Sunday, June 8, 2008

ΠΕΘΑΝΕ Ο ΠΑΤΕΡΑΣ ΤΗΣ ΙΤΑΛΙΚΗΣ ΚΩΜΩΔΙΑΣ, ΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ ΝΤΙΝΟ ΡΙΖΙ

Ο σκηνοθέτης Ντίνο Ρίζι, που θεωρείται ο πατέρας της ιταλικής κωμωδίας, έφυγε από τη ζωή σήμερα το πρωΐ στην κατοικία του στη Ρώμη, σε ηλικία 91 ετών.


Dino Risi

Ο Ρίζι γεννήθηκε στις 23 Δεκεμβρίου 1916 στο Μιλάνο και γνώρισε την αποθέωση στη δεκαετία του '50, γυρίζοντας εμβληματικές ταινίες, που καθόρισαν το πνεύμα της ιταλικής κωμωδίας, όπως ο «Φανφαρόνος», «Τα Τέρατα», ή το αριστουργηματικό «Άρωμα Γυναίκας», μία κωμωδία για έναν άνδρα που είναι διχασμένος ανάμεσα στον πόθο της αγάπης και στην επιθυμία του θανάτου και χάρισε στον Βιτόριο Γκάσμαν το βραβείο πρώτου ανδρικού ρόλου στις Κάνες το 1975.

Ο Ντίνο Ρίζι σκηνοθέτησε ορισμένους από τους κυριότερους Ιταλούς ηθοποιούς του δεύτερου μισού του 20ου αιώνα, από τη Σοφία Λόρεν, τον Βιτόριο Γκάσμαν, και τον Αλμπέρτο Σόρντι έως τον Ούγκο Τονιάτσι. Είχε τιμηθεί με τον Χρυσό Λέοντα στο Φεστιβάλ Βενετίας για το σύνολο του έργου του. Η τελευταία ταινία που σκηνοθέτησε ήταν μία παραγωγή για την τηλεόραση με τίτλο «Οι νεαρές της Μις Ιταλία», το 2002. Αμέσως μετά την είδηση του θανάτου του, ο ιταλικός Τύπος αφιέρωσε ουρανομήκη αφιερώματα στις ιστοσελίδες του, διανθισμένα με φωτογραφίες του «μεγάλου γέρου του σινεμά» με τα πάλλευκα μαλλιά του.

http://www.mymovies.it/filmclub/2006/06/175/locandina.jpg

«Μαζί με τον Μάριο Μονιτσέλι, τον Έτορε Σκόλα, τον Λουΐτζι Κομεντσίνι και τον Νάνι Λόι, υπήρξε ένας από τους μεγάλους δασκάλους της ιταλικής κωμωδίας. Υπήρξε ένα είδος Μπίλι Γουάιλντερ α λα Ιταλικά», τονίζει η εφημερίδα Λα Ρεπούμπλικα. «Γύρισε ταινίες που θα μείνουνε στην ιστορία του κινηματογράφου», υπερθεματίζει η Λα Στάμπα. Για το ANSA, o Ρίζι είναι ο «πατέρας της ιταλικής κωμωδίας», που «γνώριζε να παντρεύει το λαϊκό πνεύμα με την μέθοδο, το χυδαίο χιούμορ με μία υποδόρια ηθική».

http://www.mclink.it/mclink/cinema/SORPAS.GIF

ΒΛΕΠΕ ΚΑΙ ΑΥΤΑ:

LIBERATION.FR : samedi 7 juin 2008

Dino Risi in an undated photo from the 1970s
Mr Risi's Profumo di Donna (Scent of a Woman) was remade with Al Pacino

Italian director Dino Risi, who was nominated for two Oscars for the 1974 film Profumo di Donna (Scent of a Woman), has died in Rome aged 91.

Mr Risi, who was known as one of the masters of Italian comedy, had been suffering ill-health for some time.

He made more than 50 productions, many focusing on his country's society in the boom years after World War II.

