Μικελάντζελο Αντονιόνι, Στίβεν Σόντερμπεργκ και Γουόνγκ Καρ Γουάι «Eros»

Οι αξιόλογοι σκηνοθέτες Μικελάντζελο Αντονιόνι, Στίβεν Σόντερμπεργκ και Γουόνγκ Καρ Γουάι υπογράφουν τη σκηνοθεσία της ταινίας «Eros». Στις ακτές της Τοσκάνης, ένα νεαρό ζευγάρι μπλέκεται σε ένα απροσδόκητο «manage trois». Στη Νέα Υόρκη του '40, ένας επιτυχημένος διαφημιστής αφηγείται στον ψυχαναλυτή του το επαναλαμβανόμενο, ερωτικό του όνειρο. Στην Κίνα του '60, μία επαγγελματίας συνοδός και ένας νεαρός ράφτης παγιδεύονται στον ανολοκλήρωτο πόθο τους... Τρεις μικρές ερωτικές ιστορίες. Τρεις διαφορετικές ματιές στην έλξη, στην επιθυμία, στο πάθος. Μία κινηματογραφική ανθολογία πάνω στον έρωτα, με την υπογραφή τριών κορυφαίων κινηματογραφιστών, βασισμένο σε σενάριο του Μικελάντζελο Αντονιόνι. Από το πρωτότυπο και πολύ ενδιαφέρον τρίπτυχο ξεχώρισε η οπτική του Γουόνκ Καρ Γάι. Παίζουν: Λι Γκονγκ, Τσεν Τσανγκ, Φουνγκ Τιν, Λουκ Οντι (Κυριακή, 6/9, ΕΤ-1, 24.00).

Ινγκμαρ Μπέργκμαν «Φθινοπωρινή σονάτα»

Ο κορυφαίος σκηνοθέτης Ινγκμαρ Μπέργκμαν σκηνοθετεί την αξιόλογη δραματική ταινία «Φθινοπωρινή σονάτα». Ενα παιχνίδι για την αλήθεια ανάμεσα σε δύο κύρια πρόσωπα και δύο βοηθητικά. Οι δύο κεντρικοί ήρωες του «παιχνιδιού» είναι η μητέρα και η μία κόρη. Η μητέρα, διάσημη πιανίστα, δυναμική και εγωίστρια, που ασχολείται πάντα με τις δύο κόρες της, στο περιθώριο δύο κοντσέρτων. Η κόρη, άκρως ευαίσθητη και άβουλη που μεγάλωσε κάτω από τη σκιά της μητέρας της και ισοπεδώθηκε πλήρως από την πανίσχυρη προσωπικότητά της. Ενας παπάς, σύζυγος της κόρης και μία κόρη βουβή και ανάπηρη είναι οι δύο βοηθητικοί συντελεστές του παιχνιδιού και της αλήθειας. Πάνω στο αιώνιο πρόβλημα της σύγκρουσης γονιών και παιδιών, που τόσο απασχόλησε τον Μπέργκμαν, μια όμορφη ταινία, με θαυμάσιες ερμηνείες, λουσμένη από το φθινοπωρινό φως του σουηδικού τοπίου και διαποτισμένη από τα μουσικά μοτίβα του Σοπέν, του Μπαχ και του Χέντελ. Πρωταγωνιστούν: Ινγκριντ Μπέργκμαν, Λιβ Ούλμαν, Λένα Νίμαν, Χάλβαρ Μπιορκ, Ερλαντ Γιόζεφσον (Τρίτη, 8/9, Βουλή ΤV, 23.00).

Φεστιβάλ Ξένου Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης

• ΟΙ «ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΣΤΕΣ ΣΤΗΝ ΟΜΙΧΛΗ» ΕΠΙΜΕΝΟΥΝ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΑ

• Της ΒΕΝΑΣ ΓΕΩΡΓΑΚΟΠΟΥΛΟΥ, Ελευθεροτυπία, Παρασκευή 4 Σεπτεμβρίου 2009

Εξέπνευσε το τελεσίγραφο 34 σκηνοθετών προς τον Αντώνη Σαμαρά. Νόμο κινηματογραφικό δεν είδαν και κάνουν αποχή από φεστιβάλ και Κρατικά Βραβεία. Ωραία 50ά γενέθλια θα γιορτάσει τον Νοέμβριο (13-22) ο θεσμός. Χωρίς ελληνικές ταινίες. Και να σκεφτεί κανείς ότι ο νόμος ήταν, δήθεν, έτοιμος από πέρυσι!

