Δευτέρα η απονομή της Χρυσής Άρκτου της 58ης ΜΠΕΡΛΙΝΑΛΕ

Σήμερα Κυριακή, προτελευταία μέρα του 58ου κινηματογραφικού φεστιβάλ του Βερολίνου, με την προβολή, εκτός συναγωνισμού, της πολωνικής ταινίας "Κατίν" του Πολωνού Αντρέι Βάιντα.

Αργότερα σήμερα, θα προβληθεί, επίσης εκτός συναγωνισμού, το ιστορικό δράμα "Η άλλη Μπολέιν" του Τζάστιν Τσάντγουικ, που αναφέρεται στι σχέση του Ερρίκου του 8ου με τις δυο αδερφές Μπολέιν, την Αννα και τη Μαίρη Μπολέιν, που τις ερμηνεύουν οι Νάταλι Πόρτμαν και Σκάρλετ Γιόχανσον, οι οποίες βρίσκονται ήδη στο Βερολίνο για να παρουσιάσουν την ταινία τους.

Τέλος, αύριο το βράδυ απονέμονται η Χρυσή Αρκτος και τα υπόλοιπα βραβεία του φεστιβάλ από την 6μελή επιτροπή με πρόεδρο το δικό μας, Κώστα Γαβρά.

Δυο είναι τα βασικά φαβορί για το βραβείο της Χρυσής Αρκτου, η αγγλική κωμωδία "Ανέμελη" του Μάικλ Λι και η αμερικανική επική περιπέτεια "Θα χυθεί αίμα" του Πολ Τόμας Αντερσον, με τους δυο πρωταγωνιστές των ταινιών αυτών, τη Σάλι Χόκινς στην ταινία του Μάικλ Λι και τον Ντάνιελ Ντέι Λούις στην ταινία του Αντερσον να διεκδικούν τα βραβεία ερμηνείας.

Το φριχτό έγκλημα του δάσους του Κατίν, όπου οι σοβιετικοί έθαψαν σε ομαδικούς τάφους τους 15.000 Πολωνούς αξιωματικούς που εκτέλεσαν εν ψυχρώ, τον Μάρτιο του 1940, με εντολή του ίδιου του Στάλιν - μόλις το 1990 οι σοβιετικοί θα παραδεχτούν την αλήθεια - έγκλημα που απέδωσαν στους Ναζί, ασχολείται στην ταινία του "Κατίν" ο Πολωνός σκηνοθέτης Αντρέι Βάιντα.

Being Mike Leigh: 65 and still improvising

He has been the toast of Berlin for the past week as his latest film Happy-Go-Lucky wins plaudits from critics and viewers alike. Here, the great British director talks to Amy Raphael about his award-winning career, people-watching and why pessimism can be positive

Sunday February 17, 2008, The Observer

The first few times I met Mike Leigh, I wasn't sure what to make of him. He appeared to be intensely private and occasionally defensive. Yet, after two years of collaborating with him on a book, I've come to realise that he is, in fact, open, warm, good company and a great storyteller. He knows about a ridiculous number of things; it's always best to come clean and admit ignorance when necessary, because he also knows when you're bluffing. He can be brutally honest but incredibly enthusiastic, especially about the actors and technicians with whom he has worked. He owns a particularly dry sense of humour; on occasion, he pretends to be cross before a huge grin gives him away. I learn that when he says: 'That is a question with no answer', he will mostly relent, before immediately regretting his candour. [περισσότερα ΕΔΩ]

Αγαπημένε μου σταρ!

Αν ο Τζόνι Ντεπ αυτές τις μέρες γίνεται χάριν της 7ης Τέχνης ο serial killer μπαρμπέρης που κόβει λαιμούς (στην ταινία «Sweeney Todd»), το οφείλει στο γεγονός ότι έγινε ο αγαπημένος ηθοποιός του Τιμ Μπάρτον, του διάσημου αμερικανού σκηνοθέτη που του πρωτοεμπιστεύθηκε το 1990 τον ρόλο του «Ψαλιδοχέρη».