Italy had lost "a noble and vital father of its cinema and its culture", said Rome's mayor, Gianni Alemanno.

"His legacy is pages of minute work by someone who loved the world and his country," he added.

"We have lost one of the masters of the most beautiful and intense seasons of the Italian comedy, which gave the world so much."


Μάριο Μονιτσέλι: «Ιστορίες της κλειδαρότρυπας»


Ο Μάριο Μονιτσέλι σκηνοθετεί την κωμική ταινία «Ιστορίες της κλειδαρότρυπας». Μια ομάδα νεαρών κινηματογραφιστών, που δηλώνει φαν του «σινεμά-βεριτέ» απαθανατίζει κρυφά επί ένα χρόνο τα όσα συμβαίνουν στο δωμάτιο ενός ξενοδοχείου, θέλοντας να «συλλάβει», εν αγνοία τους, με το φακό, τις αυθόρμητες αντιδράσεις καθημερινών ανθρώπων, που ζουν ανυποψίαστοι, τη ζωή τους. Στη συνέχεια, οι επίδοξοι κινηματογραφιστές έρχονται σε επαφή με τον ηλικιωμένο και τσιγκούνη παραγωγό Μενγκαρόνι, για να του πουλήσουν την ταινία τους. Ομως ο Μενγκαρόνι δεν εγκρίνει το ντοκουμέντο που του φέρνουν και αντιπροτείνει να επικοινωνήσουν με τους «ηθοποιούς» τους και να τους πείσουν να συνεχίσουν τους ρόλους τους, ώστε να ολοκληρωθούν οι ιστορίες. Θαυμάσιοι οι δύο πρωταγωνιστές: Βιτόριο Γκάσμαν και Μόνικα Βίτι. Παίζουν: Βιτόριο Γκάσμαν, Μόνικα Βίτι, Ενρίκο Μοντεζάνο, Μπεατρίτσε Μπρούνο (Κυριακή, 8/6, ΝΕΤ, 02.00)

Τζιμ Τζάρμους: «Διακοπές διαρκείας»


Ο Τζιμ Τζάρμους σκηνοθέτησε την ταινία «Διακοπές διαρκείας». Ο νεαρός Κρις Αλοΐσιας Πάρκερ, περιπλανιέται στους δρόμους της Νέας Υόρκης. Καταλήγει σε ένα διαμέρισμα, όπου ξαναβρίσκει μια κοπέλα. Χορεύει λίγο μαζί της και διαβάζει κάποιους στίχους από τα «Τραγούδια του Μαλνταρόρ» του Λοτρεαμόν. Αποφασίζει να επισκεφτεί την μητέρα του, που είναι κλεισμένη σε ψυχιατρικό άσυλο. Εκείνη μοιάζει ολότελα χαμένη. Δεν αναγνωρίζει το γιο της. Ο Πάρκερ, φεύγει, περπατάει σε δρόμους έρημους και θλιβερούς, συναντά κάποιους περιθωριακούς τύπους. Ενα διαλυμένο νέο, ένα κορίτσι που τραγουδάει. Μπαίνει σε έναν κινηματογράφο, που προβάλλει το φιλμ «Αγριος σαν τη θύελλα» του Νίκολας Ρέι. Τη νύχτα, στέκεται και παρακολουθεί, ώρα πολλή, ένα σαξοφωνίστα που παίζει... Παίζουν: Κρις Πάρκερ, Λεϊλά Γκαστίλ, Τζον Λιούρι, Ρίτσαρντ Μπόες, Σάρα Ντράιβερ (Παρασκευή 13/6, ΕΤ1 24.00).

