ΠΕΘΑΝΕ Ο ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΚΑΖΑΝ

Χτυπημένος από τον καρκίνο, έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 74 ετών, ο ηθοποιός Βαγγέλης Καζάν, μια από τις πιο χαρακτηριστικές φυσιογνωμίες του νέου ελληνικού κινηματογράφου.

Ο Βαγγέλης Καζάν γεννήθηκε στο Ναύπλιο το 1938. Σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Κωστή Μιχαηλίδη και η πρώτη του εμφάνιση στο θέατρο έγινε το 1960 με το έργο Ριχάρδος ο Γ' στο Εθνικό Θέατρο. Στη δεκαετία του '60 εργάστηκε στο θίασο των Ηνωμένων Καλλιτεχνών της Νέας Ιωνίας αλλά και σε άλλους θιάσους.

Στον κινηματογράφο πρωτοεμφανίστηκε το 1953 στην ταινία Από έξι μείναμε δύο και ακολουθούσησαν πολλές άλλες. Το 1972 απέσπασε το βραβείο ερμηνείας στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης για το ρόλο του στην ταινία Θίασος, του Θ.Αγγελόπουλου.

Εμφανίστηκε σε πολλές ταινίες μικρού μήκους, μεταξύ των οποίων και η σουηδική του Ολιβιέρ Βαχμάν Η αδελφή μου μιλάει ελληνικά. Στην τηλεόραση συμμετείχε στις σειρές Χατζηεμμανουήλ, Η αγάπη της γάτας, Επισκέπτης της ομίχλης.

Η κηδεία του Βαγγέλη Καζάν θα γίνει στις 10:30 το πρωί της Τετάρτης από το Νεκροταφείο Σχιστού.

LiveAndLetLive

Δημήτρης Τσαφέντας: Ένα οδοιπορικό στην πολυτάραχη ζωή του

Μια άγνωστη πτυχή της σύγχρονης πολιτικής ιστορίας φέρνει στο φως το ντοκιμαντέρ LiveAndLetLive, που προβάλλεται φέτος στο 10 Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης.

Το έργο του Μανώλη Δημελλά αποτελεί ένα οδοιπορικό στη ζωή του Δημήτρη Τσαφέντα, του ανθρώπου, ο οποίος το 1966 δολοφόνησε τον πρωθυπουργό της Νότιας Αφρικής, «αρχιτέκτονα του Άπαρτχαϊντ», Χέντρικ Φερβούντ, βάζοντας τη χώρα στον δρόμο, που αργότερα οδήγησε στην απελευθέρωση του Νέλσον Μαντέλα.

Τα κίνητρα της δολοφονίας παραμένουν μέχρι σήμερα αδιευκρίνιστα. Ο ίδιος ο Μίμης Τσαφέντας δεν δικάστηκε ποτέ ουσιαστικά για το έγκλημά του, έζησε τα επόμενα χρόνια του στις φυλακές υψίστης ασφαλείας της Πρετόριας και πέθανε ξεχασμένος σε ψυχιατρική κλινική το 1999.

Το LiveAndLetLive φιλοδοξεί να φέρει σε επαφή το κοινό της Θεσσαλονίκης με μια πιο ενδιαφέρουσες και δραματικές πολιτικές δολοφονίες της σύγχρονης ιστορίας.

Συμμετέχει στο επίσημο πρόγραμμα του φετινού Φεστιβάλ, στην Ενότητα «Η καταγραφή της μνήμης» και μεταφέρεται στην κινηματογραφική αίθουσα Φρίντα Λιάππα την Τετάρτη 12/3 στις 18:00 και την Παρασκευή 14/3 στις 18:30 , στην αίθουσα Τώνια Μαρκετάκη.

«Αν λησμονήσουμε τις αξίες μας, αν ξεχάσουμε τι πάει να πει άνθρωπος, αν κρίνουμε τον διπλανό μας από το χρώμα, από τη μυρωδιά ή από το αν μας μοιάζει ή όχι, τότε άνθρωποι σαν τον Μίμη Τσαφέντα θα αλλάζουν την ιστορία σαν θεοί και εμείς θα αναρωτιόμαστε ήταν τρελός ή ήρωας;»

• Δείτε το TO TRAILER στο: http :// www . youtube . com / watch ? v = gSUodMN 3 Hes
  http :// tdf . filmfestival . gr / default . aspx ? lang = el - GR & loc =3& page =697& SectionID =17& MovieID =78 site του Φεστιβάλ ντοκ. Θεσσαλονίκης.

