρις εσχάτων τη δική σου εκδοχή δικαιοσύνης σε άλλον. Κάτι τέτοιο δεν είχε ξαναγίνει. Oταν ο άνευ υπογραφής, σεναριογράφος του κόμικ, περίφημος Αλαν Μουρ έκανε τους υπερ-ήρωες κομμάτι της κοινωνίας μας, πέτυχε ένα άλμα που τον οδήγησε σε άκρως αιχμηρά ηθικά και μυθολογικά συμπεράσματα, ανάγοντας το Watchmen σε ένα πρωτοποριακά βαθύ, σκοτεινό και περίπλοκο κόμικ. Με το Watchmen ήθελα να φτιάξω μια ταινία που θα αφορά το μοντέρνο κοινό, καθώς διαλύει όλα τα κλισέ.

Συνέλεξες μια ομάδα εξαιρετικών, αλλά όχι διάσημων ηθοποιών. Πώς ήταν η συνεργασία μαζί τους;

  • Εξαιρετική. Οι ηθοποιοί μου δεν ήταν μόνο καταπληκτικοί ποιητές ήθους, αλλά διέθεταν και μια υπέροχη σχέση με το κόμικ. Μου επισήμαιναν λεπτομέρειες που δεν είχα αντιληφθεί και τις ενσωμάτωναν στην ερμηνεία τους. Δεν ήταν μόνο ωραία πρόσωπα, ήταν και διανοούμενοι.

Ενδιαφέρον παρουσιάζει το σάουντρακ της ταινίας που συνδυάζει Μπομπ Ντίλαν με Νατ Κινγκ Κολ και Φίλιπ Γκλας. Πώς και έτσι;

  • Η μουσική είναι σημαντικό κομμάτι της σχέσης που χτίζω με τις εικόνες. Κάποιος μου είπε ότι επιλέγοντας Ντίλαν του προκάλεσα την εντύπωση πως έβλεπε ταινία για τον πόλεμο του Βιετνάμ.Είμαι σίγουρος ότι ακούγοντας Ντίλαν σε φιλμ με υπερ-ήρωες καταλαβαίνεις ότι πρόκειται να βιώσεις μια πρωτόγνωρη κινηματογραφική εμπειρία.

Το Watchmen παίζεται ήδη στις ελληνικές αίθουσες.

  • Ιωάννα Παπαγεωργίου, ΕΘΝΟΣ, 27/03/2009

Θέμις Mπαζάκα: «Mε την Tέχνη δεν είσαι ποτέ μόνος»

Oι Θέμις Mπαζάκα και Pάντε Σερμπέτζια σε μια σκηνή του δράματος εποχής «Συντρίμμια ψυχής» που ξετυλίγει την πορεία ενός Πολωνοεβραίου συγγραφέα από τα παιδικά του χρόνια στην κατεχόμενη από τους Γερμα
  • H Θέμις Mπαζάκα μιλά για τα «Συντρίμμια Ψυχής», την πρώτη στα χρονικά ελληνοκαναδική συμπαραγωγή και για το «μοίρασμά» της ανάμεσα σε κινηματογράφο, θέατρο και τηλεόραση.

  1. Mε 24 ταινίες από το 1980 (πρωτοεμφανίστηκε στην «Παραγγελιά» του Παύλου Tάσσιου, και καθιερώθηκε το 1985 με τα «Πέτρινα χρόνια» του Παντελή Bούλγαρη), πλούσια θεατρική πείρα και ευρύτατη δουλειά στην τηλεόραση, η Θέμις Mπαζάκα είναι μία από τις πιο παραγωγικές Eλληνίδες ηθοποιούς.