Friday, June 6, 2008

Ο ΘΡΙΑΜΒΟΣ ΤΗΣ ΕΝΙΑΙΑΣ ΚΟΥΛΤΟΥΡΑΣ

Το «Sex and the City» κάνει εισπρακτικά ρεκόρ σε όλον τον κόσμο, υπερκαλύπτοντας το κόστος

Από φαινόμενο της τηλεόρασης και της ποπ κουλτούρας, το «Sex and the City» εξελίσσεται και σε κινηματογραφικό γεγονός. Η έξοδος της ταινίας που βασίζεται στη δημοφιλή και αγαπημένη σειρά, έχει σπάσει κάθε προσδοκία στο διεθνές box office, αλλά και στην ανταπόκριση που έχει η κατηγορία των λεγόμενων chick flicks, των «γυναικείων» ταινιών.

Η εικόνα “http://i.realone.com/assets/rn/img/8/6/7/2/16652768-16652770-large.jpg” δεν μπορεί να προβληθεί επειδή περιέχει σφάλματα.

Η ελαφρότητα στην εικόνα, με την έμφαση στα ρούχα και το χιούμορ, σε συνδυασμό με βαθύτερες πτυχές της σειράς σε ό,τι αφορά τις σχέσεις, είναι που τής έδωσαν μεγαλύτερη διάσταση και την έφεραν στη θέση του φαινομένου της ποπ κουλτούρας. Ο τίτλος «Sex and the City», ακόμη και μετά τη διακοπή της σειράς, εξακολούθησε να σημαίνει πολλά περισσότερα από την απλή ευχαρίστηση που μπορεί να προσφέρει μια τηλεοπτική σειρά στο κοινό της. Ετσι, το λάπτοπ της Κάρι μπήκε ως έκθεμα στο μουσείο Smithsonian της Ουάσιγκτον, ανάμεσα στους πρόσφατους εθνικούς θησαυρούς. Γι’ αυτό οι τουρίστες της Νέας Υόρκης έχουν τη δυνατότητα να κάνουν προγραμματισμένους περιπάτους «Sex and the City» στα μέρη που γύριζαν οι τέσσερις φίλες και εξ αιτίας του πολυεπίπεδου χαρακτήρα του σεναρίου, η σειρά είναι ένα από τα δημοφιλέστερα θέματα μελετών στα αμερικανικά πανεπιστήμια, στα τμήματα επικοινωνίας και γυναικείων σπουδών. Το «Sex and the City» πυροδότησε το ξέσπασμα ενός νέου κινήματος φεμινισμού, με τις γυναίκες να υπερασπίζονται τη θηλυκότητά τους, βλέποντας τους άντρες δίπλα τους και όχι απέναντί τους και κάνοντας σεξ με ελευθεριότητα, όχι όπως στη σεξουαλική επανάσταση, ως αντίδραση, αλλά επειδή ξέρουν τι θέλουν και τι απολαμβάνουν... [Του Παναγιώτη Παναγόπουλου, Η Καθημερινή, 6/6/2008]

Thursday, June 5, 2008

SEX, ΧΙΟΥΜΟΡ ΚΑΙ ΣΧΕΣΕΙΣ

Οι ηρωίδες της επιτυχημένης σειράς επανασυνδέονται ωριμότερες
http://wellheeled.files.wordpress.com/2008/03/sexandthecity.jpg