Μια ενδιαφέρουσα πτυχή στη μακρά ιστορία του απαρτχάιντ στη Νότια Αφρική, ο "μαύρος" πληθυσμός της οποίας υπέφερε για πολλά χρόνια. Ωστόσο, το αξιοσημείωτο είναι ότι ένας ελληνικής καταγωγής, δηλ. ο Τσαφέντας, ουσιαστικά έδωσε το σύνθημα για το γκρέμισμα ενός συστήματος που αποτέλεσε μια μαύρη κηλίδα στη σύγχρονη "πολιτισμένη" ανθρωπότητα, αφού οι επιπτώσεις του απαρτχάιντ τυράννησαν πολλές γενιές Νοτιοαφρικανών. Η αποτύπωση αυτού του ιστορικού γεγονότος, της δολοφονίας του "αρχιτέκτονα" του απαρτχάιντ, του λευκού πρωθυπουργού Φερβούντ, τουλάχιστον στο ελληνικό κοινό αποκαλύπτει άγνωστα περιστατικά.

Mel Gibson: Παλεύει να νικήσει το αλκοόλ!

Mel Gibson, who made worldwide news by unleashing an anti-Semitic tirade during his July 2006 arrest for drunk driving, is no longer under court supervision. A Los Angeles Superior Court judge, Lawrence Mira, told the 52-year-old Oscar- winning actor this week that he had completed the requirements of his no- contest plea and was not required to make further progress reports to the court. For the past year, Gibson has regularly attended required Alcoholics Anonymous meetings, a court official said. He remains on probation for about another 18 months, the official said. Gibson has apologized repeatedly for his remarks.

Όλο συγνώμες ζητεί ο Μελ Γκίμπσον και στο τέλος δεν θα τον ακούει κανείς. Δεν ξέρει ότι τα ποτά και τα ξενύχτια έχουν κλείσει τα καλύτερα τα σπίτια;

Η τρελούτσικη Marion Cotillard...

Marion Cotillard of France won the best actress prize for her portrayal of Edith Piaf at the British Academy Film Awards, while the literary tearjerker "Atonement" was named best picture. The night's biggest surprise was the success of the Piaf film "La Vie en Rose," which took four prizes - music, costume design, makeup and the acting award for Cotillard.

Ντοκιμαντέρ: τέχνη ή μαρτυρία;

Joris Ivens

Ο Γιόρις Ιβενς [JORIS IVENS] και ο Μάικλ Μουρ είναι και οι δύο ντοκιμαντερίστες. Ο πρώτος, απών πλέον, ένας από τους κορυφαίους εκπροσώπους, ποιητής του είδους. Ο δεύτερος, βραβευμένος με Οσκαρ ισχυρός (αν λάβει κανείς υπόψη την απήχηση των ταινιών του) αντίπαλος του Τζορτζ Μπους. Δημιουργός υπεράνω πάσης υποψίας, ο πρώτος. Σταρ, πολιτικά στρατευμένος και αμφιλεγόμενη προσωπικότητα, ο δεύτερος. Τι σχέση έχουν οι λεπταίσθητες φορμαλιστικές ασκήσεις του Ιβενς με τους ακραιφνώς καταγγελτικούς τόνους του Μουρ; Ο Ιβενς έφυγε από την πατρίδα του την Ολλανδία και ταξίδευε στα πέρατα του κόσμου για να υπηρετήσει το ανθρωπιστικό και κοινωνικό ιδεώδες του. Ο Μουρ για το «Φαρενάιτ 9/11» συνεργάστηκε με δημοσιογράφους που βρίσκονταν στο Ιράκ. Στηρίχτηκε σε επίσημες αναφορές του Πενταγώνου και σε μυστικά έγγραφα που έφτασαν στα χέρια του ύστερα από εντατική έρευνα για να αποδείξει ότι αυτός ο πόλεμος είναι βρώμικος και κατασκευασμένος.