Ο Γιάννης Οικονομίδης στα γυρίσματα του «Μαχαιροβγάλτη», που απέχει από φεστιβάλ και κρατικά βραβεία

Θα ζήσουμε, λοιπόν, στην Ελλάδα και μια κινηματογραφική «απεργία». Οι «κινηματογραφιστές στην ομίχλη», σκηνοθέτες και παραγωγοί, αποφάσισαν ομόφωνα το βράδυ της Τετάρτης να μη στείλουν τις ταινίες τους στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης (13-22 Νοεμβρίου) και να μην υποβάλουν υποψηφιότητες στα Κρατικά Κινηματογραφικά Βραβεία, που απονέμονται στις 23 Νοεμβρίου, πάλι στη Θεσσαλονίκη. Σε λίγες μέρες θα δώσουν στη δημοσιότητα και κείμενο, στο οποίο θα αναλύουν το γιατί και πώς της απόφασής τους.

Είχαν, όμως, προειδοποιήσει ήδη από τις 25 Ιουνίου ότι αν μέχρι την 1η Σεπτεμβρίου ο υπουργός Πολιτισμού Αντώνης Σαμαράς δεν παρουσιάσει νέο κινηματογραφικό νόμο, τριάντα τέσσερις (34) ταινίες θα γυρίσουν την πλάτη τους σε φεστιβάλ και κρατικά βραβεία. Η προθεσμία πέρασε, το ΥΠΠΟ όχι νόμο, ούτε άρθρο νόμου δεν είχε έτοιμο, παρ' όλο που ο Μιχάλης Λιάπης τον είχε περιγράψει περήφανος στη Βουλή τον Δεκέμβριο του 2008. Οι «κινηματογραφιστές στην ομίχλη» έπρεπε να ξανακουβεντιάσουν τη θέση τους.

Ο Ρένος Χαραλαμπίδης σε μια σκηνή από την ταινία του «Τέσσερα μαύρα κοστούμια», η οποία δεν πάει Θεσσαλονίκη

Δεν κούνησαν ρούπι από αυτήν. Δεν τους κλόνισε το γεγονός ότι ήδη προκηρύχθηκαν εκλογές και ότι νομοθετικό έργο για ένα μεγάλο διάστημα δεν μπορεί να παραχθεί. Θεωρούν, προφανώς, ότι το πρόβλημα ανυπαρξίας σύγχρονου, αναπτυξιακού κινηματογραφικού πλαισίου αλλά και μιας πιο διαφανούς και δημοκρατικής διαδικασίας απονομής των Κρατικών Βραβείων αφορά όλα τα κόμματα εξίσου. Ακόμα και στην περίπτωση που αλλάξει η κυβέρνηση και ο επόμενος υπουργός Πολιτισμού του ΠΑΣΟΚ τούς καλέσει να πάνε τις ταινίες τους στη Θεσσαλονίκη, υποσχόμενος γρήγορα έναν νέο και καλό νόμο, οι «κινηματογραφιστές στην ομίχλη» δεν θα υποκύψουν. «Πρώτα νόμος, μετά όλα τα όλα», είναι η αμετακίνητη θέση τους.

Είναι, μάλιστα, τόσο οργισμένοι, που δεν θα συμμετάσχουν στο φεστιβάλ ούτε καν με κάποιο πρότζεκτ τους στο Balkan Fund. Οσο για το Διεθνές Διαγωνιστικό Τμήμα, η Δέσποινα Μουζάκη θα έχει μεγάλο πρόβλημα να βρει γι' αυτό ελληνική ταινία πρωτοεμφανιζόμενου σκηνοθέτη. Οι «κινηματογραφιστές στην ομίχλη» σκέφτονται, επιπλέον, να οργανώσουν τον Οκτώβριο μια Εβδομάδα Ελληνικού Κινηματογράφου (με τις ταινίες τους εννοείται) στην Αθήνα. Ενα «αντι-φεστιβάλ», πάντως, στη Θεσσαλονίκη, στη διάρκεια του κανονικού, δεν είναι στις προθέσεις τους.