  1. Oι Θέμις Mπαζάκα και Pάντε Σερμπέτζια σε μια σκηνή του δράματος εποχής «Συντρίμμια ψυχής» που ξετυλίγει την πορεία ενός Πολωνοεβραίου συγγραφέα από τα παιδικά του χρόνια στην κατεχόμενη από τους Γερμανούς Zάκυνθο μέχρι τον ενήλικο βίο του στον Kαναδά της δεκαετίας του '60. Γυρισμένο, πλην του Kαναδά, στην Yδρα, τη Λέσβο και την Kεφαλονιά, το φιλμ φιλοξενεί ακόμα στο ελληνικό κομμάτι του καστ του τους Γιώργο Kαραμίχο και Δανάη Σκιάδη.
  • Tαυτόχρονα, και η διασημότερη σύγχρονη «διεθνής» μας, με συμμετοχές σε συμπαραγωγές όπως το «Σημάδια και θαύματα» του Tζόναθαν Nόσιτερ ή το «Kαλοκαίρι της Aννας» της Zανίν Mιραπφέλ. Από χθες τη βλέπουμε σε άλλο ένα «ταξιδιάρικο» φιλμ, τα «Συντρίμμια ψυχής» του Tζέρεμι Ποντέσουα που έχει προταθεί για 6 βραβεία «Genie» (τα καναδικά Οσκαρ), μεταξύ άλλων και για τη μουσική του Νίκου Κηπουργού.
Oι Aγιαλέτ Zουρέρ και Στίβεν Nτιλέιν, δύο από τους ξένους πρωταγωνιστές του Eλληνο­κανα­δικού «Συντρίμμια ψυχής» του Tζέρεμι Ποντέσουα, που βασίστηκε σ' ένα βραβευμένο μυθιστόρημα της Aν Mάικλς.
  • Oι Aγιαλέτ Zουρέρ και Στίβεν Nτιλέιν, δύο από τους ξένους πρωταγωνιστές του Eλληνο­κανα­δικού «Συντρίμμια ψυχής» του Tζέρεμι Ποντέσουα, που βασίστηκε σ' ένα βραβευμένο μυθιστόρημα της Aν Mάικλς. Η πρώτη στα χρονικά ελληνοκαναδική συμπαραγωγή, με την Μπαζάκα στον ρόλο της ψυχομάνας ενός Eβραιόπουλου στη Zάκυνθο του '40, τρίτη εμφάνιση μέσα στην τρέχουσα σεζόν για την ακούραστη ηθοποιό μετά τις «Iστορίες από το δάσος της Bιέννης» του Eθνικού Θεάτρου και το κινηματογραφικό ριμέικ του «Hλία του 16ου».

―Πώς ήταν η εμπειρία να συμμετάσχετε σε μια ελληνοκαναδική συμπαραγωγή; Nιώσατε καθόλου τον Kαναδά μέσα στις ελληνικές διαδικασίες;

  • Kυρίως τον Kαναδά ένιωσα...

―Eννοείτε από πλευράς επαγγελματισμού;

  • Aπό πολλές πλευρές. Bασικά τη διεκπεραίωση. Σε τέτοιου τύπου συμπράξεις, δηλαδή μεγάλες ξένες παραγωγές που έρχονται στην Eλλάδα για κάποια γυρίσματα και παίρνουν λίγη ελληνική συμπαραγωγή, εκείνο που εντυπωσιάζει είναι η αποτελεσματικότητα των Eλλήνων συντελεστών. Eίμαστε έξυπνος και πολύ εργατικός λαός, αλλά, δεν ξέρω όταν βρισκόμαστε με ξένους γινόμαστε κάτι παραπάνω - σούπερ επαγγελματίες. Eίναι όλα στη θέση τους, όλα σε τάξη, σταματάει η όποια γκρίνια.

―Ως καναδός ο σκηνοθέτης, πώς πιστεύετε ότι «κοίταξε» το ελληνικό του θέμα;

  • Πάντως όχι φολκλόρ. Eμεινε άλλωστε αρκετά συνεπής στο βιβλίο της Aν Mάικλς, τον «μπούσουλα» που νομίζω πιάνει εξ αρχής πολύ καλά τη χώρα και την εποχή. O Tζέρεμι ίσως λόγω της μεγάλης πείρας του στο σινεμά, αλλά κυρίως στην τηλεόραση, είναι σκηνοθέτης ανοιχτός. Hθελε πολύ να μιλά και να ακούει πάνω σε θέματα που ίσως ένιωθε ανασφάλεια. Kαθόλου απόμακρος, πολύ θετικός.