Michael Moore

Ανάμεσα στους δύο ποιον θα προτιμήσουμε; Ρητορικό το ερώτημα. Κρίνουμε το μέσο ή την κινηματογραφική γλώσσα; Το θέμα ή τη γραφή; «Η ποικιλία είναι μεγάλη και τα ερωτήματα αυτά έχουν απαντηθεί στο εξωτερικό εδώ και χρόνια. Μόνο εδώ σέρνονται ακόμη, σε αυτή τη χώρα με το απόλυτο κενό της ακαδημαϊκής εκπαίδευσης και την έλλειψη θεωρητικής κατάρτισης», ξεσπαθώνει φίλος σκηνοθέτης. Η ρήξη που έχει δημιουργηθεί ανάμεσα στον διευθυντή του Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης και μερίδα Ελλήνων σκηνοθετών (με αφορμή την αυστηρή και αυθαίρετη, όπως υποστηρίζουν οι επιτιθέμενοι, επιλογή των ελληνικών ντοκιμαντέρ για το επίσημο πρόγραμμα της φετινής διοργάνωσης – «αποκλεισμό» τον ονομάζουν) έχει και μια ενδιαφέρουσα αισθητική - υφολογική σύγκρουση. Είναι ντοκιμαντέρ το δημοσιογραφικό ρεπορτάζ; Οχι, υποστηρίζουν οι ενάντιοι. Ναι, δηλώνει ευθαρσώς ο διευθυντής... [Αναγνώσεις, Tης Μαριας Κατσουνακη, Η Καθημερινή, 9/3/2008]

Βασίλης Γεωργιάδης «Τα κόκκινα φανάρια»

Ο Βασίλης Γεωργιάδης υπογράφει τη σκηνοθεσία της αξιόλογης ελληνικής ταινίας «Τα κόκκινα φανάρια». Το σπίτι με τα κόκκινα φανάρια βρίσκεται στην Τρούμπα του Πειραιά. Σ' αυτό ζουν κι εργάζονται πέντε γυναίκες: Η Ελένη, μια κοπέλα που μεγάλωσε στις όχθες του Δούναβη και σπούδασε γλυπτική στο Βουκουρέστι, αλλά η λαίλαπα του πολέμου την έφερε στην Ελλάδα, η Μαίρη που ερωτεύεται παράφορα ένα ξανθό αγόρι το οποίο μαζί της γνώρισε για πρώτη φορά τον έρωτα, η Μαρίνα, η αποκαλούμενη «πριγκίπισσα», άβουλη στα χέρια του αδυσώπητου πάτρωνά της, η Αννα μάνα ενός παιδιού και η Μυρσίνη, μια νεοφώτιστη πόρνη. Σε λίγο θα κλείσουν όλα τα σπίτια της Τρούμπας προς μεγάλη απογοήτευση των πατρώνων τους. Παίζουν: Τζένη Καρέζη, Μαίρη Χρονοπούλου, Γιώργος Φούντας, Μάνος Κατράκης, Αλεξάνδρα Λαδικού, Δέσπω Διαμαντίδου (Τρίτη, 11/3, ΕΤ-1, 00.05).

Πανδώρα Μουρίκη: «Ντίκος Βυζάντιος - Στα ίχνη της χαμένης ματιάς»

«Ντίκος Βυζάντιος - Στα ίχνη της χαμένης ματιάς» της Πανδώρας Μουρίκη

«Το ντοκιμαντέρ για τον σημαντικό αυτό ζωγράφο προβλήθηκε τον περασμένο Σεπτέμβριο στο Μουσείο Μπενάκη και θα προβληθεί σε 17 χώρες μέσω της EBU (σ.σ. ένωση των ευρωπαϊκών οπτικοακουστικών δικτύων), αλλά το Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ έκρινε ότι δεν μπορούσε να προβληθεί επειδή... "υπήρχαν πολλά ντοκιμαντέρ με ζωγράφους"»! Προσθέτει ότι και η περσινή της ταινία «Home - η δική μου Σιέρα Λεόνε» δεν προβλήθηκε στο Φεστιβάλ, παρά το γεγονός ότι ταίριαζε απόλυτα στη θεματική του για τα παιδιά πρόσφυγες, ενώ ήταν και το μοναδικό ελληνικό ντοκιμαντέρ με ήρωα παιδί. «Ο κ. Εϊπίδης δε βλέπει την ελληνική παραγωγή. Κάνανε επιλογή με ονόματα και τίτλους. Πέρυσι "έκοψε" την ταινία του Τάσου Ψαρρά για τον Σικελιανό. Για τον Ντίκο Βυζάντιο δεν είχαν ιδέα. Δεν κρίνανε την ποιότητα της ταινίας, αλλά το όνομα του ζωγράφου... [Ριζοσπάστης, 9/3/2008]