Αντώνης Καφετζόπουλος και Φίλιππος Τσίτος της «Ακαδημίας Πλάτωνος», δύο μαχητικοί «κινηματογραφιστές στην ομίχλη»

Δεν είναι όλος ο κινηματογραφικός χώρος σύμφωνος με την κίνησή τους. Και δεν εννοούμε την Εταιρεία Ελλήνων Σκηνοθετών, που έτσι κι αλλιώς όλο αυτόν τον καιρό δεν δήλωσε συμπαράσταση στους «κινηματογραφιστές στην ομίχλη». Ο Κυριάκος Κατζουράκης, όμως, δήλωσε με άρθρο του στην «Ε» πως διαφωνεί με την αποχή από το φεστιβάλ και θα στείλει την ταινία του «Μικρές εξεγέρσεις». Ενδεχομένως τις αμέσως επόμενες εβδομάδες θα εμφανιστούν κι άλλες ταινίες που, για διάφορους η καθεμία λόγους (προβολής κ.λπ.), θα συμμετάσχουν στο Φεστιβάλ και στα Κρατικά. Οσες, όμως, κι αν είναι αυτές, οι 34 ταινίες των «κινηματογραφιστών στην ομίχλη» είναι το βαρύ πυροβολικό της σεζόν.

Ετσι, το Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, που γιορτάζει φέτος τα πενήντα του χρόνια, δεν θα μοιραστεί τη χαρά του με τον σημερινό, νέο, ζωντανό ελληνικό κινηματογράφο. Θα πρέπει να αρκεστεί στους βετεράνους, που η Δέσποινα Μουζάκη θα σκεφτεί, ενδεχομένως, να τιμήσει και καλέσει. Στις οθόνες του θα παιχτούν παλιές ταινίες, που σημάδεψαν το φεστιβάλ και τον ελληνικό κινηματογράφο τα τελευταία πενηντά χρόνια, αλλά καμία νέα, φρέσκια, σπαρταριστή ελληνική ταινία.

Ταινίες στα όπλα

«Η σκόνη του χρόνου» Θ. Αγγελόπουλου, «3 μέρες ευτυχίας» Δ. Αθανίτη, «Ψυχή βαθιά» Π. Βούλγαρη, «Παράδεισος στη Δύση» Κ. Γαβρά, «Κόκκινος ουρανός» Λ. Γιούργου, «Αναζητώντας τη Μήδεια» Ν. Γραμματικού, «Στο βάθος κήπος» Κλ. Δανόπουλου, «Νήσος» Χρ. Δήμα, «180 μοίρες» Ν. Δημητρόπουλου, «Ο Ηλίας του 16ου» Ν. Ζαπατίνα, «Ricordi mi» Σ. Θεοδωράκη, «Χάρισμα» Χ. Ιωακειμίδη, «Πεθαίνω για σένα» Ν. Καραπαναγιώτη, «Γκίνες» Α. Καρδαρά, «Στρέλλα» Π.Χ. Κούτρα, «Κυνόδοντας» Γ. Λάνθιμου, «Χρυσόσκονη» Μ. Μαντά, «Μαύρο λιβάδι» Β. Μαρινάκη, «Σούλα έλα ξανά» Β. Μυριανθόπουλου, «Κανένας» Χρ. Νικολέρη, «Το κακό στην εποχή των ηρώων» Γ. Νούσια, «Ολα θα πάνε καλά» Γ. Ξανθόπουλου, «Μαχαιροβγάλτης» Γ. Οικονομίδη, «Bang Bank» Α. Παπαδημητρόπουλου, «The art therapy» Ν. Περάκη, «Συντρίμμια ψυχής» Τζ. Ποντέσουα, «45 τετραγωνικά» Στ. Τζίτζη, «Χώρα προέλευσης» Σ. Τζουμέρκα, «Επικίνδυνες μαγειρικές» Β. Τσελεμέγκου, «Ακαδημία Πλάτωνος» Φ. Τσίτου, «Forget me not» Γ. Φάγκρα, «Η κληρονόμος» Π. Φαφούτη, «Μέσα στο δάσος» Α. Φραντζή, «Τέσσερα μαύρα κοστούμια» Ρ. Χαραλαμπίδη.