Από τότε όταν το τηλέφωνο χτυπάει και στην άλλη άκρη της γραμμής είναι ο Μπάρτον, ο Τζόνι Ντεπ, κατά δήλωσή του, είναι σίγουρος πως κάτι φανταστικό θα συμβεί. Εξι ταινίες έδεσαν τους δύο τους, μ' εκείνον τον τρόπο που δένονταν οι δημιουργοί με τους αγαπημένους τους ηθοποιούς στη λεγόμενη κλασική εποχή του κινηματογράφου, όπως ο Μόριτζ Στίλερ με την Γκάρμπο και ο Γιόζεφ φον Στέρνμπεργκ με τη Μάρλεν Ντίντριχ.

Η ιστορία λέει πως ο Στίλερ πέθανε με μια φωτογραφία της Γκάρμπο στην αγκαλιά του στη Στοκχόλμη, όπου και επέστρεψε μόνος, μετά την αμερικανική του αποτυχία. Η μούσα του έμεινε, διέπρεψε και τον... άφησε πίσω! Και, όταν της τηλεγράφησαν τον θάνατό του, κλείστηκε μεν στο καμαρίνι της αλλά ήπιε κάτι ποτά κι επέστρεψε στα γυρίσματα. Η ζωή συνεχίζεται, δεν φταίει η Γκάρμπο, εξάλλου δεν ξεπερνούν μόνο οι ηθοποιοί τους σκηνοθέτες, συμβαίνει πολύ συχνά και το ανάποδο. Δείτε τον Γούντι Αλεν: Ποια Νταϊάν Κίτον, ποια Μία Φάροου, η νέα μούσα του είναι δεν είναι τριάντα χρόνων και ακούει στο όνομα Σκάρλετ Γιόχανσον! [Της ΕΛΕΩΝΟΡΑΣ ΟΡΦΑΝΙΔΟΥ, Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία, 17/2/2008].

ΝΤΑΝΙΕΛ ΝΤΕΪ ΛΟΥΙΣ: «Το σινεμά είναι ένα δύσκολο παιχνίδι»

Η ιστορία της ανόδου ενός αδίστακτου πετρελαιά, στην υποψήφια για 8 Οσκαρ ταινία «Θα χυθεί αίμα», του Πολ Τόμας Αντερσον, βασισμένη στο, με πολιτικές διαστάσεις, βιβλίο του Απτον Σίνκλερ («Oil!»), θυμίζει κάπως εκείνη του μεγιστάνα του τύπου στον «Πολίτη Κέιν».

«Με τον κάθε ρόλο μπαίνω, και μπορώ να περιπλανηθώ, σ' έναν άλλο κόσμο. Είναι αυτό το μυστήριο, μια άλλη, άγνωστη ζωή, που με γοητεύει. Και η ζωή του Ντάνιελ Πλέινβιου είναι γεμάτη μυστήριο και εκπλήξεις» λέει ο Ντάνιελ ντέι Λούις για τον ρόλο που ερμηνεύει.

Ευκαιρία για τον σκηνοθέτη να φτιάξει ένα έργο επικών διαστάσεων και για τον, ήδη βραβευμένο με Οσκαρ (για την ταινία του «Το αριστερό μου πόδι»), Ντάνιελ ντέι Λούις, να μας δώσει, στον ρόλο του πετρελαιά Ντάνιελ Πλέινβιου, μια συγκλονιστική, «οσκαρική» ερμηνεία - ήδη έχει κερδίσει διάφορα βραβεία και προχωρεί ακάθεκτος για να αποσπάσει απόψε κι εκείνο της Αμερικανικής Ακαδημίας. Η ταινία εγκαινίασε το 58ο Κινηματογραφικό Φεστιβάλ του Βερολίνου. Εκεί συναντήσαμε τον πρωταγωνιστή της. Ντυμένος απλά, με τη μόδα περισσότερο της δεκαετίας του '70, με το χαρακτηριστικό του χιούμορ, μας μίλησε για την ταινία, τη συνεργασία του με τον Πολ Τόμας Αντερσον και την καριέρα του... [Του ΝΙΝΟΥ ΦΕΝΕΚ ΜΙΚΕΛΙΔΗ, Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία, 17/2/2008]

Ο Φατίχ Ακίν σκηνοθετεί μια ταινία στα χνάρια του Κ. Γαβρά

«Αγνοούμενος» αλά τούρκα. Του ΝΙΝΟΥ ΦΕΝΕΚ ΜΙΚΕΛΙΔΗ

Μια Γερμανίδα που ψάχνει την εξαφανισμένη κόρη της στη σύγχρονη Τουρκία, η Χάνα Σιγκούλα, είναι στο επίκεντρο της νέας ταινίας «Η άκρη του ουρανού» του τούρκου σκηνοθέτη που ζει στη Γερμανία Φατίχ Ακίν.