Sex and the city. Κομεντί σχέσεων. Σκηνοθεσία: Μάικλ Πάτρικ Κινγκ. Πρωταγωνιστούν: Σάρα Τζέσικα Πάρκερ, Κιμ Κατράλ, Σίνθια Νίξον, Κριστίν Ντέιβις, Κρις Νοθ, Τζένιφερ Χάντσον, Ντέιβιντ Αϊγκενμπεργκ.
Αν μείνει κανείς στην επιφάνεια του «Sex and the city», θα δει υπερβολικές σπατάλες, εξωφρενικά ρούχα και μια ζωή μακριά από την καθημερινή πραγματικότητα των περισσότερων από εμάς. Ομως δεν είναι αυτό που για έξι σεζόν έκανε μεγάλη επιτυχία τη σειρά, με αποτέλεσμα να μείνει ανάμεσα στις κορυφαίες στιγμές της τηλεόρασης. Η επιτυχία του «Sex and the city» οφείλεται στο ότι κάτω από την ελκυστική και λουστραρισμένη του επιφάνεια κρύβονταν αλήθειες για τις φιλικές και ερωτικές σχέσεις, δοσμένες με χιούμορ και στυλ.
Οχημα χειραφέτησης. Εκτός όμως απ' αυτό, η σειρά λειτούργησε και σαν όχημα έκφρασης και χειραφέτησης της σύγχρονης γυναίκας, που αποκτά μεγαλύτερη δύναμη στον χώρο της εργασίας και περισσότερα χρήματα, αλλά ταυτόχρονα δεν αρνείται τη θηλυκότητά της και την ανάγκη της να έχει έναν σύντροφο στο πλευρό της.
Δεν χρειάστηκε να περάσει πολύς καιρός από το τέλος της τηλεοπτικής ζωής του «Sex and the city» για να γίνουν συζητήσεις για την κινηματογραφική του μεταφορά. Τέσσερα χρόνια μετά, η ταινία είναι έτοιμη, με τη συνέχεια της κοινής ιστορίας της Κάρι, της Σαμάνθας, της Μιράντα και της Σάρλοτ και της προσωπικής ιστορίας της καθεμιάς. Η εξυπνάδα στο στήσιμο της ιστορίας είναι ότι δεν προσπάθησε να επαναλάβει το ανάλαφρο κλίμα της σειράς. Οι ηρωίδες έχουν μεγαλώσει και ο τρόπος που αντιμετωπίζουν τη ζωή ως σαραντάρες (ή ακόμη και στα πενήντα) είναι εντελώς διαφορετικός από τη συμπεριφορά τους στα τριάντα και κάτι τους.
Η Κάρι (Σάρα Τζέσικα Πάρκερ) έχει πια μια στρωτή σχέση με τον Mr Big (Κρις Νοθ), που απέκτησε και όνομα -Τζον- και βρίσκεται στα πρόθυρα του γάμου. Η υπερ-σεξουαλική Σαμάνθα (Κιμ Κατράλ) έχει υποκύψει στη μονογαμία και στη σχέση της με τον νεαρό ηθοποιό Σμιθ. Η Μιράντα (Σίνθια Νίξον), που μετακόμισε στο Μπρούκλιν για χάρη του γάμου της, βλέπει τις θυσίες της να αγνοούνται, καθώς ο άντρας της την απατά. Και η Σάρλοτ (Κριστίν Ντέιβις) είναι η μόνη που φαίνεται να έχει αποκτήσει την απόλυτη ευτυχία μέσα σε μια οικογένεια.
Με όπλο την ισχυρή φιλία. Το σενάριο είναι γραμμένο γύρω από το πώς διατηρείται μια ερωτική σχέση ζωντανή και υγιής και αυτό αφορά τις τρεις από τις τέσσερις ηρωίδες. Κάποια σχέση μπορεί να διορθωθεί, κάποια να χρειαστεί αγώνα, κάποια να πρέπει να τελειώσει. Αρκεί, στην ανισορροπία των ερωτικών σχέσεων να υπάρχει ένα αντίβαρο ικανό να δώσει δύναμη στις δύσκολες στιγμές. Κι αυτό είναι η ισχυρή φιλία που δένει τις τέσσερις ηρωίδες. Στις σχεδόν δυόμισι ώρες που διαρκεί η ταινία υπάρχουν χαρές, απογοητεύσεις, χιούμορ, συγκίνηση και άπειρα ρούχα διαλεγμένα με εκκεντρικότητα από την ενδυματολόγο Πατρίσια Φιλντ. Αν θέλει να γίνει κανείς αρνητικός απέναντι στην ταινία, μπορεί να βρει δικαιολογίες για να το κάνει. Τόσο το χιούμορ όσο και οι καταστάσεις δεν είναι τόσο αιχμηρά όσο κάποιες στιγμές των καλύτερων επεισοδίων της σειράς.
Ομως το κινηματογραφικό «Sex and the city» μοιάζει με μια επανασύνδεση παλιών φίλων, που δεν κοιτάζουν τα ελαττώματά τους, αλλά το τι αγαπούν ο ένας στον άλλο. Οι τέσσερις ηρωίδες του, λοιπόν, έχουν πολύ κόσμο που τις έχει αγαπήσει και του έχουν λείψει. Σε μια από τις τελευταίες σκηνές, που διαδραματίζεται σε -τι άλλο; - μια ντουλάπα, αρκετά μάτια θα δακρύσουν από συγκίνηση. Από την πλευρά τους, τέλος, οι πρωταγωνίστριες είναι εξαιρετικά άνετες, επιστρέφοντας στους ρόλους που τις ανέδειξαν και τους οποίους έχτισαν με επιμονή και λεπτομέρεια.