Φέρτε τις ταινίες και τις απόψεις σας

• Το Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, που τόσο καιρό τηρούσε στάση αναμονής, με χθεσινή ανακοίνωση σπάει τη σιωπή του αφού αυτό πληρώνει, σε τελική ανάλυση, την κόντρα σκηνοθετών και υπουργείου Πολιτισμού.

Δέσποινα Μουζάκη

Καλεί τους Ελληνες σκηνοθέτες να συμμετάσχουν στην 50ή διοργάνωση «για να παρουσιάσουν τις ταινίες τους, να αναπτύξουν τις θέσεις τους και να προβάλουν τις απόψεις τους».

Η Δέσποινα Μουζάκη και ο Γιώργος Χωραφάς, που είχαν ματαίως προσπαθήσει να συναντήσουν τον Αντώνη Σαμαρά, παραδέχονται στην ανακοίνωση ότι «η ελληνική κινηματογραφία χρειάζεται νέο, σύγχρονο, νομοθετικό πλαίσιο». Επισημαίνουν, όμως, ότι «μετά την προκήρυξη πρόωρων εθνικών εκλογών οι διαβουλεύσεις παγώνουν, κάνοντας φανερό ότι η διεξαγωγή του φεστιβάλ θα γίνει με την ισχύουσα νομοθεσία».

Και καταλήγουν: «Το φεστιβάλ είναι πάντα ανοιχτό στις διεργασίες και στην υπέρβαση των προβλημάτων του χώρου, σεβόμενο και τους δημιουργούς και τους νόμους, σεβόμενο και τον μόχθο των ανθρώπων του οπτικοακουστικού τομέα και την καλλιτεχνική τους δημιουργία. Το συμφέρον της ελληνικής κινηματογραφικής δημιουργίας είναι και αυτό του φεστιβάλ».

Εφιαλτικές εικόνες από το μέλλον

• Του ΝΙΝΟΥ ΦΕΝΕΚ ΜΙΚΕΛΙΔΗ, Ελευθεροτυπία, Παρασκευή 4 Σεπτεμβρίου 2009

Μετά την παρέλαση τριάντα Ιταλών ηθοποιών στην προχθεσινή επίσημη έναρξη της 66ης Μόστρας του Κινηματογράφου, για να παραστούν στην προβολή του λαϊκού, φτιαγμένου για να ικανοποιήσει ένα πλατύ κοινό, έπους «Μπαάρια» του Τορνατόρε, η χθεσινή μέρα στο Λίντο, παρά την άφιξη τού Νίκολας Κέιτζ, του Βίγκο Μόρτενσεν και του Σαλμάν Ρούσντι, σεναριογράφου της ταινίας «Φραντσέσκα», πέρασε κάπως πιο ήρεμα.

Σκηνή από το συγκλονιστικό, σπαραχτικό και προφητικό ρόουντ μούβι του Χίλκοουτ

Ο Τορνατόρε, όπως είπε, ελπίζει ότι η ταινία του «θα προκαλέσει σκέψεις για την πτώση των αξιών στην Ιταλία. Εχουμε χάσει την αίσθηση της σημασίας του πολιτικού πάθους. Θα ήταν ωραίο να την επανακτήσουμε και να καταλάβουμε πόσο σημαντική είναι η σχέση μας με την κοινωνία γύρω μας». Οσο για τα σχόλια του Μπερλουσκόνι γι' αυτήν, ο σκηνοθέτης τόνισε ότι το «Μπαάρια» δεν πρέπει να περιοριστεί στη σκηνή που ανέφερε ο Ιταλός πρωθυπουργός, στην οποία ένας νεαρός Σικελός Κομμουνιστής απογοητεύεται από την επίσκεψή του στη Σοβιετική Ενωση στη δεκαετία του '50. «Το να περιορίσεις την ταινία μου σ' αυτό μόνο είναι λάθος», τόνισε ο αριστερών απόψεων Τορνατόρε, «είναι ψέμα!».