Ταινία που συνδυάζεται μ' ένα ειλικρινές και αρκετά τολμηρό σχόλιο πάνω στην πολιτική πραγματικότητα της σημερινής Τουρκίας, κέρδισε πρόσφατα το βραβείο σεναρίου της Ευρωπαϊκής Ακαδημίας Κινηματογράφου και σύντομα θα τη δούμε στην Ελλάδα. Ο Ακίν έκανε ένα εντυπωσιακό ντεμπούτο με την ταινία «Μόνοι, μαζί», κερδίζοντας τη Χρυσή Αρκτο στο Φεστιβάλ Βερολίνου 2004 και συνέχισε με το πολύ ενδιαφέρον μουσικό ντοκιμαντέρ, «Ο ήχος της Πόλης». Συναντηθήκαμε πρόσφατα στο φεστιβάλ του Κούστεντορφ, στο χωριό του Εμίρ Κουστουρίτσα... [περισσότερα ΕΔΩ]

Η συντηρητική στροφή της Μπερλινάλε

Η ανάληψη της προεδρίας από τον Γαβρά κόβει τις ευκαιρίες στους νέους σκηνοθέτες. Του απεσταλμένου μας στο Βερολινο Παναγιώτη Παναγόπουλου.

Στα 58 του χρόνια το φεστιβάλ του Βερολίνου, που λήγει σήμερα, ίσως έχει αρχίσει να δείχνει την ηλικία του, λένε όσοι το παρακολουθούν εντατικά τα τελευταία χρόνια. Το νεότερο από τα τρία μεγάλα ευρωπαϊκά φεστιβάλ (οι Κάννες έγιναν 60 και η Μόστρα της Βενετίας 65) μέχρι πρόσφατα ήταν το πιο ανοιχτό στην κινηματογραφική πρωτοπορία. Σύμφωνα ωστόσο με τους έμπειρους παρατηρητές του χώρου, η Μπερλινάλε έχει αρχίσει να παίζει το παιχνίδι του στησίματος του διαγωνιστικού προγράμματος με περισσότερο ασφαλείς επιλογές... [περισσότερα ΕΔΩ]

Χαμηλά στο μποξ όφις, ψηλά στα Οσκαρ

Οι ανεξάρτητοι Αμερικανοί κινηματογραφιστές αποτελούν πλέον σταθερή αξία, ενώ η γαλλική παραγωγή παίζει επί ίσοις όροις. Του Δημήτρη Μπούρα.

• Μιλάμε για τα Οσκαρ με θαυμασμό, ανάλογο συνήθως με αυτόν για το Μουντιάλ του ποδοσφαίρου, περιμένοντας τη μεγάλη βραδιά του τελικού. Αναλύουμε υποψηφιότητες, επισημαίνουμε εκπλήξεις και φαβορί για τον «τελικό» (που φέτος, λόγω της απεργίας των σεναριογράφων, κινδυνεύει να περιοριστεί σε μια τυπική εκδήλωση ανάρτησης του καταλόγου με τους νικητές).

Ενίοτε, αγνοούμε την πραγματικότητα πίσω απ’ τη βιτρίνα με τις εκπλήξεις: Το ανεξάρτητο «Juno», για παράδειγμα, δεν το ’φερε ο πελαργός σε τέσσερις βασικές κατηγορίες υποψηφίων για τα φετινά βραβεία. Το οσκαρικό «θαύμα» κυοφορήθηκε στα αμερικανικά μούλτιπλεξ και προσμετριέται με αριθμούς. Η ταινία κόστισε σύμφωνα με εκτιμήσεις 7,5 εκατομμύρια δολάρια και εκτοξεύτηκε στην 9η θέση του αμερικανικού μποξ όφις (οι εισπράξεις πλησίασαν τα 112 εκατομμύρια σε 9 εβδομάδες προβολής)... [περισσότερα ΕΔΩ]