[Του Παναγιωτη Παναγοπουλου, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 5/6/2008]
http://www.iwatchstuff.com/2007/09/26/sex-and-city-ladies.jpg
ΣXETIKA ΘEMATA
Μελόδραμα χωρίς χρυσόσκονη_
Φρενίτιδα στο Μανχάταν, στυλ στο Τόκιο_
Oι αλλες ταινιες_

ΜΟΔΑ, ΨΩΝΙΑ ΚΑΙ ΕΡΩΤΕΣ ΣΕ ΨΗΛΑ ΤΑΚΟΥΝΙΑ

Φωτογραφία
Οι τέσσερις πρωταγωνίστριες του σίριαλ κρατούν τους ίδιους ρόλους για δυόμισι ώρες στη μεγάλη οθόνη. Από αριστερά, οι Σίνθια Νίξον, Κριστίν Ντέιβις, Σάρα Τζέσικα Πάρκερ και Κιμ Κατράλ σε σκηνή από το «Sex and the city»
Δεν υπήρξα ποτέ μέλος του φαν κλαμπ της τηλεοπτικής σειράς «Sex and the city». Παραδέχομαι ωστόσο ότι το κινηματογραφικό φιλμ του Μάικλ Πάτρικ Κινγκ που την ακολούθησε με κράτησε. Σαν να μην έφτανε αυτό, με συγκίνησε! Και δεν περιμένεις κάτι τέτοιο από μια «γυναικεία» ταινία δυόμισι ωρών που συχνά σου δίνει την αίσθηση ότι ξεφυλλίζεις glossy περιοδικό μόδας ή ότι βρίσκεσαι στην Πέμπτη Λεωφόρο του Μανχάταν για ψώνια. Μπράβο λοιπόν στους παραγωγούς της σειράς που κατάφεραν να κατασκευάσουν μια κινηματογραφική ταινία όχι αποκλειστικώς απευθυνόμενη στους φανατικούς θαυμαστές αλλά ενδεχομένως σε ευρύτερη γκάμα. Πυρήνας, ο επικείμενος γάμος της συγγραφέως Κάρι (Σάρα Τζέσικα Πάρκερ και συμπαραγωγός της ταινίας) με τον μεγαλύτερό της Μπιγκ (Κρις Νορθ). Αμφιβολίες, απογοητεύσεις, μπόλικα μουσκεμένα χαρτομάντιλα. Αναγκαστικά οι ιστορίες των υπολοίπων μελών της παρέας βρίσκονται σε δεύτερη μοίρα γαρνίροντας τον κορμό. Η δικηγόρος Μιράντα ( Σίνθια Νίξον ) αντιμετωπίζει προβλήματα με τον σύζυγό της (Ντέιβιντ Αϊγκενμπεργκ). Η υποχόνδρια νοικοκυρά Σάρλοτ (Κριστίν Ντέιβις) που τρώει αμερικανικές πουτίγκες στο Μεξικό επειδή φοβάται τη δηλητηρίαση πρόκειται- επιτέλους- να γεννήσει. Τέλος, η πληθωρική Σαμάνθα (Κιμ Κατράλ) κοντεύει τα 50 και συνεχίζει να έχει το σεξ διαρκώς στο μυαλό της. Και καλά κάνει γιατί, πιστέψτε με, έχει τα φόντα και με το παραπάνω. Η ταινία είναι δροσερή, καλοκαιρινή, φτιαγμένη με κέφι από ένα επιτελείο καλών επαγγελματιών που γνωρίζει απ΄ έξω και ανακατωτά πρόσωπα, τύπους και καταστάσεις (ο σκηνοθέτης Μάικλ Πάτρικ Κινγκ ήταν σεναριογράφος και παραγωγός της σειράς). Οι γνώστες θα τη λατρέψουν, οι υπόλοιποι θα τη συμπαθήσουν...
Το μυστικό μιας σύγχρονης Μήδειας