Δεύτερη ταινία τού διαγωνιστικού τμήματος ήταν «Ο δρόμος» του Τζον Χίλκοουτ. Ηρθαν στη Βενετία για να τον παρουσιάσουν ο σκηνοθέτης και ο πρωταγωνιστής του, Βίγκο Μόρτενσεν -η συμπρωταγωνίστριά του, Σαρλίζ Θέρον, δεν μπόρεσε να έρθει στο Λίντο. Οι δυο τους μίλησαν εκτενώς για τις δυσκολίες της παραγωγής, τόσο από πλευράς ερμηνείας -τις κακουχίες που αντιμετώπισαν οι ηθοποιοί στα γυρίσματα σε φυσικούς χώρους- όσο και από πλευράς της δημιουργίας μιας ατμόσφαιρας ολοκληρωτικής καταστροφής του πλανήτη μας, που παίζει ουσιαστικό ρόλο στην πορεία της ιστορίας. Βασισμένη στο μελλοντολογικό ομότιτλο μυθιστόρημα του Κόρμακ ΜακΚάρθι («Καμιά πατρίδα για τους μελλοθάνατους»), η ταινία εκτυλίσσεται σε ένα κοντινό μέλλον, όπου ο πλανήτης μας έχει ήδη περάσει Αποκαλυπτικές οικολογικές καταστροφές, ενώ οι άνθρωποι είτε έχουν πεθάνει από πείνα είτε αυτοκτονήσει, σε μια προσπάθεια να αποφύγουν το χειρότερο. Οι επιζήσαντες επιστρέφουν σε μια πρωτόγονη κατάσταση, ακολουθώντας τους νόμους της ζούγκλας, με τους περισσότερους να επιδίδονται σε κανιβαλισμό για να επιβιώσουν.

Σε καλύτερη κατάσταση, οι πρωταγωνιστές της ταινίας στο Λίντο. Ο Βίγκο Μόρτενσεν και ο μικρός Αυστραλός, Κόντι Σμιτ-ΜακΦί

Η ταινία παρακολουθεί έναν άνθρωπο (Μόρτενσεν), από τους λιγοστούς που δεν έχουν χάσει την ανθρωπιά τους, που προσπαθεί να οδηγήσει τον μικρό γιο του σε ασφαλές μέρος στον Νότο. Πορεύονται μέσα από Αποκαλυπτικά τοπία καμένης γης, τεράστιες πυρκαγιές που ξεσπούν κάθε τόσο, σεισμούς και διάφορους άλλους κινδύνους (από πεινασμένους ανθρώπους έτοιμους για το κάθε τι, που κυνηγούν θηράματα, συνήθως παιδιά, για να τα σκοτώσουν και να τα φάνε). Η προσπάθειά τους δεν είναι απλώς να επιβιώσουν αλλά και να κρατήσουν ζωντανή τη φλόγα που μεταφέρουν μέσα τους, όπως αναφέρει σε μια στιγμή ο πατέρας στο παιδί του.

Ο Χίλκοουτ κατάφερε να δημιουργήσει την κλειστοφοβική ατμόσφαιρα του βιβλίου τού ΜακΚάρθι, μέσα από σκηνές εφιαλτικές, που τονίζονται με υποβλητική μουσική και με τα μουντά χρώματα της φωτογραφίας. Αποτέλεσμα: ένα συγκλονιστικό, σπαραχτικό σε ορισμένες σκηνές, ρόουντ-μούβι, δυστυχώς προφητικό για το τι μας περιμένει, αν δεν προλάβουμε, έστω και στην 11η αυτή ώρα να πάρουμε τα σωστά μέτρα για τη διάσωση του πλανήτη και της ίδιας της ανθρώπινης ύπαρξης. Ο Βίγκο Μόρτενσεν έδωσε με ξεχωριστή δύναμη τον απελπισμένο ήρωα. Αξιέπαινη είναι και η Σαρλίζ Θέρον, που δέχτηκε να ερμηνεύσει τον μικρό, αν και σημαντικό, ρόλο της μητέρας που βλέπουμε στα, ευτυχώς σύντομα, φλας-μπακ και που δίνουν μια μικρή γεύση της προηγούμενης ζωής του ζευγαριού -τόσο των ευτυχισμένων στιγμών τους, όσο και του βασανιστικού εφιάλτη τους, όταν αρχίζει η σταδιακή καταστροφή του πλανήτη.