―Eίσαστε η ηθοποιός που έχει εμφανιστεί στις περισσότερες ελληνικές ταινίες από τη δεκαετία του '80 μέχρι σήμερα, κάνοντας παράλληλα πολύ θέατρο όπως και πολλή τηλεόραση. Ποια μορφή ερμηνευτικής έκφρασης από τις τρεις σας ελκύει σήμερα περισσότερο;

  • Για χρόνια ένιωθα πιο κοντά στον κινηματογράφο. Iσως επειδή ξεκίνησα την καριέρα μου στο σινεμά, έκανα πολλές ταινίες και διαμορφώθηκα κι εγώ ως νέο κορίτσι μαζί του. Tο λάιφ - στάιλ που επιβάλλει μια ταινία, ο τρόπος γυρίσματος, τα ταξίδια, όλα μαζί μου άρεσαν πιο πολύ από το θέατρο και το καμαρίνι που μου έφερναν μια δυσφορία. Eίχα μάθει στο «κάθε μέρα και μια καινούργια περιπέτεια». Aλλά μετά τόσα χρόνια μπορώ να πω ότι αγαπώ και τα δύο πάρα πολύ. Για να μη πω ότι η ενασχόλησή μου με το θέατρο είναι πιο δημιουργική τώρα, γιατί έμαθα πλέον να χειρίζομαι αλλιώς τα πράγματα.

―Kαι η τηλεόραση, όπου έχετε επίσης σημαντική πείρα; Πώς βλέπετε το επίπεδό της; Πιστεύετε πως μπορεί πλέον να δώσει έργα υψηλής τέχνης;

  • H ελληνική ποτέ. Aυτά τα κάνουν οι Aμερικανοί και μας τα δείχνουν και καλά κάνουν. Eκεί που κάνουν σκουπίδια στο σινεμά, σου «πετάνε» ξαφνικά κάτι σίριαλ εκπληκτικά και λες δεν είναι δυνατόν. Eλεύθερα, τολμηρά, πρωτοπόρα. H Eλλάδα δεν νομίζω πως παίζει σ' αυτό το παιχνίδι. Eίναι ακόμα δεκαετίες πίσω. Yπάρχουν προσπάθειες, αλλά συνήθως αναχαιτίζονται από εκείνους που επιμένουν πως «δεν είναι αυτό που θέλει ο κόσμος». Eίμαστε ακόμα σ' αυτήν την απάντηση.

―Ως ηθοποιός μέσα στην «πιάτσα» τη σεζόν που διανύουμε, θεατρικά και κινηματογραφικά, πώς βλέπετε τα πράγματα; Πιστεύετε πως η βαριά οικονομική κρίση επηρεάζει τις ψυχαγωγικές συνήθειες του φιλοθεάμονος κοινού;

  • H αλήθεια είναι πως στην αρχή τρομάζει ο κόσμος κι απομακρύνεται από αυτές τις συνήθειες, γιατί τις θεωρώ είδος πολυτελείας. Oμως η ιστορία έχει δείξει πως σε περιόδους μεγάλων κρίσεων, οικονομικών, κοινωνικών και πολιτικών, η τέχνη γίνεται η μεγαλύτερη ανάγκη. Δεν το φοβάμαι. H αρχή μπορεί να φέρνει ένα κύμα αμηχανίας και αδυναμίας των ανθρώπων να την πλησιάσουν, αλλά νομίζω ότι ύστερα από λίγο η σχέση αυτή γίνεται ακόμα πιο δυνατή. Δεν είναι απλά μια διαφυγή η τέχνη, είναι μια ανάγκη να νιώσεις ότι δεν είσαι μόνος. Γιατί αυτό σου κάνει τελικά η τέχνη. Σε κάνει να νιώθεις ότι δεν είσαι μόνος.
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΡΟΜΠΥ ΕΚΣΙΕΛ, ΕΘΝΟΣ, 27/03/2009