Μέσα από ένα αξιοζήλευτο ντεμπούτο στην κινηματογραφική σκηνοθεσία, ο νεαρός γάλλος συγγραφέας Φιλίπ Κλοντέλ έδωσε επίσης την ευκαιρία στη βρετανίδα ηθοποιό Κριστίν Σκοτ Τόμας να πετύχει μια σπουδαία ερμηνεία παίζοντας την πρώην κατάδικο για τον φόνο του παιδιού της, η οποία καλείται να επανενταχθεί στην κοινωνία. Η Ζιλιέτ (Σκοτ Τόμας) φιλοξενείται στο σπίτι της αδελφής της ( Ελσα Ζίλμπερσταϊν ), επίσης μητέρα. Ο πόνος της παιδοκτόνου είναι βωβός και με τη σιωπηλή συμπεριφορά της σε κάνει να αναρωτιέσαι για όσα κρύβονται στο μυαλό της. Εχει τελικά μετανιώσει για την πράξη της; Και αν όχι γιατί; Οταν το μεγάλο μυστικό της ταινίας αποκαλύπτεται (έπειτα από περίπου μία ώρα) ο θεατής έρχεται πρόσωπο με πρόσωπο με ένα τεράστιο ηθικό δίλημμα ενώ ταυτοχρόνως ο Κλοντέλ χειρίζεται με υποδειγματική ακρίβεια ζητήματα όπως η άφεση και η συμφιλίωση.
Αγέραστη κωμωδία, άγνωστη γκέισα
Δύο παραγωγές του 1960, η μια γνωστή, η άλλη καθόλου. Η γνωστή δεν χρειάζεται συστάσεις. Είναι η περίφημη «Γκαρσονιέρα» («Τhe apartment») του Μπίλι Γουάιλντερ και των πέντε Οσκαρ. Ασπρόμαυρη, αγέραστη στον χρόνο κομεντί, ένα απολαυστικό ερωτικό γαϊτανάκι ανάμεσα στον Τζακ Λέμον, τη Σίρλεϊ Μακ Λέιν και τον Φρεντ Μακ Μάρεϊ. Η άγνωστη ταινία είναι η ιαπωνική, το «Μια γυναίκα ανεβαίνει τη σκάλα», του παραγνωρισμένου ιάπωνα σκηνοθέτη Μίκιο Ναρούζε (1905-1969). Το έργο του πρωτοπαρουσιάστηκε στην Ελλάδα στο περυσινό φεστιβάλ Θεσσαλονίκης και η ταινία είναι το πορτρέτο μιας χήρας γκέισας ( Χιντέκο Τακαμίνε ) που αναζητεί μια καλύτερη ζωή.
▅ «Κάτω από το ίδιο φεγγάρι» («La misma luna») της Πατρίσια Ρίγκεν. Το χρονικό των εμπειριών ενός ανήλικου Μεξικανού ( Αντριάν Αλόνσο ) ο οποίος εισχωρεί παράνομα στην Αμερική προκειμένου να ανακαλύψει τα ίχνη της λαθρομετανάστριας μητέρας του. Δυνατό θέμα αλλά κλαψιάρικη διάθεση που εκβιάζει το συναίσθημα. ▅ «Ρότενμπουργκ, ο κανίβαλος» («Rohtenburg») του Μάρτιν Βάις. Αχαρη ανασκόπηση της αληθινής ιστορίας του γερμανού ομοφυλόφιλου κανίβαλου Αρμιν Μέιβες ( Τόμας Χούμπερ ) ο οποίος ανακάλυπτε τα θύματά του μέσω αγγελιών στο Ιnternet. Η ψευδοφιλοσοφίζουσα αφήγηση της αμερικανίδας φοιτήτριας ( Κέρι Ράσελ ) που υποτίθεται ότι ερευνά την υπόθεση είναι τουλάχιστον ενοχλητική και οι σκηνές από την παιδική ηλικία του κανίβαλου δεν έχουν πειθώ.
[ΤΟΥ Ι. ΖΟΥΜΠΟΥΛΑΚΗ, ΤΟ ΒΗΜΑ, 5/6/2008]