Αντίθετα, η φύση στην ταινία «Valhalla Rising» (εκτός συναγωνισμού) του Δανέζου Νίκολας Βίντινγκ Ρεφν, είναι ακόμη όμορφη και ελκυστική. Μόνο που ο άνθρωπος δεν ξέρει να την απολαύσει. Βρισκόμαστε, βέβαια, σε μια πολύ παλιά εποχή, εκείνη των Σταυροφοριών, με ήρωα έναν μοναχικό, Μονόφθαλμο, όπως τον φωνάζουν, μαχητή, που, αφού καταφέρνει να απελευθερωθεί από μια «φυλή» ειδωλολατρών πολεμιστών, που εκμεταλλεύονται τη δύναμή του, ακολουθεί μια ομάδα Χριστιανών πολεμιστών, αποφασισμένων να φτάσουν στους Αγίους Τόπους για να τους σώσουν από τους βέβηλους. Ο σκηνοθέτης χρησιμοποιεί στοιχεία από τα κόμικς και τα διάφορα κινηματογραφικά είδη για να φτιάξει μια αρκετά πρωτότυπη, στιλιζαρισμένη ται- νία. *

Ο Νίκολας Κέιτζ επιστρέφει με αξιώσεις

Υστερα από αρκετά χρόνια μέτριων ρόλων ο αμερικανός ηθοποιός πετυχαίνει μια ερμηνεία που αξίζει να θυμόμαστε

Ο Νίκολας Κέιτζ (αριστερά κάτω) και η Εύα Μέντες, πρωταγωνιστές στην ταινία του γερμανού σκηνοθέτη Βέρνερ Χέρτσογκ, «Βad LieutenantΡort of Call Νew Οrleans»

Στην τελευταία αμερικανική ταινία του γερμανού σκηνοθέτη Βέρνερ Χέρτσογκ, το «Βad Lieutenant- Ρort of Call Νew Οrleans», ο Νίκολας Κέιτζ, ηθοποιός που τα τελευταία χρόνια έπαιζε ό,τι να ΄ναι και όπου να ΄ναι, μας υπενθυμίζει ότι, όταν θέλει, μπορεί και να βγάλει ρόλους που σφραγίζονται στη μνήμη. Ρόλους αντάξιους με αυτόν του αλκοολικού στο «Αφήνοντας το Λας Βέγκας», που πριν από περίπου 15 χρόνια τού χάρισε το Οσκαρ. Εν προκειμένω υποδύεται έναν «καταραμένο» αστυνομικό της Νέας Ορλεάνης ο οποίος, ενώ βυθίζεται όλο και περισσότερο στο σκοτάδι του αλκοόλ, των ναρκωτικών, της σήψης και της διαφθοράς, δεν σταματά ποτέ να είναι αφοσιωμένος στη δουλειά του. Σημαντικό ρόλο στην εξέλιξη της κατάμαυρης αυτής ιστορίας θα παίξει η πόρνη με την οποία ο αστυνομικός είναι ερωτευμένος (Εύα Μέντες).

Η ταινία του Χέρτσογκ που θα διανεμηθεί σύντομα στην Ελλάδα από την Οdeon δείχνει αμυδρά βασισμένη στη «Διαφθορά» («Βad lieutenant», 1992) του Εϊμπελ Φεράρα, όπου ο Χάρβεϊ Καϊτέλ έπαιξε έναν ρόλο αντίστοιχο του Κέιτζ. Ωστόσο στη χθεσινή συνέντευξη Τύπου ο Βέρνερ Χέρτσογκ είπε ότι δεν έχει δει καμία ταινία του Φεράρα και αδημονεί να τον συναντήσει για έναν καφέ στη Βενετία. Οσο για τον Κέιτζ, που έχει πια σοβαρές πιθανότητες διεκδίκησης του βραβείου ανδρικής ερμηνείας, σε ερώτηση σύγκρισης του ήρωα της ταινίας με τον ίδιο παραδέχθηκε ότι έχει υπάρξει αλκοολικός, κάτι που κατάφερε να ξεπεράσει μέσω θεραπείας.

Στην τέταρτη ημέρα της διεξαγωγής του, το φεστιβάλ αρχίζει και παίρνει σιγά σιγά περισσότερες στροφές. Αύριο είναι η μέρα του Μάικλ Μουρ.

Ο προβοκάτορας αμερικανός ντοκυμαντερίστας, γνωστός για τον «χαριτωμένο λαϊκισμό» του σε ταινίες όπως το «Farenheit 9/11» και τον «Ακήρυχτο πόλεμο», συμμετέχει για πρώτη φορά στο διαγωνιστικό τμήμα της Μόστρα με το ντοκυμαντέρ «Capitalism: a love story», θέμα του οποίου είναι η οικονομική κρίση. Αυτή είναι ίσως η ταινία που αναμένεται με περισσότερη αγωνία από κάθε άλλη στο φεστιβάλ.

• Τρισδιάστατες αλλαγές

ΕΡΑ/CLΑUDΙΟ ΟΝΟRΑΤΙ Η ρουμάνα ηθοποιός Μόνικα Μπιρλαντεάνου με τον συγγραφέα Σαλμάν Ρουσντί στην πρεμιέρα της ταινίας «Francesca»

ΣΤΑ ΚΑΝΑΛΙΑ ΤΗΣ ΒΕΝΕΤΙΑΣ

▅ Στο μουσείο Γκούγκενχαϊμ της Βενετίας έγινε την Πέμπτη το βράδυ με επιτυχία το πάρτι για το ντοκυμαντέρ «Great directors» τηςΑντζελα Ισμαΐλουπου προβλήθηκε στο τμήμα των Οριζόντων. Στην εκδήλωση παρέστησαν πολλοί επώνυμοι, ανάμεσα στους οποίους οι σκηνοθέτες Τοντ ΧέινςκαιΤζον Σέιλςπου εμφανίζονται στο ντοκυμαντέρ, το οποίο, θυμίζουμε, είναι μια συρραφή από συνεντεύξεις που πήρε η σκηνοθέτις από τους αγαπημένους της δημιουργούς.

▅ Μία ακόμη ελληνική παρουσία είχε τη δική της στιγμή κατά τη διάρκεια του φεστιβάλ. Στο πλαίσιο των παράλληλων εκδηλώσεων που πραγματοποιούνται κατά τη διάρκεια του Φεστιβάλ Βενετίας, η φωτογράφος Βένια Μπεχράκη παρουσίασε την έκθεση φωτογραφιών της με τίτλο «Τhe non lieu» στο ξενοδοχείο Des Βaines. Η έκθεση έτυχε θετικών σχολίων από τους επισκέπτες, ενώ ήταν συγκινητικό που πολλοί φίλοι της φωτογράφου (ανάμεσά τους και η γκαλερίσταΔάφνη Ζουμπουλάκη ) ήρθαν ειδικά για την εκδήλωση από την Αθήνα για να τη στηρίξουν. ▅ Ο «Γάμος» («Τhe marriage»), τελευταία κινηματογραφική δημιουργία τουΠίτερ Γκρίναγουεϊ, είναι τελικά μια από τις αρκετές ταινίες-έκπληξη του εφετινού φεστιβάλ. Πρόκειται για μια κινηματογραφική άποψη της performance του ιδίου του Γκρίναγουεϊ «Τhe wedding of Cana, a vision of Ρeter Greenaway» και αναμειγνύει την Ιστορία της Τέχνης με την ιδιαίτερη κινηματογραφική γλώσσα του.

Οι Αμερικανοί άρεσαν στη Βενετία

• Προβλήθηκαν στη Μόστρα ο «Δρόμος» του Τζον Χίλκοουτ και το «Life During Wartime» του Τοντ Σόλοντζ

• Παναγιωτης Παναγοπουλος, Η Καθημερινή, 04/09/2009
  

ΦΕΣΤΙΒΑΛ. Δύο αμερικανικές ταινίες ήταν το ενδιαφέρον κομμάτι της πρώτης ημέρας της 66ης Μόστρας της Βενετίας. Η μία μεταφέρει ένα βιβλίο που είναι ήδη λογοτεχνική επιτυχία και πιθανότατα θα είναι ανάμεσα στις καλύτερες ταινίες της χρονιάς, η άλλη συνεχίζει με συνέπεια την πορεία ενός ανεξάρτητου δημιουργού, κρατώντας ίσως μακριά το κοινό.

• Σκοτεινός δρόμος

Ο «Δρόμος» του Τζον Χίλκοουτ μεταφέρει στην οθόνη το ομώνυμο μυθιστόρημα του Κόρμακ ΜακΚάρθι για την πορεία προς το άγνωστο ενός άντρα και του γιου του, έπειτα από μια μεγάλη καταστροφή, που έχει αφανίσει τις υποδομές και έχει εξαγριώσει τους ανθρώπους. Είναι ωστόσο μια πορεία με ελπίδα ή προς ένα αναπόφευκτο τέλος; Στην ταινία πρωταγωνιστεί ο Βίγκο Μόρτενσεν μαζί με τη Σαρλίζ Θέρον, η οποία δεν πήγε στη Βενετία, τον Γκάι Πιρς και τον Ρόμπερτ Ντιβάλ.