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΙΑΜΑΧΗ ΣΤΟΝ ΔΙΕΘΝΗ ΤΥΠΟ


Το ενδιαφέρον του ξένου Τύπου προκάλεσε η αγωγή της κινηματογραφικής εταιρείας Οdeon ΑΕ κατά του «Βήματος» και του κινηματογραφικού κριτικού της εφημερίδας Γιάννη Ζουμπουλάκη. Αφορμή υπήρξε δημοσίευμα (9.3.2008) με τίτλο «Μόλις πούλησα» που αναφέρεται στην φετινή ελληνική κωμωδία «Μόλις χώρισα», παραγωγής της εταιρείας.
«Ο διχασμός ανάμεσα στους κινηματογραφικούς κριτικούς και στην κινηματογραφική βιομηχανία πήρε μια πρωτοφανή τροπή στην Ελλάδα, όταν ο Μάνος Κρεζίας, επικεφαλής της Οdeon, κατέθεσε αγωγή εναντίον του κριτικού του “Βήματος”» αναφέρεται στην ιστοσελίδα ScreenDaily.com της κινηματογραφικής έκδοσης «Screen Daily». Στο άρθρο της ιστοσελίδας που τιτλοφορείται «Η Οdeon κατέθεσε αγωγή σε εφημερίδα για “δυσφήμηση” σε κινηματογραφική παρουσίαση» εκπρόσωπος της εταιρείας αναφέρει ότι «η εταιρεία μας δεν έχει πρόβλημα με τις αρνητικές κριτικές και υποστηρίζει την ελευθερία έκφρασης. Η αντίδρασή μας οφείλεται στη δυσφήμηση και στα ψέματα που υπάρχουν στο άρθρο».
Το ScreenDaily.com φιλοξενεί επίσης την άποψη τόσο του εναγόμενου κριτικού/ δημοσιογράφου όσο και λοιπών διανομέων. Η Πέγκυ Καρατζοπούλου της ΡCV δηλώνει αντίθετη στην «ακρότητα μέτρων όπως οι μηνύσεις» και ο Γιώργος Στεργιάκης της Αma Films αναφέρει ότι «δεν μπορούμε να κατηγορούμε τους κριτικούς όποτε είναι αρνητικοί και να τους κολακεύουμε όποτε γράφουν θετικά».
Από την πλευρά του ο Τάκης Βερέμης της Αudiovisual λέει ότι ο «κινηματογραφικός κριτικός πρέπει να έχει ελευθερία έκφρασης, αλλά και η κινηματογραφική εταιρεία έχει το δικαίωμα να προστατεύσει τον εαυτό της αν τα δημοσιεύματα επηρεάζουν τη φήμη της».