Το «Life During Wartime» του Τοντ Σόλοντζ είναι κατά κάποιο τρόπο συνέχεια της «Ευτυχίας», που ο Αμερικανός σκηνοθέτης είχε γυρίσει πριν από δέκα χρόνια. Σχέσεις σε δυσλειτουργικές οικογένειες, προβληματική σεξουαλικότητα και περίεργο χιούμορ είναι αυτά που διακρίνουν την ταινία, που διαδραματίζεται σε μια χώρα που βρίσκεται σε πόλεμο, χωρίς να ξέρει για ποιον ακριβώς λόγο. Η ταινία είναι μάλλον πιο «κλειστή» από τις πιο επιτυχημένες ταινίες του Σόλοντζ. Δύο μόνο στη φιλμογραφία του, το «Καλώς ήρθατε στο κουκλόσπιτο» και η «Ευτυχία» ανοίχτηκαν περισσότερο προς ένα ευρύτερο κοινό. Το «Life During Wartime» δεν ακολουθεί αυτή την κατεύθυνση.

Η προβολή της ταινίας ήταν προβληματική στο Λίντο, καθώς οι ιταλικοί υπότιτλοι έπεφταν ασυγχρόνιστοι, με αποτέλεσμα οι πολλοί Ιταλοί θεατές να διαμαρτύρονται έντονα. Παρ’ όλα αυτά, η προβολή δεν διακόπηκε και συνεχίστηκε υπό αυτές τις συνθήκες. Τέλος, εκτός συναγωνισμού προβλήθηκε χθες και μια ελληνική συμμετοχή, το ντοκιμαντέρ «Μεγάλοι σκηνοθέτες» της Αντζελας Ισμαήλου, μια ταινία με συνεντεύξεις διάσημων σκηνοθετών, όπως ο Μπερνάρντο Μπερτολούτσι, ο Στίβεν Φρίαρς, ο Κεν Λόουτς και ο Ντέιβιντ Λιντς.

Μια αργοπορημένη αντίδραση

«Καλούμε τους Ελληνες κινηματογραφιστές να συμμετάσχουν στο 50ό Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης και να αξιοποιήσουν την ευκαιρία για να παρουσιάσουν τις ταινίες τους, να αναπτύξουν τις θέσεις τους και να προβάλουν τις απόψεις τους».

Η αντίδραση της διεύθυνσης του Φεστιβάλ έρχεται μάλλον αργά για τους 60 σκηνοθέτες και παραγωγούς, που έχουν αποφασίσει από τον Ιούνιο να απόσχουν από τα κρατικά βραβεία ποιότητας και να μη στείλουν ούτε ένα καρέ στο κινηματογραφικό δεκαήμερο της Θεσσαλονίκης. Οι «Κινηματογραφιστές στην ομίχλη» όπως αυτοαποκαλούνται (64 σκηνοθέτες και παραγωγοί) έχουν ένα και μόνο αίτημα: να κατατεθεί στη Βουλή ο νέος νόμος για τον κινηματογράφο. Η προθεσμία που είχαν θέσει εξέπνευσε, καμία ανταπόκριση δεν υπήρξε από το ΥΠΠΟ και σε προχθεσινή συνάντησή τους (λίγη ώρα πριν από το διάγγελμα του πρωθυπουργού και την προκήρυξη εκλογών) αποφάσισαν να εμμείνουν στις θέσεις τους και να μην υπαναχωρήσουν. Ούτως ή άλλως, το είχαν δηλώσει ευθαρσώς και στην πολυπληθή συνέντευξη Τύπου του Ιουνίου: «Μπουχτίσαμε από λόγια, κοροϊδίες, υποσχέσεις. Απαιτούμε πράξεις». Ουδείς αρμόδιος αντέδρασε, αξιολογώντας σωστά το «μήνυμα».

Οπως φαίνεται, όμως, οι «60» δεν σκοπεύουν να ανακαλέσουν τις θέσεις τους, προγραμματίζουν δε, εβδομάδα με προβολές των ταινιών στην Αθήνα, μέσα στον Οκτώβριο.